X GA 197/14

Sygn. akt X Ga 197/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 czerwca 2014 roku Sąd Okręgowy w Gliwicach, X Wydział Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Iwona Wańczura po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 roku w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym sprawy z powództwa P. S. ( S. ) przeciwko A. P. ( P. ) o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 11 marca 2014 roku, sygn. VII GC 1864/13 1. oddala apelację, 2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 90,00 zł (dziewięćdziesiąt złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. SSO Iwona Wańczura Sygn. akt X Ga 197/14 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 11 marca 2014r. Sąd Rejonowy w Gliwicach oddalił powództwo P. S. i zasądził od niego na rzecz pozwanego A. P. kwotę 227 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sąd Rejonowy ustalił, że pozwanego A. P. łączyła umowa najmu pomieszczeń z dnia 19 października 2007r. najpierw z E. S. , a od dnia 1 stycznia 2011r. z powodem P. S. . Powód wystawił notę odsetkową na kwotę 1.261,80 zł, którą przesłał pozwanemu 4 grudnia 2012 r. Dołączona do akt nota odsetkowa stanowiła dokument prywatny w rozumieniu art. 245 kpc . Samo oświadczenie osoby wystawiającej notę nie stanowiło wystarczającego dowodu na uznanie, że oświadczenie to było zgodne z prawdą. W ocenie Sądu I instancji powództwo obejmujące roszczenie było nieudowodnione. Bezsporne było związanie stron umową najmu od dnia 1 stycznia 2011r. Sporna między stronami była kwestia, czy pozwany dokonywał zapłaty czynszu z opóźnieniem. Powód domagał się zapłaty od pozwanego odsetek za opóźnienie w zapłacie czynszu najmu, a zatem opierał swoje roszczenie na art. 481 kc. Ciężar dowodowy wykazania, że pozwany płacił czynsz z opóźnieniem spoczywał na powodzie, zgodnie z art. 6 kc , gdyż to powód z faktu opóźnienia wywodził skutki prawne. Skoro nota odsetkowa 12/1 została zakwestionowana przez pozwanego, to do skutecznego dochodzenia przez powoda odsetek konieczne było wykazywanie dalszymi środkami dowodowymi: terminów płatności za poszczególne okresy najmu, terminów zapłaty przez pozwanego czynszu, co pozwoliłoby na ustalenie, że zapłata nastąpiła po ustalonych przez strony terminach płatności. Na powodzie więc spoczywał obowiązek przedłożenia rachunków i faktur, w których byłaby sprecyzowana jego należność, a także dokumentów wskazujących na dokonanie przez pozwanego zapłat po upływie terminu płatności. Powód jednak takich dokumentów nie przedstawił, a zatem Sąd uznał, że powód nie wykazał ani istnienia, ani wysokości wierzytelności. Apelację od powyższego wyroku wywiódł powód, zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o jego zmianę i zasądzenie na rzecz powoda od pozwanego kwoty 1.261,80 zł wraz z ustawowymi odsetkami oraz kosztami postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi powód zarzucił naruszenie art. 481 § 1 i 2 kc , art. 217 § 2 kpc , art. 227 kpc i art. 3 kpc w zw. z art. 232 w zw. z art. 6 kc. W uzasadnieniu apelacji powód wskazał, że dochodził od pozwanego odsetek od zapłaty należności czynszowych po terminie ich płatności. Na tę okoliczność przedstawił umowę najmu oraz notę odsetkową wskazującą wysokość i podstawę naliczenia ustawowych odsetek. Pozwany przyznał, że czynsz uiszczał po terminie płatności. W tym stanie sprawy oddalenie powództwa stanowi naruszenie normy prawnej wynikającej z art. 481 § 1 kc. Ponadto Sąd I instancji naruszył art. 217 § 2 kpc poprzez pominięcie dowodu z zeznań świadków i przesłuchania powoda na okoliczność wykazania, że pozwany płacił należności czynszowe po terminie oraz na okoliczność obalenia twierdzenia pozwanego, że był on zwolniony przez powoda z obowiązku zapłaty odsetek za opóźnienie w spełnieniu świadczenia głównego. W sytuacji gdy pozwany przyznał, że należności główne uiszczał po terminie ich płatności, na zasadzie odwróconego ciężaru dowodu winien on wykazać, że wystawiona nota odsetkowa nie znajduje swojego uzasadnienia w stanie faktycznym i obowiązującym prawie. W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że wyrok Sądu I instancji jest oparty na prawidłowo ustalonych okolicznościach faktycznych i w konsekwencji apelacja winna zostać oddalona. Powód podejmuje w apelacji polemikę z Sądem I instancji w oderwaniu od stanu faktycznego sprawy. Zaprzeczenie pozwanego okolicznościom wskazanym przez powoda ma taki skutek, że okoliczności faktyczne, na których twierdzący opiera swoje żądanie stają się w całości istotne i sporne, i tym samym twierdzący zobligowany jest do wykazania twierdzeń i roszczeń co do zasady i wysokości. