VIII SA/WA 149/23

VIII SA/Wa 149/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-07-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Justyna Mazur
Leszek Kobylski /sprawozdawca/
Renata Nawrot /przewodniczący/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1212
art. 99 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 lit a w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5, art. 75 ust. 5
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 13 lipca 2023 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia 9 grudnia 2022r. znak [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją znak: [...] z dnia 9 grudnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: Kolegium, organ odwoławczy, SKO), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2022 r. poz. 2000 ze zm. dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania M. D. (dalej: strona, skarżący, wnioskodawca) od decyzji Starosty [...] (dalej: organ I instancji, Starosta) nr [...] z 4 października 2022 r., w sprawie skierowania na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami - utrzymało w mocy decyzję zaskarżoną decyzję.
Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Do organu I instancji wpłynął wniosek Prokuratury Rejonowej w Z. o skierowanie strony na dodatkowe badania lekarskie w celu weryfikacji predyspozycji zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kat. AM, B1, B. Z powyższego wniosku wynika, że w toku prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w Z. postępowania sygn. akt. [...] uzyskano opinię psychiatryczno-psychologiczną, która wskazuje, że u M. D. rozpoznano objawy zespołu uzależnienia od alkoholu.
Powyższe stało się podstawą wszczęcia postępowania w sprawie skierowania M. D. na badanie lekarskie, a następnie decyzją z dnia 19 kwietnia 2022r., znak: [...] Starosta skierował wyżej wymienionego na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Decyzja ta została uchylona przez SKO decyzją z dnia 26 maja 2022r. znak: [...] i sprawa przekazana została do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, że organ nie dokonał kluczowych dla sprawy ustaleń i przedwcześnie przyjął, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego. Przede wszystkim organ nic wyjaśnił, dlaczego uznał, że zachodzi konieczność skierowania go na badania lekarskie. Organ nic podał też żadnej okoliczności ustalonej przez siebie, przemawiającej za wydaniem takiej decyzji, ani też nie podjął żadnej czynności zmierzającej do wyjaśnienia na czym polegają uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia Skarżącego. Nie zebrał zatem i nic dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego oraz nie uzasadnił decyzji w sposób odpowiadający wymogom procedury administracyjnej.
Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji włączył do akt udostępnioną przez Sąd Rejonowy w Z. dokumentację w sprawie z wniosku Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Z. o zastosowanie obowiązku poddania się przez M. D. leczeniu odwykowemu od alkoholu (sprawa sygn. akt III [...]), w tym protokoły z przesłuchań świadków a także opinia psychiatryczno-psychologiczna wraz z uzasadnieniem. Organ wystąpił również do Prokuratury Rejonowej w Z. o zajęcie stanowiska w sprawie, która podtrzymała wniosek o skierowanie Skarżącego na badanie lekarskie.
W następstwie powyższego, decyzją z 4 października 2022r. Starosta, działając na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. i art. 99 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 lit a w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5, art. 75 ust. 5 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r, poz. 1212, dalej: u.k.p.) oraz na podstawie § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2019r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (t.j. Dz.U. z 2019r., poz. 1659 ze zm.), ponownie skierował skarżącego na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, ustalając przy tym, iż strona posiadała uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kat. AM, A, B.
W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Zarzucił naruszenie przepisów prawa tj.:
1) art. 99 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. poprzez jego niezasadne zastosowanie w sprawie i wydanie decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie przy braku ku temu jakichkolwiek podstaw;
2) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, pominięcie znacznej jego części i wydanie decyzji jedynie na podstawie wniosku Prokuratury Rejonowej w Z., który to organ uważa za dowód w sprawie oraz części opinii psychiatryczno-psychologicznej wydanej w toku innego postępowania;
3) art. 107 § 3 k.p.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia decyzji niezgodnie z wymogami procedury administracyjnej.
