VIII SA/WA 832/23

VIII SA/Wa 832/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-02-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Cezary Kosterna /przewodniczący/
Iwona Owsińska-Gwiazda
Justyna Mazur /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6163 Gospodarowanie nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 113 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Owsińska - Gwiazda, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 7 lutego 2024 r. sprawy ze skargi Z. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z 20 października 2023 r., znak [...] w przedmiocie odmowy sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy W. z dnia 15 września 2023 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej Z. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] października 2023r., po rozpoznaniu zażalenia Z. G. (dalej: strona, skarżąca), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: Kolegium, organ odwoławczy lub SKO), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.), utrzymało
w mocy postanowienie Wójta Gminy W. (dalej: Wójt lub organ I instancji)
z [...] września 2023r., odmawiające sprostowania oczywistej omyłki w akcie własności ziemi nr [...] z dnia [...] lipca 1980 r., wydanego na rzecz Z. G. na grunty położone we wsi K. [...].
Do wydania zaskarżonych postanowień doszło w następującym stanie sprawy:
Postanowieniem z [...].09.2023 r. (nr [...]) Wójt odmówił sprostowania oczywistej omyłki w akcie własności ziemi nr [...] z [...] lipca 1980 r., wydanego na rzecz skarżącej na grunty położone we wsi K. [...].
W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji podał, że [...] czerwca 2023 r. skarżąca, w trybie art. 113 k.p.a. wniosła o sprostowanie oczywistej omyłki w akcie własności ziemi Nr [...] z [...] lipca 1980 r. wydanym przez Naczelnika Gminy w W. poprzez dopisanie w jego treści nazwy gminy położenia nieruchomości, której akt dotyczy. Następnie powołał art. 113 § 1 k.p.a.
i w jego świetle uznał, że wydany akt własności ziemi nie budzi wątpliwości, czyli określa kto nabył jaką nieruchomość. Akt własności ziemi nie wymaga sprostowania
w trybie art. 113 § 1 k.p.a., bowiem jego treść nie zawiera błędów pisarskich, rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, o których mowa w tym przepisie.
W zażaleniu na to postanowienie, uzupełnionym pismem z [...] września 2023 r. strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 7 art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 113 § 1 k.p.a. Organ nie zebrał bowiem w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, nie dopuścił też jako dowodów wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w tym również sprawy uwłaszczeniowej, nie umożliwił wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Akta sprawy uwłaszczeniowej potwierdzają oczywistą omyłkę w akcie własności ziemi nr [...] z dnia [...] lipca 1980 r., co do położenia uwłaszczonych tym aktem nieruchomości poprzez pominięcie gminy, w której położone są uwłaszczone działki. Omyłka ta podlega sprostowaniu na podstawie art. 113 k.p.a. Wniosła zatem
o uchylenie zaskarżonego postanowienia i sprostowanie Aktu Własności ziemi nr [...] z [...] lipca 1980 r. lub uchylenie zaskarżonego postanowienia
i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
SKO postanowieniem z dnia [...] października 2023 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia przedstawiło na wstępie dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie.
Wskazało, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem o sprostowanie aktu własności ziemi nr [...] z [...] lipca 1980 r. w zakresie położenia uwłaszczonych działek, które to położenie powinno uwzględniać także gminę, w jakiej są położone uwłaszczone działki. Uwłaszczone działki położone są w gminie W..
W pierwszej kolejności wyjaśniło, że ustawa z dnia 26 października 1971 r.
o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. z 1971 r. Nr 27, poz. 250 ze zm.) miała na celu uregulowanie własności gospodarstw rolnych zbywanych bez zachowania formy aktu notarialnego. Regulowanie odbywało się w drodze wydania przez prezydium powiatowej rady narodowej aktu własności ziemi. Ustawa ta została uchylona ustawą z dnia 26 marca 1982 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz
o uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. z 1982 r., Nr 11, poz. 81). Sprawy o stwierdzenie nabycia, na podstawie tej ustawy, własności nieruchomości przeszły do kompetencji sądów.
Art. 63 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 514) zakończył orzekanie w sprawie nabycia własności gospodarstwa rolnego. SKO podkreśliło, że art. 63 ust. 2 tej ustawy wprost stanowi, że do ostatecznych decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 27, poz. 250 i z 1975 r. Nr 16, poz. 91) nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego dotyczących wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności i uchylenia lub zmiany decyzji. Z kolei z art. 63 ust. 3 ww. ustawy wynika, że postępowanie administracyjne toczące się w sprawach, o których mowa w ust. 2, podlega umorzeniu.
