VII SA/WA 780/23

VII SA/Wa 780/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-08-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-04-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jolanta Augustyniak-Pęczkowska /sprawozdawca/
Michał Podsiadło
Włodzimierz Kowalczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 50,51, 71
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Asesor WSA Michał Podsiadło, Protokolant st.spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi A.O. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 6 lutego 2023 r. nr 139/2023 w przedmiocie nakazu doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego oddala skargę
Uzasadnienie
Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) decyzją z 6 lutego 2023r. Nr 139/2023, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 83 ust. 2 Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A.O. - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. W-wy (PINB) z 12 lipca 2022 r. Nr IVOT/150/2022 nakazującej doprowadzenie do stanu poprzedniego, budynku mieszkalnego jednorodzinnego szeregowego, przy ul. [...] w [...] (dz. ew. [...]obr. [...]), zmienionego na placówkę oświatową.
WINB wskazał, że 9 lutego 2017 r. wpłynęło pismo w sprawie przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej ze zmianą sposobu użytkowania na cele usługowe - oświata, na działkach nr ew. [...]i [...]obr. [...]przy ul. [...]w [...].
Organ podniósł, że podczas kontroli 4 kwietnia 2017 r. na działce nr ew. [...]PINB ustalił, że działka jest niezabudowana i przylega do działki nr [...]. Na granicy z działkami nr [...]i [...]zamontowano w styczniu - marcu 2017 r. słupki stalowe w fundamencie na gruncie i zawieszono siatkę. Na działce nr ew. [...]stoi budynek jednorodzinny szeregowy, trzykondygnacyjny, w którym rozebrano część ścianek działowych i zbudowano nowe z karton-gipsu oraz wentylację mechaniczną też w styczniu-marcu 2017 r., zgodnie z projektem budowlanym. Pozwolenia na budowę jednak nie uzyskano.
Podczas kontroli 1 sierpnia 2017 r. ustalono, że stan opisany w protokole z 4 kwietnia 2017 r. nie uległ zmianie. Nie stwierdzono użytkowania obiektu.
Zarząd Dzielnicy [...]pismem z 24.08.2017 r. poinformował, że w uchwale Rady Gminy [...] z [...]października 2002 r. Nr [...]w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] i [...] (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr [...], poz. [...]; dalej plan), część zachodnia działki nr [...]leży w strefie usług i zabudowy jednorodzinnej - UMN, a wschodnia w strefie zabudowy jednorodzinnej - MN.
Kontrola 13 grudnia 2017 r. wykazała, że budynek jest użytkowany na cele oświatowe.
Decyzją z 18.12.2018 r. PINB nakazał doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, którą WINB decyzją z 7.03.2018 r. uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Podczas kontroli 25.07.2018 r. PINB stwierdził, że budynek jest użytkowany jako szkoła podstawowa od września 2017 r. Inwestorem i jego użytkownikiem jest skarżąca (umowa najmu z 30.01.2016 r. ), co potwierdzono 6 listopada 2019 r.
Następnie postanowieniem z 25 maja 2020 r. nałożył na A.O obowiązek złożenia ekspertyzy technicznej z inwentaryzacją robót. Strona złożyła ekspertyzę techniczną inż. K.H z lipca 2021 r. i dołączyła dokumenty oraz uzupełnienia do ekspertyzy.
WINB wskazał, że Biuro A i PP w piśmie z 20.10.2022 r. podało, że § 21 ust. 2 planu wymaga dla funkcji biurowych, usługowych, handlowych oraz wszelkiej działalności komercyjnej i administracyjnej, minimalne 3 miejsca parkingowe na 100 m2 powierzchni użytkowej. Dodano, że zapis ten jasno ustala sposób liczenia wymaganych miejsc parkingowych.
Dalej podniósł, że w decyzji z 7 marca 2018 r. potwierdził zasadność zastosowania art. 50 i 51 Prawa budowlanego i powołał orzecznictwo.
