VIII SA/Wa 435/24
Wojewódzki Sąd Administracyjny w WarszawieWarszawa2024-08-08
NSAtransportoweWysokawsa
transport drogowyczas pracy kierowcówczas prowadzenia pojazduokresy odpoczynkukara pieniężnakontrola drogowalicencjaodpowiedzialność przewoźnikarozporządzenie 561/2006ustawa o transporcie drogowym
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę przewoźnika drogowego na decyzję nakładającą karę pieniężną za naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców i zgłaszania zmian danych w licencji.
Skarżący, M. D., prowadzący działalność gospodarczą w transporcie drogowym, zaskarżył decyzję nakładającą na niego karę pieniężną w wysokości 12 000 zł. Kara została nałożona za szereg naruszeń, w tym przekroczenie czasu prowadzenia pojazdu, skrócenie okresów odpoczynku oraz niezgłoszenie zmiany danych w licencji. Skarżący argumentował, że powinny mieć zastosowanie przepisy łagodzące związane z COVID-19 oraz przepisy K.p.a. dotyczące odstąpienia od nałożenia kary. Sąd uznał jednak, że naruszenia zostały prawidłowo ustalone i udowodnione, a przedsiębiorca nie wykazał, że dołożył należytej staranności, aby im zapobiec, ani że nastąpiły one z przyczyn od niego niezależnych.
Przedmiotem skargi była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD) utrzymująca w mocy decyzję o nałożeniu na M. D. kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł za naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Naruszenia dotyczyły m.in. przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu, skrócenia okresów odpoczynku oraz niezgłoszenia zmiany danych w licencji. Skarżący podnosił, że powinny być zastosowane przepisy łagodzące związane z COVID-19 oraz przepisy K.p.a. dotyczące odstąpienia od nałożenia kary (art. 189d-f K.p.a.). GITD, utrzymując karę, szczegółowo analizował poszczególne naruszenia, wskazując na dane z tachografów i kart kierowców. Podkreślono, że przepisy K.p.a. dotyczące odstąpienia od nałożenia kary nie mają zastosowania w tym przypadku, gdyż ustawa o transporcie drogowym zawiera własne regulacje (art. 92b i 92c u.t.d.). Organ argumentował, że przedsiębiorca nie wykazał, iż do naruszeń doszło z przyczyn od niego niezależnych lub których nie mógł przewidzieć, a jego organizacja pracy była niewystarczająca. Podkreślono, że ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na przedsiębiorcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, podzielając stanowisko organów. Sąd stwierdził, że stan faktyczny sprawy, dotyczący zaistnienia naruszeń, nie był sporny. Podkreślono, że odpowiedzialność przedsiębiorcy wynika z art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Sąd uznał, że skarżący nie wykazał, aby dołożył należytej staranności w organizacji pracy kierowców i nadzorze nad przestrzeganiem przepisów, ani że naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń, których nie mógł przewidzieć. Samo szkolenie kierowców i zgrywanie kart nie jest wystarczające, jeśli przedsiębiorca nie egzekwuje przestrzegania zasad. Sąd zaznaczył, że przepisy art. 189a § 2 K.p.a. wyłączają stosowanie działu IVa K.p.a. w sprawach, gdzie przepisy szczególne (jak u.t.d.) regulują daną kwestię odrębnie.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AIZagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Tak, przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność, jeśli nie wykaże, że do naruszeń doszło z przyczyn od niego niezależnych lub których nie mógł przewidzieć, a jego organizacja pracy i nadzór były niewystarczające.
Uzasadnienie
Odpowiedzialność przedsiębiorcy jest obiektywna w tym sensie, że musi on wykazać dołożenie należytej staranności i brak wpływu na naruszenie. Samo szkolenie kierowców i zgrywanie kart nie wystarcza, jeśli nie ma bieżącego nadzoru i egzekwowania przepisów.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (41)
Główne
u.t.d. art. 92a § ust. 1 i ust. 3
Ustawa o transporcie drogowym
u.t.d. art. 93 § ust. 1
Ustawa o transporcie drogowym
u.t.d. art. 92a § ust. 1, ust. 3, i ust. 7 pkt 1
Ustawa o transporcie drogowym
u.t.d. art. 92a § ust. 3
Ustawa o transporcie drogowym
u.t.d. art. 92a § ust. 6
Ustawa o transporcie drogowym
u.t.d. art. 92a § ust. 1 - 3 i 6
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
P.p.s.a. art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
u.t.d. art. 92b § ust. 1
Ustawa o transporcie drogowym
Przewiduje odstąpienie od nałożenia kary za naruszenia czasu pracy kierowców, jeśli przedsiębiorca zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy oraz prawidłowe zasady wynagradzania.
u.t.d. art. 92c § ust. 1
Ustawa o transporcie drogowym
Przewiduje nie wszczynanie lub umorzenie postępowania, gdy podmiot nie miał wpływu na powstanie naruszenia lub nastąpiło ono wskutek zdarzeń, których nie mógł przewidzieć.
u.t.d. art. 14 § ust. 1
Ustawa o transporcie drogowym
Dotyczy terminu zgłoszenia zmiany danych organowi wydającemu licencję.
