VIII SA/Wa 186/25

VIII SA/Wa 186/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-04-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Szymanowicz-Nowak /przewodniczący sprawozdawca/
Justyna Mazur
Leszek Kobylski
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 3 par. 1, art. 145 par. 1 i art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1270
art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 184 i art. 207 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Justyna Mazur, , Protokolant Specjalista Marlena Stolarczyk, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2025 r. w Radomiu sprawy ze skargi G. C. na decyzję Zarządu Województwa Mazowieckiego z dnia 30 grudnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu części dofinansowania przyznanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Mazowieckiego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z 10 października 2024 r. M. Jednostka Wdrażania Programów Unijnych (dalej: MJWPU, organ I instancji), działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 9 pkt 1 i ust. 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1270 z późn. zm., dalej: u.f.p.), zobowiązała Gminę C. (dalej: Gmina, skarżąca, strona, beneficjent, zamawiający) do zwrotu wykorzystanych z naruszeniem procedur środków w wysokości 112.563,29 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi dla kwoty 62.435,48 zł od 21 grudnia 2022 r. do dnia zwrotu oraz dla kwoty 50.127,81 zł od 22 grudnia 2021 r. do dnia zwrotu.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że 15 czerwca 2020 r. pomiędzy Gminą C. a Województwem M., reprezentowanym przez Zarząd Województwa M., w imieniu którego działała MJWPU, zawarta została umowa o dofinansowanie projektu nr [...] pn. "Wymiana urządzeń grzewczych na terenie Gminy C." (dalej: umowa
o dofinansowanie). W ramach przedmiotowego projektu beneficjent przeprowadził postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego w trybie przetargu nieograniczonego na podstawie ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1843 ze zm., dalej: ustawa P.z.p.). Ogłoszenie
o zamówieniu przekazane zostało Urzędowi Publikacji Unii Europejskiej 24 grudnia 2020 r. oraz opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej 29 grudnia 2020 r. pod nr [...].
Zamawiający w ogłoszeniu o zamówieniu wymagał, aby wykonawca, w celu spełnienia warunku udziału w postępowaniu dotyczącego zdolności technicznej
i zawodowej, "zrealizował w okresie ostatnich 3 lat przed upływem terminu składania ofert, a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy - w tym okresie, co najmniej jedno zadanie polegające na dostawie i montażu łącznie minimum 25 kotłów służących do ogrzewania budynków, dostawie i montażu minimum 15 pomp ciepła oraz dostawie
i montażu 25 instalacji fotowoltaicznych".
W trakcie trwania procedury wyboru wykonawcy potencjalny wykonawca - firma "E." Sp. z o.o. pismem z 19 stycznia 2021 r. zwróciła się do zamawiającego
z następującym pytaniem: "Czy zamawiający, celem zwiększenia liczby podmiotów mogących wziąć udział w przetargu, dopuści możliwość wykazania zdolności technicznej lub zawodowej, tj. wykonania dostawy i montażu minimum 25 kotłów służących do ogrzewania budynków, dostawy i montażu minimum 15 pomp ciepła oraz dostawy i montażu 25 instalacji fotowoltaicznych, jako oddzielne zadania?". Zamawiający 12 lutego 2021 r. udzielił następującej odpowiedzi: "Zamawiający nie przewiduje zmian warunków udziału w postępowaniu".
W wyniku przeprowadzonego postępowania zamawiający wybrał wykonawcę – firmę A. Sp. z o.o. z siedzibą w S. i zawarł z nią 1 września 2021 r. umowę nr [...] na realizację przedmiotowego zadania. Była to jedyna oferta, która wpłynęła w terminie składania ofert.
MJWPU w dniach 2-13 lutego oraz 22 marca 2023 r. przeprowadził kontrolę
w miejscu realizacji projektu. Zespół kontrolujący stwierdził, że zamawiający przeprowadził postępowanie przetargowe niezgodnie z ustawą P.z.p., tj. naruszył przepis art. 22 ust. 1a tej ustawy, poprzez postawienie warunku udziału w postępowaniu uniemożliwiającego właściwą ocenę zdolności wykonawcy do należytego wykonania zamówienia. W ocenie kontrolujących warunek dotyczący zdolności technicznej
i zawodowej postawiony przez zamawiającego wykluczał z udziału w postępowaniu wykonawców zdolnych do wykonania zamówienia, którzy we wskazanym okresie referencyjnym wykonali odpowiednią liczbę dostaw i montaży wskazanych urządzeń, jednak nie spełniają formalnego warunku realizacji odpowiedniej ilości dostaw i montaży konkretnych urządzeń w ramach jednego zamówienia.
Całkowita kwota nieprawidłowości stwierdzona na podstawie Informacji pokontrolnej nr [...] z 15 czerwca 2023 r. to kwota 154.196,29 zł (112.563,29 zł Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (dalej: EFRR) i 41.633 zł środki własne), w tym:
- korekta finansowa nieprawidłowości: 68.668,24 zł (w tym 50.127,81 zł EFRR i 18.540,43 zł środki własne),
- pomniejszenie wydatków: 85.528,05 zł (w tym 62.435,48 zł EFRR i 23.092,57 zł środki własne).
Beneficjent nie dokonał zwrotu kwoty nieprawidłowości, dlatego 12 sierpnia 2024 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu przez skarżącą części dofinansowania projektu pn. "Wymiana urządzeń grzewczych na terenie Gminy C.".