Według organu, legalizacja samowolnej przebudowy ww. obiektu i zmiany sposobu użytkowania jest niemożliwa, gdyż narusza § 21 ust 1 i 2 planu w zakresie potrzeb parkingowych. Zarząd Dzielnicy [...] w piśmie z 24.08.2017 r. zaznaczył, że działka nr ew. [...]w zachodniej części leży w strefie usług i zabudowy jednorodzinnej - UMN. Wschodnia część w strefie zabudowy jednorodzinnej - MN. Zgodnie z § 21 ust. 1 i 2 planu "potrzeby parkingowe dla istniejących i projektowanych inwestycji należy realizować wyłącznie na terenie lokalizacji własnej oraz dla funkcji biurowych, usługowych, handlowych oraz wszelkiej działalności komercyjnej i administracyjnej należy zapewnić minimalnie 3 miejsca parkingowe na 100 m2 powierzchni użytkowej".
Organ architektoniczno-budowlany, w odpowiedzi na pytanie, czy zapis ten dotyczy powierzchni użytkowej całego obiektu, czy tylko sumy powierzchni podstawowej pomieszczeń przeznaczonych na oświatę podał, że zapis ten precyzyjne i jednoznacznie ustala sposób liczenia ilości miejsc parkingowych.
Z obliczeń mgr inż. K.H. (pismo z 20.01.2022 r.) wynika, że powierzchnia użytkowa budynku wynosi netto 304 rn2, w tym pomieszczeń dydaktycznych 88,67 m2. Zasadnie więc PINB uznał, że wymagane jest min. 9 miejsc parkingowych (min. 3 miejsca parkingowe na 100 m2 powierzchni użytkowej). Z akt wynika natomiast, że takiej ilość miejsc nie zapewniono i nie ma możliwości doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z ww. zapisem z uwagi na wielkość działki.
Zdaniem WINB, wbrew odwołaniu, należy brać pod uwagę powierzchnię użytkową obiektu jako całości (obliczoną przez osobę uprawnioną - pismo z 20.01.2022 r.), jako wartość netto 304 m2. Zgodnie z Polską Normą (PN-[...]) za powierzchnię użytkową uznaje się część powierzchni kondygnacji netto, odpowiadającą celom i przeznaczeniu budynku. W normie wyróżnia się powierzchnię użytkową podstawową i pomocniczą. Rozróżnienia tych pojęć nie zawarto w planie, zatem należy brać pod uwagę powierzchnię użytkową netto - 304 m2.
Organ podkreślił, że prowadząc postępowanie w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego organy są zobowiązane do badania zgodności inwestycji z warunkami technicznymi. Stanowisko skarżącej jest więc niezasadne. Tylko w przypadku postępowania w zakresie istotnych odstępstw i złożenia projektu zamiennego organ bada projekt zgodnie z art. 35 Prawa budowlanego. W pozostałych sprawach nie jest ograniczony. Zasadnie więc PINB badał, czy spełniono warunki przeciwpożarowe.
Odnośnie zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy wyjaśnił, że wybór między art. 51 pkt 1, 2 lub 3 uzależniony jest od możliwości doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem. Art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego ma zastosowanie, gdy taka możliwość istnieje, co nie zachodzi w tej sprawie.
W konsekwencji zarzuty odwołania organ uznał za niezasadne i nie mające oparcia w materiale dowodowym.
Skargę na powyższą decyzję złożyła A.O., zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji PINB i nakazanie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, podczas gdy brak było przesłanek do wydania takiego rozstrzygnięcia, bowiem inwestor złożył ekspertyzę techniczną z inwentaryzacją robót budowlanych potwierdzającą ich zgodność z przepisami prawa;
- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 oraz art. 51 ust. 3 pkt 1 p.b. poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy istniały podstawy do stwierdzenia wykonania obowiązku i zastosowania ww. trybu;
- art. 7, w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nienależyte ustalenie stanu faktycznego i niedokonanie wszechstronnej oceny dowodów, w tym ekspertyzy technicznej, wobec nieuwzględnienia okoliczności potwierdzających, że zmiana sposobu użytkowania odpowiada prawu i zapewniono wymaganą w planie ilość miejsc parkingowych, co wynika z materiału dowodowego.