W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia 9 grudnia 2022r., Kolegium przytoczyło dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Wskazało na treść art. 75 ust. 1 pkt 5, art. 99 ust. 1 pkt 2, art. 99 ust. 2 u.k.p. Organ odwoławczy wywiódł, że celem regulacji zawartej ww. przepisach jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym spowodowanym przez osoby, których stan zdrowia uniemożliwia sprawne prowadzenie pojazdu. Oznacza to, że wątpliwości organu co do stanu zdrowia kierowcy muszą dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Skoro w powołanych przepisach mowa jest o "uzasadnionych" lub "uzasadnionych i poważnych" zastrzeżeniach, to w rachubę nic mogą wchodzić każde wątpliwości, że kierowca ze względu na stan zdrowia nie gwarantuje bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Za uzasadnione i poważne można uznać jedynie takie, z których przynajmniej z dużą dozą prawdopodobieństwa wynika, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do możliwości dalszego jego udziału w ruchu drogowym. Nie jest konieczne uzyskanie przez organ pewności co do istnienia takich przeciwwskazań, bowiem kwestia zdolności do prowadzenia pojazdu będzie dopiero weryfikowana w toku specjalistycznego badania, na które kierowca ma być skierowany. Niezbędne jednak jest wysokie prawdopodobieństwo istotnego zmniejszenia sprawności do prowadzenia pojazdów w ruchu drogowym, co musi być potwierdzone przez właściwego starostę w toku przeprowadzonego postępowania.
W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przedstawił orzecznictwo sądów administracyjnych odnoszące się do ewentualnych wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy i waloru opinii sądowo-psychiatrycznej. Wskazał m.in., iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że opinia sądowo- psychiatryczna może stanowić wiarygodny dowód istnienia lub braku przesłanek do skierowania danej osoby na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Istotne jest jednak to czy wnioski w takiej opinii zawarte rzeczywiście wskazują, że w danym przypadku istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia uzasadniające skierowanie kierowcy na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Kolegium zauważyło, że podstawą faktyczną wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na badania były okoliczności wynikające z opinii psychologiczno-psychiatrycznej sporządzonej w toku postępowania o objęcie strony leczeniem odwykowym. W ocenie organu I instancji, opinia biegłych nasuwa zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego, tym bardziej taka jak w niniejszej sprawie, wskazująca na konkretne zastrzeżenia co do stanu zdrowia tj. ustalenie zespołu zależności alkoholowej. Zastrzeżenia wynikające z opinii są wystarczające do skierowania skarżącego na badanie lekarskie. SKO wskazało również, że sprawa o zastosowanie obowiązku leczenia uzależnienia od alkoholu nie jest tożsama ze sprawą o skierowanie na badanie lekarskie, to jednak opinia sporządzona na potrzeby zastosowania obowiązku leczenia uzależnienia od alkoholu może być istotnym dowodem w niniejszej sprawie, bowiem dotyczy materii, która stanowi podstawę powzięcia uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego, który jak wynika z opinii uzależniony jest od alkoholu.
W ocenie Kolegium, dowody z akt sprawy postępowania sądowego o zastosowanie obowiązku poddania się leczeniu uzależnienia od alkoholu, w tym wyrok Sądu Rejonowego w Z. oddalający wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Z. o zastosowanie leczenia, nic przesądza o braku podstaw do skierowanie skarżącego na badanie lekarskie. Jak zauważył organ odwoławczy, dokumenty te istotne z punktu widzenia postępowania sądowego nie mają takiego znaczenia w postępowaniu administracyjnym o skierowanie na badanie lekarskie. O ile bowiem ilość i rodzaj spożywanego alkoholu, jak również okoliczności w jakich jest spożywany mogą mieć znaczenie dla zastosowania obowiązku poddania się leczeniu, to nie znaczy, że waga ich jest równie istotna w sprawie o skierowanie na badanie lekarskie.
