VIII U 686/19

Wnioskodawca J. W. odwołał się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 17 stycznia 2019 r., która odmówiła mu prawa do renty socjalnej. ZUS oparł swoją decyzję na orzeczeniu Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 14 stycznia 2019 r., która ustaliła, że wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy. Pełnomocnik wnioskodawcy argumentował, że J. W. wymaga pomocy osób trzecich, nie jest zdolny do samodzielnej egzystencji, potrafi wykonać jedynie proste czynności higieniczne i zagotować wodę. Wskazano również na jego trudności w liczeniu, robieniu zakupów i powrocie do domu. Wnioskodawca złożył wniosek o przyznanie renty socjalnej już w 2013 roku, który został odmówiony, a następnie oddalony przez Sąd Okręgowy w Łodzi w 2015 roku i Sąd Apelacyjny w Łodzi w 2016 roku. W 2018 roku złożył ponowny wniosek. Lekarz Orzecznik ZUS rozpoznał u niego lekkie upośledzenie umysłowe i zaburzenia zachowania, ale stwierdził brak podstaw do orzeczenia całkowitej niezdolności do pracy, wskazując na stabilny stan psychiczny i somatyczny oraz brak zmian w stosunku do poprzedniego badania. Konsultant psycholog ZUS również wskazał na infantylizm, zaburzenia zachowania i niedojrzałość emocjonalną i społeczną, ale nie stwierdził całkowitej niezdolności do pracy. Komisja Lekarska ZUS potwierdziła lekkie upośledzenie umysłowe i zaburzenia zachowania, ale nie stwierdziła naruszenia organizmu powodującego całkowitą niezdolność do pracy zarobkowej. Sąd Okręgowy, opierając się na opiniach biegłych sądowych (psychiatry, neurologa, neuropsychologa), które analizowały stan zdrowia wnioskodawcy, również doszedł do wniosku, że J. W. nie jest całkowicie niezdolny do pracy zarobkowej. Sąd podkreślił, że orzeczenie o stopniu niepełnosprawności (znaczny stopień niepełnosprawności) nie jest tożsame z niezdolnością do pracy zarobkowej w rozumieniu ustawy emerytalnej. W związku z tym, Sąd Okręgowy oddalił odwołanie wnioskodawcy.

Zagadnienia prawne (1)