Zarzuciła też naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:
- art. 51 ust. 1 pkt i p.b. poprzez nakazanie doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego, podczas gdy złożono ekspertyzę techniczną z inwentaryzacją potwierdzającą zgodność inwestycji z przepisami;
- art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 i art. 51 ust. 3 pkt 1 p.b. poprzez ich niezastosowanie;
- § 21 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez przyjęcie, że niemożliwe jest doprowadzenie inwestycji do zgodności z planem wobec braku możliwości zapewnienia miejsc parkingowych ze względu na gabaryty działki i lokalizację budynku, podczas gdy w planie dla budynków usługowych należy zapewnić minimum 3 miejsca parkingowe na 100 m2 powierzchni użytkowej, a powierzchnia podstawowa wynosi 88,67 m2;
- art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3, w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez uznanie, że zmiana sposobu użytkowania nie spełnia wymagań rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), podczas gdy do kompetencji organu nadzoru budowlanego nie należy weryfikacja projektu architektoniczno-budowlanego (i ekspertyzy technicznej z inwentaryzacją robót), bowiem należy wyłącznie do kompetencji projektanta.
Skarżąca wniosła m.in. o uchylenie decyzji WINB, ewentualnie decyzji PINB i zasądzenie kosztów postępowania.
Po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy przytoczyła § 21 pkt 1 i 2 planu i wskazała, że z ekspertyzy technicznej mgr inż. K.H. (uzupełnionej 20.01.2022r.) wynika, że powierzchnia użytkowa budynku netto wynosi 304 m2, w tym podstawowa 88,67 m2 oraz uwzględniono 3 miejsca parkingowe, w tym 2 w garażu i 1 na podjeździe przed budynkiem.
W ocenie skarżącej, organy zaniechały analizy ekspertyzy technicznej, które doprowadziły do określonej w projekcie ilości miejsc parkingowych.
Obliczanie wskaźników powierzchni i kubatury obiektów wskazuje Polska Norma PN-[...] "Właściwości użytkowe w budownictwie". Powierzchnia użytkowa to część powierzchni kondygnacji netto, która odpowiada celom i przeznaczeniu budynku: użytkowa podstawowa i powierzchnia użytkowa pomocnicza. Pierwsza służy zaspokajaniu podstawowych potrzeb wynikających z funkcji budynku, druga pomocniczych potrzeb wynikających z funkcji budynku, niewchodzących w zakres potrzeb podstawowych (np. łazienki).
Odnośnie interpretacji § 21 pkt 1 i 2 planu wskazała, że budynek przeznaczono na cele oświatowe, a więc ma przeznaczenie usługowe. W planie usługi zdefiniowano, jako działalność, której celem jest zaspokajanie potrzeb ludności, a nie wytwarzanie bezpośrednio metodami przemysłowymi dóbr materialnych (§ 6 pkt 8). W procesie egzegezy minimalnej ilości miejsc parkingowych wynikających z powierzchni użytkowej budynków leżących na terenie usług, należy mieć na względzie ww. definicję, jak i wykładnię celowościową § 21 pkt 2 planu.
W świetle wykładni systemowej i funkcjonalnej, analiza zapisów planu wskazuje, że pojęcie powierzchni użytkowej w § 21 pkt 2 planu musi mieć odniesienie do powierzchni usługowej. Powinna odwoływać się więc do powierzchni użytkowej, obejmującej obszar pracy i usług związany ze stałym przebywaniem osób, a nie do części o charakterze uzupełniającym, niesłużącej bezpośrednio realizacji usług. Tylko część dotycząca stałej pracy osób bądź oferowania usług, tworzy potrzebę korzystania z miejsc postojowych. Odmienne stanowisko prowadzi do nieracjonalnego rozwiązania legalizacyjnego, niedopuszczalnego w świetle dyrektyw planistycznych (wyrok WSA w Lublinie II SA/Lu 778/15). W wyroku z 8 kwietnia 2015 r., VII SA/Wa 2077/14 Sąd wskazał, że w projektach obiektów o funkcji usługowej powszechne jest wyodrębnianie powierzchni usług oraz użytkowej podstawowej i pomocniczej (...) W praktyce architektoniczno-urbanistycznej miejsca postojowe w odniesieniu do zabudowy usługowej określane są zależnie od liczby osób zatrudnionych - biura i urzędy, powierzchni sprzedaży w obiektach handlowych, od ilości miejsc w teatrach, kinach, gastronomi, od ilości łóżek w szpitalach. Miejsca postojowe są zatem planowane w związku z takim parametrem obiektu usługowego, który ich potrzebę generuje.