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja powoda nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 505 13 § 2 kpc , jeżeli Sąd II instancji nie prowadzi postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Wyrok Sądu Okręgowego oparty jest o art. 385 kpc w związku z art. 505 9 § 1 1 kpc . Według treści tego ostatniego przepisu apelację w postępowaniu uproszczonym można oprzeć na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Apelacja powoda nie może odnieść skutku, gdyż wyrok Sądu I instancji jest słuszny, odpowiada prawu i został wydany na podstawie prawidłowo wyciągniętych wniosków w oparciu o zebrane dowody. Przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku motywy tej oceny nie wykazują sprzeczności ustaleń faktycznych Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaoferowanego przez strony, który został oceniony bez przekroczenia przysługującego Sądowi I instancji uprawnienia do swobodnej oceny dowodów, zgodnie z przepisem art. 233 § 1 kpc . Nie można również zarzucić Sądowi I Instancji nieprawidłowości w rozumowaniu czy też błędów logicznych. Tak poczynione ustalenia Sąd Okręgowy przyjmuje za własne i podziela w pełni zarówno dokonaną ocenę dowodów, jak i wykładnię prawa materialnego. Należy wskazać, ze Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że powód nie wykazał swojego roszczenia. W związku z zaprzeczeniem twierdzeniom powoda wynikającym z umowy i noty odsetkowej powinien on te okoliczności jako istotne dla sprawy i sporne wykazać dowodami, czego powód nie uczynił. Powód nie przedstawił dokumentów, które były podstawą do wystawienia noty odsetkowej i tym samym nie wykazał, że została ona wystawiona zgodnie z zaistniałym stanem faktycznym w sprawie. W niniejszej sprawie ciężar dowodowy wykazania od jakich kwot i jakich terminów powodowi należą się odsetki od zapłaty należności głównych spoczywał zgodnie z art. 6 kc na powodzie. Przyznanie przez pozwanego, że uiszczał on należności po terminie , ale odsetki zostały przez powoda umorzone w związku z zapłatą należności głównej nie powoduje, że obowiązek wykazania od jakich kwot i od jakich dat powód może domagać się odsetek przechodzi na pozwanego. To powód z wykazania tych okoliczności wywiódłby korzystne dla siebie skutki procesowe w postaci zasądzenia powództwa. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach, I ACa 736/13 z dnia 2 grudnia 2013 r, w którego uzasadnieniu wskazano, że przepis art. 6 kc traktuje o ciężarze dowodu w sensie materialnoprawnym i wskazuje, kogo obciążają skutki niewypełnienia obowiązku udowodnienia istnienia prawa. O naruszeniu tego przepisu można by mówić wtedy, gdyby sąd orzekający przypisał obowiązek dowodowy innej stronie, nie tej, która z określonego faktu wywodzi skutki prawne. W tym stanie sprawy prawidłowo Sąd pominął dowód z zeznań świadków M. M. , Ł. S. i K. S. na okoliczność, że nie istniały pomiędzy stronami żadne ustalenia pomiędzy stronami dotyczące zwolnienia pozwanego z wnoszenia terminowych opłat za czynsz oraz co do sposobu dokonywania rozliczeń pomiędzy stronami, ponieważ nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a także za pomocą tych zeznań nie da się wykazać tezy dowodowej. Sąd I instancji prawidłowo pominął dowód z zeznań stron jako zbędny w niniejszej sprawie, gdyż w sprawie brak jest niewyjaśnionych faktów istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, dla których wyjaśnienia zachodziłaby potrzeba przeprowadzenia tego dowodu. Z przytoczonych względów apelację powoda na podstawie art. 385 kpc należało oddalić jako bezzasadną. SSO Iwona Wańczura