VIII SAB/Wa 73/25

VIII SAB/Wa 73/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-09-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Cezary Kosterna /przewodniczący/
Renata Nawrot
Sławomir Fularski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
658
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Stwierdzono bezczynność organu - art. 149 §1a ustawy PoPPSA
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 35, art. 37, art. 217 par. 1-3,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 par. 1 pkt 1 i 3 oraz  par. 2, art. 161  par. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca) Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Uczelni Biznesu i Nauk Stosowanych "[...]" w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie karty przebiegu studiów 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Uczelni Biznesu i Nauk Stosowanych "[...]" w W. do rozpoznania wniosku A. S. o wydanie karty przebiegu studiów; 2. stwierdza, że Uczelnia Biznesu i Nauk Stosowanych "[...]" w W. dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku jak w pkt 1; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. w pozostałej części oddala skargę; 5. zasądza od Uczelni Biznesu i Nauk Stosowanych "[...]" w W. na rzecz A. S. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z 12 maja 2025 r. A. S. (dalej: "strona", "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Uczelni Biznesu i Nauk Stosowanych "[...]" (dawniej: [...] Wyższa Szkoła Menadżerska w W. dalej: "Uczelnia") w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie karty przebiegu studiów. Autor skargi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 74 ust. 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1571 ze zm.; dalej: "P.sz.w."), poprzez jego niezastosowanie, a w rezultacie niewydanie skarżącej karty przebiegu studiów lub zaświadczenia o przebiegu studiów w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku.
Skarżąca wniosła o:
1) zobowiązanie Uczelni do wydania karty przebiegu studiów lub zaświadczenia o przebiegu studiów ukończonych przez skarżącą w terminie 7 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku Sądu;
2) stwierdzenie, że Uczelnia dopuściła się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa w niniejszej sprawie;
3) dopuszczenie dowodu z dokumentów tj. wydruków wiadomości e-mail oraz ponaglenia, na okoliczność prób uzyskania przez skarżącą stosownych dokumentów, rażącej bezczynności organu;
4) przyznanie od Uczelni na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 5 krotnego przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 154 § 6 ustawy
z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 – dalej: "p.p.s.a.");
5) zasądzenie od Uczelni na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania,
w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wskazała na regulację art. 74 ust. 1-2 P.sz.w. Podniosła, że pomimo wielokrotnych prób nawiązania kontaktu
z przedstawicielami Uczelni - zarówno telefonicznie, jak i za pośrednictwem poczty elektronicznej - w celu uzyskania karty przebiegu studiów lub zaświadczenia
o przebiegu studiów, skarżąca do dnia dzisiejszego nie uzyskała stosownego dokumentu. Dlatego też, w przedmiotowej sprawie organ, dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem przepisów prawa, bowiem trudno wyobrazić sobie, jakie okoliczności mogłyby uzasadniać tak rażącą bezczynność w zakresie wydania karty przebiegu studiów lub zaświadczenia o przebiegu studiów, przez okres przeszło 3 miesięcy. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być
w sposób oczywisty pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia – co,
w ocenie pełnomocnika skarżącej, niewątpliwie miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do wniosku o zasądzenie sumy pieniężnej, pełnomocnik strony wskazała, że w związku z bezczynnością organu przejawiającą się w niewydaniu karty przebiegu studiów lub zaświadczenia o przebiegu studiów, skarżąca pozostaje pozbawiona możliwości przeniesienia się na inna uczelnię i ukończenia studiów wyższych. Taka sytuacja prowadzi do jednoznacznego wniosku, że bezczynność organu naraża skarżącą na realną i wymierną szkodę majątkową oraz doznanie krzywdy w sferze psychicznej. W odpowiedzi na skargę, Uczelnia wniosła o umorzenie postępowania
