VIII SA/Wa 393/25

VIII SA/Wa 393/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-06-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Szymanowicz-Nowak /sprawozdawca/
Justyna Mazur
Leszek Kobylski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1267
art. 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 134, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1539
art. 92a ust. 2, ust. 8, art. 92c ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 1251
art. 66 ust. 1 i ust. 5 pkt 2
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Krawczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi W. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 7 kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji, WITD) z 2 stycznia 2025 r., nr: [...], nałożono na W. M. (dalej: strona, skarżąca) karę pieniężną w wysokości 500 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowaną jako niebezpieczna. Podstawą prawną wydania tej decyzji był art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 6 września o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1539 ze zm., dalej: u.t.d.).
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że powyższe naruszenie stwierdzono 9 października 2024 r. podczas kontroli drogowej w miejscowości N. W. autostradzie A1 zespołu pojazdów, składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...], którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazdem wykonywany był krajowy przewóz drogowy odpadów na trasie W.– R. w imieniu przedsiębiorcy P.P.H.U. [...] sp. z o.o. (dalej: przedsiębiorca). Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z 9 października 2024 r. nr [...].
Od powyższej decyzji odwołanie złożyła skarżąca, zarzucając naruszenie:
- art. 7, art. 8 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niejasne i nieobiektywne sformułowanie decyzji, z której wynika, że nałożono karę za widoczny kord opony,
w sytuacji gdy opony przeznaczone do pojazdów ciężarowych nie są zbudowane
z takiej części,
- lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d. poprzez niewykazanie, dlaczego te przepisy znajdują zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy, gdy z treści nie wynika, jakie usterki kwalifikuje się jako niebezpieczne,
- art. 7, art. 8 § 1 i art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie sprawy, przejawiające się niepowołaniem biegłego w celu ustalenia, czy częścią składową opony jest jej kord.
Strona zarzuciła organowi I instancji brak wiedzy odnośnie do budowy opony przejawiający się stwierdzeniem, że w kontrolowanej naczepie widoczny był kord opony, w sytuacji gdy taki element - kord - nie występuje w oponie zgodnie
z fachowymi publikacjami. Strona podniosła, że samo użycie pojęcia "kord opony"
w treści rozporządzenia nie uzasadnia stwierdzenia, że faktycznie w oponie ciężarowej występuje kord opony.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Decyzją z 7 kwietnia 2025 r. znak: [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ odwoławczy, organ II instancji), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 92a ust. 2, art. 92c ust. 1 u.t.d., lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d., art. 66 ust. 1 pkt 1, art. 66 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251, dalej: P.r.d.), po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, po wskazaniu treści przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, podał, że przedmiotowa kara pieniężna jest konsekwencją naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 1 P.r.d. W trakcie kontroli zespołu pojazdów skarżącej stwierdzono uszkodzony bieżnik opon na pierwszej osi naczepy z lewej strony i z prawej strony (liczne uszkodzenia bez odsłoniętego kordu opony) oraz widoczny i uszkodzony kord opony na trzeciej osi lewej strony naczepy – liczne uszkodzenia opony z odsłoniętym kordem w jednym miejscu. Ujawniona usterka opony
z widocznym kordem opony została zakwalifikowana jako niebezpieczna, czego konsekwencją jest nałożona kara pieniężna na podstawie lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d. Przebieg kontroli oraz ujawniona usterka została utrwalona za pomocą dokumentacji fotograficznej i opisana w protokole przesłuchania świadka, protokole oględzin pojazdu oraz protokole kontroli nr [...] z 9 października 2024 r.
Odnosząc się do wątpliwości strony dotyczących budowy opony, organ odwoławczy wyjaśnił, że kordy oponowe to wzmocnienia stosowane w celu utrzymania kształtu opony. Wykonane są głównie z poliestru, nylonu, aramidu i wiskozy. Kordy oponowe o większej sztywności zapewniają pojazdowi lepsze prowadzenie i stabilność. Karkas opony to element budowy w górnej warstwie ogumienia, składający się z kilku warstw cienkich drutów, splecionych ze sobą. W taki sposób tworzy się bardzo wytrzymały kord opony, którego średnica sięga do jednego milimetra.