u.t.d. art. 7a
Ustawa o transporcie drogowym
u.t.d. art. 8
Ustawa o transporcie drogowym
u.t.d. art. 4 § pkt 22
Ustawa o transporcie drogowym
u.t.d. art. 4 § pkt 22
Ustawa o transporcie drogowym
u.t.d. art. 138 § § 1 pkt 1
Ustawa o transporcie drogowym
u.t.d. art. 1
Ustawa o transporcie drogowym
u.t.d. art. 92b § ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
u.t.d. art. 92c § ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
u.t.d. art. 14 § ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
u.t.d. art. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
k.p.a. art. 138 § § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 6
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 7
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 8
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 11
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 189a § § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 189a § § 2 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Wyłącza stosowanie działu IVa K.p.a. (dotyczącego kar pieniężnych) w sprawach, gdzie przepisy szczególne regulują daną kwestię odrębnie.
k.p.a. art. 189d
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 189e
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 189f
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
rozporządzenie 561/2006 art. 4 § lit. k
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego
rozporządzenie 561/2006 art. 6 § ust. 1
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego
rozporządzenie 561/2006 art. 7
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego
rozporządzenie 561/2006 art. 8 § ust. 1 - 5 i 8
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego
rozporządzenie 561/2006 art. 10 § ust. 2 i ust. 3
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego
Reguluje obowiązki przedsiębiorcy w zakresie organizacji pracy kierowców i nadzoru nad przestrzeganiem przepisów.
rozporządzenie 561/2006 art. 12
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego
rozporządzenie 2020/1054
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006
załącznik nr 3 do u.t.d. art. lp. 1.5
Załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym
załącznik nr 3 do u.t.d. art. lp. 5.2.4
Załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym
załącznik nr 3 do u.t.d. art. lp. 5.7.3
Załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym
załącznik nr 3 do u.t.d. art. lp. 5.11.1
Załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym
Argumenty
Skuteczne argumenty
Naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, okresów odpoczynku i zgłaszania zmian danych w licencji zostały prawidłowo ustalone i udowodnione. Przedsiębiorca nie wykazał, że dołożył należytej staranności w organizacji pracy i nadzorze, ani że naruszenia nastąpiły z przyczyn od niego niezależnych. Przepisy K.p.a. dotyczące odstąpienia od nałożenia kary nie mają zastosowania, gdyż ustawa o transporcie drogowym zawiera własne regulacje.
Odrzucone argumenty
Argumenty skarżącego o konieczności zastosowania przepisów łagodzących związanych z COVID-19. Argumenty skarżącego o konieczności zastosowania przepisów K.p.a. (art. 189d-f) dotyczących odstąpienia od nałożenia kary. Twierdzenia skarżącego o prawidłowej organizacji pracy, szkoleniu kierowców i bieżącej analizie czasu pracy jako wystarczające do zwolnienia z odpowiedzialności.
Godne uwagi sformułowania
Odpowiedzialność przedsiębiorcy jest obiektywna w tym sensie, że musi on wykazać dołożenie należytej staranności i brak wpływu na naruszenie. Ciężar dowodu spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z przepisów zwolnienie się z odpowiedzialności. Reguła kolizyjna z art. 189a § 2 K.p.a. daje pierwszeństwo przepisom odrębnym (ustawy o transporcie drogowym) nad ogólnymi przepisami K.p.a.
Skład orzekający
Iwona Owsińska-Gwiazda
sprawozdawca
Leszek Kobylski
członek
Sławomir Fularski
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Uzasadnienie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców, mimo starań organizacyjnych, oraz brak zastosowania przepisów K.p.a. o odstąpieniu od kary na rzecz przepisów szczególnych."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznych przepisów ustawy o transporcie drogowym i rozporządzenia 561/2006. Interpretacja przepisów o odpowiedzialności obiektywnej i ciężarze dowodu.
Wartość merytoryczna
Ocena: 7/10
Sprawa dotyczy powszechnego problemu naruszeń czasu pracy kierowców i odpowiedzialności przewoźników, z ważnym rozróżnieniem między przepisami ogólnymi a szczególnymi w kontekście kar pieniężnych.
“Przewoźniku, Twoje szkolenia kierowców to za mało! Sąd wyjaśnia, kiedy odpowiadasz za naruszenia czasu pracy.”
