WKN 21/01

Sygn.akt WKN 21/01 
 
W  Y  R  O  K    
W  IMIENIU  RZECZYPOSPOLITEJ  POLSKIEJ   
 
Warszawa, dnia 5 września 2001 r. 
 
Sąd Najwyższy – Izba Wojskowa na rozprawie w składzie 
nastepującym: 
  Przewodniczący: Sędzia SN płk Wiesław MACIAK 
  Sędziowie SN:                        płk Marian BULIŃSKI – spr. 
                                               ppłk Józef DOŁHY 
Protokolant: asystent Marcin Szlaga 
przy udziale prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej ppłka Jana 
Żaka 
po rozpoznaniu w dniu 5 września 2001 r. sprawy st.szer. T. W., 
skazanego z art. 178 a § 1 kk i inne z powodu kasacji, wniesionej przez 
Zastępcę 
Prokuratora 
Generalnego 
Naczelnego 
Prokuratora 
Wojskowego od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w G. z 
dnia 29 marca 2001 r.,  
uchyla wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w G. z dnia 29 marca 
2001 r. (Sg. …/01) w zaskarżonej części i sprawę w tym zakresie 
przekazuje sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. 
 
U Z A S A D N I E N I E   
 
      Wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w G. z dnia 29 
marca 2001 r. st.szer. T. W. został skazany: 
1/  za popełnienie przestępstwa określonego w art. 178 a § 1 kk na  
     karę 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo 
     zawieszono na okres próby wynoszący 3 lata, oddając skazanego  
     pod dozór kuratora sądowego  oraz orzeczono na podstawie art. 49   
     a § 1 kk świadczenie pieniężne w wysokości 200 złotych na rzecz       
     Szpitala Miejskiego w G. a także na podstawie art. 42 § 2 kk  
     zakaz  prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 
     3 lat; 
2/  za popełnienie wykroczenia określonego w art. 92 § 1 kw  w zw. z 
     art. 9 § 1 kw na karę  grzywny w wysokości 100 złotych. 
      Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 6 kwietnia 2001 r.  Kasację od 
tego wyroku w części dotyczącej kary wymierzonej za przestępstwo z 
art.  178 a § 1 kk  na korzyść skazanego złożył Zastępca Prokuratora 
Generalnego Naczelny Prokurator Wojskowy, zarzucając temuż 
orzeczeniu „rażące naruszenie prawa, a to art. 324 § 2 kk, poprzez 
orzeczenie wobec skazanego środka  karnego – świadczenia 
pieniężnego, które to uchybienie miało istotny wpływ na treść wyroku, 

 
2
gdyż polegało na wymierzeniu środka karnego niedopuszczalnego  z 
mocy ustawy wobec żołnierzy służby zasadniczej. 
      W oparciu o to skarżący wniósł o uchylenie  przedmiotowego 
wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w G. w zaskarżonej części  
i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania 
sądowi pierwszej instancji. 
      Na rozprawie przed Sądem Najwyższym przedstawiciel Naczelnej 
Prokuratury Wojskowej poparł złożoną kasację. 
      W tej sytuacji Sąd Najwyższy zważył co następuje: 
      Kasacja 
Zastępcy 
Prokuratora 
Generalnego 
Naczelnego 
Prokuratora Wojskowego jest zasadna. 
Bezsporne jest bowiem, iż oskarżony w chwili orzekania przez sąd 
pierwszej instancji pełnił zasadniczą służbę wojskową. Zatem zgodnie 
z art. 317 § 1 kk przepisy części ogólnej i szczególnej  tego kodeksu 
mają zastosowanie do oskarżonego (żołnierza) jedynie wówczas, gdy 
część wojskowa nie zawiera przepisów odmiennych. W części 
wojskowej kk znajduje się art. 324 § 2 kk, który stanowi, że wobec 
żołnierza służby zasadniczej nie orzeka się środka karnego 
wymienionego w art. 39 pkt 7 kk. Z powyższego rodzi się konkluzja, iż 
wobec 
żołnierzy 
służby 
zasadniczej 
sprawców 
przestępstwa 
określonego w art. 178 a § 1 kk – z uwagi na treść art. 317 § 1 kk i art. 
324 p 2 kk – art. 49 a § 1 kk nie ma zastosowania. 
 
     Wobec powyższego należało przedmiotowy wyrok w zaskarżonej 
części uchylić i sprawę w tym zakresie przekazać sądowi pierwszej 
instancji do ponownego rozpoznania. 
      Dlatego Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.