Organ I instancji uznał, że zamawiający powinien był dopuścić możliwość spełnienia warunku, polegającego na dostawie i montażu określonej liczby urządzeń jako oddzielnych zadań. Postawienie przez zamawiającego takiego warunku udziału
w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego pozwoliłoby, przy zachowaniu proporcjonalności postawionych warunków do przedmiotu zamówienia oraz minimalnych poziomów zdolności, na zachowanie uczciwej konkurencji i równe traktowanie wykonawców (tj. zgodnie z art. 7 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1a ustawy P.z.p.).
Zdaniem organu I instancji postawiony przez zamawiającego warunek udziału
w postępowaniu był nadmierny i wykraczający poza minimalne poziomy zdolności,
w związku z czym mógł zawęzić krąg potencjalnych wykonawców oraz ograniczyć
w postępowaniu uczciwą konkurencję i naruszyć równe traktowanie wykonawców.
MJWPU podkreślił również, że w przypadku braku naruszenia przez zamawiającego przepisów ustawy P.z.p. możliwe, że inaczej ukształtowałby się krąg potencjalnych oferentów, jak również wartości cenowe ofert. Zatem zamieszczenie dyskryminującego warunku mogło mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii Europejskiej (dalej: UE), ponieważ w postępowaniu ograniczono możliwość skutecznego uczestnictwa wykonawców, którzy, gdyby takiego warunku nie ustanowiono, mogliby ubiegać się o udzielenie zamówienia, tym samym zwiększając możliwość uzyskania przez zamawiającego niższej ceny, co z kolei skutkowałoby możliwością zmniejszenia wydatkowanych z budżetu UE środków na realizację projektu.
Tym samym organ I instancji uznał, że przedmiotowe naruszenie stanowi nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego
i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności
i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (dalej: rozporządzenie 1303/2013).
W związku z określeniem w ogłoszeniu warunku zawężającego konkurencyjność, spełnieniu uległy przesłanki w postaci spowodowania potencjalnej szkody jako uszczerbku w budżecie ogólnym UE w drodze możliwości sfinansowania całości lub części wydatku związanego z udzielonym zamówieniem. W sytuacji bowiem, gdy nadmiernym i nieproporcjonalnym warunkom towarzyszy już tylko ryzyko zniechęcenia potencjalnych wykonawców do udziału w przetargu, to jest to już wystarczające do formułowania wniosku o naruszeniu zasad uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców. Do stwierdzenia, że doszło do naruszenia zasad określonych w ustawie P.z.p. nie jest bowiem konieczne wykazanie, że do naruszenia konkurencyjności faktycznie doszło.
W ocenie organu I instancji postawiony przez zamawiającego ww. warunek udziału w postępowaniu godził w zasadę uczciwej konkurencji, bowiem mógł uniemożliwić udział w postępowaniu wykonawcom, którzy byliby w stanie zrealizować przedmiot zamówienia, a nie spełniali wymogu realizacji dostaw i montażu urządzeń w ramach jednego zadania. Możliwym jest też, że wykonawcy ci mogliby zaoferować korzystniejsze warunki, co doprowadziłoby do powstania oszczędności w budżecie UE.
W konkluzji MJWPU uznała, że szkodą w przedmiotowej sprawie jest różnica pomiędzy ofertą wybraną a korzystniejszą, która mogła wpłynąć, gdyby zamawiający w sposób nieuzasadniony nie ograniczył konkurencji.
Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia organ I instancji stwierdził, że strona naruszyła § 3 ust. 7, § 7 ust. 1, § 14 ust. 1 oraz § 24 ust. 1 umowy o dofinansowanie
w związku z art. 7 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1a ustawy P.z.p. poprzez postawienie nadmiernego i wykraczającego poza minimalne poziomy zdolności warunku udziału
w postępowaniu, skutkującego możliwością ograniczenia konkurencji i naruszenia równego traktowanie wykonawców w postępowaniu o udzielenie zamówienia.
Organ I instancji podniósł, że beneficjent, podpisując umowę o dofinansowanie projektu, zobowiązał się m.in. do poddania się kontroli w zakresie dotyczącym jego realizacji oraz do stosowania zasad wspólnotowych, w tym również zasad dotyczących wymierzania korekt. Z uwagi na datę wszczęcia przedmiotowego postępowania organ
I instancji przyjął, że do ustalenia wartości korekty finansowej będzie miało zastosowanie rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie warunków obniżania wartości korekt finansowych oraz wydatków poniesionych nieprawidłowo związanych z udzielaniem zamówień zmienione rozporządzeniem Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 22 czerwca 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1264, dalej: Taryfikator 2020).
Zgodnie bowiem z § 2 rozporządzenia Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej
z dnia 14 grudnia 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków obniżania wartości korekt finansowych oraz wydatków poniesionych nieprawidłowo związanych
z udzielaniem zamówień (Dz.U. z 2020 r. poz. 2371) do ustalenia wartości korekt finansowych oraz pomniejszeń dotyczących nieprawidłowości stwierdzonych
w postępowaniach o udzielenie zamówienia, prowadzonych zgodnie z warunkami wynikającymi z ustawy P.z.p. (...), albo z umowy o dofinansowanie projektu, (...), wszczętych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (tj. przed 1 stycznia 2021 r.), stosuje się przepisy dotychczasowe.