Dane finansowe
WPS: 12 000 PLN
Sektor
transport
Asystent AI dla prawników
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyVIII SA/Wa 435/24 - Wyrok WSA w Warszawie Data orzeczenia 2024-08-08 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2024-06-11 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Sędziowie Iwona Owsińska-Gwiazda /sprawozdawca/ Leszek Kobylski Sławomir Fularski /przewodniczący/ Symbol z opisem 6037 Transport drogowy i przewozy Hasła tematyczne Kara administracyjna Skarżony organ Inspektor Transportu Drogowego Treść wyniku Oddalono skargę Powołane przepisy Dz.U. 2022 poz 2201 art. 92a ust. 1 i ust. 3, art. 92b ust. 1, i art. 92c ust. 1 Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j. Dz.U. 2023 poz 1634 art. 151 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 10 ust. 2 i ust. 3 i art. 12 Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG). Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (sprawozdawca) Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 8 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę. Uzasadnienie Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 15 kwietnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 15.02.2024 r. o nałożeniu na M. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą M. D. "[...]" (dalej: strona, skarżący) kary pieniężnej w wysokości 12000 zł. Jako podstawę prawna rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1 , art. 92b ust. 1, 92c ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, lp. 1.5, 1p. 5.2.4, 1p. 5.7.3, 1p.5.11.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 4, 6, 7, 8, 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej rozporządzenie 561/2006 (Dz.Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE L Nr 249, str. 1). Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym. W dniu 08.06.2022 r. podczas kontroli drogowej, na drodze krajowej nr [...], w Annopolu, zestawu pojazdów składającego się z ciągnika marki Volvo o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki Ackermann o nr rej. [...], którego łączna dopuszczalna masa całkowita wynosiła powyżej 3,5 tony. Pojazdem kierował V. Y. w załodze z C. N.. Pojazdem wykonywany był krajowy przewóz drogowy rzeczy, na podstawie licencji nr [...], w imieniu i na rzecz strony. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z 8.06.2022 r. nr [...]. W toku kontroli stwierdzono niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym. w wymaganym terminie – za każdą zmianę; przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny 30 minut; skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin; przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut. 12.10.2022 r. [...] Wojewódzki lnspektor Transportu Drogowego wydał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł na stronę za naruszenia stwierdzone w toku kontroli. W odwołaniu skarżący podnosił, iż organ winien zastosować przepisy, które poluzowały w niektórych obszarach prawodawstwo dotyczące transportu, tj. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2020/698 z 25 maja 2020 r. i zmieniające je nr 2021/267 z dnia 16 lutego 2021 r. ustanawiającego szczególne środki tymczasowe w związku z epidemią COVID-19 dotyczące odnawiania lub przedłużania ważności niektórych certyfikatów, świadectw, licencji i zezwoleń, przesunięcia niektórych okresowych kontroli okresowych szkoleń w niektórych obszarach prawodawstwa dotyczącego transportu. Zdaniem strony w sprawie powinny znaleźć również zastosowanie przepisy art. 189d kpa. Skarżący wskazał również, iż sam fakt podpisania protokołu bez wnoszenia uwag nie jest jednoznaczny z potwierdzeniem wszelkich danych i faktów zapisanych w tym protokole. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją administracyjną z 27.12.2023 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. GITD wskazał, iż organ I instancji naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, poprzez niezawiadomienie strony o kolejnym stwierdzonym w toku postępowania naruszeniu lp. 1.5 załącznika nr 3 do utd., odbierając tym samym stronie możliwość ustosunkowania się do wskazanego naruszenia. W dniu 15.02.2024 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12000 zł. na stronę za naruszenia stwierdzone w toku kontroli. W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie art. 6, 7, 8 kpa. Ponadto zdaniem strony w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy art. 189d - art. 189f kpa. Skarżący oświadczył, iż w jego firmie przywiązuje się dużą uwagę do przestrzegania przepisów z zakresu czasu pracy, kierowcy przechodzą kwalifikację wstępną i okresowe szkolenia, a ich praca poddawana jest bieżącej analizie, trasy kierowców są zaplanowane w sposób prawidłowy, a kierowcy wynagradzani zgodnie z obowiązującymi przepisami. Skarżący wniósł o ponowne przeanalizowanie materiału dowodowego i wydanie sprawiedliwiej decyzji. W uzasadnieniu decyzji z 15.04.2024 r. utrzymującej w mocy decyzje organu I instancji GITD przytoczył treść mających zastosowanie w sprawie przepisów i wskazał, na podstawie informacji ze Starostwa Powiatowego w R. organ I instancji ustalił, iż w dniu kontroli strona posiadała ważną licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, do której na dzień kontroli nie zgłosiła zmiany adresu stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej. Zgodnie z informacjami z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej siedziba przedsiębiorstwa znajduje się pod adresem: ul. P. [...] lok. [...], [...] W., wówczas gdy w licencji widnieje adres: O. [...], [...] S.. Na dzień 09.06.2022 r. zgodnie z informacjami z Centralnej Ewidencji i Informacji o Dzialalności adres: O. [...] , [...] S. nie widniał ani jako adres stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej, ani też jako adres dodatkowego miejsca wykonywania działalności gospodarczej. Zatem, w ocenie GITD, strona nie dochowała 28-dniowego terminu z art. 14 ust. 1 utd na dokonanie zgłoszenia zmiany danych organowi który wydal licencję, w związku z czym kara pieniężna w wysokości 800 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 1.5 załacznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: 1) o czas do mniej niż 1 godziny; 2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin; 3) za każdą rozpoczętą godzinę od 2 godzin; 4) za każdą rozpoczętą godzinę od 15 godzin, w przypadku braku jakiejkolwiek przerwy, lub odpoczynku trwającego co najmniej 4 godziny i 30 minut; 1p.5.2 załącznika nr 3 do utd. GITD wskazał, że zgodnie z art. 4 lit. k rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu, oznacza łączny czas prowadzenia pojazdu od zakończenia jednego dziennego okresu odpoczynku do rozpoczęcia następnego dziennego okresu odpoczynku lub pomiędzy dziennym okresem odpoczynku a tygodniowym okresem odpoczynku. Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu, przy czym dla potrzeb dziennego obliczania czasu prowadzenia pojazdu w sytuacji gdy kierowca nie wykorzystał w całości okresów dziennego odpoczynku wymaganych zgodnie z przepisami w/w rozporządzenia jest następujące: obliczanie dziennego okresu prowadzenia pojazdu kończy się wraz z początkiem nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. Obliczanie kolejnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu zaczyna się po upływie tego nieprzerwanego okresu odpoczynku trwającego co najmniej 7 godzin. W przedmiotowej sprawie na podstawie analizy danych z karty kierowcy V. Y. organ stwierdził, iż w okresie od godz. 23:56 w dniu 29.05.2022 r. do godz. 22:28 w dniu 02.06.2022 r. prowadził pojazd łącznie 27 godzin 57 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 17 godzin 57 minut, zatem w ocenie GITD kara pieniężna w wysokości 7150 zł z tytułu naruszenia 1p. 5.2.4 załącznika nr 3 do utd została nałożona zasadnie. Na podstawie analizy danych z karty kierowcy V. Y. organ stwierdził, iż w okresie od godz. 19:48 w dniu 05.06.2022 r. do godz. 13:53 w dniu 08.06.2022 r. prowadził pojazd łącznie 17 godzin 18 minut. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 7 godzin 18 minut, zatem zdaniem GITD kara pieniężna w wysokości 1.650 zł z tytułu naruszenia 1p. 5.2.4 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Na podstawie analizy danych z karty kierowcy C. N. organ stwierdził, iż w okresie od godz. 19:15 w dniu 30.05.2022 r. do godz. 10:24 w dniu 03.06.2022 r. prowadził pojazd łącznie 28 godzin 23 minuty. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 18 godzin 23 minuty, zatem w ocenie GITD karę pieniężną w wysokości 7700 zł z racji naruszenia 1p.5.2.4 załącznika nr 3 do utd nałożono zasadnie. Na podstawie analizy danych z karty kierowcy C. N. organ stwierdził, że w okresie od godz. 19:47 w dniu 05,06.2022 r. do godz. 13:55 w dniu 08.06.2022 r. prowadził pojazd łącznie 25 godzin. Kierowca mógł w tym dniu prowadzić pojazd przez 10 godzin. Norma dziennego czasu została przekroczona o 15 godzin. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie GITD kara pieniężna w wysokości 6.050 zł z racji naruszenia lp. 5.2.4 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Łączna kara za wszystkie przypadki naruszenia lp. 5.2 załącznika nr 3 do utd wyniosła 22.550 zł. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: 1) o czas do 1 godziny; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin;3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin; lp. 5.7 załącznika nr 3 do utd. Zgodnie z art.8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Stosownie do art. 4 lit g) "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku": - "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin, - "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin; Organ analizując okazane do kontroli dane z karty kierowcy oraz tachograf cyfrowy ustalił, że kierowca V. Y. w dniu 29.05.2022 r. rozpoczął pracę o godz.23:56. W 30-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 23:56 w dniu 29.05.2022 r. do godziny 5:56 w dniu 31.05.2022 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 05:20 (30.05) do 07:01 (30.05). Odpoczynek ten trwał 1 godzinę 41 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 7 godzin 19 minut, przy czym nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. W ocenie GITD kara pieniężna w wysokości 3.300 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp.5.7.3 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Ponadto analiza okazanych do kontroli danych z karty kierowcy oraz tachografu cyfrowego wykazała, iż w/w kierowca V. Y. w dniu 31.05.2022 r. rozpoczął pracę o godz. 05:56. W 30-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 05:56 w dniu 31.05.2022 r. do godziny 11:56 w dniu 01.06.2022 r., odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 23:44 (31.05) do 02:59 (01.06). Odpoczynek ten trwał 3 godziny 15 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 5 godzin 45 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. Zdaniem GITD kara pieniężna w wysokości 2.200 zł z tytułu w/w naruszenia z lp. 5.7.3 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Analiza okazanych do kontroli danych z karty kierowcy oraz tachografu cyfrowego wykazała, iż kierowca V. Y. w dniu 01.06.2022 r. rozpoczął pracę o godz. 11:56. W 30-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 11:56 w dniu 01.06.2022 r. do godziny 17:56 w dniu 02.06.2022 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 14:52 (01.06) do 20:04 (01.06). Odpoczynek ten trwał 5 godzin 12 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 3 godzin 48 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania naruszenia. Zdaniem GITD kara pieniężna w wysokości 1.100 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.7.3 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Analiza okazanych do kontroli danych z karty kierowcy oraz tachografu cyfrowego wykazała, iż kierowca V. Y. w dniu 05.06.2022 r. rozpoczął pracę o godz. 19:48. W 30-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 19:48 w dniu 05.06.2022 r. do godziny 01:48 w dniu 07.06.2022 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 04:17 (06.06) do 07: 19 (06.06). Odpoczynek ten trwał 3 godziny 2 minuty. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 5 godzin 58 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia, zatem zdaniem GITD kara pieniężna w wysokości 2.200 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.7.3 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Analiza okazanych do kontroli danych z karty kierowcy oraz tachografu cyfrowego wykazała, iż kierowca V. Y. w dniu 07.06.2022 r. rozpoczął pracę o godz. 01:48. W 30-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 01:48 w dniu 07.06.2022 r. do godziny 07:48 w dniu 08.06.2022 r., odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 20:26 (07.06) do 00:48 (08.06). Odpoczynek ten trwał 4 godziny 22 minuty. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 4 godzin 38 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia, zatem zdaniem GITD kara pieniężna w wysokości 1.650 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez 1p.5.7.3 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Analiza okazanych do kontroli danych z karty kierowcy oraz tachografu cyfrowego wykazała, iż kierowca C. N. w dniu 30.05.2022 r. rozpoczął pracę o godz. 19:15. W 30-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 19:15 w dniu 30.05.2022 r. do godziny 01:15 w dniu 01.06.2022 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 04:23 (31.05) do 06:41 (31.05). Odpoczynek ten trwał 2 godziny 18 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 6 godzin 42 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. Zdaniem GITD nałożona kara pieniężna w wysokości 2.750 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.7.3 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Analiza w/w dokumentów wykazała, iż kierowca C. N. w dniu 01.06.2022 r. rozpoczął pracę o godz. 01:15. W 30-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 01: 15 w dniu 01.06.2022 r. do godziny 07: 15 w dniu 02.06.2022 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 14:51 (01.06) do 20:02 (01.06). Odpoczynek ten trwał 5 godzin 11 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 3 godzin 49 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia. Zdaniem GITD kara pieniężna w wysokości 1.100 zł z tytułu w/w naruszenia z 1p.5.7.3 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Analiza okazanych do kontroli danych z karty kierowcy oraz tachografu cyfrowego wykazała, iż kierowca C. N. w dniu 02.06.2022 r. rozpoczął pracę o godz. 07: 15. W 30-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 07: 15 w dniu 02.06.2022 r. do godziny 13:15 w dniu 03.06.2022 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 10:24 (03.06) do 13:15 (03.06). Odpoczynek ten trwał 2 godziny 51 minut. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 6 godzin 9 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia, zatem zdaniem GITD kara pieniężna w wysokości 2.750 zł z 1p. 5.7.3 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Analiza okazanych do kontroli danych z karty kierowcy oraz tachografu cyfrowego wykazała, iż kierowca C. N. w dniu 05.06.2022 r. rozpoczął pracę o godz. 19:47 . W 30-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 19:47 w dniu 05.06.2022 r. do godziny 01:47 w dniu 07.06.2022 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 04: 17 (06.06) do 07: 19 (06.06). Odpoczynek ten trwał 3 godziny 2 minuty. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 5 godzin 58 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia, zatem zdaniem GITD kara pieniężna w kwocie 2.200 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez 1p.5.7.3 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Analiza danych z karty kierowcy oraz tachografu wykazała, iż kierowca C. N. w dniu 07.06.2022 r. rozpoczął pracę o godz.01:47. W 30-godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 01 :47 w dniu 07.06.2022 r. do godziny 07:47 w dniu 08.06.2022 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 20:26 (07.06) do 00:48 (08.06). Odpoczynek ten trwał 4 godziny 22 minuty. Do normy 9-godzinnego skróconego odpoczynku dziennego brak 4 godzin 38 minut. Nie wykonano wydruku z karty i nie opisano przyczyn powstania tego naruszenia., zatem zdaniem GITD kara pieniężna w wysokości 1.650 zł z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez 1p. 5.7.3 załącznika nr 3 do utd została nałożona zasadnie. Łączna kara za wszystkie przypadki naruszenia 1p. 5.7 załącznika nr 3 do utd wyniosła w sprawie 20.900 zł. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut; o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut; za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut; lp. 5.11 załącznika nr 3 do utd. Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Organ wskazał, że na podstawie analizy danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego, stwierdzono iż kierowca C. N. 31.05.2022 r. - od godz. 07:09 do godz. 16:32 prowadził pojazd przez 4 godziny 38 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Norma - 4 godziny 30 minut została przekroczona o 8 minut. W toku kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstąpienie od norm czasu pracy, zatem w ocenie GITD kara pieniężna w wysokości 100 zł z tytułu naruszenia lp. 5.11.1 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Odnosząc się do zarzutów z odwołania w tym zakresie (podnoszona prawidłowa organizacja pracy kierowców, ich okresowe szkolenia, analiza czasu pracy, zapewnienie prawidłowych składników wynagrodzenia) GITD wskazał, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających wskazane stanowisko, a w toku przedmiotowego postępowania stwierdzono naruszenia z zakresu czasu pracy o znacznym wymiarze. Kierowcy wykonując przewozy na rzecz strony kilkukrotnie naruszyli obowiązujące przepisy, prowadząc pojazd wiele godzin, nie odbierając przy tym wymaganych odpoczynków. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów, pozwalających na uwolnienie jej od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, zaś prawidłowa organizacja pracy, odpowiednie planowanie tras z uwzględnieniem wymaganych przerw i odpoczynków, pozwoliłyby stronie zapobiec powstaniu naruszeń. Powyższe, w ocenie GITD, świadczy o niewystarczającej organizacji pracy w przedsiębiorstwie strony. Tym samym nie znajdzie zastosowania art. 92b utd. skoro strona nie przedstawiła dowodów, iż do popełnienia naruszeń doszło w wyniku niemożliwych do przewidzenia okoliczności. Ponadto strona powinna dopilnować obowiązku zgłaszania wymaganych zmian organowi, który wydal licencje w terminie. Tym samym w sprawie nie znajdzie zastosowania art.92c utd. Odnośnie zarzutu strony braku zastosowania art. 189d - art. 189f kpa GITD wskazał, że w przedmiotowej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art.92a w związku z art. 93 ust. 1 utd. Treść art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1 w związku z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia wskazane w tym załączniku. Organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych, a regulacja wynikająca z art. 189d K.p.a. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 K.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zastosowania w sprawie nie znajdą również przepisy art. 189e oraz art. 189f K.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie w art. 92c ust. 1 utd. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 K.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa K.p.a. W ocenie GITD Organ I instancji dokonał właściwej oceny w powyższym zakresie, w tym także co do niespełnienia w tej sprawie przesłanek z art. 92c ust.1 utd prawidłowo przyjmując, że do naruszenia doszło w wyniku działań Skarżącego. Łączna kara za wszystkie ww. naruszenia określone w załączniku nr 3 do utd wynosi 44350 zł, ale z uwagi na zapis art.92a ust. 3 utd suma kary pieniężnej została ograniczona do kwoty 12000 zł. W ocenie GITD nie są też zasadne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania – art. 6, 7 8 kpa, bowiem Organ I instancji działał zgodnie z obowiązującymi przepisami, zarówno postępowania administracyjnego jak i regulującymi kwestie związane z przewozem drogowym, postępowanie prowadzone było w sposób prawidłowy, w oparciu o kompleksowy materiał dowodowy na podstawie którego wyczerpująco ustalono stan faktyczny. Skarżący nie wskazał na czym miały by polegać uchybienia w prowadzeniu postępowania, podważające zaufanie uczestników do władzy publicznej. Odnosząc się do możliwości zastosowania art. 92b utd organ wskazał za wyrokiem NSA z 21.07.2015 r. II GSK 1334/14, że podziela pogląd, iż podmiot wykonujący transport ma zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, a nie jedynie stworzyć warunki do przestrzegania przez kierowców czasu pracy, a przeszkolenie kierowcy z zakresu czasu procy, czy też podpisanie regulaminu obowiązującego w przedsiębiorstwie jest potwierdzeniem spełnienia wstępnych wymagań. Przeprowadzenie szkolenia oraz zapoznanie się kierowcy z regulaminem jest niewystarczające, jeżeli przedsiębiorca skutecznie nie egzekwuje przestrzegania ustanowionych zasad. Ciężar udowodnienia okoliczności z art. 92c ust. 1 pkt 1 utd spoczywa na przedsiębiorcy który musi wykazać, a nie tylko wskazać, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. W ocenie GITD zasadnie organ I instancji nie stwierdził istnienia okoliczności pozwalających na zastosowanie art. 92 b oraz 92c utd. W skardze na w/w decyzję skarżący zarzucił naruszenie przepisów postepowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania tj. art. 7, 8 kpa poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz naruszenie zasad postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania tj. art. 11 w zw. z art. 8 kpa przez niedostateczne wyjaśnienie przez organy zasadności przesłanek nałożenia kary pieniężnej w kontekście tzw. przepisów ogólnych dotyczących stosowania przepisów ustawy. Wniósł o uchylenie obu decyzji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę wskazał, że w protokole kontroli i całym postępowaniu administracyjnym, jak i na wyższych etapach sprawy, jest szereg błędów klasyfikujących decyzje do decyzji wydanych z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący przytoczył treść art. 6 – 12 kpa. Podniósł, że w jego firmie przywiązuje się dużą uwagę do przepisów związanych z problematyką czasu pracy kierowców, którzy przechodzą kwalifikację wstępną i obowiązkowe szkolenia okresowe w zakresie obowiązujących norm czasu pracy, przepisów dotyczących stosowania tachografów cyfrowych i analogowych, dopuszczalnych nacisków osi pojazdów na drogę. Przedsiębiorstwo wymaga od kierowców przestrzegania norm prawidłowej obsługi tachografów, karty kierowców są zgrywane zazwyczaj częściej niż co 28 dni i na bieżąco analizowany jest czas pracy. Trasy realizowane przez kierowców zaplanowane są w sposób właściwy logistycznie tj. kierowca może je wykonywać bez naruszenia obowiązujących go norm, a kierowcy mają bezwzględny nakaz stosowania się do przepisów obowiązujących podczas wykonywania przewozów. Przytoczył też treść art. 189 a § 1, 189d kpa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny sprawy, w zakresie istotnym dla jej rozstrzygnięcia wynika z zebranego przez organ materiału dowodowego, a dokonana ocena zgromadzonych w sprawie dowodów jest wewnętrznie spójna, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz przekonująca. Znalazła także swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W niniejszej sprawie nie jest sporny stan faktyczny dotyczący zaistnienia naruszeń w zakresie przepisów regulujących odpoczynek kierowców wykonujących przewóz drogowy, w zakresie przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu, przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz niezgłoszeniu w formie pisemnej zmiany danych w licencji. Kontrola drogowa została przeprowadzona w sposób prawidłowy i utrwalona w postaci protokołu. Zauważyć przy tym należy, że zarówno kierowcy wykonujący na rzecz skarżącej transport drogowy, jak i sama skarżąca Spółka nie kwestionowały prawidłowości przeprowadzonej kontroli, a także dokonanych w jej trakcie ustaleń, co do skrócenia przez kierowców dziennego okresu odpoczynku, w zakresie przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu, przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz niezgłoszeniu w formie pisemnej zmiany danych w licencji. Organy wydając decyzję na podstawie tych ustaleń dokonały natomiast prawidłowej oceny co do okoliczności faktycznych związanych z zaistnieniem naruszeń określonych pod I.p. 5.2.4, I.p. 5.7.3, l.p. 5.11.1 i I.p. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy. Sąd podziela w całości stanowisko organów w tym zakresie i wobec braku sporu, co do zaistnienia stwierdzonych naruszeń, nie uznał za celowe przytaczanie w odniesieniu do tej kwestii obszernej argumentacji. W konsekwencji prawidłowego i bezspornego wykazania naruszeń wyżej wymienionych a objętych załącznikiem nr 3 do ustawy w sprawie zaistniały zatem podstawy do ustalenia odpowiedzialności skarżącej Spółki na podstawie art. 92a ust. 1 w związku z art. 92a ust. 3 ustawy. Sąd podziela przy tym ocenę organów w przedmiocie, że brak było podstaw faktycznych do zastosowania wobec skarżącej przepisów art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 pkt ustawy, wobec czego nałożenie na skarżącą Spółkę kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy było prawidłowe. Odnosząc się do kwestii spornej, dotyczącej zastosowania art. 92b ust. 1 bądź art. 92c ust. 1 ustawy wyjaśnić przyjdzie, że przepis art. 92b ust. 1 ustawy przewiduje odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: - właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006, rozporządzenia (UE) nr 165/2014, umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 409), ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; - prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zgodnie natomiast z art. 92c ust. 1 ustawy nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej o której mowa w art. 92a ust. 1 na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte umarza się gdy: okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub, gdy za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Zastosowanie wskazanych przepisów wymaga wykazania przez podmiot wykonujący przewóz drogowy okoliczności wyczerpujących ustawowe przesłanki. Sprowadza się to do udowodnienia przez podmiot, że dołożył należytej staranności, a więc uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać, organizując przewóz i jedynie wskutek niezależnych od niego okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Ciężar dowodu spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 ustawy skutki prawne prowadzące do zwolnienia się z odpowiedzialności za zaistniałe naruszenie przepisów prawa. W niniejszej sprawie skarżąca podnosiła, że zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: rozporządzenia (WE) nr 561/2006 przez przeszkolenie kierowców co do norm czasu pracy oraz dokonywanie częściej niż co 28 dni zgrywania kart kierowców i bieżącej analizy czasu pracy, a także zapewniła prawidłowe zasady wynagradzania. Sąd podzielił stanowisko organu, że przytaczane argumenty nie dawały jednak podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie regulacji art. 92b ust. 1 ustawy, jak również nie potwierdzały zaistnienia przesłanki z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy. Uzasadniając tę ocenę zaznaczyć przede wszystkim należy, że omawiane kary administracyjne nie są konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawców do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Nie jest ona celem samym w sobie, lecz jej istotę stanowi wymuszenie na przedsiębiorcy przestrzeganie przepisów prawa i jest zapowiedzią negatywnych konsekwencji, jakie nastąpią w przypadku naruszenia obowiązków wynikających z obowiązku zapewnienia wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. O odpowiedzialności przedsiębiorcy za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy wykonujący przewóz na jego rzecz wyraźnie stanowi nie tylko przepis art. 92a ust. 1 ustawy, ale także przepis art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Zgodnie natomiast z art. 92b ust. 1 ustawy przedsiębiorca powinien tak zorganizować pracę kierowców, aby nie dochodziło do naruszeń w zakresie aktów wskazanych w art. 92b ust. 1 pkt 1 ustawy, w tym rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest więc nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi, w celu zapewnienia przestrzegania przepisów prawa. Wynika on wprost z art. 10 ust. 2 powołanego rozporządzenia (WE) nr 561/2006, który reguluje obowiązki przedsiębiorcy w zakresie organizacji pracy kierowców stanowiąc, że przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia. Ponadto określa, że przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Zatem, z treści powołanej regulacji jasno wynika, iż przedsiębiorca powinien tak zorganizować pracę kierowców, aby nie dochodziło do wskazanych naruszeń. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest bowiem nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi, w celu zapewnienia przestrzegania przepisów prawa. Z kolei, na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy odpowiedzialność przedsiębiorcy zostaje wyłączona jedynie wtedy, gdy nie miał on wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Chodzi tu zatem o takie zdarzenia lub okoliczności, które nie są typowe i których nie sposób przewidzieć przy dołożeniu należytej staranności w zakresie organizacji pracy przedsiębiorstwa. Przykładowo, chodzić tu będzie o sytuacje spowodowane siłą wyższą lub działaniem osób trzecich, za których winę przedsiębiorca nie może odpowiadać, zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne. Wymagane jest więc udowodnienie przez przedsiębiorcę, że podjął wszystkie niezbędne środki w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Do obowiązków przedsiębiorcy prowadzącego działalność w zakresie transportu drogowego należy bowiem przyjmowanie takich rozwiązań organizacyjnych, które zapewnią przestrzeganie przez kierujących przepisów o transporcie drogowym, w tym dotyczących czasu pracy kierowców. Stwierdzić tym samym trzeba, że w dyspozycji, czy to przepisu art. 92b ust. 1, czy też art. 92c ust. 1 pkt ustawy nie mieszczą się takie sytuacje, które są wprawdzie wynikiem zachowania kierowcy, ale które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych przedsiębiorstwa, tak w zakresie organizacji pracy kierowców, jak i nadzoru nad przestrzeganiem norm dotyczących ich czasu pracy i odpoczynku. Brak wpływu przedsiębiorcy na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć i nie wystarczy samo tylko zakwestionowanie przez przedsiębiorcę jego odpowiedzialności. Zaznaczyć należy, że obowiązek nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem czasu pracy, jak i odpoczynku kierowcy nie jest ograniczony do tych przypadków, kiedy możliwe jest sprawowanie bezpośredniej kontroli nad kierowcą. Z uwagi na charakter pracy, tj. samodzielne prowadzenie pojazdu przez kierowcę, takie rozumienie tego obowiązku w istocie powodowałoby bowiem, że przedsiębiorca mógłby powołać się na okoliczność "braku wpływu", czy "okoliczności których nie mógł przewidzieć" w każdej sytuacji naruszenia przepisów przez kierowcę. Dlatego też, zarówno art. 92b ust. 1, jak i art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy nie mogą być interpretowane w sposób, który dopuszczałby zwolnienie przedsiębiorcy z obowiązków określonych w art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia i uznać należy, że w dyspozycji tych regulacji nie mieszczą się sytuacje, które są wynikiem zachowania kierowcy, ale które bezpośrednio wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych i kontrolnych w przedsiębiorstwie. Zauważyć też trzeba, że skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie stawianych tez. Słusznie zatem organy uznały, że argumenty przedstawione przez skarżącą Spółkę w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie mogły stanowić podstawy do zwolnienia jej z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie lub odstąpienia od wymierzenia kary. Skarżąca nie przedstawiła dowodów na zaistnienie jakichkolwiek okoliczności, których jako przedsiębiorca, nie mogła przewidzieć, a więc zdarzeń nagłych takich jak np. awaria, nagły atak choroby, czy inne zdarzenie losowe. Nie przedłożyła też wymaganego dowodu na potwierdzenie, że zaistniały jakiekolwiek okoliczności uzasadniające odstąpienie od stosowania norm wynikających z art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, na zasadzie art. 12 tego rozporządzenia. Wreszcie nie wykazała również, że nie miała żadnego wpływu na powstałe naruszenie. W tym zakresie dla wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy nie jest wystarczające samo twierdzenie, że to pracownik dopuścił się naruszeń. Z założenia odpowiedzialności określonej w art. 92a ust. 1 ustawy przedsiębiorca jest bowiem odpowiedzialny za działania kierowców i ponosi z tego tytułu ryzyko w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Powinnością przedsiębiorcy jest zatem organizować tak pracę kierowców, aby nie dochodziło do naruszeń w zakresie czasu ich pracy oraz sprawowanie kontroli co do prawidłowego i zgodnego z prawem wykonywania obowiązków przez kierowców. W tym zaś zakresie nie jest wystarczające zapoznanie kierowcy z regulaminem pracy i wynagrodzeń, organizowanie szkoleń dotyczących obowiązujących przepisów prawa oraz przeprowadzanie miesięcznych czy częstszych kontroli. Istotne jest bowiem wydawanie kierowcy odpowiednich poleceń i organizowanie bieżącej pracy, a także przeprowadzanie na bieżąco regularnych kontroli dokumentacji obrazującej czas pracy kierowcy. Skarżąca nie przedstawiła natomiast żadnych dowodów wskazujących na prawidłowe zorganizowanie pracy kierowców w dniach, w których doszło do ustalonych naruszeń, a także żadnych dokumentów potwierdzających dokonywanie bieżących kontroli czasu pracy kierowcy w tym, wskazujących na dokonanie kontroli, która ujawniłaby naruszenia objęte niniejszym postępowaniem, tj. dotyczącej pracy kierowców w dniach od 29 maja do 8 czerwca 2022 r. Z akta sprawy nie wynika też jak często kontrolowani byli kierowcy i czy w dotychczasowej ich pracy na podstawie dostępnej dokumentacji stwierdzono jakiekolwiek naruszenia. Wprawdzie skarżąca podnosiła, że dokonuje regularnych kontroli, jednak nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie tego, że takie kontrole są stałą praktyką wpisująca się w istniejący w przedsiębiorstwie system kontroli i nadzoru na przestrzeganiem przez kierowców przepisów dotyczących czasu pracy i odpoczynku. Zauważyć też przyjdzie, że do stwierdzonych w niniejszej sprawie naruszeń doszło po raz pierwszy na 11 dni przed przeprowadzoną kontrolą drogową. Należy zatem uznać, że przy dochowaniu należytej staranności strona mogła przed dokonaną kontrolą dowiedzieć się, że wykonujący na jej rzecz zadania kierowcy naruszają normy czasu pracy. Skarżąca nie przedłożyła jednak żadnych dowodów potwierdzających, że uzyskała taką wiedzę w wyniku praktykowanych regularnie wewnętrznych działań kontrolnych, poprzedzających kontrolę drogową. Dlatego też uznać należy, że skarżąca Spółka nie kontrolowała czasu pracy kierowców przed wykonaniem przez nich zadań przewozowych. Stwierdzone naruszenia czasu pracy są naruszeniami o znacznym wymiarze i dlatego podzielić należy ocenę organów, że ujawnione okoliczności nie dawały podstawy do zastosowania art. 92b utd, bądź art. 92c utd. Reasumując Sąd uznał, że w niniejszej sprawie kara pieniężna została prawidłowo ustalona i wymierzona w odpowiedniej kwocie, stosownie do art. 92a ust. 1 – ust. 3 i ust. 6 ustawy i wg stawek określonych pod I.p. 5.2.4, I.p. 5.7.3, l.p. 5.11.1 i I.p. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy. Dokonując oceny organ odwoławczy przeanalizował przy tym wszystkie ujawnione okoliczność faktyczne i w sposób prawidłowy uzasadnił swoje stanowisko, w tym co do braku okoliczności mogących uzasadniać zastosowania art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 ustawy. Odnosząc się do zarzutów dotyczących nie zastosowania przez organy przepisów art. 189 a § 1, 189d kpa zauważyć należy, że z uwagi na odrębne uregulowanie w utd regulacji objętych w/w przepisami postepowania administracyjnego, w sprawie niniejszej nie znajdzie zastosowania Dział IVa kpa dotyczący kar pieniężnych na podstawie wyłączenia przewidzianego w art. 189a § 2 pkt 1 – 3 kpa. Ponadto w sprawie tej zastosowania nie znajdzie art. 189e oraz 189f kpa, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie przez art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 utd. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom kpa. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI