Pełny tekst orzeczenia VIII SA/Wa 226/10

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Mazur, Sędzia WSA Leszek Kobylski, Protokolant Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi E. B., W. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz skarżących kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

UZASADNIENIE

1.1. Postanowieniem z [...] lutego 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IS") stwierdził niedopuszczalność odwołania W. B. i E. B. (dalej: "skarżący") od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. (dalej: "organ I instancji" lub "Naczelnik US") z [...] listopada 2009 r. w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: "Op").

1.2. Uzasadniając rozstrzygnięcie Dyrektor IS zauważył, że decyzja organu I instancji nie została prawidłowo doręczona skarżącym. Nie weszła zatem do obrotu prawnego w rozumieniu art. 212 Op. Odwołanie należało uznać za niedopuszczalne, gdyż nie zaczął biec termin, o którym mowa w art. 223 § 2 pkt 1 Op. Podstawę takiego wniosku stanowiły wątpliwości Dyrektora IS co do prawidłowego umocowania R. B. do reprezentowania interesów skarżących w przedmiotowym postępowaniu podatkowym. Powołał się przy tym na art. 137 § 2 i § 3 Op. Z treści złożonego w czasie kontroli podatkowej pełnomocnictwa ogólnego, sporządzonego

w formie aktu notarialnego, nie wynika zdaniem organu odwoławczego, że R. B. został umocowany przez skarżących do działania w ich imieniu także

w trakcie wymiarowego postępowania podatkowego, które w czasie udzielenia pełnomocnictwa nie zostało jeszcze wszczęte. Ponieważ decyzja organu I instancji została doręczona R. B., czyli osobie nieuprawnionej, to nie weszła

do obrotu prawnego zgodnie z przepisami art. 145 Op. Na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 Op odwołanie należało zatem uznać za niedopuszczalne.

2. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodzili się skarżący. Pismem z [...] lutego 2010 roku wnieśli więc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ostateczne w administracyjnym toku instancji postanowienie Dyrektora IS. Stawiając szereg zarzutów dotyczących nieprawidłowego działania organów podatkowych, autor skargi podniósł między innymi, że decyzja organu I instancji została doręczona prawidłowo skarżącym. Niezrozumiałe zatem dla nich jest stanowisko Dyrektora IS. Tym bardziej, że organ I instancji doręczył swoją decyzję także skarżącym, co wynika z akt sprawy. Odebrała ją E. B. (skarżąca), uprawniona do odbioru decyzji w imieniu własnym i swojego męża (skarżącego). Odwołanie spełnia wszelkie przesłanki przewidziane w przepisach art. 222 i 223 Op. Podlega zatem w ocenie skarżących merytorycznemu rozpoznaniu.

3. Odpowiadając na skargę, Dyrektor IS wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zgodził się ze skarżącymi co do tego, że decyzja organu I instancji została im prawidłowo doręczona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga zasługuje na uwzględnienie.

4. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w przepisach art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."). Sąd pierwszej instancji nie jest związany granicami skargi (art. 134 u.p.p.s.a.).

5. Zdaniem Sądu, przychylić należy się do zgodnego wniosku stron niniejszego postępowania dotyczącego uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zostało ono wydane z naruszeniem art. 228 § 1 pkt 1 Op. Dyrektor IS pochopnie przyjął bowiem, że decyzja organu I instancji nie została skutecznie doręczona skarżącym i z tej przyczyny nie weszła do obrotu prawnego. Podkreślenia wymaga, że organ odwoławczy nie wezwał skarżących na podstawie art. 169 § 1 Op do zajęcia stanowiska w sprawie pełnomocnictwa udzielonego przez nich R. B.. Nie podjął żadnych działań w celu wyjaśnienia swoich wątpliwości w tym zakresie.

O wadliwości działania Dyrektora IS świadczy stanowisko skarżących, którzy kategorycznie stwierdzili, że decyzja organu I instancji została im skutecznie doręczona. Wystąpiła zatem przesłanka do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, przewidziana w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a.

6. Obowiązkiem Dyrektora IS będzie w tej sytuacji merytoryczne rozpoznanie przedmiotowego odwołania. I to bez konieczności wzywania skarżących

do sprecyzowania, czy R. B. był prawidłowo umocowany do działania w ich imieniu także w trakcie postępowania podatkowego. Oczywiście tylko wówczas, gdy nie wystąpią inne przeszkody lub wątpliwości dotyczące prawidłowości umocowania R. B. do działania jako pełnomocnik skarżących w sprawie dotyczącej wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. Kategoryczne stanowisko skarżących wyrażone przez nich w skardze uzasadnia zdaniem Sądu wniosek, że w świetle przepisów art. 65 § 1 Kodeksu cywilnego w związku z art. 137 § 4 Op, wady pełnomocnictwa zostały konwalidowane. Oświadczenie woli należy bowiem tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje (art. 65 § 1 K.c.). W umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu (art. 65 § 2 K.c.).

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 134 § 1, art. 135, art. 152 oraz art. 200 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.