Do wyliczenia korekty organ I instancji przyjął metodę wskaźnikową, stosowaną wówczas, gdy skutki naruszenia są rozproszone, tj. trudne do oszacowania. Zastosowany procentowy wskaźnik jest uśrednionym "wymiarem" ustalonego typu naruszenia. Stwierdzone naruszenie skutkuje korektą finansową w wysokości 10% według poz. 11 Taryfikatora 2020. Korekty zostały nałożone na część kosztów kwalifikowalnych z faktur dotyczących stwierdzonych nieprawidłowości, a ich wartość została podzielona na wartość korekty na dofinansowaniu oraz na wkładzie własnym beneficjenta. Natomiast do zwrotu organ I instancji uznał wartość korekt na dofinansowaniu EFRR (wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia wypłaty do dnia zwrotu).
Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, w którym zarzuciła:
1) dokonanie błędnych ustaleń faktycznych poprzez brak wszechstronnego rozważenia zgromadzonego materiału dowodowego i wyciągnięcie wniosków sprzecznych z zebranym materiałem w postaci przyjęcia, że warunki przetargowe doprowadziły do rzekomego ograniczenia konkurencyjności i naruszenia zasady równego traktowania wykonawców, w sytuacji gdy organ w żadnym razie nie wykazał, by w rzeczywistości w jakikolwiek sposób ograniczyły one konkurencję i naruszyły zasadę równego traktowania, tym bardziej, że wymagano spełnienia jedynie określonego kryterium minimalnego, warunki te zakładały legitymowanie się profesjonalizmem i zakładały integralność całego systemu odnawialnych źródeł energii (dalej: OZE) dla danego gospodarstwa domowego i związaną z tym odpowiedzialność wykonawcy nie tylko za wykonanie poszczególnych elementów systemu, ale także za ich współdziałanie, co mogło być zapewnione jedynie poprzez wybór wykonawcy, który byłby w stanie kompleksowo wykonać przedmiotowe zamówienia;
2) naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 7 ust. 1a i art. 22 ust 1a dawnej ustawy P.z.p. oraz art. 2 pkt 36 rozporządzenia 1303/2013 w związku z art. 184 i art. 207 u.f.p.
i postanowieniami umowy o dofinansowanie, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie,
w sytuacji gdy nie doszło do naruszenia prawa, a tym bardziej nie doszło do szkody
w budżecie UE, w sytuacji gdy wydatki zostały w rzeczywistości poniesione zgodnie
z celem i przeznaczeniem, tj. na realizację lansowanego przez instytucje unijne programu OZE.
W konsekwencji podniesionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Decyzją z 30 grudnia 2024 r. nr [...] Zarząd Województwa M. (dalej: Zarząd WM, organ odwoławczy, organ II instancji), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 207 ust. 1 pkt 2 i ust. 12 u.f.p., art. 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 9 lit. c ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818, dalej: ustawa o realizacji programów w zakresie polityki spójności), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Gmina aplikowała
o środki z EFRR w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa M. (dalej: RPO WM) 14-20, Oś Priorytetowa IV: Przejście na gospodarkę niskoemisyjną, Działanie 4.3: Redukcja emisji zanieczyszczeń powietrza, nabór nr [...]. Dofinansowaniem w ramach projektu objęto wydatki poniesione na wymianę źródeł ciepła w domach mieszkalnych (zaprojektowanie, dostawa, montaż kotłów na pellet, pomp ciepła oraz instalacji fotowoltaicznych
i kolektorów solarnych).
W ocenie organu odwoławczego wybór wykonawcy odbył się w ramach przetargu nieograniczonego powyżej progu UE, sprzecznie z art. 22 ust. 1a i art. 7 ust. 1 ustawy P.z.p. w związku z § 14 ust. 1 umowy o dofinansowanie.
Zarzut naruszenia ww. przepisów dotyczy postępowania nr [...],
w którym zamawiający ustanowił warunek udziału w postępowaniu (ogłoszenie
o zamówieniu sekcja Ill.1.3.e) dotyczący zdolności technicznej i kwalifikacji zawodowych, wymagający od wykonawcy, by w okresie ostatnich 3 lat przed upływem terminu składania ofert, a jeżeli okres prowadzenia działalności jest krótszy - w tym okresie, co najmniej jedno zadanie polegające na dostawie i montażu łącznie minimum 25 kotłów służących do ogrzewania budynków, dostawie i montażu minimum 15 pomp ciepła oraz dostawie i montażu 25 instalacji fotowoltaicznych.
Przedmiotem zamówienia była wymiana urządzeń grzewczych, a jego zakres wskazany w treści ogłoszenia (sekcja 11.2.4.1.7) obejmował zakup i montaż kotłów na pellet (26 sztuk), kotłów elektrycznych (1), instalacji fotowoltaicznych (30), pomp ciepła (17) dla indywidualnych gospodarstw domowych, a po zmianach ogłoszenia: kotłów na pellet (26), kotłów elektrycznych (2), kotłów zgazowujących (1), instalacji fotowoltaicznych (31), pomp ciepła (17), kolektorów słonecznych (7).