Powyższe wynika też z zestawienia § 21 pkt 2 z § 6 pkt 8 planu, gdyż celem usług jest zaspokajanie potrzeb ludności. Prawidłowym parametrem budynku będzie zatem powierzchnia podstawowa, bo z niej wynika, potencjalna ilość osób korzystających z obiektu usługowego. Plan wymaga minimalnie 3 miejsca parkingowe, które zapewniono, co wynika z ekspertyzy technicznej.
Organy naruszyły art. 7, w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez nienależyte ustalenie stanu faktycznego i brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego, w tym ekspertyzy technicznej pomimo, że zapewniono wystarczającą ilość miejsc parkingowych.
Według skarżącej, organy architektoniczno-budowlane nie mają kompetencji do badania warunków technicznych po zmianie sposobu użytkowania obiektu. Kontrolują zgodność projektu budowlanego jedynie w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu (art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3 p.b). Na poparcie tego stanowiska powołała orzecznictwo i judykaturę oraz przedstawiła zmiany art. 35 p.b. W świetle art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4 p.b., to projektant opracowuje projekt budowlany zgodnie m.in. z warunkami technicznymi, za który ponosi odpowiedzialność zawodową.
Następnie skarżąca opisała naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2p.b. w zw. z art. 51 ust. 7 p.b. oraz art. 51 ust. 3 pkt 1 p.b. poprzez ich niezastosowanie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023r. poz. 259, dalej - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Na mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, podczas gdy przepis art. 145 p.p.s.a. ogranicza tą kontrolę do oceny zgodności zaskarżonych orzeczeń administracji publicznej pod kątem legalności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami proceduralnymi o ile naruszenie tych ostatnich mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 6 lutego 2023r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. W-wy z 12 lipca 2022 r. nakazującą A.O. doprowadzenie do stanu poprzedniego, budynku mieszkalnego jednorodzinnego szeregowego, przy ul. [...] zmienionego na placówkę oświatową (dz. nr [...]).
Kwestią sporną w niniejszej sprawie było przede wszystkim to, czy organy nadzoru budowlanego prawidłowo zastosowały art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przyjmując, że przebudowa opisanego budynku jednorodzinnego ze zmianą sposobu jego użytkowania na szkołę nie spełnia warunków określonych w § 21 pkt 1 i 2 planu z uwagi na brak zapewnienia wymaganej ilości miejsc parkingowych.
Natomiast poza sporem pozostaje, że obiekt ten, po przebudowie – w świetle § 6 pkt 8 planu (definiującego pojęcie usług) jest obiektem o charakterze usługowym i prowadzona jest w nim od 2017r. szkoła podstawowa. Zapis ten wskazuje bowiem, że przez usługi należy rozumieć działalność, której celem jest zaspokajanie potrzeb ludności, a nie wytwarzanie bezpośrednio metodami przemysłowymi dóbr materialnych.
W świetle § 21 pkt 1 i 2 planu - którego wykładnię dokonaną przez organ skarżąca zakwestionowała - ustalającego ogólne warunki zaspokojenia potrzeb parkingowych obowiązujące dla całego obszaru objętego ustaleniami planu: potrzeby parkingowe dla istniejących i projektowanych inwestycji należy realizować wyłącznie na terenie lokalizacji własnej (1); a dla funkcji biurowych, usługowych, handlowych oraz wszelkiej działalności komercyjnej i administracyjnej należy zapewnić minimalnie 3 miejsca parkingowe na 100 m2 powierzchni użytkowej (2).
