VIII SA/Wa 883/24

VIII SA/Wa 883/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-02-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Owsińska-Gwiazda /przewodniczący/
Justyna Mazur
Sławomir Fularski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 1236/25 - Postanowienie NSA z 2025-07-22
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 728
art. 4 pkt 22 lit. l, art. 92a ust. 1, 3, 7
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1251
art. 66 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.)
Dz.U. 2019 poz 2141
par. 5 i  par. 6 w zw. z lp. 5.2.3 lit e) zał. nr 1
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji  z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Justyna Mazur, , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Jeromin, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. J. i Wspólników "[...]" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 października 2024 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] października 2024 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: "k.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. l), art. 92a ust. 1, 3, 7, ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 728; dalej: "u.t.d."), lp. 9.2 załącznika nr 4 (winno być 3 – dopisek sądu) do u.t.d., art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1251; dalej: "p.r.d."), § 5 i § 6
w związku z Ip. 5.2.3 lit. e) zał. nr 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych
i Administracji z 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U.
z 2019 r., poz. 2141, dalej: "rozporządzenie MSWiA"), po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółka z o.o. w siedzibą w D. (dalej: też jako "spółka", "strona", "skarżąca") od decyzji Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD", "organ I instancji") z [...] czerwca 2024 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej [...] zł - utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.
Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:
W dniu [...] kwietnia 2024 r. w miejscowości [...] MOP dk nr 7 do kontroli drogowej zatrzymano pojazd członowy składający się z samochodu silnikowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...] , którym kierował R.K.. Ww. pojazdem członowym przedsiębiorstwo [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą: [...], [...] [...] wykonywało krajowy transport drogowy rzeczy na trasie R. – M. na podstawie wypisu z licencji nr [...] dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. W wyniku kontroli stanu technicznego pojazdów ustalono, że naczepa marki [...] o nr rej. [...] posiadała usterkę w postaci zużytego bieżnika lewej środkowej opony poniżej granicy znacznika TWI. Powyższe naruszenie stwierdzono na podstawie pomiaru cyfrowym miernikiem głębokości bieżnika opon. Powyższe ustalenia udokumentowano protokołem kontroli nr [...] z [...] kwietnia 2024 r. i dokumentacją fotograficzną.
Po przeprowadzeniu postępowania, organ I instancji decyzją z [...] czerwca 2024 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł, tytułem popełnienia naruszenia ujętego pod lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.d.t. - tj. naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd.
W odwołaniu spółka podnosiła, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji administracyjnej nie otrzymała od organu prawidłowych informacji i dokumentów związanych z przeprowadzoną kontrolą drogową, a także wskazała, że w związku
z nieprawidłowo ustaloną stroną postępowania nie mogła odnieść się do stawianych jej zarzutów. Ponadto strona wskazała również, że w chwili zatrzymania do kontroli pojazdy wchodzące w skład ww. pojazdu członowego posiadały aktualne badania techniczne pojazdów, co jej zdaniem świadczyło o pełnej sprawności zespołu pojazdów. Spółka wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w całości.
W uzasadnieniu wskazanego na wstępie rozstrzygnięcia, GITD wyjaśniło, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw.
z art. 93 ust. 1 u.t.d. W odniesieniu zaś do wysokości kary zauważyło, że art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1) w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. Organ nie ma
w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a., nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie nie ma również zastosowania art. 189e oraz 189f k.p.a. które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Do decyzji nakładanych na podstawie art. 92a u.t.d. w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. mają bowiem zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku także art. 92 b ust. 1 u.t.d. W tym względzie także ma zastosowanie norma kolizyjna określona w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a.
Dalej GITD przytoczył brzmienie art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1 i ust. 3, art. 92a ust. 7 pkt 1, art. 92c ust. 1 u.t.d. oraz art. 66 ust. 1 i art. 131 ust. 1 p.r.d. Ponadto wskazał na regulację § 5 ust. 1-2 i ust. 7 i § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA
w związku z Ip. 5.2.3 lit. e) zdanie drugie zał. nr 1 rozporządzenia MWSiA, zgodnie
z którym głębokość rzeźby bieżnika opony niezgodna z przepisami rozporządzenia
w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia stanowi usterkę niebezpieczną.
Stosownie zaś do § 11 ust. 7 pkt 4 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury
z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 502), pojazd nie może być wyposażony, z zastrzeżeniem ust. 5:
- w opony, których wskaźniki pokazują graniczne zużycie bieżnika, a w odniesieniu do opon niezaopatrzonych w takie wskaźniki - o głębokości rzeźby bieżnika mniejszej niż 1,6 mm. z zastrzeżeniem § 23 ust. 4 pkt 3;
- w opony o widocznych pęknięciach odsłaniających lub naruszających ich osnowę.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że w wyniku kontroli stanu technicznego pojazdu członowego składającego się z samochodu silnikowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...], inspektorzy ITD ustalili, że ww. naczepa posiadała usterkę w postaci zużytego bieżnika lewej środkowej opony poniżej granicy znacznika TWI. Wykryte naruszenie kontrolujący stwierdzili na podstawie wykonanych w toku kontroli pomiarów głębokości bieżnika opony dokonanych cyfrowym głębokościomierzem. Na podstawie dokonanych pomiarów ustalono, że głębokość bieżnika w trzech miejscach na oponie wynosi odpowiednio: 0.88 mm, 0.87 mm oraz 0.40 mm (dowód: protokół oględzin z [...] kwietnia 2024 r.). Powyższa usterka została udokumentowana materiałem zdjęciowym znajdującym się w aktach sprawy, z którego bezsprzecznie wynika, że stwierdzona usterka słusznie została zakwalifikowana jako niebezpieczna. Jednocześnie GITD wskazał, że protokół kontroli drogowej nr [...] z [...] kwietnia 2024 r., protokołu oględzin pojazdu z [...] kwietnia 2024 r. oraz protokołu wstępnej drogowej kontroli technicznej nr [...] z [...] kwietnia 2024 r. stanowią istotne dowody w przedmiotowej sprawie. Ponadto kierowca – R. K. podpisał protokół kontroli drogowej nie wnosząc uwag i zastrzeżeń. W ocenie organu odwoławczego, WITD słusznie przypisał skarżącej karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu naruszenia ujętego pod Ip. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., gdyż stwierdzoną usterkę w postaci zużytego bieżnika opony po lewej stronie pojazdu poniżej znacznika TW1 udokumentowaną materiałem zdjęciowym należało uznać za zagrażającą bezpieczeństwu osób jadących pojazdem i innych uczestników ruchu.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, GITD wskazał m.in., że z akt sprawy wynika bezsprzecznie, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przez skarżącego przepisów prawa w zakresie wykonywania przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowanej jako niebezpieczna i materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony należycie już w momencie kontroli drogowej. Dalej podniósł, że do zawiadomienia o wszczęciu postępowania dowodowego została dołączona kopia protokołu kontroli nr [...] z [...] kwietnia 2024 r. Ponadto
w odpowiedzi na pismo skarżącej z [...] maja 2024 r. organ I instancji potwierdził, że stroną przedmiotowego postępowania jest przedsiębiorstwo [...] Sp. [...], zaś informacje i dane dotyczące innego podmiotu gospodarczego, imienia i nazwiska kierowcy oraz numerów rejestracyjnych pojazdu i naczepy umieszczone pod opisem naruszenia dotyczącego strony niniejszego postępowania zostały umieszczone w protokole kontroli nr [...] z [...] kwietnia 2024 r. w wyniku błędu kontrolującego inspektora. Organ odwoławczy zauważył, że wbrew przedstawionemu w odwołaniu stanowisku skarżącej, organ I instancji prawidłowo doręczył stronie wymagane informacje i dokumenty, a strona miała zapewnione prawo do wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. W związku z powyższym, organ odwoławczy przedstawione przez stronę w odwołaniu zarzuty uznał za chybione.
GITD podniósł także, że fakt, iż w dniu kontroli poddane kontroli drogowej pojazdy posiadały ważne badania techniczne nie podważa ustaleń dokonanych przez inspektorów. Nadto wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego,
w tym przede wszystkim protokołów kontroli oraz dokumentacji fotograficznej, jednoznacznie wynika, że naczepa marki [...] o nr rej. [...] posiadała usterkę w postaci zużytego bieżnika lewej środkowej opony poniżej granicy znacznika TWI, którą organ prawidłowo, zgodnie z rozporządzeniem MSWiA, zakwalifikował jako usterkę niebezpieczną. Dodatkowo podkreślił, że głębokość bieżnika została precyzyjnie ustalona przy zastosowaniu widocznej na zdjęciach miarki, mimo że brak normatywnej głębokości bieżnika opony można było stwierdzić "gołym okiem" bez dokonywania pomiarów.
Organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zaś strona nie przedłożyła żadnych dowodów na potwierdzenie, iż w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające jej odpowiedzialność za popełnienie naruszeń.
Na powyższą decyzję, pismem z 14 października 2024 r., skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu skargi strona podniosła m.in., że zaskarżona decyzja w tym konkretnym przypadku nie jest merytorycznie zasadna, gdyż faktycznie nie doszło do naruszeń prawa stwierdzonych w jej treści ze strony skarżącej. Zauważyła, że przedsiębiorca przed wydaniem zaskarżonej decyzji administracyjnej nie otrzymał - od organu I instancji decyzję tę wydającego – prawidłowych informacji i dokumentów związanych z przeprowadzoną kontrolą drogową w dniu [...] kwietnia 2024 r.
w miejscowości P., woj. świętokrzyskie.
Strona wyjaśniła, że do siedziby odwołującego się przedsiębiorcy wpłynęły wprawdzie dokumenty dotyczące kontroli drogowej z [...] kwietnia 2024 r., lecz w ich treści, jako podmiot kontrolowany wskazany został przedsiębiorca M. G., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...], zaś jako kierowca prowadzący kontrolowany krytycznego dnia pojazd - wskazany został A. G.. Zarówno przedsiębiorca M. G. nie jest tożsamy ze skarżącym przedsiębiorcą, który jest osobą prawną, a nie osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą, jak również kierowca A. G. nigdy nie był i nie jest pracownikiem odwołującego się przedsiębiorcy.
Tym samym, skarżący przedsiębiorca przed wydaniem zaskarżonej decyzji administracyjnej nie mógł w żaden sposób odnieść się do zarzutów i ewentualnych naruszeń prawa - kierowanych w stosunku do niego w niniejszej sprawie (pomimo, że w tej sprawie kierował pismo do organu I instancji, zawierające prośbę
o przesłanie na jego adres prawidłowego protokołu kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2024 r. przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego). Ponadto, samochód ciężarowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą o numerze rejestracyjnym [...] - w dacie przeprowadzenia kontroli drogowej, o której mowa wyżej, posiadał aktualny przegląd techniczny, dopuszczający ww. pojazd do ruchu drogowego na drogach publicznych (świadczyło to o pełnej sprawności tego pojazdu).
Zdaniem skarżącej, w tym konkretnym przypadku brak jest podstaw do wymierzenia skarżącemu przedsiębiorcy jakiejkolwiek kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę GITD podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wnosił o oddalenie skargi. Jednocześnie odniósł się do zarzutów skargi, uznając je za nieuzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone m.in. w art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu
z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania
i wykładni norm prawa materialnego.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że rozstrzygnięcie to odpowiada prawu, a wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontrolowane, w przedmiotowym postępowaniu, rozstrzygnięcia dotyczą obowiązku zapłaty przez skarżącą kary pieniężnej w wysokości [...] zł nałożonej
z powodu wykonywania przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowaną jako niebezpieczna.
Podstawą prawną nałożenia na skarżącą ww. kary pieniężnej były przepisy art. 92a ust. 1 ust. 3 i ust. 7 u.t.d. Wynika z nich, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] zł do [...]zł za każde naruszenie (ust. 1), przy czym suma kar pieniężnych,
o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty [...] złotych (ust. 3). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy (ust. 7).
W niniejszej sprawie, w trakcie kontroli drogowej przeprowadzonej 17 kwietnia 2024 r. stwierdzono naruszenie opisane w lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne – za każdy pojazd, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości [...] zł.
Zarzuty skarżącej, przedstawione w skardze, sprowadzają się do braku podstaw do wymierzenia kary pieniężnej z powodu braku tożsamości kontrolowanego podmiotu, o którym mowa w protokole kontroli z 17 kwietnia 2024 r. ze stroną skarżącą, na którą nałożono przedmiotową karę, jak i z powodu zakwestionowania przez spółkę istnienia usterki w skontrolowanym pojeździe
z uwagi na posiadanie przez ten pojazd aktualnego przeglądu technicznego, dopuszczającego pojazd do ruchu drogowego.
Należy też zauważyć, że zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy w pełni odzwierciedla ustalony stan faktyczny sprawy. Wbrew twierdzeniem skarżącej, protokół kontroli drogowej z [...] kwietnia 2024 r. nr [...] (k. 3 akt administracyjnych) prawidłowo określa nazwę i adres podmiotu wykonywującego przewóz drogowy (t. [...] sp. [...] [...], [...] [...]), miejsce zatrzymania
i przeprowadzenia kontroli, dane kierowcy, jak i dane kontrolowanego pojazdu silnikowego i naczepy. Ww. kontrola, przeprowadzona w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...], pojazdu marki [...] o nr. rej. [...] wraz z naczepą
o nr. [...], wykazała zużycie bieżnika lewej środkowej opony poniżej granicy znacznika TWI. Sąd zauważa, że kierowca zespołu pojazdów podpisał bez zastrzeżeń, zawierający opis stwierdzonych usterek, wskazany protokół kontroli.
Protokół kontroli drogowej sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego, jest w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ, w zakresie jego działania, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Sąd zauważa, że co prawda w załączniku nr 1 i 2 załącznika do protokołu kontroli z [...] kwietnia 2024 r. w uzasadnieniu opisu stwierdzonego naruszenia wskazano m.in. inne dane podmiotu kontrolowanego (tj. M. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...]), jak i kierowcy (A. G.), jednak – w ocenie Sądu – powyższe błędy zawarte ww. załącznikach do protokołu nie miały żadnego wpływu na całokształt ustaleń organu i nie zmieniają poprawnych ustaleń zawartych w sprawie potwierdzonych również protokołem oględzin pojazdu oraz protokołem wstępnej drogowej kontroli technicznej nr [...], jak i materiałem zdjęciowym. Stąd też brak podstaw do umorzenia postępowania.
W ocenie Sądu – wbrew twierdzeniom skarżącej – posiadanie przez pojazd aktualnego badania technicznego nie może podważać ustaleń dokonanych przez inspektorów kontrolujących pojazd w dniu [...] kwietnia 2024 r. Kontrolujący ocenia bowiem stan techniczny pojazdu zastany podczas kontroli, a ten w sposób jednoznaczny stwierdził zużycie bieżnika lewej środkowej opony poniżej granicy znacznika TWI. Pomiar głębokości bieżnika wykonany cyfrowym miernikiem marki [...] wykazał, że głębokość bieżnika w trzech miejscach na oponie wynosi 0,88, 0,87, 0,40. Usterkę zakwalifikowano jako usterkę niebezpieczną, zgodnie
z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz.502).
Wobec powyższego zarzuty skarżącej Sąd uznał za nieuzasadnione.
Sąd nie stwierdził naruszeń przepisów prawa materialnego, czy też przepisów postępowania, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim zgodnie z art. 66 ust. 1 p.r.d. pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę (pkt 1), Podkreślenia wymaga, że kara za powyższe naruszenie została nałożona w związku ze stanem opony – jej bieżnika. W ocenie Sądu za uprawnione – nie wymagające wiedzy specjalnej – należy uznać, że taki stan opony świadczył o nadmiernym wyeksploatowaniu, będącym wynikiem długotrwałego użytkowania, który to stan
w sposób oczywisty mógł zagrażać bezpieczeństwu jazdy, nie zapewniając należytej przyczepności opon. Ponadto, Sąd zauważa, że Spółka nie kwestionowała opisanego stanu opony w skontrolowanym pojeździe.
Podkreślenia wymaga, że odpowiedzialność przedsiębiorcy wynikająca z art. 92a u.t.d. ma charakter administracyjny/obiektywny, nie jest oparta na zasadzie winy, a do jej powstania wystarczające jest – co do zasady – stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. Z kolei zastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wymaga wykazania przez stronę, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Tak sformułowane przesłanki (które muszą być spełnione łącznie) odnoszą się do okoliczności
o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Przesłanki wskazane w tym przepisie nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności gospodarczej, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć, np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Uwolnienie się od odpowiedzialności za popełnione naruszenie jest możliwe tylko po wykazaniu przez przedsiębiorcę braku wpływu na powstanie naruszenia. W kontrolowanej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Brak jest bowiem dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność skarżącej. Za takie, nie można uznać wyjaśnień podnoszonych w skardze, że pojazd posiadał aktualny przegląd techniczny, dopuszczający pojazd do ruchu drogowego.
Sąd zauważa, że Spółka, jako profesjonalny przedsiębiorca zatrudniający kierowców obowiązana była przeszkolić ich i zobowiązać do kontroli stanu technicznego pojazdów, którymi w jej imieniu wykonują przewozy oraz informowania o wszelkich usterkach, a szczególnie tych które (szczególnie opony) mają wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Z akt sprawy nie wynikało, by skarżąca organizowała jakiekolwiek szkolenia kierowców dotyczące ich obowiązków, wagi przestrzegania przepisów z zakresu transportu drogowego i konsekwencji ich naruszenia. Skarżąca nie przedstawiła także wewnętrznych uregulowań, wskazujących na wprowadzenie systemu kontroli, który miałby zapobiec naruszeniom przepisów przez kierowców. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje (por. wyrok NSA z 6 lipca 2011r., sygn. akt II GSK 716/10, LEX nr 920618). Tym samym, w kontrolowanej sprawie za prawidłowe uznać należy stanowisko organów Inspekcji Transportu Drogowego co do braku podstaw do zwolnienia skarżącej
z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. GITD prawidłowo wyjaśnił również, że treść art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d.
określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto nie znajdą również zastosowania art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie przez u.t.d. w art. 92c ust. 1 pkt 1. Z przepisów u.t.d. wynika jedynie możliwość umorzenia postępowania sprawie nałożenia kary pieniężnej i to tylko w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 92b ust. 1 lub art. 92c. (art. 93 ust. 3 u.t.d.).
W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpującą podstawę pozwalającą na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. Kontrolowane postępowanie przeprowadzone zostało w sposób właściwy, a rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały uzasadnione w sposób wystarczający i zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.