Organ odwoławczy stwierdził, że w toku postępowania przetargowego "E." Sp. z o.o. zadała pytanie, czy zamawiający, celem zwiększenia liczby podmiotów mogących wziąć udział w przetargu, dopuści możliwość wykazania wykonania wymaganej liczby dostaw jako oddzielne zadania. Odpowiedź była negatywna. W przetargu wpłynęła jedna oferta od A. Sp. z o.o., z którą zawarto umowę nr [...] z 1 września 2021 r. Do umowy tej w tym samym dniu zawarto aneks nr 1, którym zmieniono § 1 ust. 2 lit. b), tj. zakres zamówienia. Po zmianach obejmował on: zakup i montaż kotłów na pellet (10), kotłów zgazowujących (1) oraz instalacji fotowoltaicznych (23), pomp ciepła (17), kolektorów słonecznych (3).
Organ II instancji uznał, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania dotyczących ustalenia stanu faktycznego zawarte w odwołaniu są niezasadne, a ich podstawą jest odmienne stanowisko co do istoty, a więc tego, czy doszło do naruszenia przepisu art. 22 ust. 1a ustawy P.z.p. Jednak w aktach sprawy znajdują się dokumenty dotyczące postępowania przetargowego, które nie budzą wątpliwości, że zamawiający sformułował nadmierny warunek udziału, a więc niewątpliwe jest, że doszło do naruszenia ustawy P.z.p. Postawiony przez zamawiającego ww. warunek przetargowy prowadził do potencjalnego (a nie rzekomego, jak to wskazała skarżąca w odwołaniu) ograniczenia konkurencyjności w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia 1303/2013.
Organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszym postępowaniu nie zarzucono zamawiającemu, że nie dopuścił składania ofert częściowych. MJWPU nie kwestionowała niepodzielenia zamówienia na części, ani na etapie kontroli, ani
w decyzji administracyjnej. Dlatego argumenty strony dotyczące sztucznego dzielenia zamówienia na części, czy też mnożenia źródeł obciążania budżetu i przerzucania się wykonawców odpowiedzialnością za wadliwość poszczególnych elementów systemu (dochodzenie roszczeń) nie znajdują żadnego zastosowania w przedmiotowym postępowaniu. Zdaniem Zarządu WM sedno zarzutu naruszenia przepisów ustawy P.z.p. w przedmiotowej sprawie nie polega na tym, by kilku wykonawców mogło wykonać poszczególne części zamówienia, lecz na tym, by jeden wykonawca wykonał całe zamówienie, i aby w ramach warunku udziału mógł wykazać się doświadczeniem, które pozyskał niekoniecznie w jednym zrealizowanym postępowaniu.
W ocenie organu odwoławczego zasadnie stwierdził organ I instancji, że opisane wymaganie wykazania doświadczenia (zdolność techniczna) łącznie w ramach jednego zrealizowanego zamówienia było nadmierne i warunek ten mógł prowadzić do nadmiernego ograniczenia konkurencyjności. Skoro zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1a ustawy P.z.p. warunki udziału w postępowaniu i wymagane środki dowodowe mają być proporcjonalne do przedmiotu zamówienia i mają na celu ocenę zdolności wykonawcy do należytego wykonania zamówienia, w szczególności wyrażając je jako minimalne poziomy zdolności, to w analizowanym przypadku warunek ten był nadmierny, nie był proporcjonalny i niezbędny.
Organ I instancji wziął pod uwagę, że przedmiotem zamówienia było dostarczenie kilkudziesięciu urządzeń grzewczych w kilkudziesięciu lokalizacjach, tj. indywidualnych gospodarstwach domowych, gdzie rodzaj poszczególnych instalacji zależał od indywidualnych potrzeb i stanu technicznego budynku. Organ odwoławczy zauważył, że - wbrew treści odwołania - nie byt to jeden zintegrowany system,
a instalacje w poszczególnych lokalizacjach nie były ze sobą zależne. Szczegółowe wymogi dla montażu i doboru poszczególnych instalacji grzewczych, wyboru lokalizacji, itd., zawarto w Programie funkcjonalno-użytkowym dla projektu (PF-U), stanowiącym załącznik do ogłoszenia o zamówieniu.
Zgodnie z dokumentacją przetargową (PF-U) zakres przedmiotowego zamówienia obejmował opracowanie dokumentacji technicznej do montażu każdego
z elementów wchodzących w skład zamówienia, tj. opracowanie dokumentacji technicznych do montażu kotłów, opracowanie dokumentacji technicznych do montażu, uruchomienia i przyłączenia pomp ciepła, opracowanie dokumentacji technicznych do montażu instalacji kolektorów słonecznych, opracowanie dokumentacji technicznych do montażu paneli fotowoltaicznych. W każdym przypadku było to poprzedzone wizją nieruchomości, wywiadem z właścicielem nieruchomości, oceną przez wykonawcę uwarunkowań technicznych dla każdej lokalizacji. Finalnie działania projektowe przeprowadzono w 28 lokalizacjach. Zespół kontrolujący przeprowadził oględziny wszystkich posesji prywatnych objętych projektem, co odzwierciedla Informacja pokontrolna. Wskazano w niej adres, nr działki, rodzaj zastosowanej instalacji (gruntowa pompa ciepła/ piec pelletowy/ instalacja fotowoltaiczna (PV)/ kolektory słoneczne), miejsce montażu (grunt w przypadku pomp, kotłownia w przypadku pieca, dach budynku), a także informację o obecności właściciela (w przypadku nieobecności właścicieli osoba uczestnicząca w oględzinach ze strony Gminy wskazała widoczne
z zewnątrz urządzenia). W żadnym przypadku nie zastosowano jednocześnie wszystkich rodzajów instalacji. Ponieważ były to instalacje dla poszczególnych, indywidualnych gospodarstw domowych, nie musiały być kompatybilne względem siebie.
