VIII SA/WA 902/24

VIII SA/Wa 902/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-01-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Szymanowicz-Nowak /sprawozdawca/
Leszek Kobylski /przewodniczący/
Renata Nawrot
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 134 i art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 728
art. 4 pkt 22 lit. 1, art. 92a i art. 92c
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1251
art. 66 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), , Protokolant starszy specjalista Ilona Obara, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi W. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 października 2024 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji, WITD) z 28 czerwca 2024 r., nr: [...], nałożono na W. M. (dalej: strona, skarżący) karę pieniężną w wysokości 500 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne. Podstawą prawną wydania tej decyzji był art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 6 września o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 728, dalej: u.t.d.).
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że powyższe naruszenie stwierdzono 22 maja 2024 r. podczas kontroli drogowej w miejscowości R. na drodze wojewódzkiej nr [...] zespołu pojazdów, składającego się z pojazdu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...], którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony (7.507 kg
i 5900 kg). Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy z M. do K. w imieniu i na rzecz "P." Spółka [...]
z siedzibą w miejscowości K., gmina P. (dalej: przedsiębiorstwo, Spółka). Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z 22 maja 2024 r. nr [...].
W toku prowadzonych czynności wyjaśniających ustalono, że osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie jest skarżący, posiadający certyfikat kompetencji zawodowych nr: [...], wydany 27 sierpnia 2003 r. przez Instytut Transportu Samochodowego w W..
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła strona, zarzucając naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego, brak dążenia do wyjaśnienia stanu faktycznego, prowadzenie postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do organów Państwa oraz wykorzystanie podczas kontroli trudności językowych kierowcy. Ponadto skarżący wskazał, że przed wyjazdem z bazy skontrolowany pojazd przeszedł wewnętrzną kontrolę techniczną i w jej wyniku nie stwierdzono żadnych usterek. Doszło do nich, zgodnie z wyjaśnieniami kierowcy, bezpośrednio przez kontrolą w wyniku rozładunku
w kopalni. Skarżący wskazał, że zdarzenie to było nagłe, nieprzewidziane i w żaden sposób nie było zależne od niego jako zarządzającego. Strona wniosła o zastosowanie w sprawie art. 92c ust. 1 u.t.d., stwierdzenie nieważności decyzji i umorzenie postępowania lub ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Dodatkowo zarzuciła naruszenie art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236, dalej: Prawo przedsiębiorców) poprzez dokonanie wykładni przepisów i rozstrzygnięcia wątpliwości na niekorzyść skarżącego jako przedsiębiorcy tak, by nałożyć na niego możliwie wysoką karę.
Decyzją z 8 października 2024 r. znak: [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ odwoławczy, organ II instancji), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. l), art. 92a ust. 2, 4 i 8 u.t.d., lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d., art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251, dalej: P.r.d.) oraz poz. 5 pkt 5.2.3 lit. e) załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019 r. poz. 2141, dalej: rozporządzenie MSWiA z 2019 r.), po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, po wskazaniu treści przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, podał, że przedmiotowa kara pieniężna jest konsekwencją naruszenia art. 66 ust. 1 P.r.d. W trakcie kontroli zespołu pojazdów przedsiębiorcy stwierdzono, że pojazd marki Scania posiadał usterki opon zakwalifikowane jako niebezpieczne. Na osi napędowej z prawej strony na zewnętrznej oponie pojazdu widoczny był uszkodzony kord opony, natomiast wewnętrzna opona na osi napędowej z prawej strony miała zużyty bieżnik poniżej granicy znacznika TWI. Powyższe zostało potwierdzone pomiarem cyfrowym miernikiem głębokości. Pomiar wykazał, że głębokość bieżnika po wewnętrznej stronie w trzech miejscach na przedniej oponie po prawej stronie pojazdu wynosi odpowiednio 0,79 mm, 0,03 mm, 1,17 mm. Zgodnie z załącznikiem nr 1 rozporządzenia MSWiA z 2019 r., obejmującym "Sposób identyfikowania pojazdu, zakres i metody badania jego stanu technicznego" takie usterki znajdują się w poz. 5 OSIE, KOŁA, OPONY I ZAWIESZENIE, pkt 5.2.3 Opony, lit. d) widoczny lub uszkodzony kord opony – usterka niebezpieczna oraz pkt 5.2.3 lit. e) – głębokość rzeźby bieżnika opony niezgodna z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia – usterka niebezpieczna.
