VII SAB/Wa 91/21

VII SAB/Wa 91/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-09-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-05-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Siwek
Elżbieta Granatowska
Grzegorz Antas /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
659
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 2771/21 - Wyrok NSA z 2022-10-13
Skarżony organ
Minister Rozwoju, Pracy i Technologii
Treść wyniku
Stwierdzono przewlekłość postępowania  administracyjnego i że przewlekłość postępowania  nie miała charakteru rażącego
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art 37 par 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art 149 par 1,1a i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), Sędziowie asesor WSA Elżbieta Granatowska, sędzia WSA Andrzej Siwek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 września 2021 r. sprawy ze skargi R. W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii do wydania aktu, II. stwierdza, że Minister Rozwoju, Pracy i Technologii dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w zakresie rozpoznania odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], III. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. w pozostałym zakresie skargę oddala, V. zasądza od Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii na rzecz R. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z[...] kwietnia 2021 r. R. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii (dalej: MRPiT) postępowania odwoławczego wszczętego wniesionym przez skarżącego odwołaniem od decyzji Wojewody [...] z[...]stycznia 2020 r. nr [...] zezwalającej na realizację inwestycji drogowej pn.: "Rozbudowa drogi krajowej nr [...] na skrzyżowaniu z drogą wojewódzką nr [...]".
W złożonej skardze skarżący stwierdził, że Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2020 r. w wyniku rozpatrzenia wniosku Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad zezwolił na realizację inwestycji drogowej dla zadania pn.: "Rozbudowa drogi krajowej nr [...] na skrzyżowaniu z drogą wojewódzką nr [...]", nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Skarżący od tejże decyzji Wojewody [...] złożył odwołanie pismem z [...] lutego 2020 r., które przy piśmie z [...]lutego 2020 r. zostało przekazane wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu. Organ odwoławczy pismami z [...] marca 2020 r., [...] sierpnia 2020 r., [...] listopada 2020 r. i [...] stycznia 2021 r. zobowiązał się do rozpatrzenia odwołania, ale żadnego z podanych w ww. pismach terminów nie dotrzymał. Skarżący zauważył, że pomimo upływu 14 miesięcy od dnia wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...], a także złożenia ponaglenia organ odwoławczy nie rozpatrzył odwołania. Zdaniem skarżącego, stwierdzić trzeba, że postępowanie administracyjne w tej sprawie toczy się dłużej niż jest to niezbędne, MRPiT miał bowiem ustawowy obowiązek rozpatrzenia odwołania z [...] lutego 2020 r. w terminie nie dłuższym niż 1 miesiąc, licząc od momentu otrzymania go od Wojewody Lubuskiego na podstawie art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a. Zachowanie organu ma zatem charakter rażącego naruszenia prawa w zakresie przewlekłości prowadzonego postępowania, ponieważ ustawowy termin do załatwienia sprawy został przekroczony 12 razy. Skarżący w tych warunkach wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania MRPiT, stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, jak również z uwagi na fakt, że przewlekłość postępowania była długotrwała oraz dotyczyła odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość, przyznanie od MRPiT sumy pieniężnej w wysokości 20000 zł.
W odpowiedzi na skargę MRPiT wniósł o jej oddalenie, wskazując, że nie zawiera ona argumentów przemawiających za jej uwzględnieniem. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowej skardze skarżący zarzucił MRPiT przewlekłość postępowania polegającą na niezakończeniu sprawy w ustawowym terminie. Skarżący upatruje przewlekłość postępowania jedynie w przekroczeniu ustawowego terminu do rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...] , strona nie wskazała jednakże żadnych okoliczności, które mogłyby w istocie świadczyć o wystąpieniu w niniejszej sprawie przewlekłości. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 11g ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1363 ze zm.), dalej: specustawa drogowa, odwołanie strony od decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rozpatruje się w terminie 30 dni. W myśl z kolei art. 11c specustawy drogowej, do postępowania w sprawach dotyczących wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stosuje się przepisy k.p.a., z zastrzeżeniem przepisów tej ustawy. MRPiT w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego był zobligowany m.in. do ponownego rozpatrzenia wniosku inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, analizy dokumentów zgromadzonych przez organ I instancji, weryfikacji wydanego przez ten organ rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z przepisami materialnymi i proceduralnymi oraz odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Powyższe oznacza, że postępowanie odwoławcze w