VIII SA/Wa 486/24

VIII SA/Wa 486/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-08-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Justyna Mazur /przewodniczący/
Leszek Kobylski /sprawozdawca/
Marek Wroczyński
Symbol z opisem
6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2409
art. 12 ust. 16-17
Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Marek Wroczyński, , Protokolant starszy specjalista Ilona Obara, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2024 r. w Radomiu sprawy ze skargi Dyrektora Sądu Okręgowego w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 2 kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania na cele nierolnicze gruntów wyłączonych z produkcji rolnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: organ odwoławczy, SKO, Kolegium) decyzją z dnia 2 kwietnia 2024 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023r. poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania Dyrektora Sądu Okręgowego w R. od decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego (dalej: organ I instancji, Marszałek WM) Nr [...] z dnia 25 lipca 2023r. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z dnia 11 grudnia 2020r. znak [...] Starosta P. zmienił wydaną wcześniej decyzję własną znak: [...] z dnia 12 maja 2020r. w ten sposób, że postanowił:
- zezwolić Sądowi Okręgowemu na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów rolnych o powierzchni 0,8894ha klasy Lzr-Rllla stanowiących działki nr [...], [...], [...] o powierzchni całkowitej 1,0412ha, położonych w obrębie Pr., jednostce ewidencyjnej P. miasto, z przeznaczeniem pod budowę budynku Sądu Rejonowego i Prokuratury Rejonowej w P.,
- zobowiązać Sąd Okręgowy do pisemnego powiadomienia Starosty P. o terminie rozpoczęcia budowy, który jest momentem faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. Zostanie wówczas wszczęte odrębne postępowanie w celu wydania odrębnej decyzji naliczającej należność i opłaty roczne z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji.
Następnie decyzją z dnia 16 lutego 2023r. znak [...] Starosta P.:
1. ustalił dla Sądu Okręgowego w R. zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych należność z tytułu wyłączenia gruntów rolnych z produkcji rolniczej wynoszącą 285137,19zł, płatną po dniu faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej, tj. 18 listopada 2022r., w związku z wydaną decyzją Starosty P. z dnia 11 grudnia 2020r. znak [...] dotyczącą zezwolenia na trwale wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów rolnych o powierzchni 0,8894ha klasy Lzr-Rllla stanowiących działki nr [...], [...], [...] o powierzchni całkowitej 1,0412ha, położonych w obrębie P., jednostce ewidencyjnej P. miasto, z przeznaczeniem pod budowę budynku Sądu Rejonowego i Prokuratury Rejonowej w P.;
2. ustalił, że należność określoną w punkcie I decyzji zgodnie z art. 12 ust. 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, pomniejsza się o wartość rynkową użytku rolnego wnioskowanego do wyłączenia wynoszącą 313513,50zł;
3. zgodnie z art. 12 ust. 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zwolnił od uiszczenia należności za wyłączenie wnioskowanego użytku z produkcji rolnej;
4. ustalił opłatę roczną z tytułu użytkowania na cele nierolnicze gruntów wyłączonych z produkcji rolnej, która wynosi 10% należności, tj. 28513,72zł, płatną w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku przez 10 lat począwszy od roku 2023 przez 10 lat (od 2023 do 2032 roku). Stałe opłaty roczne oraz opłata jednorazowa nie uiszczone w terminie podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Pismem z dnia 5 maja 2023r. Zarząd Powiatu w P., na podstawie art. 12 ust. 17 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, wystąpił do Marszałka Województwa Mazowieckiego z wnioskiem o wydanie decyzji umarzającej w całości opłaty rocznej z tytułu użytkowania na cele nierolnicze gruntów wyłączonych z produkcji rolnej o powierzchni 0,8894ha na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów nr [...], [...], [...], położonych w obrębie P., gm. P., ustanowionej decyzją Starosty P. z dnia 16 lutego 2023r. znak [...] w wysokości 28513,72zł.