W ocenie organu odwoławczego niezasadny zatem jest argument dotyczący integralności całego systemu i wynikającej z tego konieczności doświadczenia
w zrealizowaniu takiego zamówienia, w szczególności, mając na uwadze pozostałe warunki udziału w postępowaniu.
Organ II instancji, oceniając warunek w postępowaniu przetargowym, aby wykonawca zrealizował w okresie referencyjnym wszystkie rodzaje instalacji
w określonej ilości w ramach jednego zamówienia, przeanalizował również warunek udziału dotyczący sytuacji ekonomicznej i finansowej. Zamawiający uznał go za spełniony, jeżeli wykonawca wykaże, że jest ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej w zakresie prowadzonej działalności związanej z przedmiotem zamówienia na sumę gwarancyjną minimum 300.000 zł i posiada środki finansowe lub zdolność kredytową na kwotę minimum 600.000 zł.
Natomiast w zakresie zdolności technicznej i kwalifikacji zawodowych, oprócz zakwestionowanego doświadczenia (sekcja III.1.3 litera e), wymagano także dysponowania: a) co najmniej jedną osobą posiadającą uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych
i kanalizacyjnych (...), b) jedną osobą posiadającą uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych (...), c) jedną osobą posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności instalacyjnej
w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych (...), d) co najmniej jedną osobą posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania
w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych. Zamawiający nie dopuszczał przy tym łączenia funkcji osób wskazanych w literach a)-d), co oznacza, że wykonawca musiał dysponować czterema osobami posiadającymi odpowiednie uprawnienia i kwalifikacje.
W ocenie organu odwoławczego warunki udziału w postępowaniu przetargowym należy oceniać łącznie. Osoby, którymi obligatoryjnie musiał dysponować wykonawca, odpowiadały za współdziałanie elementów systemu i kompleksowe wykonanie przedmiotu zamówienia; celem tego wymogu było również zapewnienie rękojmi należytego wykonania. W tej sytuacji wyeliminowanie wykonawcy, który w okresie referencyjnym wykonał wymagane prace w określonej przez zamawiającego ilości, lecz doświadczenie to zdobył nie w ramach jednego zamówienia, a w kilku, jest - w ocenie organu odwoławczego - nadmierne i niezasadne. Nie jest to minimalny poziom zdolności wykonawcy, niezbędny do należytego wykonania tego zamówienia, czym naruszono art. 22 ust. 1a ustawy P.z.p. Za minimalne poziomy zdolności należy bowiem uznać takie wartości, wielkości lub wymagania, które nie mogą utrudniać uczciwej konkurencji, tj. umożliwiać ubieganie się o udzielenie zamówienia publicznego węższemu niż niezbędne gronu wykonawców, podczas gdy zamówienie mogłyby należycie wykonać także inne podmioty.
W analizowanym przypadku mogłyby to być podmioty, które wykonały wcześniej dostawę i montaż określonych przez zamawiającego instalacji jako oddzielne zadania. Zdaniem organu II instancji przebieg postępowania przetargowego, w tym pytanie wykonawcy "E." Sp. z o.o. i ilość złożonych ofert, jedynie potwierdzają słuszność stanowiska, że przedmiotowy warunek był nadmierny i mógł ograniczyć konkurencję.
Organ odwoławczy, odnosząc się do postawionych w odwołaniu zarzutów naruszenia prawa materialnego, wskazał, że organ I instancji nie postawił skarżącej zarzutu naruszenia art. 7 ust. 1a ustawy P.z.p., tylko art. 7 ust. 1 tej ustawy. Wbrew zarzutom odwołania, organ I instancji wykazał i dowiódł, że nadmierny i nieadekwatny warunek mógł ograniczyć konkurencję i spowodować mniejszą ilość ofert.
Tym samym MJWPU, wbrew twierdzeniom skarżącej, w zaskarżonej decyzji wykazała istnienie przesłanek warunkujących uznanie działania beneficjenta za nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia 1303/2013, co jednocześnie stanowi przesłankę żądania zwrotu środków publicznych. Organ I instancji wykazał, że beneficjent, działając jako podmiot gospodarczy w rozumieniu art. 2 pkt 37 ww. rozporządzenia, naruszył postanowienia umowy o dofinansowanie poprzez działanie niezgodne z umową i ustawą P.z.p., co wypełnia przesłankę z art. 184 ust. 1 w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Naruszenie przepisów ustawy P.z.p. polegało na ustanowieniu nadmiernego warunku udziału w postępowaniu. Wbrew twierdzeniom strony, organ wskazał to naruszenie, opisał, w jaki sposób mogło wpłynąć na wynik postępowania przetargowego oraz określił wpływ naruszenia na budżet UE.
Zasadnie również zastosowano korektę finansową stypizowaną w poz. 11 Taryfikatora 2020 "zastosowanie warunków realizacji zamówienia, które ograniczają dostęp dla wykonawców", co skutkuje korektą finansową 10%. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności mogące wpłynąć na zmianę wysokości zastosowanej korekty i obniżenie jej do 5%, gdyż nie zaistniała okoliczność dająca do tego podstawę, tj. sytuacja, gdy zastosowano ograniczające warunki, ale mimo to zapewniono minimalny poziom konkurencji, tj. otrzymano i przyjęto od pewnej liczby wykonawców oferty spełniające kryteria kwalifikacji. Zatem korekta 10% odpowiada charakterowi i wadze nieprawidłowości.