Organ II instancji podkreślił, że kontrolę naczepy marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzili inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego (dalej: ITD.), do której zadań należy m.in. podnoszenie bezpieczeństwa na drogach poprzez kontrole stanu technicznego pojazdów poruszających się po drogach. Inspektorzy przed przystąpieniem do pracy zostali przeszkoleni z budowy pojazdów i kwalifikacji usterek pojazdów. Zgodnie z załącznikiem 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych
i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U.
z 2019 r. poz. 2141 ze zm., dalej: rozporządzenie z 2019 r.) stwierdzenie stanu opony
w pojeździe dokonuje się podczas kontroli organoleptycznej. Sam ustawodawca przewidział więc, że usterkę opony w postaci widocznego lub uszkodzonego kordu opony dokonuje się poprzez wykorzystanie zmysłów, w tym przypadku zmysłu wzroku, co zostało przeprowadzone w przedmiotowej kontroli.
Na skutek oględzin przedmiotowego zespołu pojazdów stwierdzono, że na oponie zamontowanej na trzeciej osi z lewej strony naczepy widoczny był kord opony, tj. na skutek uszkodzenia bieżnika opony w wyrwach w ogumieniu widoczne było odrutowanie opony, stanowiące kwestionowany przez stronę kord opony. Jeśli natomiast na kole zamontowana jest opona z widocznym kordem opony, to występuje duże prawdopodobieństwo, że w wyniku nacisków na koło oraz w związku
z występującymi na drodze nieczystościami (kamienie lub przedmioty) uszkodzona
w ten sposób opona może eksplodować w trakcie wykonywanego przewozu. Biorąc natomiast pod uwagę masę pojazdu, stanowi to realne zagrożenie dla uczestników ruchu drogowego.
Organ odwoławczy podkreślił, że skarżąca, jako wypełniająca funkcję zarządzającego transportem drogowym, była zobowiązana do zapewnienia wykonywania przewozów zgodnie z obowiązującymi przepisami, a tym samym zapewnienia bezpieczeństwa innych uczestników ruchu drogowego. Tymczasem
z protokołu przesłuchania świadka (kierowcy) wynika, że nie wiedział, kto pełni funkcję osoby zarządzającej transportem u przedsiębiorcy. W konsekwencji nie zgłaszał do niej uwag odnośnie do złego stanu eksploatowanych pojazdów, ponieważ miał wątpliwości co do skuteczności takich uwag. Zeznanie świadka świadczy, że funkcja zarządzającego u ww. przedsiębiorcy ograniczała się do funkcji tytularnej związanej
z zapewnieniem wymogu ustawowego, a nie do realnego zarządzania operacjami transportowymi.
Organ II instancji stwierdził również, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. ze względu na fakt, iż do ujawnionego naruszenia doszło w okolicznościach, które zarządzający przedsiębiorstwem powinien przewidzieć
i nie dopuścić do ich zaistnienia wobec okoliczności dysponowania stosownymi uprawnieniami i wiadomościami. Strona w toku postępowania nie wskazała żadnych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania ww. przepisu. Zarządzający transportem miał bowiem realny wpływ na stan techniczny taboru, którym wykonywany jest przewóz drogowy. Tym samym nie powinien doprowadzić do wykonywania przewozów pojazdem z usterką, mającą wpływ na bezpieczeństwo innych uczestników ruchu.
Od powyższej decyzji skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie tożsamych przepisów, jak
w odwołaniu. Wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu
I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi podtrzymała zarzut, że w żadnych publikacjach fachowych nie wyróżnia się "kordu" opony jako jej części składowej. W konsekwencji więc organy obu instancji w sposób niewyczerpujący zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy zgromadzony w sprawie.
Nie jest też argumentem przemawiającym za istnieniem kordu opony użycie tego właśnie pojęcia w treści rozporządzenia z 2019 r. Skarżącej, jako zarządzającej transportem z długoletnią praktyką, znane są bowiem błędy w procesie tworzenia prawa, które wielokrotnie wskazywane były przez sądy administracyjne. W ocenie strony użycie w treści ww. rozporządzenia pojęcia "kord" opony jest błędem, za który nie powinna odpowiadać jako zarządzająca transportem w firmie przewozowej
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa
w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sąd, badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja GITD o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę opon, zakwalifikowaną jako niebezpieczną.
Materialnoprawną podstawę decyzji stanowił art. 92a ust. 2 u.t.d., z którego wynika, że zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie.
Stosownie do art. 92a ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do u.t.d.