Jak wskazało Kolegium, w niniejszej sprawie stwierdzenie istnienia zespołu uzależnienia od alkoholu uzasadnia wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego i może być przeciwskazaniem do prowadzenia przez niego pojazdów. Omawiany aspekt oprócz tego, że jest uzasadniony to i jest poważny (art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p.). Aspekt ten ściśle związany jest z bezpieczeństwem kierujących. Taka jest intencja ustawodawcy, która wyrażona jest wymienionymi wyżej przepisami. Stąd, zdaniem organu odwoławczego, decyzja o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie była trafna. Charakterystyka stanu zdrowia skarżącego jest bowiem taka, że może on wpływać na jego zachowania jako aktywnego uczestnika ruchu drogowego (kierującego) w kontekście bezpieczeństwa wszystkich uczestników tego ruchu.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, SKO podniosło, że zeznania K. D., mieszkającego ze skarżącym, mogą stanowić istotny dowód w sprawie o zastosowanie obowiązku poddania się przez skarżącego leczeniu uzależnienia od alkoholu, jednak w postępowaniu o skierowanie na badanie lekarskie, takiej wartości dowodowej już nie przedstawiają. Ponadto wyjaśnienia K. D., że skarżący nie nadużywa alkoholu są po pierwsze oceną subiektywną, a po drugie nie podważają konieczności skierowania skarżącego na badanie lekarskie w celu ustalenia istnienia bądź braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Kolegium wskazało także, że stopień uzależnienia od alkoholu nie musi uzasadniać podjęcia drastycznych kroków jakimi jest zastosowanie obowiązku leczenia, natomiast niewątpliwie już samo uzależnienie od alkoholu, bez względu na stopień uzależnienia czy jego fazę jest przesłanką uzasadniającą przeprowadzenie badania lekarskiego. Ta okoliczność powinna być przedmiotem oceny dokonanej przez uprawnionego lekarza. Z kolei wyrok oddalający wniosek o zastosowanie obowiązku poddania się leczeniu przez skarżącego nie przesądza o braku uzależnienia skarżącego od alkoholu, a tym samym o braku przesłanki do skierowania na badanie lekarskie.
Konkludując SKO wskazało, że skoro wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego pod kątem możliwości kierowania pojazdami, wynikające ze stwierdzonego w opinii psychiatryczno-psychologicznej uzależnienia od alkoholu, nie mogą być rozstrzygnięte bez badania przeprowadzonego przez uprawnionego lekarza, podnoszone w odwołaniu zarzuty nie mają wpływu na rozstrzygnięcie Kolegium.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję organu odwoławczego z dnia 9 grudnia 2022 r. wywiódł skarżący, nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów tj.:
1) art. 99 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. poprzez jego niezasadne zastosowanie w sprawie i wydanie decyzji o skierowaniu na badania lekarskie przy braku ku temu podstaw;
2) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie interesu skarżącego i jego zaufania do organów administracji publicznej wyrażające się przez wydanie decyzji jedynie na podstawie opinii psychiatryczno-psychologicznej, która została wydana w toku innego postępowania nie związanego z bezpieczeństwem w ruchu drogowym i która nie została poparta żadnymi innymi dowodami, a także przez pominięcie istotnego fragmentu tej opinii, z którego wynika, że wniosek biegłych został wyprowadzony głównie na podstawie akt postępowania, a nie na podstawie przeprowadzonego badania;
3) art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się przez organ II instancji do zarzutów skarżącego zgłoszonych w odwołaniu dotyczących uznania przez organ I instancji wniosku Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Z. z dnia 21 marca 2022 r. jako dowód w sprawie, nierozpoznania przez organ I instancji całego materiału dowodowego oraz sporządzenia uzasadnienia decyzji niezgodnie z przepisami prawa.
Skarżący wniósł o uchylenie w całości wydanych w sprawie decyzji z dnia 9 grudnia 2022r. z dnia 4 października 2022r. oraz o umorzenie postępowania.
W odpowiedzi na skargę, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji, Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259.; dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem skargi jest decyzja o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane w oparciu o przepisy ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich stanu zdrowia. Z kolei art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim", podlega, z zastrzeżeniem ust. 4 osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia.
Powołane regulacje nie wskazują precyzyjnie, jakie zastrzeżenia należy uznać za wystarczające do skierowania danego kierowcy na badania lekarskie. Mowa jest tylko, aby były one uzasadnione i poważne. Natomiast sformułowanie, że mają one być uzasadnione oznacza przede wszystkim, że powinny być one oparte na wiarygodnych podstawach (por. wyrok NSA z 28 lutego 2019 r. I OSK 1052/17, LEX nr 2639746).
Wyjaśnić należy, że po otrzymaniu zawiadomienia o istniejących zastrzeżeniach dotyczących stanu zdrowia kierowcy Starosta jest obowiązany ową przesłankę ocenić. Ma zatem obowiązek ustalić, czy zawiadomienie jest na tyle uzasadnione, że wynikają
z niego okoliczności, które uzasadniają skierowanie kierowcy na badania lekarskie, aby podczas nich można było stwierdzić istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2014 r., I OSK 564/13, publ. CBOSA).