Zdaniem Zarządu WM niezasadny jest argument odwołania, iż nie może być mowy o szkodliwości na budżet UE, gdyż wydatki zostały poniesione zgodnie z celem
i przeznaczeniem. Gdyby tak było, tzn. wydatki zostałyby poniesione niezgodnie
z celem i przeznaczeniem, podlegałyby zwrotowi w pełnej wysokości - korekta 100%. Organ odwoławczy tym samym potwierdził ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji
w zakresie kwoty nieprawidłowości podlegającej zwrotowi w wysokości 112.563,29 zł, która jest adekwatna do stwierdzonego naruszenia.
Gmina złożyła skargę do Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Zarządu WM z 30 grudnia 2024 r., stawiając zarzuty tożsame, jak w odwołaniu, z tym że wskazała na naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 k.p.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z treści art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w stopniu, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Na wstępie należy wskazać, że Sąd uznaje stan faktyczny ustalony przez organy za prawidłowy i czyni go przedmiotem własnych ustaleń.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., z którego wynika, że w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane
z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., podlegają zwrotowi wraz
z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy.
Art. 184 u.f.p., do którego cytowany przepis odsyła, w ust. 1 stanowi z kolei, że wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków,
o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 u.f.p., są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu.
Jak zauważa się w orzecznictwie sądów administracyjnych naruszenie procedur,
o którym mowa w art. 207 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 184 u.f.p., to nie tylko procedury mające charakter powszechnie obowiązującego prawa (krajowego czy europejskiego), ale także realizowanie projektu niezgodnie z zasadami określonymi w umowie
o dofinansowanie. Zatem to umowa o dofinansowanie opracowana w ramach systemu realizacji programu operacyjnego, zawarta pomiędzy organem a beneficjentem, oraz wytyczne, do których stosowania zobowiązał się beneficjent, są dokumentami regulującymi procedury wydatkowania środków europejskich (por. np. wyroki NSA: z 16 stycznia 2020 r., sygn. akt I GSK 1607/18, z 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2004/13, z 13 października 2015 r., sygn. akt II GSK 2109/14, z publ. cbosa).
Zdaniem Sądu wypełnienie hipotezy art. 207 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 184 u.f.p. w realiach kontrolowanej sprawy nie budzi wątpliwości.
Na podstawie § 5 ust. 5 pkt 1 umowy o dofinansowanie beneficjent zobowiązał się do stosowania Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach EFRR, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 (w niniejszym przypadku zastosowanie mają Wytyczne z 22 sierpnia 2019 r. oraz późniejsze wersje).
Natomiast zgodnie z postanowieniami umowy o dofinansowanie beneficjent zobowiązał się realizować projekt z należytą starannością, w szczególności ponosząc wydatki celowo, rzetelnie, racjonalnie i oszczędnie, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego i unijnego oraz procedurami obowiązującymi w ramach RPO WM 2014-2020, w tym w szczególności dotyczącymi zamówień publicznych, tj. ponosić je zgodnie z ustawą P.z.p. (por. § 3 ust. 7, § 7 ust. 1 i § 14 ust. 1 umowy
o dofinansowanie). Umowa o dofinansowanie określa także sankcje za niedotrzymanie jej warunków i za nieprawidłowo wykorzystanie całości lub części dofinansowania (§ 12 i § 21), mogące polegać na zwrocie całości lub części dofinansowania wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych, zastosowaniu korekt finansowych, wstrzymaniu wypłaty czy rozwiązaniu umowy.
Jak wynika z akt sprawy przedmiotowy projekt pn. "Wymiana urządzeń grzewczych na terenie Gminy C.", realizowany był na podstawie umowy
o dofinansowanie zawartej 15 czerwca 2020 r. i aneksów do niej w ramach RPO WM
na lata 2014-2020. Beneficjentowi przyznano dofinansowanie ze środków EFRR
w wysokości 1.126.392,56 zł, stanowiące nie więcej niż 73% kwoty całkowitych wydatków kwalifikowalnych projektu, całkowita wartość projektu wyniosła 1.805.796,80 zł (aneks nr 3).
Kwota orzeczona do zwrotu wynika ze stwierdzonej podczas kontroli nieprawidłowości w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, polegającej na naruszeniu art. 22 ust. 1a ustawy P.z.p. Z przepisu tego wynika, że zamawiający określa warunki udziału w postępowaniu oraz wymagane od wykonawców środki dowodowe w sposób proporcjonalny do przedmiotu zamówienia oraz umożliwiający ocenę zdolności wykonawcy do należytego wykonania zamówienia, w szczególności wyrażając je jako minimalne poziomy zdolności. Jednocześnie ustanawiając te warunki, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy P.z.p., zamawiający musi zapewnić zachowanie uczciwej konkurencji i równe traktowanie wykonawców oraz zachowanie zasady proporcjonalności i przejrzystości.