Skontrolowany stan przedmiotowego pojazdu został potwierdzony protokołem drogowej kontroli technicznej. Stan faktyczny znajduje również odzwierciedlenie
w dokumentacji fotograficznej załączonej do akt sprawy, a wykonanej podczas przeprowadzonej kontroli drogowej. W oparciu o zebrane w sprawie dowody organ odwoławczy uznał za prawidłowe nałożenie przez WITD na skarżącego, jako zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie, kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. oraz lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d.
W ramach zarządzania skarżący powinien nadzorować przestrzeganie przepisów obowiązujących w transporcie drogowym przez pracowników przedsiębiorstwa i osoby współpracujące z przedsiębiorstwem. Strona nie wywiązała się ze swoich obowiązków, ponieważ wykonywano przewóz drogowy pojazdem posiadającym usterki opon, zakwalifikowane jako niebezpieczne. Uwolnienie się od odpowiedzialności za popełnione naruszenie jest możliwe tylko po wykazaniu przez zarządzającego transportem braku wpływu na powstanie naruszenia (por. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.).
W ocenie GITD zebrany materiał dowodowy nie zawiera dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność skarżącego. Strona nie udowodniła, że dopełniła ciążącego na niej obowiązku i podjęła wszelkie możliwe środki w celu zapobieżenia powstaniu ww. naruszeń. Dlatego podniesiony przez stronę zarzut braku wpływu na wystąpienie naruszenia jest bezpodstawny. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie zaszły wątpliwości co do okoliczności faktycznych oraz interpretacyjne, o których mowa w przepisach art. 10 i art. 11 Prawa przedsiębiorców.
Organ II instancji wyjaśnił, że okoliczność trudności językowych, czy też nawet brak znajomości języka polskiego przez kierowcę, nie wpływa na ponoszoną przez stronę odpowiedzialność. Język polski jest językiem ustawowym na terenie kraju,
w związku z czym kierowcy powinni go znać w stopniu wystarczającym do realizacji powierzanych im na terenie kraju zadań. Twierdzenie strony o trudnościach językowych kierowcy jest niezasadne, ponieważ jako obywatel polski znał język ojczysty.
Od powyższej decyzji skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie następujących przepisów:
1) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie,
2) art. 7 k.p.a. przez całkowity brak dążenia do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy;
3) art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie przedmiotowego postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do organów Państwa;
4) art. 92c ust. 1 u.t.d. przez jego niezastosowanie, podczas gdy ziściły się wszystkie przesłanki do jego zastosowania, a organ pominął podnoszone fakty i okoliczności, które w jednoznaczny sposób potwierdzały, że strona nie miała żadnego wpływu na powstanie naruszenia, o ile w ogóle do naruszenia jakichkolwiek przepisów doszło;
5) art. 92a ust. 1, ust. 6 u.t.d. przez ich zastosowanie, mimo iż nie było ku temu podstaw, z uwagi na okoliczności faktyczne dotyczące przedmiotowej sytuacji;
6) art. 10 i art. 11 Prawa przedsiębiorców przez dokonanie wykładni przepisów
i rozstrzygnięcia wątpliwości na niekorzyść skarżącego jako przedsiębiorcy tak, by nałożyć na niego karę.
W konsekwencji podniesionych zarzutów skarżący wniósł o:
- stwierdzenie nieważności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie
- uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz umorzenie postępowania.
Ponadto strona wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg. norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa
w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sąd, badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja GITD
o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie obowiązków zarządzającego przy wykonywaniu czynności związanych z przewozem drogowym pojazdem posiadającym usterki opon, zakwalifikowane jako niebezpieczne.
Materialnoprawną podstawę decyzji stanowił art. 92a ust. 2 u.t.d., z którego wynika, że zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2.000 złotych za każde naruszenie.
Według art. 92a ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy.
Konkretyzacją tej normy jest lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d., która karą 500 zł sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne.
W myśl art. 4 pkt 22 lit. 1) u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie więc z art. 66 ust. 1 pkt 1 P.r.d. pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze
i nie narażało kogokolwiek na szkodę.
Do obowiązków zarządzającego transportem należy zarządzanie operacjami transportowymi przedsiębiorstwa wykonywane w sposób rzeczywisty i ciągły, co wynika z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U. UE.L.2009.300.51). Zarządzający jest zatem zaangażowany bezpośrednio w pracę przedsiębiorstwa, powinien nadzorować przestrzeganie przepisów obowiązujących w transporcie drogowym przez pracowników przedsiębiorstwa i osoby z nim współpracujące.
Skarżący niewątpliwie posiada stosowne uprawnienia do pełnienia obowiązków zarządzającego transportem, bowiem w aktach sprawy znajduje się jego certyfikat kompetencji zawodowych Nr [...] z 27 sierpnia 2003 r.
Kontrola zespołu pojazdów podczas przewozu drogowego wykonywanego na rzecz przedsiębiorcy 22 maja 2024 r. ujawniła usterki polegające na uszkodzeniu kordu na zewnętrznej oponie pojazdu na osi napędowej z prawej strony oraz zużyty bieżnik poniżej granicy znacznika TWI na wewnętrznej oponie na osi napędowej z prawej strony (na podstawie pomiaru cyfrowym miernikiem głębokości bieżnika wynosiły: 0,79 mm, 0,03 mm oraz 1,17 mm.).
Zgodnie z § 11 ust. 7 pkt 4 i pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm., dalej: rozporządzenie MI z 2016 r.) pojazd nie może być wyposażony w opony, których wskaźniki pokazują graniczne zużycie bieżnika, a w odniesieniu do opon niezaopatrzonych w takie wskaźniki - o głębokości rzeźby bieżnika mniejszej niż 1,6 mm, z zastrzeżeniem § 23 ust. 4 pkt. 3. Ponadto pojazd nie może być wyposażony w opony o widocznych pęknięciach odsłaniających lub naruszających ich osnowę (§ 11 ust. 7 pkt 5 ww. rozporządzenia).
Zgodnie z załącznikiem nr 1 poz. 5 OSIE, KOŁA, OPONY I ZAWIESZENIE pkt 5.2.3 lit. e) do rozporządzenia MSWiA z 2019 r. usterka polegająca na głębokości rzeźby bieżnika opony niezgodna z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia została zakwalifikowana do kategorii usterki niebezpiecznej, tak samo jak usterka polegająca na widocznym, uszkodzonym kordzie opony - 5.2.3 lit. d) do rozporządzenia MSWiA
z 2019 r.
W myśl § 5 ust. 7 ww. rozporządzenia usterki stwierdzone podczas badania stanu technicznego dzieli się na trzy kategorie:
1) usterki drobne - bez znaczącego wpływu na bezpieczeństwo pojazdu lub wymagania ochrony środowiska, które nie powodują ograniczenia w dalszym używaniu pojazdu;
2) usterki poważne - mogące zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego lub naruszać wymagania ochrony środowiska albo inne istotne nieprawidłowości, które dają podstawę do ograniczenia dalszego używania pojazdu oraz określenia warunków tego używania;
3) usterki niebezpieczne - powodujące bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub naruszające wymagania ochrony środowiska, w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu
Kontrola została udokumentowana protokołem z 22 maja 2024 r. nr [...] oraz zdjęciami fotograficznymi z widocznymi usterkami opon, dołączonymi do akt administracyjnych. Protokół kontroli został przez kierowcę podpisany bez uwag, a – co istotne – kierowca nie był obcokrajowcem, mającym trudności językowe, tylko obywatelem polskim (kserokopia dowodu osobistego kierowcy w aktach sprawy).
W tym miejscu należy podkreślić, że protokół kontroli jest dokumentem urzędowym, który korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Stosownie bowiem do przepisu art. 76 § 1 k.p.a. dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, stąd protokół kontroli korzysta
z uprzywilejowanej i kwalifikowanej mocy prawnej oraz domniemania wiarygodności ustaleń w nim zawartych (por. wyrok NSA z 9 lipca 20I9 r., sygn. akt II GSK 1944/17, publ. LEX nr 2718129). Z wyroku tego wynika również, że utrwalone protokołem czynności kontrolne mają charakter materialno-techniczny i odzwierciedlają ich przebieg oraz poczynione w ten sposób ustalenia. Dodatkowo protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, a zasadniczo niemożliwy do odtworzenia.
Zdaniem organów orzekających w niniejszej sprawie stopień uszkodzenia opon w postaci widocznego oraz porozrywanego stalowego kordu opony, znaczące uszkodzenia i przecięcia opony na osi napędowej z prawej strony na zewnętrznej oponie pojazdu oraz zużycie bieżnika poniżej granicy znacznika TWI na wewnętrznej oponie osi napędowej z prawej strony, które udokumentowano w postaci fotograficznej w dniu przedmiotowej kontroli, tj. 22 maja 2024 r., jednoznacznie wskazują, że nie powstały w bieżącym dniu. Strona nie udowodniła, że dopełniła ciążącego na niej obowiązku i podjęła wszelkie możliwe środki w celu zapobieżenia powstaniu ww. naruszeń. Skarżący przedstawił w toku postępowania jedynie wewnętrzne protokoły oceny stanu technicznego pojazdu z 20 maja 2024 r., w którym stwierdzono, że ogumienie prezentuje "stan dobry". GITD zaznaczył, że ww. dokument jest datowany na 2 dni przed datą dokonanej kontroli drogowej. Wykonana dokumentacja fotograficzna
w trakcie kontroli prezentuje stan ogumienia, którego kondycja nie mogła się aż tak pogorszyć w ciągu tak krótkiego czasu, mając na uwadze tak duże zużycie bieżnika opony.
Organy nie uznały tym samym argumentacji strony, że uszkodzenie opony powstało podczas rozładunku w kopalni, a zdarzenie to było nagłe, nieprzewidziane
i niezależne od zarządzającego (pismo z 21 czerwca 2024 r. i odwołanie). W skardze skarżący również podniósł, że stan opon nie był wynikiem zużycia, tylko ekstremalnych warunków przy rozładunku, w trakcie którego pojazd zakopał się i potrzebny był szereg działań, by powrócił na drogę. Uszkodzenie opon powstało bezpośrednio przez kontrolą, tj. podczas rozładunku u odbiorcy w kopalni. Natomiast w chwili wyjazdu zestaw pojazdów miał prawidłową wysokość bieżnika.
Sąd nie podziela stanowiska skarżącego co do przyczyn stwierdzonych uszkodzeń opon, bowiem porównanie oceny wynikającej z protokołów stanu technicznego zespołu pojazdów z 20 maja 2022 r. ze stanem ogumienia stwierdzonym podczas kontroli 22 maja 2022 r., udokumentowanej fotograficznie, wskazuje, że stan ogumienia skontrolowanego pojazdu nie mógł się pogorszyć w ciągu dwóch dni,
w takim stopniu jak przedstawia to dokumentacja fotograficzna. Nie mógł to również być stan na skutek opisywanych zdarzeń z daty kontroli. Gdyby bowiem rzeczywiście miało miejsce takie zdarzenie, na jakie powołuje się strona (ekstremalne warunki przy rozładunku w kopalni), to z pewnością zostałoby ono odnotowane w protokole kontroli, w której brał udział kierowca pojazdu, podpisał ten protokół bez uwag, co wyklucza subiektywność ustaleń dokonanych przez kontrolujących. Kierowca kontrolowanego zespołu pojazdów nie powołał się na zdarzenie "nagłe, nieprzewidziane i niezależne od spółki", zaistniałe podczas rozładunku.
Trafne są wnioski organu odwoławczego zawarte w odpowiedzi na skargę, że zaobserwowane zużycie bieżnika opony oraz uszkodzony kord drugiej opony, świadczą o ich długotrwałym, nadmiernym wyeksploatowaniu. Zatem nie można uznać, że dochowano należytej staranności i z pewnością nie może być mowy o tym, że ujawnione w trakcie kontroli zużycie jest tylko "przytartym bieżnikiem". Zużywanie się opon jest zjawiskiem naturalnym i nie powinno zaskakiwać profesjonalisty zajmującego się zawodowo przewozami. Awarie i usterki tego typu występują podczas eksploatacji pojazdów, o czym wiedzą nie tylko profesjonalni przewoźnicy, ale także zwykli użytkownicy pojazdów mechanicznych.
Powyższe nie zwalnia jednak zarządzającego od odpowiedzialności na gruncie art. 92c ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 1a u.t.d. Przepis ten dotyczy bowiem okoliczności niezależnych od zarządzającego, kiedy naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń
i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Natomiast poruszanie się pojazdu z usterką niebezpieczną dwóch opon niewątpliwie stanowi zagrożenie w ruchu drogowym.
W związku z powyższym należało uznać, że w niniejszej sprawie nie zostały wykazane okoliczności wskazujące na to, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszeń, a to na nim spoczywał ciężar dowodu w zakresie dołożenia należytej staranności przy organizacji przewozu i braku wpływu na naruszenie prawa, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Strona nie wykazała dowodów zwalniających ją z odpowiedzialności za stwierdzony podczas kontroli stan opon kontrolowanego zespołu pojazdów, będący usterką niebezpieczną, która stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa uczestników ruchu drogowego. Samo wskazanie przez skarżącego okoliczności, które – jego zdaniem – zwalniają go z odpowiedzialności nie jest wystarczające do zastosowania przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 1a u.t.d.
Dlatego zasadnie organy uznały, że w sprawie nie zaszły przesłanki z tego przepisu odnoszące się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach zarządzający nie mógł i nie był w stanie przewidzieć.
W przypadku stwierdzenia przez kontrolującego usterki podczas kontroli, przeprowadzonej zgodnie z przepisami rozporządzenia MSWiA z 2019 r., organ miał obowiązek nałożenia kary przewidzianej w art. 92a ust. 2 i ust. 8 u.t.d. Treść tego przepisu w związku z załącznikiem nr 4 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kary pieniężnej na kwotę 500 zł za stwierdzone naruszenie przepisu lp. 15.2. tego załącznika (wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę opon). W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych, a przepisów Działu IVa k.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych nie stosuje się z uwagi na odrębne regulacje zawarte w u.t.d. (por. art. 189 § 2 pkt 1 k.p.a.).
Zdaniem Sądu postępowanie w niniejszej sprawie – wbrew zarzutom skargi - zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Organy obu instancji zrealizowały obowiązki wynikające z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie wyrażonego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Zapewniono również skarżącemu udział w postępowaniu, dlatego też nie można dopatrzyć się naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania, w tym art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., a także naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Nie znajdują w tej sprawie również zastosowania zarzucane w skardze przepisy art. 10 i art. 11 Prawa przedsiębiorców oraz art. 92a ust. 1 i ust. 6 u.t.d. (nie były podstawą wydania zaskarżonej decyzji).
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako bezzasadnej.