Zgodnie z art. 66 ust. 1 P.r.d. pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego:
1) nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę;
2) nie zakłócało spokoju publicznego przez powodowanie hałasu przekraczającego poziom określony w przepisach szczegółowych;
3) nie powodowało wydzielania szkodliwych substancji w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych;
4) nie powodowało niszczenia drogi;
5) zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu;
6) nie powodowało zakłóceń radioelektrycznych w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych.
Poza tym zabrania się stosowania w pojeździe przedmiotów wyposażenia i części nieodpowiadających warunkom określonym w przepisach szczegółowych (art. 66 ust. 4 pkt 2 P.r.d.).
Stosownie do treści § 5 ust. 1, ust. 2 i ust. 7 rozporządzenia z 2019 r. pojazd wytypowany przez kontrolującego do drogowej kontroli technicznej podlega wstępnej lub szczegółowej drogowej kontroli technicznej, która obejmuje identyfikację pojazdu oraz sprawdzenie stanu technicznego co najmniej jednej pozycji z następujących obszarów:
1) układ hamulcowy; 2) układ kierowniczy; 3) widoczność; 4) światła i wyposażenie elektryczne; 5) osie, koła, opony i zawieszenie; 6) podwozie i elementy przymocowane do podwozia;
Usterki stwierdzone podczas drogowej kontroli technicznej pojazdu dzieli się na trzy kategorie:
1) usterki drobne - bez znaczącego wpływu na bezpieczeństwo pojazdu lub wymagania ochrony środowiska, które nie powodują ograniczenia w dalszym używaniu pojazdu;
2) usterki poważne - mogące zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego lub naruszać wymagania ochrony środowiska albo inne istotne nieprawidłowości, które dają podstawę do ograniczenia dalszego używania pojazdu oraz określenia warunków tego używania;
3) usterki niebezpieczne - powodujące bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub naruszające wymagania ochrony środowiska, w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu.
Jak wskazuje załącznik nr 1 do rozporządzenia z 2019 r. (poz. 5.2.3)
w przypadku stwierdzenia uszkodzenia opony w postaci widocznego lub uszkodzonego kordu opony, stwierdzoną usterkę klasyfikuje się jako usterkę niebezpieczną. Taką właśnie usterkę ujawniła kontrola zespołu pojazdów podczas przewozu drogowego wykonywanego na rzecz przedsiębiorcy 9 października 2024 r. Stwierdzono ją za pomocą metody organoleptycznej (za pomocą wzroku - § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 2019 r.) przez przemieszczanie opony do przodu i do tyłu (por. treść załącznika nr 1 do rozporządzenia z 2019 r. - poz. 5.2.3).
Kontrola została udokumentowana w aktach administracyjnych protokołem z 9 października 2024 r. nr [...], podpisanym przez kierowcę bez uwag, dokumentacją fotograficzną z widocznymi usterkami opony, protokołom oględzin pojazdu oraz protokołem z przesłuchania kierowcy w charakterze świadka. Zdaniem organów orzekających w niniejszej sprawie stopień uszkodzenia opony naczepy
w postaci widocznego i uszkodzonego kordu opony jest usterką niebezpieczną, która powoduje duże prawdopodobieństwo, że w wyniku nacisków na koło taka opona może eksplodować w trakcie wykonywanego przewozu. Sąd w pełni podziela tę ocenę, która ma oparcie zarówno w materiale dowodowym, jak i w klasyfikacji prawnej uszkodzenia.
Skarżąca od 14 marca 2024 r. posiada certyfikat kompetencji zawodowych
w drogowym transporcie rzeczy nr [...] i jest osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie (dane pobrane z rejestru KREPTD 9 października 2024 r.), tj. zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy (art. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 1071/2009 ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE, Dz.Urz. UE.L.2009.300.51). Jak wynika z art. 92a ust. 2 u.t.d. przepis ten wskazuje zarządzającego transportem jako odpowiedzialnego za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Zgodnie z lp. 15.2 załącznika nr 4 do u.t.d. ustawodawca przewidział karę pieniężną w wysokości 500 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę opon, zakwalifikowaną jako niebezpieczną.
Tym samym organy orzekające nie naruszyły przepisów prawa, ustalając zarówno osobę odpowiedzialną za stwierdzone naruszenie, jak i wysokość kary pieniężnej, która jest określona w sposób sztywny, bez możliwości miarkowania. Przepisów Działu IVa k.p.a. dotyczących administracyjnych kar pieniężnych nie stosuje się z uwagi na odrębne regulacje zawarte w u.t.d. (por. art. 189 § 2 pkt 1 k.p.a.).