Dofinansowanie projektu oznacza, że realizując go beneficjenci korzystają ze środków publicznych. Są zatem zobowiązani do zachowania uczciwej konkurencji
i równego traktowania wykonawców. Zarówno w postępowaniu kontrolnym, jak
i administracyjnym w przedmiotowej sprawie wykazano, że postawiony przez beneficjenta warunek udziału w postępowaniu przetargowym wykluczał wykonawców zdolnych do wykonania zamówienia, którzy we wskazanych okresie referencyjnym wykonali odpowiednią (wymaganą) liczbę dostaw i montaży wskazanych urządzeń, nie spełniają jednak formalnego warunku realizacji odpowiedniej liczby dostaw i montaży tych urządzeń w ramach jednego zamówienia. Przykładem tego było zapytanie potencjalnego wykonawcy – Spółki z o.o. "E.", dla której strona nie zmieniła warunków udziału.
Prawidłowe określenie warunków i wymogów w ogłoszeniu o zamówieniu wymaga zachowania niezbędnej równowagi między interesem zamawiającego, polegającym na gwarancji należytego wykonania zamówienia, a interesem potencjalnych wykonawców, który wyraża się w ich usprawiedliwionym oczekiwaniu, że wobec nadmiernych wymagań nie zostaną oni wykluczeni z postępowania albo wręcz zniechęceni do udziału w nim, a tym samym, że nie zostaną pozbawieni prawa równej szansy ubiegania się o dostęp do zamówienia finansowanego ze środków publicznych (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2633/15, publ. Lex nr 2303258).
Sąd w pełni podziela stanowisko organów orzekających, że postawiony przez zamawiającego warunek udziału w postępowaniu był nadmierny i wykraczający poza minimalne poziomy zdolności, w związku z czym mógł zawęzić krąg potencjalnych wykonawców oraz ograniczyć w postępowaniu uczciwą konkurencję i naruszyć równe traktowanie wykonawców. W szczególności organ odwoławczy wykazał tę okoliczność w zaskarżonej decyzji, porównując zakwestionowany warunek udziału z innymi postawionymi przez zamawiającego w ogłoszeniu o zamówieniu. Nie ulega wątpliwości, że trudniej jest wykazać wykonanie w ramach jednego zamówienia łącznie dostawę
i montaż określonej liczby kotłów, pomp ciepła i instalacji fotowoltaicznych, aniżeli wykonanie np. w ramach jednego zamówienia wymaganą liczbę dostaw i montażu pomp ciepła i kotłów, a w ramach innego zamówienia instalacji fotowoltaicznych.
Przepisy ustawy P.z.p. nakazują ustalenie warunków ubiegania się o zamówienie tak, by były one proporcjonalne do przedmiotu zamówienia, co należy rozumieć w ten sposób, że nie mogą one być nadmierne, niezwiązane z przedmiotem zamówienia, zbyt wygórowane w stosunku do przedmiotu zamówienia, mają wyrażać minimalne poziomy zdolności. Złożenie w przedmiotowej sprawie tylko jednej oferty w odpowiedzi na ogłoszenie – jak trafnie zauważył organ odwoławczy – mogło wynikać ze zbyt wygórowanego warunku udziału w postępowaniu, a tym samym postawiony warunek mógł ograniczyć konkurencję.
Za organami należy powtórzyć, że biorąc pod uwagę treść przedmiotowego warunku udziału w postępowaniu, a także pytanie zadane w ramach postępowania oraz udzieloną na nie odpowiedź zamawiającego oraz fakt, że w przetargu złożono tylko jedną ofertę przedmiotowy warunek udziału w postępowaniu:
wykluczał z udziału w postępowaniu wykonawców zdolnych do wykonania zamówienia, którzy we wskazanym okresie wykonali wymaganą liczbę dostaw
i montażu odpowiedniej liczby urządzeń, nie spełniali jednak formalnego warunku realizacji dostaw i montaży urządzeń w ramach jednego zamówienia,
- wykraczał poza to co niezbędne, a tym samym był nadmierny, ponieważ ograniczał
w postępowaniu w sposób znaczny i nieuzasadniony konkurencję, poprzez nałożenie obowiązku wykazania określonych dostaw i montażu dokładnie odtwarzających przedmiot zamówienia, dokonanych łącznie w ramach jednego zadania,
- nie był proporcjonalny, tj. taki, który zachowuje właściwą proporcję do przedmiotu zamówienia, nie zaś wyłącznie taki, który pozostaje w określonym arytmetycznym stosunku do niego,
- odzwierciedlał w sposób restrykcyjny opis przedmiotu zamówienia, podczas gdy warunki udziału w postępowaniu powinny być wyrażone jako minimalne poziomy zdolności, bez wymogu, aby wykonawca legitymował się dokładnie takimi samymi zrealizowanymi zadaniami, jak przedmiot zamówienia, o które się ubiega,
- ograniczał dostęp do udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego wykonawcom zdolnym do jego realizacji, tj. ograniczał uczciwą konkurencję i naruszał równe traktowanie wykonawców.
Naruszenie ustawy P.z.p. stanowi naruszenie postanowień umowy
o dofinansowanie (§ 3 ust. 7 i § 14 ust. 1), co zasadnie uznano za nieprawidłowość
w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia 1303/2013, z którego wynika, iż dla uznania, że doszło do "nieprawidłowości" wystarczy nawet ustalenie, że wskutek naruszenia procedur obowiązujących przy wydatkowaniu środków unijnych powstała hipotetyczna możliwość powstania szkody w budżecie ogólnym UE (szkoda potencjalna). Stwierdzenie "rzeczywistej" szkody nie ma podstawowego znaczenia (por. wyroki NSA: z 7 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 1984/15, z 11 stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK 3148/15, publ. cbosa, wyrok NSA z 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt I GSK 671/20, publ. Lex nr 3719489, wyrok WSA w Gliwicach z 30 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 1013/19, publ. Lex nr 2784937).