Decyzją Nr [...] z dnia 25 lipca 2023r. Marszałek WM, działając na podstawie art. 12 ust. 17 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2409 t.j.; dalej: u.o.g.r.l.) oraz art. 104 i 105 § 1 k.p.a. orzekł o:
– odmowie umorzenia opłaty rocznej za rok 2023 w wysokości 28513,72zł ustalonej decyzją Starosty P. z 16 lutego 2023r. znak [...], z tytułu użytkowania na cele nierolnicze gruntów wyłączonych z produkcji rolnej o powierzchni 0,8894ha w związku z budową budynku Sądu Rejonowego i Prokuratury Rejonowej w P.;
– umorzeniu postępowania w części dotyczącej umorzenia opłat rocznych za lata 2024-2032 w łącznej wysokości 256623,48zł ustalonych ww. decyzją Starosty P. z 16 lutego 2023r. znak [...].
Od powyższej decyzji odwołanie złożył Dyrektor Sądu Okręgowego w R. (dalej: strona, skarżący) wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zarzucił naruszenie przepisów prawa, mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj.: art. 12 ust. 17 u.g.r.l. oraz art. 7, art. 8 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 i art. 107 § 3 k.p.a.
W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z 2 kwietnia 2024r. Kolegium przytoczyło treść art. 12 ust. 16 i ust. 17 u.o.g.r.l. oraz art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023r. poz. 344 ze zm.; dalej: u.g.n.). Uznało, że spełnione zostały ustawowe przesłanki z art. 12 ust. 17 u.o.g.r.l. tj.:
- wniosek został złożony przez organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego - Zarząd Powiatu P.,
- wyłączenie gruntu dotyczy inwestycji zmierzającej do osiągnięcia celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 6 u.g.n., tj. budowy i utrzymania pomieszczeń dla sądów i prokuratur,
- dotyczy wyłączenia z produkcji obszaru o powierzchni poniżej 1 ha,
- inwestycja nie mogła być zrealizowana na gruntach nieobjętych ochroną ponieważ nieruchomości, na których będzie realizowana inwestycja zostały przekazane przez Gminę i Miasto P. aktem darowizny w 2007r. pod budowę siedziby Sądu Rejonowego w P. i zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Gminy i Miasta P. z dnia 15 lutego 2001r, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania miasta Przysucha przedmiotowe działki znajdują się na terenie usług publicznych i komercyjnych, gdzie rodzajem zainwestowania w obrębie strefy są obiekty o funkcji administracyjnej, biurowej, sądowniczej i innych usług publicznych.
Organ odwoławczy, wskazując na uznaniowy charakter decyzji, zauważył, iż jej wydanie musi zostać poprzedzone wyjaśnieniem całokształtu okoliczności sprawy w sposób umożliwiający dokonanie oceny interesu podmiotu obciążonego obowiązkiem ponoszenia opłaty, a także innych okoliczności mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie żądania umorzenia opłat rocznych o charakterze należności publicznoprawnych.
W ocenie Kolegium, organ I instancji odmawiając umorzenia opłaty rocznej za 2023r. w sposób racjonalny wyważył interes skarżącego i interes publiczny. Wskazało, że podmiot realizujący inwestycję na gruntach objętych zgodą na wyłączenie musi mieć świadomość ponoszenia ciężarów z tego tytułu. Najistotniejszym elementem związanym z wyważeniem interesu indywidualnego i społecznego jest wzgląd na potrzebę równoważenia kosztów ochrony, rekultywacji i poprawy jakości gruntów rolnych, finansowanych, zgodnie z art. 22c ust. 1 u.o.g.r.l. z dochodów związanych z wyłączeniem z produkcji gruntów rolnych (art. 22b ww. ustawy).
Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji przeprowadził w sprawie prawidłowe postępowanie wyjaśniające, zaś kontrolowana decyzja nie została wydana w sposób dowolny, odnosi się do istotnych okoliczności faktycznych sprawy. Ponadto Kolegium wskazało, że organ I instancji wziął pod uwagę sytuację finansową Sądu, która powinna być wyjątkowa, tzn. powinna wskazywać, że poniesienie danego wydatku zachwieje stabilnością podmiotu zobowiązanego. W niniejszej sprawie uznano, że nie wystąpiły szczególnego rodzaju okoliczności przemawiające za słusznością umorzenia przedmiotowej opłaty. Z kolei umorzenie należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym spowodowałoby uszczuplenie budżetu województwa, nie pozwalając przeznaczyć przedmiotowych środków na cele wskazane w ustawie, tym samym powodując niekorzystne skutki odczuwalne przez członków społeczności.
Kolegium stwierdziło zatem, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 12 ust. 17 u.o.g.r.l., zaś stan faktyczny sprawy, z uwagi na jej charakter, wskazuje, że brak jest potrzeby prowadzenia jakiegokolwiek dodatkowego postępowania dowodowego. Nie zostały więc naruszone art. 7, art. 8 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, jak i art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie SKO zauważyło, że opłaty roczne jeszcze niewymagalne nie mogą być przedmiotem rozstrzygnięcia. Dlatego też zasadnie organ I instancji umorzył postępowanie w części dotyczącej umorzenia opłat rocznych za lata 2024-2032.
Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który pismem z dnia 7 maja 2024 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Autor skargi decyzji Kolegium z dnia 2 kwietnia 2024 r. zarzucił naruszenie przepisów prawa, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
1) art. 12 ust. 17 u.o.g.r.l. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłowe uznanie, że uznaniowy charakter decyzji wydanej na podstawie tego przepisu umożliwia przyjęcie zasady odmówienia umorzenia opłat rocznych z tytułu wyłączenia gruntów rolnych z produkcji bez względu na okoliczności konkretnej sprawy;
2) art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co skutkowało wydaniem w ramach uznania administracyjnego decyzji noszącej cechy dowolności, bez prawidłowego określenia i wyważenia interesu publicznego i interesu strony, wyrażającego się w szczególności w sprowadzeniu interesu strony wyłącznie do oceny jej sytuacji finansowej, z pominięciem szczególnego charakteru, celów i zasad jej działania;
3) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady budzenia zaufania obywateli do organów państwa przez brak dokładnego wyjaśniania okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń Strony postępowania oraz brak uwzględniania w treści decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli;
4) art. 105 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i umorzenie postępowania w części dotyczącej umorzenia opłat rocznych za lata 2024-2032.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
W tak określonym zakresie kognicji sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów w stopniu powodującym jej uchylenie.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 12 ust. 16 i 17 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Zgodnie z art. 12 ust. 16 u.o.g.r.l. na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego marszałek województwa - w odniesieniu do gruntów rolnych, dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych - w odniesieniu do gruntów leśnych, a w odniesieniu do obszarów wchodzących w skład parków narodowych - dyrektor parku mogą umorzyć całość lub część należności i opłat rocznych, a w odniesieniu do gruntów leśnych również jednorazowe odszkodowanie w razie dokonania przedwczesnego wyrębu drzewostanu w przypadku inwestycji o charakterze użyteczności publicznej z zakresu oświaty i wychowania, kultury, kultu religijnego oraz ochrony zdrowia i opieki społecznej, jeżeli inwestycja ta służy zaspokojeniu potrzeb lokalnej społeczności, oraz dotyczącej powiększenia lub założenia cmentarza, jeżeli obszar gruntu podlegający wyłączeniu nie przekracza 1 ha i nie ma możliwości zrealizowania inwestycji na gruncie nieobjętym ochroną.
Z kolei w myśl art. 12 ust. 17 (u.o.g.r.l.) na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego marszałek województwa może umorzyć całość lub część należności i opłat rocznych w odniesieniu do gruntów rolnych w przypadku inwestycji zmierzającej do osiągnięcia celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, przeznaczonej na cele inne niż określone w ust. 16, jeżeli obszar gruntu podlegający wyłączeniu nie przekracza 1 ha i nie ma możliwości zrealizowania inwestycji na gruncie nieobjętym ochroną.