sprawie decyzji Wojewody [...] obejmowało nie tylko zbadanie zarzutów wniesionych przez odwołującą stronę, ale również wszechstronną analizę sprawy we wszystkich jej aspektach. Z akt sprawy wynika, że w trakcie postępowania odwoławczego zaszła konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, co wpłynęło na konieczność przedłużenia terminu rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody [...], o czym każdorazowo składający odwołanie był informowany przez MRPiT. Mając na uwadze, że w skardze skarżący wyraził niezadowolenie z faktu, iż czas trwania postępowania odwoławczego przedłużał się, organ odwoławczy zaakcentował, że każdorazowe przedłużenie terminu załatwienia sprawy odwoławczej, pomijając już trwający okres pandemii i skutkujące tym utrudnienia w funkcjonowaniu urzędu, nie było skutkiem opieszałości MRPiT, czy sprzecznego z prawem jego działania, lecz związane było z charakterem sprawy dotyczącej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Ustalenie wszystkich faktów w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia wymagało szczegółowego rozeznania, w tym poprzez zgromadzenie i rozpatrzenie kompletnego materiału dowodowego, a zatem przedłużenie terminu załatwienia sprawy było oparte na obiektywnych przesłankach dotyczących konieczności podjęcia dodatkowych i niezbędnych czynności wyjaśniających. Organ odwoławczy zauważył, że w przypadku, gdyby Sąd nie podzielił ww. wyjaśnień i stwierdził, iż MRPiT dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, to - w ocenie organu - ewentualna przewlekłość nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa, ponieważ rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 cyt. ustawy, a więc na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania kończącego się wydaniem decyzji administracyjnej lub postanowienia. Skarga na przewlekłe prowadzenie przez organ administracji publicznej w przypadkach określonych w powołanym wyżej przepisie (art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a.) może zostać złożona w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie skarżący wywiązał się z powyższego obowiązku, wnosząc pismem z [...] marca 2021 r. do MRPiT ponaglenie wzywające tenże organ w związku z przewlekłością postępowania do niezwłocznego (w terminie 7 dni) załatwienia sprawy poprzez rozpatrzenie odwołania od decyzji Wojewody [...]. Wobec przyjęcia, że w rozpatrywanej sprawie skarżący wystąpił z ponagleniem, a jednocześnie dopuszczalne jest uczynienie przedmiotem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania czynności podejmowanych w toku instancji przez MRPiT jako organu właściwego do wydania decyzji ostatecznej (art. 11g ust. 1 pkt 2 specustawy drogowej) Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżący skutecznie wniósł skargę, co pozwalało Sądowi poddać merytorycznej ocenie sprawność postępowania, a więc to, czy organ faktycznie, jak zarzuca strona skarżąca, dopuścił się przewlekłości, a jeżeli tak, to zastosować instrumenty zwalczania tego stanu, które zostały określone w art. 149 § 1 pkt 1-3, § 1a, § 1b i § 2 p.p.s.a.
W art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. zostało ustawowo zdefiniowane znaczenie prawne pojęcia przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego W świetle jego treści, przewlekłość odnosić należy do prowadzenia postępowania "dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy". Zasada szybkości postępowania, o której stanowi art. 12 § 1 k.p.a., jest zasadą ogólną postępowania administracyjnego, która w założeniu ma gwarantować, że realizacja prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy w ogólnym postępowaniu administracyjnym nie tylko nie dozna uszczerbku, ale nastąpi w możliwie najkrótszym czasie (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2019, s. 116 i n.; J. Malanowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2019, s. 145-146). W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym konkretyzującym stan przewlekłości jednolicie uznaje się, że postępowaniem przewlekłym pozostaje postępowanie administracyjne, w którym organ nie podejmuje koniecznych działań procesowych, ewentualnie je podejmuje, niemniej działa w sposób nieskuteczny, co sprawia, że sprawa, która mogłaby zostać załatwiona w terminie wcześniejszym, w terminie tym nadal pozostaje nierozstrzygnięta. Działanie niesprawne obejmuje przypadki dokonywania przez organ czynności procesowych w ten sposób, że występują pomiędzy nimi nieusprawiedliwione okresy przerw, które w wyniku ich zsumowania prowadzą do znaczącego i nieakceptowalnego z punktu widzenia ekonomiki procesowej wydłużenia czasu trwania postępowania. Niesprawność, zdaniem Sądu, odnosić należy również do podejmowania czynności nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy, albowiem zasadność czynności podjętych przez organ, obok stopnia zawiłości sprawy i zachowania samej strony, determinuje ocenę, czy czas trwania postępowania przekracza rozsądne granice (por. wyrok NSA z 18 lipca 2019 r. sygn. II OSK 533/19; wyrok NSA z 27 czerwca 2019 r. sygn. II OSK 1009/19; wyrok NSA z 10 lipca 2018 r. sygn. II OSK 737/18; wyrok NSA z 8 maja 2018 r. sygn. II OSK 1592/17; wyrok NSA z 16 marca 2018 r. sygn. II OSK 1401/17).
Poddając ocenie sporne postępowanie odwoławcze, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że nie znajduje podstaw, by podważyć stanowisko skarżącego, które przyjmuje, że MRPiT dopuścił się w kontrolowanej sprawie przewlekłości w załatwieniu sprawy zainicjowanej odwołaniem złożonym przez skarżącego od decyzji Wojewody [...] z [...]stycznia 2020 r. Okoliczność niewydania decyzji kończącej postępowanie, pomimo że mogła zostać ona wydana w terminie wcześniejszym, czemu towarzyszyły obiektywnie zbyteczne okresy zastoju postępowania pomiędzy datą wpływu odwołania z aktami sprawy do organu odwoławczego a terminem wydania decyzji ostatecznej z [...] kwietnia 2021 r. znak [...] stanowią bowiem potwierdzenie, że dynamika nadana podejmowanym przez organ odwoławczy czynnościom nie była odpowiednia.
Sąd zwraca uwagę na to, że łączny czas prowadzenia postępowania odwoławczego wyznaczony wskazanymi wyżej zdarzeniami wynosił 14 miesięcy. Sytuacja, w której odliczeniu od tego okresu podlegał czas, w którym bieg terminów został wstrzymany w trakcie obowiązywania regulacji szczególnej zawartej w przepisach ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), kazała pozostały (12-miesięczny) czas prowadzenia przez organ czynności procesowych w sprawie szczegółowo rozważyć pod kątem tego, czy właściwe zorganizowanie działań nakierowanych na ponowne rozpatrzenie wniosku inwestora o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, wymagające weryfikacji zgromadzonej dokumentacji oraz odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, mogło spowodować, że postępowanie odwoławcze trwałoby krócej.
Na założeniu, że tok czynności nie trwał dłużej niż było to niezbędne do załatwienia sprawy w znaczeniu przyjętym w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. oparte jest stanowisko organu w złożonej odpowiedzi na skargę, niemniej trudno się z nim zgodzić, albowiem dający się wyraźnie dostrzec brak sprawności w rozpatrywaniu sprawy przez MRPiT, ujawniający się w opieszałych i niekonsekwentnych czynnościach, które zostały podjęte, waży na ocenie spornego zachowania organu odwoławczego. Organ po wpłynięciu akt sprawy wraz z odwołaniem skarżącego nie dokonał wnikliwej, a zarazem kompleksowej weryfikacji zgromadzonego materiału dowodowego, w tym przedłożonej przez inwestora dokumentacji projektowej, która umożliwiałaby mu niezwłoczne wiążące wypowiedzenie się odnośnie do jej zgodności z przepisami i w konsekwencji wydanie decyzji kończącej postępowanie. Sąd przyjmuje, że konieczność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. jest wypadkową błędów popełnionych przez organ I instancji i ich dostrzeżenie przez organ odwoławczy nie może prowadzić do obciążenia tego organu odpowiedzialnością za przedłużający się czas rozpatrywania sprawy w toku instancji. Nie da się w tym kontekście zaprzeczyć, że postępowanie zakończone przez Wojewodę [...] dotykały liczne wadliwości znajdujące swoje potwierdzenie w wymogu wydania przez MRPiT decyzji o charakterze reformatoryjnym (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.). Rzecz jednak w tym, że ich wykrycie powinno nastąpić zasadniczo na wstępnym etapie postępowania wyjaśniającego i wiązać się z podejmowanymi w sposób zwarty czynnościami nakierowanymi na uzupełnienie dostrzeżonych braków (błędów).
Tego wymagania MRPiT tymczasem nie zrealizował w pełni, co potwierdza chociażby zwrócenie się dopiero pismem z [...] stycznia 2021 r. do pełnomocnika inwestora o przedłożenie oryginału lub uwierzytelnionej kopii decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarski Wodnej we .W. utrzymującej w mocy decyzję z [...] czerwca 29019 r. znak [...] udzielającą pozwolenia wodnoprawnego, czemu towarzyszyło powiadomienie, że akt ten jest niezbędny organowi do rozpatrzenia sprawy. Wymusiło to kolejne odroczenie zakończenia postępowania i wyznaczenie nowego terminu rozpatrzenia sprawy (do [...] marca 2021 r.), pomimo że kwestia ta z uwagi na swój charakter powinna była zostać już wcześniej ujawniona. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi równocześnie do wniosku, że zasadnicze czynności mające wpływ na sposób rozpatrzenia sprawy organ podjął dopiero [...] czerwca 2020 r., kierując do pełnomocnika inwestora pismo (znak [...]) wzywające go do uzupełnienia dokumentacji projektowej i przedstawienia stosownych wyjaśnień. Działanie to powinno jednakże mieć miejsce już na wcześniejszym etapie postępowania, uwzględniając, że akta sprawy zostały przekazane przez Wojewodę [...] [...] lutego 2020 r., a zatem 4 miesiące wcześniej (pismo z [...] lutego 2020 r.). Z przedstawionych akt sprawy wynika zresztą, że pierwsze czynności wstępne w tejże sprawie MRPiT podjął formalnie dopiero [...] marca 2020 r., co w świetle art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 11g ust. 2 specustawy drogowej formułującego jednoznaczny w swojej treści obowiązek prawny spoczywający na organie odwoławczym, jest wystarczające do zarzucenia MRPiT niedającego się zaakceptować wydłużenia czasu trwania postępowania w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, jeżeli we wskazanym dniu ([...] marca 2020 r.) organ ten był zobowiązany zakończyć postępowanie odwoławcze, a nie je dopiero merytorycznie zainicjować w celu ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją wydaną przez Wojewodę [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę podziela ten kierunek wykładni nadawanej art. 149 § 1a p.p.s.a., który rażące naruszenie prawa w rozumieniu powyższego przepisu odnosi do wadliwości o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającej miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i ewidentnego niestosowania przepisów prawa (por. wyrok NSA z 14 lipca 2020 r. sygn. II OSK 879/20; wyrok NSA z 28 kwietnia 2020 r. sygn. II OSK 1415/19; wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2019 r. sygn. II OSK 1557/18; wyrok NSA z dnia 5 września 2018 r. sygn. II OSK 272/18; wyrok NSA z dnia 24 maja 2018 r. sygn. II OSK 381/18). Stwierdzenie przez sąd rażącego naruszenia prawa i odniesienie tego stanu do zaistniałej przewlekłości prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego wymaga zatem zaistnienia szczególnych okoliczności, niedających się pogodzić z podstawowymi wymaganiami praworządności (por. wyrok NSA z 4 kwietnia 2019 r. sygn. I OSK 1831/17). W niniejszej sprawie, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, taka sytuacja nie zaistniała. MRPiT, na co wskazują wcześniej poczynione ustalenia, można bowiem postawić zarzut niedochowania wymaganiu nakazującemu nadanie należytej sprawności postępowaniu odwoławczemu w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, niemniej wadliwość, którą można i należałoby przypisać organowi, nie ma charakteru kwalifikowanego. Zwłoka w załatwieniu sprawy nie była celowa, trudno mówić odnośnie do niej zatem o dopuszczeniu się bierności o cechach kwalifikowanych. Skarżący nie został pozbawiony gwarancji procesowych, które ustawodawca przewidział w sytuacji niezałatwienia przez organ sprawy w terminie, albowiem w kolejnych pismach skarżący był informowany o powodach niezakończenia postępowania, planowym terminie, w którym ma to nastąpić, oraz prawie do wniesienia ponaglenia.
W sprawie, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie wystąpiła podstawa do uwzględnienia zamieszczonego w skardze żądania przyznania skarżącemu sumy pieniężnej. Suma pieniężna ma przede wszystkim charakter kompensacyjny, a jedynie akcesoryjnie charakter represyjny. Przy orzekaniu o przyznaniu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej chodzi przede wszystkim o zrekompensowanie uszczerbku, jakiego strona ta doznała na skutek bezczynności organu administracji lub jego przewlekłości (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2017 r. sygn. I OSK 1685/17). W rozstrzyganej sprawie Sąd uznał, że w sprawie nie wystąpiły szczególne okoliczności, które przymawiałyby za przyznaniem skarżącemu sumy pieniężnej. Takich argumentów Sąd nie dostrzegł z urzędu, nie zostały one wykazane również w złożonej skardze. W świetle regulacji przyjętej w specustawie drogowej brak jest podstaw, by przyjąć, że zwłoka w wydaniu decyzji przez MRPiT łączyła się z negatywnymi następstwami odnośnie do kwestii wypłaty odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomością, które byłyby tego rodzaju, że zasądzenie sumy pieniężnej jest niezbędne, by je odpowiednio zrekompensować.
Kierując się tym, że MRPiT wydał decyzję załatwiającą sprawę co do istoty (decyzja z [...] kwietnia 2021 r. znak [...]), Sąd przyjął bezprzedmiotowość prowadzonego postępowania sądowego w zakresie, w jakim uznanie skargi za zasadną nakazywałoby zobowiązać organ do wydania aktu lub podjęcia żądanej czynności (art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.),
Z przedstawionych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1, § 1a i § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.