VII SA/Wa 999/15

VII SA/Wa 999/15 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2015-12-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-05-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wilczewska-Rzepecka /przewodniczący/
Elżbieta Zielińska-Śpiewak
Ewa Machlejd /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 1355/16 - Wyrok NSA z 2018-03-28
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 267
art. 113 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A. F. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistej omyłki skargę oddala
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 113 § 1
w związku z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej kpa, sprostował oczywistą omyłkę w postanowieniu z dnia [...] października 2014r., znak: [...] utrzymującym w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014r., znak: [...] odmawiające wszczęcia na wniosek A. F. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2012r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. F. i T. J. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego wraz z wewnętrzną instalacją gazu w budynku na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości [...], gmina [...] w ten sposób, że: w wierszu pierwszym na stronie pierwszej zamiast: [...], dnia [...] października 2014r. powinno być: [...] dnia [...] listopada 2014r.
W uzasadnieniu postanowienia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż z analizy akt sprawy wynika, że w postanowieniu z dnia [...] października 2014r., znak: [...] w wierszu pierwszym na pierwszej stronie wpisano omyłkowo [...], dnia [...] października 2014r. W ocenie organu powyższe jest oczywistą omyłką pisarską, gdyż niewątpliwym jest, że prostowane rozstrzygnięcie było wydane w dniu [...] listopada 2014r. Powyższe wynika z akt sprawy organu zażaleniowego.
Po rozpatrzeniu wniosku A. F. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2015r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 oraz art. 144 kpa utrzymał
w mocy zaskarżone postanowienie.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił argumentację prezentowaną w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2014r.
Podkreślił, że z analizy akt sprawy wynika, iż w postanowieniu znak: [...] w wierszu pierwszym na pierwszej stronie, wpisano omyłkowo błędnie datę miesięczną wydania rozstrzygnięcia (zamiast [...] listopada 2014r. wpisano [...] października 2014r.). Organ uznał, że powyższe jest oczywistą omyłką pisarską, bowiem prostowane rozstrzygnięcie było wydane w dniu [...] listopada 2014r. Powyższe wynika z akt sprawy organu zażaleniowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że powyższa omyłka pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w prostowanym orzeczeniu, nie ma charakteru mylnego ustalenia faktycznego, jak również nie jest konsekwencją błędnego zastosowania przepisów prawa. Ponadto nie ma ona znaczenia z punktu widzenia stosunków prawnych ukształtowanych prostowanym orzeczeniem.
Poza tym organ wskazał, że argumentacja rozpatrywanego wniosku nie odnosi się do istoty sprostowanej omyłki i pozostaje bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia.
Skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A.F. wnosząc o:
1) unieważnienie postanowień GINB (gdyż zawierają rażące błędy poprzez stwierdzenie że nie jest stroną postępowania w niniejszej sprawie),
2) przeprowadzenie kompleksowej kontroli na działce nr [...] w [...]
w szczególności przeprowadzenie pomiarów usytuowania budynków
i gabarytów budynków przez inne osoby ( niż poprzednio) w jego obecności,
3) unieważnienie decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę z dnia [...] marca 2012r. nr [...]
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 7, 8 , 12 § 1 oraz art. 77 § 1 kpa.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ wskazał tylko jeden błąd
(w dacie postanowienia), a o innych (o wiele jego zdaniem ważniejszych) wskazywanych w jego pismach (np. z dnia [...] stycznia 2015r i [...] marca 2015r. organ się nie wypowiedział. Zdaniem skarżącego organy rozstrzygające w jego sprawie naruszyły podstawowe zasady postępowania administracyjnego a w szczególności zasadę prawdy obiektywnej.
Skarżący podniósł, że błędne jest również stwierdzenie w postanowieniu GINB z dnia [...] listopada 2014r. błędnie datowanego [...] października 2014r., że nie jest stroną postępowania w omawianej sprawie. Wątpliwości skarżącego wzbudziło porównanie wyników pomiaru budynku od granicy działki. Uważa, że różnice są zbyt duże (ponad 2 metry). Ponadto skarżący podniósł, że wytyczenie granicy działki nr [...] w [...] odbyło się bez jego udziału, a tym samym została naruszona zasada czynnego udziału stron w postępowaniu. Zdaniem skarżącego postępowanie w sprawie działki nr [...] w [...] powinno być uznane za wadliwe już na etapie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż zawarte są tam rażące błędy.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Skarga została oddalona, ponieważ nie jest zasadna.
Kontroli Sądu podlega postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015r., znak: [...] utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...] grudnia 2014r., znak: [...] prostujące oczywistą omyłkę w postanowieniu z dnia [...] października 2014r., znak: [...] utrzymującym w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego sprostował datę wydania rozstrzygnięcia w ten sposób, że w wierszu pierwszym na stronie pierwszej zamiast: [...], dnia [...] października 2014r. powinno być [...], dnia [...] listopada 2014r. W pozostałej części organ treść postanowienia pozostawił bez zmian.
Podstawą prawną powołanego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014r. był przepis art. 113 § 1 kpa, zgodnie
z którym organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Powołany przepis ma zastosowanie również do postanowień, stosownie do treści art. 126 kpa.
Przedmiotem sprostowania w trybie określonym w art. 113 § 1 kpa mogą być wyłącznie " błędy pisarskie i rachunkowe" oraz inne "oczywiste omyłki".
Za błąd pisarski uważa się widoczne, niezamierzone niewłaściwe użycie wyrazu, mylną pisownię, czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu (por. wyroki NSA z dnia 24 września 2009r. w sprawie II OSK 1439/08 czy z dnia 20 lipca 2010r. w sprawie
I OSK 323/10). Omyłka pisarska to między innymi widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazów, zwrotów, czy nawet daty.
Inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi, a więc tylko omyłki polegające na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa itp. (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1 czerwca 2011r., sygn. II SA/Gd 155/11, LEX nr 821530).
Istotną cechą błędu lub innej omyłki, pozwalającą na zastosowanie trybu sprostowania na podstawie art. 113 § 1 kpa jest jego oczywistość. Oczywistość tę można stwierdzić porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2008r., sygn. I OSK 1502/07, LEX nr 516777). W orzecznictwie (por. m.in. wyroki NSA z dnia 30 września 2008r. w sprawie I OSK 1502/07 i z dnia 26 września 2008r. w sprawie II FSK 943/07) i doktrynie powszechnie przyjęty jest pogląd, że sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do merytorycznej zmiany. Niedopuszczalne jest sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy. W postępowaniu o sprostowanie w trybie wymienionego przepisu nie mogą być rozpatrywane kwestie merytoryczne, będące przedmiotem decyzji, a więc nie mogą być przedmiotem tego postępowania mylne ustalenia faktyczne lub błędne zastosowanie przepisów prawa.
W niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał
w drodze postanowienia sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej powstałej
w wyniku błędnego wpisania daty postanowienia, które zostało wydane w dniu
[...] listopada 2014r. a nie [...] października 2014r. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że prostowane rozstrzygnięcie było wydane właśnie w dniu [...] listopada 2014r. Powyższy błąd mieści się w pojęciu oczywistej omyłki, co oznacza, że organ był uprawniony do jej sprostowania w trybie art. 113 kpa. Przy czym sprostowanie to
w żaden sposób nie zmienia treści merytorycznej rozstrzygnięcia.
Argumentacja podnoszona w skardze nie ma wpływu na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia, gdyż nie odnosi się do istoty sprostowanej omyłki. Wskazać należy, iż w trybie art. 113 kpa sprostowaniu podlegają jedynie oczywiste omyłki, czyli tzw. wady nieistotne orzeczenia. W tej zaś formie nie jest możliwe ingerowanie w treść rozstrzygnięcia merytorycznego. Tak jak podkreślono wyżej niedopuszczalne jest sprostowanie orzeczenia, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy.
Skoro zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je odpowiada prawu, skarga nie mogła zostać uwzględniona.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak
w sentencji.