Z ustaleń organów wynika, że Starosta P. decyzją z 11 grudnia 2020 r., m.in. zezwolił Sądowi Okręgowemu na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów rolnych o powierzchni 0,8894ha klasy Lzr-Rllla stanowiących działki nr [...], [...], [...] o powierzchni całkowitej 1,0412ha, położonych w obrębie P., jednostce ewidencyjnej P. miasto, z przeznaczeniem pod budowę budynku Sądu Rejonowego i Prokuratury Rejonowej w P.. Za wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolnej ustalona została decyzją Starosty P. 16 lutego 2023r. opłata roczna w wysokości 28 513,72 zł płatna przez okres 10 lat począwszy od roku 2023 do roku 2032 w terminie do dnia 30 czerwca każdego roku. Podstawą wydania ww. decyzji Starosty P. był art. 4 pkt 11-13, art. 5, art. 11 ust. 1, 4, art. 12 ust. 1-4, 6-8, 13-14 ustawy z dnia 3 grudnia 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1161 ze zm.).
Sąd zauważa, iż z generalnej zasady rządzącej wyłączaniem gruntów z produkcji rolniczej, stosownie do art. 12 ust. 1 u.o.g.r.l. wynika, że osoba, która uzyskała zezwolenie na wyłączenie gruntów z produkcji, jest obowiązana uiścić należność i opłaty roczne, a w odniesieniu do gruntów leśnych - także jednorazowe odszkodowanie w razie dokonania przedwczesnego wyrębu drzewostanu. Obowiązek taki powstaje od dnia faktycznego wyłączenia gruntów z produkcji. Jest to ekwiwalent za możliwość nierolniczego użytkowania gruntu rolnego, który co do zasady podlega ochronie przewidzianej w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych.
Z kolei z przytoczonego wyżej art. 12 ust. 17 u.o.g.r.l. wynika, że wprowadzono dopuszczalność umorzenia całości lub części należności i opłat rocznych, ustanawiając ustawowe przesłanki wydania decyzji w przedmiocie umorzenia.
Okolicznością bezsporną w sprawie jest fakt, że spełnione zostały ustawowe przesłanki wydania decyzji na podstawie art. 12 ust. 17 u.o.g.r.l. Spełnienie wymienionych w przepisie przesłanek nie obliguje organu do udzielenia umorzenia, albowiem decyzja oparta jest na konstrukcji uznania administracyjnego, na co wskazuje użyty w przepisie funktor "może". Nie jest on wyrażeniem kompetencji czy uprawnienia, lecz nadaje decyzji organu charakter uznaniowy. W efekcie uwzględnienie wniosku o umorzenie jest uzależnione od oceny organu, dotyczącej celowości przyznania takiej ulgi w zapłacie należności publicznoprawnej, od wyważenia interesu indywidualnego i społecznego, o czym stanowi art. 7 k.p.a.