Sąd podziela ocenę organów w przedmiotowej sprawie, że każde ograniczenie konkurencji powoduje taki stan, że wyeliminowany mógł być potencjalny podmiot mogący złożyć ofertę tańszą i lepszą niż ta, która została złożona. Potencjalne wykluczenie takiego podmiotu z przetargu powoduje potencjalne ryzyko powstania szkody w budżecie i sfinansowanie nieuzasadnionego wydatku poprzez wybór oferty droższej, niż taka, która mogłaby być zgłoszona (por. wyrok WSA w Opolu z 18 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Op 439/19, publ. cbosa).
W świetle powyższych rozważań niezasadny jest zarzut skargi naruszenia przepisów prawa materialnego. Wbrew twierdzeniom strony w okolicznościach niniejszej sprawy doszło bowiem do naruszenia procedur (przepisów ustawy P.z.p.), którego skutkiem jest potencjalna szkoda w budżecie UE, w związku z czym należy uznać, że wystąpiła nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia 1303/2013. Zasadne są argumenty organu odwoławczego, że to sam skarżący zobowiązał się do realizacji przedmiotowego projektu na zasadach określonych we wniosku oraz umowie o dofinansowanie. Zaakceptował również możliwość obniżenia przyznanego dofinansowania (korekty finansowej) i zasady dokonywania tego obniżenia. Należy wyraźnie wskazać, że ubieganie się o dofinansowanie realizowanych zadań nie jest obowiązkiem, tylko uprawnieniem beneficjenta.
W ocenie Sądu zarówno organ I instancji w swojej decyzji wykazał wpływ przedmiotowego warunku udziału na ograniczenie konkurencji w postępowaniu przetargowym (vide: strona 18-19), jak i organ odwoławczy uczynił to samo
w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. 13). Skarżąca naruszyła postanowienia umowy o dofinansowanie projektu, a naruszenie to stanowi nieprawidłowość podlegającą korekcie. Nałożona na stronę korekta finansowa uwzględnia charakter i wagę nieprawidłowości oraz niekorzystny wpływ na budżet UE. Zasadnie zastosowano korektę finansową w wymiarze 10% stypizowaną w pozycji 11 Taryfikatora 2020 "zastosowanie warunków realizacji zamówienia, które ograniczają dostęp dla wykonawców". Korekta finansowa została obliczona na podstawie faktury VAT nr 2021/12/17 z 27 grudnia 2021 r. (10% z kwoty 501.278,13 zł, którą strona otrzymała 22 grudnia 2021 r.), co stanowi kwotę 50.127,81 zł oraz na podstawie faktury VAT nr 2022/12/2 z 7 grudnia 2022 r. (10% z kwoty 624.354,76 zł, którą strona otrzymała 21 grudnia 2022 r.). Korekta finansowa jest kwotą nienależnie wypłaconą ze środków budżetu UE.
Oceniając treść skargi Sąd stwierdza, że wszystkie jej zarzuty i ich uzasadnienie są powtórzeniem zarzutów odwołania, w tym nawet wskazanie naruszenia przepisu art. 7 ust. 1a ustawy P.z.p., który nie był podstawą wydania zakażonej decyzji, na co już zwracał uwagę organ odwoławczy. Organ II instancji w sposób szczegółowy
i wyczerpujący odniósł się do każdego z zarzutów odwołania, uzasadniając swoje stanowisko w oparciu o stan faktyczny, prawny oraz adekwatne orzecznictwo. Skarżący w skardze nie przedstawił nowych zarzutów, tylko je powielił, pomijając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Nietrafne są zarzuty skargi w odniesieniu do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stany faktycznego sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzył cały materiał dowodowy. Organ odwoławczy rozważył wszystkie okoliczności sprawy, ponownie poddał je wnikliwej ocenie i na tej podstawie wydał zaskarżoną decyzję zgodną z obowiązującymi przepisami. Zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny, a jego ocena została dokonana w sposób swobodny. W aktach znajdują się dokumenty dotyczące postępowania przetargowego, w którym stwierdzono nadmierny warunek udziału. Organ odwoławczy szczegółowo przeanalizował zarówno dokumentację pokontrolną, jak i dokumentację przetargową, czego dowodzą wnioski wysnute w zaskarżonej decyzji. Żadne dowody ani argumenty strony nie zostały pominięte, a zarzuty zawarte
w skardze są gołosłowne, stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami organów. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że rozstrzygnięcie niekorzystne dla strony nie świadczy jeszcze o błędach w zakresie ustaleń faktycznych, braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego czy niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego.
Na podstawie wszechstronnej i swobodnej oceny dowodów zebranych w sprawie organy dokonały prawidłowej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawnej wynikającej z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie była obarczona wadami wynikającymi z naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy też naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Brak jest również przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., które byłyby podstawą do stwierdzenia nieważności kontrolowanych decyzji. Uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd oddalił skargę strony jako niezasadną, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.