w zakresie zobowiązania organu do wydania karty przebiegu studiów w związku
z wydaniem skarżącej zaświadczenia o przebiegu studiów jako bezprzedmiotowego, a w pozostałym zakresie o oddalenie skargi, z uwagi na szczególne okoliczności stojące za przekroczeniem terminu. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zaświadczenie o przebiegu studiów zostało skarżącej wydane w dniu 29 maja 2025 r., co potwierdza korespondencja mailowa znajdująca się w aktach sprawy. Odnosząc się do okoliczności faktycznych stojących za uchybieniem terminu, organ podniósł m.in., że opóźnienie, które miało miejsce
w niniejszej sprawie było usprawiedliwione okolicznościami niezależnymi od Uczelni, za które obecnie nie można przypisywać organowi ani odpowiedzialności ani złej woli. Dalej wyjaśnił, że w Uczelni postanowieniem Prokuratora Prokuratury Regionalnej del. do Prokuratury Krajowej P. Ż. w sprawie o sygn. akt [...] z dnia 14 marca 2024 r. został ustanowiony zarząd przymusowy. Mając na uwadze poczynione w Uczelni ustalenia związane z brakami ocen studentów w systemie informatycznym Uczelni oraz z zaistniałymi nieprawidłowościami w dotychczasowej procedurze dyplomowania, w trosce o interesy studentów, podjęto decyzję o czasowym wstrzymaniu wydawania przez Uczelnię dokumentów i następnie o weryfikacji ocen każdego studenta tak, aby uzyskany przez niego dokument nie był kwestionowany odzwierciedlając faktyczny, rzeczywisty przebieg kształcenia odbyty przez daną osobę. Organ wyjaśnił także, że Zarząd przymusowy w Uczelni funkcjonował do dnia 12 lutego 2025 r. Wówczas to natychmiast wykonalnym postanowieniem Prokuratora P. Ż. - Prokuratora Prokuratury Regionalnej del. do Prokuratury Krajowej
z 12 lutego 2025 r. wydanym w sprawie o sygn. akt [...] stwierdzono, że Uczelnia posiada organy, procedury i mechanizmy pozwalające jej na legalne prowadzenie działalności statutowej i zmieniono dotychczasową formę zabezpieczenia majątkowego w przedmiotowej sprawie - w związku z czym
w Uczelni ustał ustanowiony uprzednio zarząd przymusowy. Jednocześnie organ wskazał, że wszelkie działania Władz Uczelni od dnia 14 marca 2024 r. zmierzały i zmierzają do szybkiego usprawniania jej funkcjonowania
w każdym obszarze, dla dobra całej społeczności akademickiej - co w znacznej mierze już nastąpiło. Zastana w Uczelni przez zarządcę sytuacja była zupełnie niezależna od organu. W świeżo wówczas wdrażanym systemie informatycznym wspierającym tok kształcenia brakowało kilkaset tysięcy ocen - (przy liczbie ponad 20 tysięcy studiujących wówczas w uczelni studentów). Dodatkowo w Uczelni nie było wówczas kluczowych dla jej funkcjonowania instytucji - w tym Senatu odgrywającego kluczową rolę w procesie zatwierdzenia wzoru dyplomu, co stało się konieczne
w związku ze zmianą nazwy Uczelni. W okresie zaś od 1 czerwca 2024 r. do 26 września 2024 r. w Uczelni był vacat na stanowisku Rektora - na funkcję tę Zarządzeniem założyciela z 26 września 2024 r. powołana została aktualna Rektor M. S.. Jedną z pierwszych czynności nowej Rektor było wydanie zarządzenia z 23 października 2024 r. o zarządzeniu wyborów do Senatu Uczelni, które odbyły się w dniach 21-22 listopada 2024 r., a pierwsze posiedzenie Senatu odbyło się już 2 grudnia 2024 r. Jednocześnie do połowy grudnia 2024 r. nad przywołanym powyżej procesem weryfikacyjnym od strony organizacyjnej i merytorycznej pełnię władzy i kontroli sprawował zarządca przymusowy i wyznaczone przez niego osoby. Od drugiej połowy grudnia 2024 r., w związku z przejęciem czynności związanych z weryfikacją ocen przez Rektora Uczelni dokonano modyfikacji i usprawnień wielu procesów związanych z realizacją wniosków studentów o wydanie dokumentów. Odnosząc się do możliwości faktycznego wydawania dyplomów organ wyjaśnił, że w dniach 20 - 21 listopada 2024 r. przeprowadzono w Uczelni wybory do Senatu, a już pierwsze posiedzenie Senatu odbyło się w dniu 2 grudnia 2024 r. i to na tym posiedzeniu zatwierdzony został nowy wzór dyplomu Uczelni. Bez zatwierdzenia wzoru dyplomu przez Senat Uczelnia nie miała możliwości wydania takiego dokumentu. Wybory do Senatu odbyły się w terminie 20-21 listopada 2024 r. Nowy wzór dyplomu Uczelni został zatwierdzony podczas pierwszego Senatu tj. 2 grudnia 2024 r. Następnie Uczelnia musiała przeprowadzić niezbędne czynności -
w tym uzyskanie od wytwórcy dyplomu czyli Państwowej Wytwórni Papierów Wartościowych najpierw wydruk próbnego dyplomu (tzw. kromalin), który podlegał ocenie Komisji do spraw dokumentów publicznych działającej w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji pod kątem niezbędnych zabezpieczeń, następnie uzyskanie od wytwórcy dyplomu właściwej partii wydruków papieru przeznaczonego do drukowania dyplomu po czym ponowne uzyskanie akceptacji tegoż wydruku przez Komisję do spraw dokumentów publicznych. Finalnie blankiet dyplomu został zaakceptowany i dopuszczony do obrotu prawnego w dniu 4 lutego 2025 r. Uczelnia podniosła, że sukcesywnie wydaje studentom wnioskowane przez nich dokumenty, co jest zadaniem czasochłonnym zarówno, z uwagi na konieczność przeprowadzenia opisanej powyżej weryfikacji, jak i problemów organizacyjno -technicznych związanych z faktem, iż znaczna część dokumentacji znajduje się
w posiadaniu organów ścigania. Uczelnia nie bagatelizuje swoich zadań, wręcz przeciwnie czyni starania, by studenci - w tym skarżąca - otrzymali niezbędne dokumenty w możliwie jak najszybszym terminie. W związku z powyższym, jej zdaniem, po stronie organu nie doszło w niniejszej sprawie do bezczynności, w tym do bezczynności noszącej charakter bezczynności rażącej. Organ bowiem wydał skarżącej dokument tak szybko jak tylko formalnie i faktycznie było to możliwe oraz dołożył wszelkiej należytej staranności, wykonując wszelkie możliwe działania mające na celu jak najszybsze wydanie w pełni legalnego dokumentu. Z ostrożności procesowej na wypadek gdyby Sąd uznał, że w niniejszej sprawie organ dopuścił się bezczynności, organ wskazał, iż nie miała ona charakteru rażącego. Zauważył, że Uczelnia znalazła w całkowicie nadzwyczajnej sytuacji prawnej na skutek czynności podjętych przez organy ścigania, a dążąc do dokonania czynności naprawczych, mających na celu przeprowadzenie czynności weryfikacyjnych poprzedzających wydanie dokumentów urzędowych, a także chcąc uchronić studentów i absolwentów Uczelni przed możliwością kwestionowania otrzymanej dokumentacji, zmuszona była przekroczyć ustawowy termin wydania skarżącej zaświadczenia o przebiegu studiów. W działaniach organu nie sposób dopatrzeć się lekceważenia jego obowiązków, wręcz przeciwnie mają one racjonalne uzasadnienie. Skarżąca otrzymała zaświadczenie o przebiegu studiów
w najwcześniejszym możliwym terminie, tj. w dniu 29 maja 2025 r. Sytuacja organu, która stoi za uchybieniem terminu ma charakter bezprecedensowy, co nie uzasadnia przyznania powstałemu opóźnieniu rażącego charakteru naruszenia prawa. Dlatego też organ wniósł o odstąpienie przez Sąd od korzystania ze środków przewidzianych w art. 149 § 2 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z § 17 ust. 3 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego
z dnia 27 września 2018r. w sprawie studiów (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 2787; dalej: rozporządzenie w sprawie studiów, odpisy lub wydruki kart okresowych osiągnięć studenta lub innych dokumentów przewidzianych regulaminem studiów, o których mowa w ust. 2, wydaje się na wniosek osoby, której te dokumenty dotyczą. Zawarte w powyższym akcie wykonawczym przepisy dotyczące dokumentowania przebiegu studiów, stanowią doprecyzowanie art. 74 ust. 1 P.sz.w., zobowiązującego uczelnie do dokumentowania przebiegu studiów. Wymaga wyjaśnienia, że karta przebiegu studiów (tzw. transkrypt indeksu) to oficjalny wyciąg z indeksu zawierający wszystkie informacje dotyczące przebiegu studiów. Jest to dokument wymagany np. w niektórych krajach do uznania wykształcenia i w określonych sytuacjach przez inne uczelnie czy pracodawców. Istnienie przepisów materialnego prawa administracyjnego nakładających na uczelnie określony obowiązek - dokumentowania przebiegu studiów oraz odpowiadające mu uprawnienie studenta do otrzymania takich dokumentów, prowadzi do wniosku, że w przedmiotowej sprawie przysługiwała skarga na bezczynność, gdyż dotyczy ona innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności
z zakresu administracji publicznej odnoszących się do uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego - art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. Bezczynność w przedmiocie wydania zaświadczenia podlega kognicji sądu administracyjnego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 891/19, wszystkie powołane orzeczenia publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przedmiotowa skarga była też formalnie dopuszczalna, gdyż nie jest sporne, że skarżąca pismem z 22 kwietnia 2025 r., na podstawie art. 37 § 1 k.p.a., złożyła ponaglenie do Uczelni na bezczynność i domagała się wydania karty przebiegu studiów. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń zostało uregulowane
w przepisach Działu VII k.p.a. Stosownie do art. 217 § 1 i § 2 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się
o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.) lub osoba ubiega się
o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.). Istotne jest, że zgodnie z art. 217 § 3 k.p.a., zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. Przepis art. 218 k.p.a. przewiduje, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi
o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, stosownie do art. 219 k.p.a., następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Postępowanie wszczęte wnioskiem o wydanie zaświadczenia cechuje się uproszczoną procedurą. Obowiązkiem organu, do którego skierowano wniosek inicjujący to postępowanie, jest dokonanie porównania treści żądania strony ze stanem wynikającym z prowadzonych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ może zaświadczyć tylko o tym, co wynika z dokumentów pozostających w jego dyspozycji, które wiążą się z zakresem wykonywanych przez niego ustawowych kompetencji. Termin na wydanie zaświadczenia lub jego odmowę określony w art. 217 § 3 k.p.a. stanowi lex specialis w stosunku do terminów wskazanych w art. 35 § 3 k.p.a. Oznacza to, że ogólne terminy na załatwienie sprawy przewidziane ustawą nie mogą być stosowne nawet odpowiednio (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2/14). Pojęcie bezczynności wynika z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. W przepisie tym ustawodawca określa bezczynność jako stan, w którym nie załatwiono sprawy
w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej. Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia, czy i w jakim stopniu do nieterminowości działania organu przyczyniła się sama strona. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę na bezczynność bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności. Dla uznania bezczynności konieczne jest ustalenie, czy w zaistniałym stanie faktycznym, na organie administracji publicznej spoczywał obowiązek dokonania czynności, a następnie, czy uczyniono to w przepisanym terminie, a dalej czy ewentualne opóźnienie jest usprawiedliwione (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1296/17). Uwzględniając wspomniany wcześniej ustawowy 7-dniowy termin załatwienia wniosku o wydanie zaświadczenia, stwierdzić trzeba, że Uczelnia dopuściła się wobec skarżącej kilkumiesięcznej bezczynności, przekraczającej termin załatwienia wniosku wyznaczony w art. 217 § 3 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że skarżąca w dniu 23 lutego 2025 r. złożyła do Uczelni wniosek o wydanie karty przebiegu studiów. Drogą elektroniczną, pismem z 24 lutego 2025 r., została poinformowana, że jest wpisana na listę osób oczekujących na wydanie karty przebiegu studiów. Do dnia złożenia skargi, pomimo wniesienia ponaglenia, Uczelnia nie wydała skarżącej karty przebiegu studiów. Nie jest sporne, że nastąpiło to dopiero w dniu 29 maja 2025 r., a zatem ponad trzy miesiące po złożeniu wniosku i trzynaście dni po wniesieniu skargi. Uczelnia wydała wtedy skarżącej zaświadczenie o przebiegu studiów. W tych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stwierdził, że organ (Uczelnia) dopuścił się bezczynności (pkt 2 sentencji wyroku), jednakże przyjął, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 sentencji wyroku). W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym - bez żadnej wątpliwości i wahań - można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia, jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli również terminów załatwienia sprawy. Opóźnienie organu musi być w oczywisty sposób pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W realiach badanej sprawy, zwłoka organu w załatwieniu sprawy nie miała charakteru kwalifikowanego. Sąd uwzględnił, że po znanym powszechnie fakcie aresztowania Rektora [...] w W., ustanowiony przez prokuratora Zarządca, a następnie nowe władze Uczelni, zmuszone zostały do wnikliwego sprawdzenia prawidłowości danych ujawnionych w prowadzonych na Uczelni rejestrach dotyczących osiągnieć studentów, co niewątpliwie miało wpływ na terminowe realizowanie wniosków studentów o wydanie karty przebiegu studiów. Przed wystawieniem żądanego dokumentu konieczne było bowiem uprzednie weryfikowanie przebiegu studiów i efektów uczenia. Zgodzić się należy z organem, że Uczelnia znalazła się w całkowicie nadzwyczajnej sytuacji prawnej na skutek czynności podjętych przez organy ścigania, a dążąc do dokonania czynności naprawczych, mających na celu przeprowadzenie czynności weryfikacyjnych poprzedzających wydanie dokumentów urzędowych, a także chcąc uchronić studentów i absolwentów Uczelni przed możliwością kwestionowania otrzymanej dokumentacji, przekroczyła ustawowy termin wydania skarżącej zaświadczenia
o przebiegu studiów. W sprawie tej bezprzedmiotowym stało się zobowiązywanie organu do wydania w określonym terminie karty przebiegu studiów (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), skoro organ załatwił już sprawę wydając skarżącej wnioskowany dokument. Tym samym postępowanie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., należało umorzyć
w części dotyczącej zobowiązania Uczelni do załatwienia sprawy (pkt 1 sentencji wyroku). Sąd oddalił skargę w zakresie zasądzenia sumy pieniężnej (pkt 4 sentencji wyroku), o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd wziął pod uwagę to, że
w kontrolowanej sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego i była skutkiem działalności aresztowanego Rektora [...], któremu przedstawiono szereg zarzutów związanych m.in. z podrabianiem dokumentów dotyczących przebiegu studiów w postaci kart okresowych osiągnięć studenta. W orzecznictwie wyraża się pogląd, że przyznanie sumy pieniężnej ma charakter przede wszystkim prewencyjny i kompensacyjny, służąc zadośćuczynieniu za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej (tak NSA w wyroku z 23 maja 2017 r., I OSK 1662/16). W konsekwencji suma pieniężna może być przyznana w przypadku dopuszczenia się przez organ bezczynności o szczególnym charakterze, uzasadniającym zastosowanie wobec strony środka kompensacyjnego. W ocenie Sądu, niekwalifikowany charakter stwierdzonej bezczynności nie przemawiał za zasadnością przyznania skarżącej sumy pieniężnej. Dlatego też skarga w tym zakresie została oddalona. O kosztach postępowania (pkt 5 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na koszty postępowania złożyła się kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi, 480 zł wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej oraz 17 zł z tytułu opłaty za złożenie dokumentu pełnomocnictwa. Sąd orzekł w sprawie na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność w postępowaniu administracyjnym.