W ocenie Sądu materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy nie daje podstaw do stwierdzenia, że wskazanym wyżej powinnościom w toku postępowania administracyjnego uchybiono. Wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji, zgromadziły i oceniły materiał dowodowy pozwalający im na merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku o umorzenie opłaty rocznej za 2023r.. Z utrzymanej w mocy decyzji organu I instancji wynika, że Marszałek WM odmawiając umorzenia ww. opłaty odniósł się szczegółowo do podnoszonego przez stronę braku możliwości pozyskania środków, z uwagi na niezaplanowanie w budżecie inwestycji wydatków dotyczących opłat rocznych. Wskazał, że charakter należności z art. 4 pkt 12 tj. jednorazowej opłaty z tytułu trwałego wyłączenia gruntów z produkcji oraz opłat rocznych, z art. 4 pkt 13, jest tożsamy, a różnica dotyczy jedynie nałożonego rygoru co do terminu płatności. Za chybione prawidłowo uznano twierdzenie Sądu, że inwestycja realizowana jest w okresie 36 miesięcy, a opłaty roczne uiszczane są przez 10 lat, wobec tego nie było możliwości określenia ich w harmonogramie rzeczowo - finansowym realizowanej inwestycji. Jak zasadnie wywiodły organy, mając świadomość, że w związku z faktycznym wyłączeniem gruntów z produkcji nastąpi naliczenie opłat z tego tytułu, Dyrektor Sądu Okręgowego w R. mógł zaplanować tę kwotę w planie wydatków bieżących, określając ją na podstawie stawek zawartych w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Marszałek WM zasadnie uznał wyjaśnienia strony wskazujące, że w Programie Inwestycji opłata roczna nie została zaplanowana co za tym idzie w harmonogramie rzeczowo-finansowym nie występuje, nie została również zaplanowana w budżecie bieżącym co wskazuje na zamierzone przerzucenie na województwo obowiązku wspierania Zobowiązanego w realizacji budowy planowanego zamierzenia. Ponadto prawidłowo uznał, że nie może stanowić podstawy do udzielenia wnioskowanej ulgi twierdzenie strony, że obecnie nie ma możliwości pozyskania tych środków, gdyż zwiększenie środków na wydatki bieżące jest możliwe jedynie poprzez pozyskanie ich z jednostki nadrzędnej - Sądu Apelacyjnego lub bezpośrednio Ministra Sprawiedliwości, jeśli takie wolne środki posiada, gdyż nie wykazano, czy takie próby były podejmowane i jaki odniosły skutek. Za zasadne Sąd uznał twierdzenie organów, że strona decydując się na realizację przedmiotowej inwestycji na gruntach chronionych, miała świadomość ponoszenia publicznych ciężarów z tego tytułu. Stąd też uwzględnienie wniosku o umorzenie Sądowi Okręgowemu w R. ww. opłaty rocznej za rok 2023 wobec braku powodów uzasadniających przyznanie ulgi przyczyniłoby się do uprzywilejowania jednostki organizacyjnej sektora finansów publicznych wobec innych podmiotów oraz pozostałych obywateli, którzy pomimo różnych sytuacji wywiązują się ze swoich zobowiązań. Sąd powyższe wywody w pełni akceptuje, ponieważ są one logiczne, spójne i w wystarczający sposób przedstawiają motywację stojącą za odmową umorzenia opłaty rocznej, o jaką wnosiła strona skarżąca. W realiach badanej sprawy Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał istnienia nadzwyczajnych okoliczności uzasadniających zwolnienia go z obowiązku uiszczenia należnej opłaty rocznej za rok 2023 w wysokości 28 513,72 zł.
Sąd stwierdza również, iż prawidłowo organy orzekające za bezprzedmiotowe uznały postępowanie o umorzenie opłat rocznych za lata 2024-2032, orzekając o umorzeniu postępowania w tym zakresie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych (wyrok NSA z 8 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2094/13, wyrok NSA z 18 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2300/15, dostępne na stronie internetowej – orzeczenia.nsa.gov.pl) i cytując ich fragmenty zasadnie wywiodły, że wniosek o umorzenie opłaty rocznej powinien dotyczyć opłaty wymagalnej za dany rok. Oznacza to, że opłaty roczne jeszcze niewymagalne nie mogą być przedmiotem rozstrzygnięcia. Zatem skoro opłaty za lata 2024-2032 nie stały się jeszcze wymagalne (nie nadszedł termin ich płatności), to w tym przypadku nie można było merytorycznie o nich orzekać. Brak jest podstaw do uznania zarzuty naruszenia art. 105 § 1 k.p.a.
W świetle powyższych rozważań, Sąd nie uznał jako zasadnych zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 12 ust. 17 u.o.g.r.l., jak i wskazywanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego. Stan faktyczny sprawy, z uwagi na jej charakter jest jednoznaczny i nie było potrzeby prowadzenia przez organy jakiegokolwiek dodatkowego postępowania dowodowego, nie został więc naruszony przez organ art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Również zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż uzasadnienie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji odpowiada wymaganiom stawianym w tym przepisie.
Mając powyższe na względzie, Sąd oddalił skargę na zasadzie art. 151 p.p.s.a.