W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy, trafnie uznały, że opinia sądowo - psychiatryczna dotycząca stanu zdrowia skarżącego, sporządzona w toku prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w Z. postępowaniu, stanowiła wystarczającą i zarazem wiarygodną podstawę do skierowania skarżącego na badania lekarskie. Wniosek Prokuratora z 21 marca 2022r. zawierał informację, że w toku prowadzonego postępowania o sygn[...] została wydania opinia, z której wynika, że u skarżącego rozpoznano objawy zespołu uzależnienia od alkoholu, co w konsekwencji stanowi przesłankę do skierowania go na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami z uwagi na uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia strony.
Sąd zauważa, iż bez znaczenia przy tym pozostaje, że opinia ta została sporządzona na potrzeby innego postępowania, które nie ma związku z funkcjonowaniem skarżącego jako kierowcy w ruchu drogowym. Jeśli bowiem wynikały z niej uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego pod kątem możliwości kierowania pojazdami, to nie można skutecznie zarzucać, że wzięto pod uwagę zawarte w takiej opinii wnioski (por. wyrok NSA z 28 lutego 2019 r. I OSK 1052/17, LEX nr 2639746). Podkreślić należy, że jeżeli w przypadku ubiegania o prawo jazdy warunkiem jest badanie lekarskie w trakcie którego lekarz zobowiązany jest stwierdzić istnienie lub brak przeciwwskazań objawów wskazujących na uzależnienie od alkoholu lub jego nadużywanie, to oczywiste jest, że w przypadku stwierdzenia uzależnienia od alkoholu u osoby posiadającej już prawo jazdy również konieczne jest przeprowadzenie badania lekarskiego. Dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym niezbędne jest bowiem czuwanie nad tym, aby osoby posiadające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność nie tylko w chwili ubiegania się o takie uprawnienie, ale także w okresie późniejszym, kiedy z tych uprawnień korzystają (por. wyrok NSA z 3 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 605/14, CBOSA).
Sąd podziela także stanowisko NSA wyrażone w wyroku II GSK 891/21, że cyt.: "nie jest konieczne uzyskanie przez organ pewności co do istnienia takich przeciwwskazań, bowiem kwestia zdolności do prowadzenia pojazdu będzie dopiero weryfikowana w toku specjalistycznego badania, na które kierowca ma być skierowany (por. wyrok NSA z 18 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 514/19). Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "uzasadnione zastrzeżenia" oznacza, że są one oparte na słusznych
i usprawiedliwionych podstawach. "Wydanie decyzji na podstawie tego przepisu nie musi być poprzedzone wykazaniem pewności istnienia przeciwwskazań zdrowotnych kierowcy do prowadzenia pojazdów. Nie jest konieczne udowodnienie przez organ istnienia takich przeciwwskazań, lecz wystarczy wysokie prawdopodobieństwo ich istnienia. Jednocześnie ocena przesłanek uzasadniających wydanie danej osobie skierowania musi być dokonana każdorazowo przez pryzmat ewentualnego zagrożenia dla ruchu (zob. wyrok NSA z dnia 30 maja 2016 r. , I OSK 2019/14, wyrok NSA z dnia 26 lipca 2018 r. , I OSK 625/18.....). Z powyższego wynika, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie może zapaść wówczas, gdy organ uzyska informacje, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami".
Mając na uwadze powyższe Sąd ocenił, że zaskarżona decyzja jak również decyzja ją poprzedzająca nie narusza przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego. Należy podkreślić, że organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie doszło tym samym do naruszenia przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja spełnia też wymogi, o których mowa w art. 11 i 107 § 3 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu organ wskazał fakty, które uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł, zaś w uzasadnieniu prawnym wyjaśnił jej podstawy prawne z przytoczeniem mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa, w sposób właściwy wyjaśniając przesłanki, którymi organy kierowały się przy załatwieniu sprawy. Skoro z uzyskanych informacji wynikały uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego pod kątem możliwości kierowania pojazdami, to nie można skutecznie zarzucać także, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 75 ust. 1 pkt 5 oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p.
Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.