Skarżąca, jako zarządzająca transportem, miała więc ustawowy obowiązek sprawdzenia, czy używany do transportu rzeczy pojazd jest sprawny i nie stanowi zagrożenia w ruchu drogowym (por. wyrok WSA w Warszawie z 15 kwietnia 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 6328/23, publ. cbosa). Tymczasem z protokołu przesłuchania świadka – kierowcy wynika, że nie wiedział, kto pełni funkcje osoby zarządzającej transportem u przedsiębiorcy, a w konsekwencji nie zgłaszał do niej uwag odnośnie do złego stanu eksploatowanych pojazdów, ponieważ miał wątpliwości co do skuteczności takich uwag. Z zeznań świadka wynika, że funkcja zarządzającego u przedsiębiorcy ograniczała się do funkcji tytularnej związanej z zapewnieniem wymogu ustawowego,
a nie do realnego zarządzania operacjami transportowymi (wbrew temu, co twierdzi
w skardze skarżąca, że jest zarządzającą transportem z "długoletnią praktyką").
W ocenie Sądu nie ma racji skarżąca, że opony przeznaczone do samochodów ciężarowych nie są zbudowane z takiej części składowej jaką jest kord opony, a organ
I instancji powinien powołać biegłego celem oceny, czy częścią składową opon stosowanych w naczepach jest ich kord. Wbrew stanowisku skarżącej organ odwoławczy jasno, wyraźnie i przekonująco wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (strona 5), że kordy oponowe to wzmocnienia stosowane w celu utrzymania kształtu opony. Wykonane są głównie z poliestru, nylonu, aramidu i wiskozy. Kordy oponowe o większej sztywności zapewniają pojazdowi lepsze prowadzenie i stabilność. Karkas opony to elementy budowy w górnej warstwie ogumienia i składa się z kilku warstw cienkich drutów, splecionych ze sobą. W taki sposób tworzy się bardzo wytrzymały kord opony, którego średnica sięga do jednego milimetra.
Tożsama treść zarzutów w odwołaniu i skardze świadczy o tym, że skarżąca nie przyjęła do wiadomości powyższych wyjaśnień organu odwoławczego. Wskazując linki do stron publikacji, wyciągnęła wniosek, że inspektorzy ITD nie znają budowy opon samochodowych, ponieważ znane jej fachowe publikacje nie wyróżniają "kordu" opony jako jej części składowej.
Z przedstawionych w skardze schematów przekroju opony wynika jednak, że jedną z ich części składowych jest osnowa i osnowa tekstylna. Sięgając w dalszej kolejności do Słownika języka polskiego można dowiedzieć się, że kord opony to materiał wzmacniający oponę, złożony z warstwy nici tekstylnych lub drutów stalowych zatopionych w gumie, stanowiący szkielet (osnowę) opony. W ocenie Sądu kord opony to inaczej jej osnowa, a więc – wbrew stanowisku strony - jest to jedna z części składowych opony.
Sąd podziela również stanowisko GITD, że inspektorzy ITD są osobami przeszkolonymi m.in. z budowy pojazdów i kwalifikacji usterek pojazdów. Dlatego stwierdzenie usterki w postaci uszkodzenia opony, które można stwierdzić za pomocą wzroku (organoleptycznie) nie wymaga ani posiadania uprawnień diagnosty czy innego biegłego, ani też przeprowadzenia szczegółowej kontroli stanu technicznego pojazdu. Takie usterki może stwierdzić każdy kontrolujący podczas wstępnej drogowej kontroli technicznej, zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 2019 r. (por. wyrok WSA
w Gorzowie Wielkopolskim z 27 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Go 321/21, publ. cbosa).
Zdaniem Sądu postępowanie w niniejszej sprawie – wbrew zarzutom skargi - zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Organy obu instancji zrealizowały obowiązki wynikające z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada przesłankom z art. 107 § 3 k.p.a. Zapewniono również skarżącej udział
w postępowaniu, która jednak nie przedstawiła dowodów zwalniających ją od odpowiedzialności za ujawnione naruszenie (art. 92c ust. 1 u.t.d.).
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami organów i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi jako bezzasadnej.