Zauważyło, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21.03.1996r., sygn. akt II SA 432/95 stwierdził, że mimo uchylenia w 1982 r. ustawy z dnia 26.10.1971r.
o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (co nastąpiło ustawą z dnia 26.03.1982 r. o zmianie ustawy Kodeks cywilny oraz o uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych) i późniejszego wyłączania możliwości wzruszania w trybach nadzwyczajnych aktów własności ziemi, wydanych przed dniem 6.04.1982r. (co nastąpiło ustawą z 19.10.1991r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw), została zachowana dopuszczalność sprostowania oczywistych omyłek pisarskich w aktach własności ziemi.
Przepisy art. 63 ust. 2 i ust. 3 ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 107, poz. 464) wyraźnie i wyczerpująco określiły zakres wyłączenia stosowania przepisów k.p.a., nie wyłączając stosowania przepisu art. 113 § 1 tej ustawy w stosunku do decyzji wydanych na podstawie ustawy z dnia 26.10.1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, tj. do aktów własności ziemi. Takie samo stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 29.03.2006r., sygn. akt IV SA/Wa 2403/05.
Zatem obecnie jedyną formą poprawiania błędów w aktach własności ziemi jest sprostowanie błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek
w trybie art. 113 § 1 k.p.a. W świetle treści tego przepisu Kolegium wywiodło następnie, że w literaturze przedmiotu oraz orzecznictwie podkreśla się, że błędy i oczywiste omyłki charakteryzuje oczywistość błędnego zapisu w decyzji widoczna od razu, bądź
w następstwie prostego zestawienia (skonfrontowania) materiału dowodowego
z brzmieniem decyzji. Instytucja powyższa nie może prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. Może to być np. błąd w oznaczeniu strony polegający na mylnym podaniu imienia i nazwiska, jest możliwy do sprostowania, jako oczywista omyłka pisarska, w trybie określonym w art. 113 § 1 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. (por. wyrok NSA z 14.11.2003r., Lex Nr 158425).
Z tego względu, SKO uznało, że sprostowanie aktu własności ziemi nr [...] z dnia [...] lipca 1980 r. w realiach rozpoznawanej sprawy w zakresie jaki wskazuje skarżąca w trybie administracyjnym nie jest możliwe.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w Warszawie skarżąca postawiła zarzuty naruszenia art. 76, art. 77 ust. 1 i 4, art. 78, art. 80, art. 81, art. 107 § 3 k.p.a., co doprowadziło do naruszenia art. 113 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez bezpodstawne utrzymanie w mocy postanowienia Wójta Gminy W. z [...] września 2023 r. i niesprostowanie Aktu Własności Ziemi nr [...] z [...] lipca 1980 r.
Skarżąca wskazała, że organ II instancji większą część swoich rozważań poświęcił bezspornym faktom dotyczącym uwłaszczenia i wydawanym w związku z tym aktom własności ziemi, oraz dopuszczalności prostowania tych aktów na podstawie art. 113 k.p.a. przez wójtów. W swych rozważaniach Kolegium pominęło jednak istotny fakt, że od 1 czerwca 1975 r. akty własności ziemi były wydawane przez naczelników gmin na terenie których znajdowały się uwłaszczane nieruchomości.
Istota sprawy w zasadzie nie została rozpatrzona przez organ II instancji, poza wskazaniem tylko jak w literaturze przedmiotu i orzecznictwie definiuje się błędy
i oczywiste omyłki przytaczając orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego i tylko na tej podstawie stwierdzono, że sprostowanie Aktu Własności Ziemi nr [...] z dnia [...] lipca 1980 r. jest niemożliwe, w żaden sposób nie odnosząc się do realiów niniejszej sprawy, tego twierdzenia nie uzasadniając, nie wskazując faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
Tymczasem, zdaniem strony z materiału dowodowego wyraźnie wynika, że
w treści Aktu Własności Ziemi nr [...] z [...] lipca 1980 r. zaistniała oczywista omyłka lub błąd pisarski w określeniu położenia uwłaszczonych nieruchomości, gdyż nie zawarto w tym określeniu w jakiej gminie położone są uwłaszczone nieruchomości, a sprostowanie tej oczywistej omyłki nie doprowadzi do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia, ponieważ bez głębszej analizy wyraźnie wynika
z materiału dowodowego, między innymi z decyzji Naczelnika Gminy W. z [...] lipca 1980 r. znak: [...], że przedmiotowy Akt Własności Ziemi nr [...] z [...] lipca 1980 r. został wydany wyłącznie w celu sprostowania powierzchni uwłaszczonych Aktem Własności Ziemi nr [...] z [...] marca 1978 r. nieruchomości, a konkretnie działki nr [...], natomiast z Aktu Własności Ziemi nr [...] z [...] marca 1978 r. wyraźnie wynika, że uwłaszczone nieruchomości, czyli te same działki nr [...] i [...], które wskazane są w Akcie Własności Ziemi z [...] lipca 1980 r. położone są w K. [...], gmina W. województwo R..
Ponadto organ II instancji, przytaczając twierdzenia organu I instancji pominął istotne dla rozstrzygnięcia, gdyż przemawiające za sprostowaniem przedmiotowego aktu własności ziemi, twierdzenia organu I instancji i nie odniósł się do nich,
a mianowicie, że sprostowanie przedmiotowego aktu własności ziemi nie prowadzi do zmiany rozstrzygnięcia, a na położenie uwłaszczonych przedmiotowym aktem własności ziemi nieruchomości co do gminy wskazuje organ i miejsce wydania przedmiotowego aktu własności ziemi, gdyż zgodnie z art. 19 i art. 21 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej z urzędu przestrzegają swojej właściwości miejscowej,
a w sprawach dotyczących nieruchomości właściwość miejscową organu administracji publicznej ustala się według miejsca położenia nieruchomości.
Podkreśliła, że przepisy art. 15 i art. 17 ust. 1 pkt 1 k.p.a. obowiązywały także
w dacie wydania przedmiotowego Akt Własności Ziemi nr [...]
z [...] lipca 1980 r. Biorąc pod uwagę powyższe, wnioskowane sprostowanie jest zasadne, zwłaszcza, że doręczony skarżącej [...] lipca 1980 r. Akt Własności Ziemi nr [...] z [...] lipca 1980 r., którego nie może odnaleźć zawierał prawidłowe określenie położenia uwłaszczonych nieruchomości, czyli również gminę W.. Sprostowanie błędu pisarskiego, czy oczywistej omyłki nie polega tylko na sprostowaniu błędu w pisowni, jak mogłoby wynikać z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, ale też tak jak w tym przypadku oznaczenia położenia uwłaszczonych działek, co ewidentnie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego zarówno przez organ I, jak i II instancji.
Z podanych przyczyn skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę, SKO wystąpiło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami
i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania.
Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracyjnych, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności
z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.
Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie postanowienia następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu.
Stosownie do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane
w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Kontrolując zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie SKO
z [...] października 2023 r., utrzymujące w mocy postanowienie Wójta z [...] września 2023 r. w przedmiocie odmowy sprostowania aktu własności ziemi nr [...] z [...] lipca 1980 r. wydanego przez Naczelnika Gminy w W., Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie je poprzedzające zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 113 § 1 k.p.a., które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 113 § 1 k.p.a.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że akt własności ziemi nr [...] z [...] lipca 1980 r., o którego sprostowanie wystąpiła skarżąca jest aktem własności ziemi, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. z 1971 r. Nr 27, poz. 250) i jako taki podlega sprostowaniu na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA w Warszawie z 21 marca 1996 r., II SA 432/95, ONSA 1997, nr 1, poz. 34; por. także: wyrok WSA w Krakowie z 4 lutego 2013 r., III SA/Kr 1764/12, LEX nr 1278043, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).
Jak stanowi art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Tak więc sprostowaniu podlegają błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych. Omyłki to natomiast inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Wszystkie te wady muszą mieć charakter techniczny i nieistotny, tj. nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub znacząco modyfikować stan faktyczny ustalony w sprawie (por. wyrok NSA z 6 grudnia 2022 r., sygn. akt II OSK 3833/19, CBOSA). Istotną cechą błędu stanowiącą normę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też
z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. (wyrok NSA z 31 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 1232/21, LEX nr 3414349, CBOSA).
Słusznie zatem zwróciły uwagę organy w sprawie, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia i musi mieć charakter oczywisty.
Organ I instancji wskazał, iż wnioskowane sprostowanie nie prowadzi do zmiany rozstrzygnięcia, ale jego uwzględnienie niczego nie prostuje, albowiem akt własności ziemi nie budzi wątpliwości co do treści, ponieważ określa kto i jaką nieruchomość nabył. Nie wymaga zatem sprostowania, gdyż nie zawiera błędów pisarskich, rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek, o których mowa w art. 113 § 1 k.p.a.
Organ odwoławczy dokonanie sprostowania, o jakie wnosi skarżąca, uznał za niemożliwe w trybie administracyjnym, nie wskazując przy tym konkretnie jakie okoliczności doprowadziły do tego wniosku.
W ocenie Sądu trafny jest pogląd organu I instancji, iż wnioskowane sprostowanie nie prowadzi do zmiany rozstrzygnięcia. Z Aktu Własności Ziemi wydanego przez Naczelnika Gminy W. w dniu [...] lipca 1980 r. znak: [...] wynika, że ten Akt dotyczy tych samych działek, co wskazane w Akcie Własności Ziemi nr [...] z [...] marca 1978 r. to jest nr [...] i [...]. Z Aktu Własności Ziemi z [...] marca 1978 r. wynika, że działki te są położone są we wsi K. [...], gmina W., województwo R.. W Akcie Własności Ziemi z dnia [...] lipca 1980 r., o którego sprostowanie skarżąca wnosi, oznaczając położenie działek wskazano jedynie na wieś K. [...].
Z porównania tych dwóch aktów własności ziemi wynika zatem, że pominiecie
w akcie własności ziemi, którego sprostowania w niniejszej sprawie domaga się skarżąca, nazwy gminy położenia nieruchomości, której akt dotyczy nie prowadzi do merytorycznej zmiany treści tego aktu, gdyż bez głębszej analizy tych dowodów wyraźnie wynika, że uwłaszczone działki to te same działki wymienione w obu aktach własności ziemi, z tym, że w akcie z 1978 r. oznaczono dodatkowo ich położenie (gminę W.), którego to oznaczenia nie zawiera akt z 1980r., a którego sprostowania domaga się skarżąca.
Zastosowanie zatem instytucji z art. 113 § 1 k.p.a. zdaniem Sądu jest dopuszczalne, gdyż same organy nie kwestionują, że działki wymienione w akcie
z 1980 r. położone są w Gminie W.. Sprostowanie nie doprowadzi zatem do zmiany treści Aktu, a pominięcie w Akcie oznaczenia ich położenia w zakresie oznaczenia gminy, w której się znajdują ma charakter oczywisty.
Zdaniem Sądu, organy administracji nie przeprowadziły zatem wyczerpującego postępowania wyjaśniającego i nie wzięły pod uwagę całego zgromadzonego
w niniejszej sprawie materiału dowodowego. Podkreślić należy bowiem, że art. 113 § 1 k.p.a. nie wyklucza zarówno sprostowania rozstrzygnięcia zawartego w osnowie decyzji (postanowienia) organu administracji, jak i możliwości prowadzenia postępowania wyjaśniającego w kwestii oceny "oczywistości" omyłki, a obejmuje ono przede wszystkim zestawienie i porównanie treści dokumentów. Skarżąca w niniejszej sprawie wskazała na dokumenty, które znajdują się w aktach sprawy (akt własności ziemi
z 1978r.), w którym oznaczono dokładne położenie wymienionych działek, tj. gminę W.. Zauważyć należy, iż w druku Aktu Własności Ziemi, który wykorzystano sporządzając Akt Własności Ziemi z dnia [...] lipca 1980 r. w części dotyczącej położenia działek w Akcie wskazanych, poniżej miejsca, w które należy wpisać to położenie,
w nawiasie, wskazano, iż należy wpisać miejscowość i gminę. Z powyższego wynika zatem, iż Akt Własności Ziemi z dnia [...] lipca 1980 r. jest dotknięty omyłką. Omyłką jest bowiem także pominięcie słowa lub słów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2023 r. w sprawie II OSK 2948/20 – LEX nr 3617146). Okoliczność na ile istotna jest to omyłka, to jest czy bez jej sprostowania treść rozstrzygnięcia będzie zrozumiała, pozostaje bez znaczenia. Ważne jest, aby była to omyłka o oczywistym charakterze i nie zmieniała treści prostowanego rozstrzygnięcia.
Z powyższego wynika zatem, iż organy orzekające w niniejszej sprawie nie oceniły należycie całego materiału dowodowego oraz wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, czym naruszyły art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 113 § 1 k.p.a., a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań Sądu oraz oceny prawnej i wiążą organy w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 p.p.s.a. Rozpatrując sprawę ponownie organy powinny uwzględnić powyższe wskazówki, dokładnie przeanalizować i ocenić sprawę z uwzględnieniem zgromadzonych w sprawie dokumentów. Rozstrzygając wniosek merytorycznie organ oceni, czy przy wydawaniu przedmiotowego aktu własności ziemi doszło do omyłki i czy omyłka ta ma charakter oczywisty, w świetle zestawienia treści rozstrzygnięcia
z dokumentami znajdującymi się w aktach administracyjnych sprawy.
Mając na uwadze wszystkie wskazane powyżej okoliczności Sąd, zgodnie
z punktem 1 wyroku orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu
I instancji. W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a. Wskazana w punkcie 2 wyroku kwota stanowi uiszczony przez skarżącą wpis sądowy.