Przytoczony zapis posługuje się zatem tylko pojęciem powierzchni użytkowej. Prawodawca miejscowy nie zawarł w planie ani definicji tego pojęcia, ani nie wskazał sposobu jej liczenia. Nie podzielił na powierzchnię użytkową podstawową i powierzchnię użytkową pomocniczą, jak wskazuje Polska Norma PN-[...], w której jako powierzchnię użytkową uznaje się część powierzchni kondygnacji netto, która odpowiada celom i przeznaczeniu budynku. Powyższe potwierdza również autor ekspertyzy technicznej w piśmie z 20 stycznia 2022 r., jako powierzchnię użytkową budynku wskazując 304 m2 netto (a powierzchnię pomieszczeń dydaktycznych - 88,67 m2).
Pojęcie "powierzchni użytkowej" należy odnosić do funkcji, jaką ma pełnić zabudowa. Funkcja ta wiąże się bowiem ze stałym przebywaniem ludzi w ściśle określonym czasie, co skutkuje koniecznością zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych. W konsekwencji powierzchnia pomieszczeń, które są niezbędne do rzeczywistej obsługi części usługowej (w tej sprawie pomieszczeń dydaktycznych) powinna być wliczona do powierzchni użytkowej.
Dodać ponadto trzeba, że zgodnie z § 18 warunków technicznych: zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne (1). Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne (2). Natomiast skarżąca posiada tylko dwa miejsca w garażu budynku i jedno na podjeździe. Jeżeli któreś z nich zostało przeznaczone dla osób niepełnosprawnych, to realnie parkujący (pracownicy, rodzice) mają zapewnione tylko dwa miejsca postojowe w garażu.
Ponadto zaznaczyć trzeba, że od 1 stycznia 2003 r. stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne – art. 5 ust. 3 ustawy z 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz.U. z 2015r., poz.1483). Polskie Normy nie należą do systemu źródeł prawa powszechnie obowiązującego, co wynika z art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Tym samym Polska Norma nr PN-[...]mogła być zatem powołana w tej sprawie tylko pomocniczo.
W konsekwencji, skoro w planie nie podano sposobu obliczania powierzchni użytkowej, to należało podzielić stanowisko organów, że jest nią wartość 304m2, a to oznacza, że skarżąca winna – zgodnie z § 21 pkt 1 i 2 planu - zapewnić 9 miejsc postojowych na własnym gruncie.
Jako chybiony Sąd ocenił również zarzut w zakresie braku kompetencji organów nadzoru budowlanego do badania zgodności wykonanych robót budowlanych z warunkami technicznymi i przedstawioną ekspertyzą techniczną. Inne są bowiem uprawnienia organów architektoniczno budowlanych, a inne organów nadzoru budowlanego. Celem postępowania naprawczego prowadzonego w trybie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego jest doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a więc stanu, w którym roboty budowlane nie będą naruszały przepisów prawa. Zasadniczy obowiązek organu nadzoru budowlanego polega więc na ustaleniu, czy, a jeśli tak, to jakie należy podjąć działania, aby roboty budowlane wykonywane lub wykonane w przypadkach wymienionych w art. 50 Prawa budowlanego, doprowadzić do stanu zgodnego z prawem. Stan zgodności z prawem w rozumieniu art. 51 Prawa budowlanego należy rozumieć nie tylko jako zgodność z przepisami prawa administracyjnego materialnego z zakresu prawa budowlanego i przepisami określającymi ład przestrzenny, ale również z warunkami technicznymi. Ponadto, pomimo, że w tej sprawie zastosowanie znajdował tryb określony w art. 50, 51 Prawa budowlanego (rozebrano część ścianek działowych i zbudowano nowe z karton-gipsu oraz wentylację mechaniczną), a nie tylko art. 71 Prawa budowlanego (zmiana sposobu użytkowania), kryteria badania zgodności z prawem powinny uwzględniać rodzaj podjętej w obiekcie budowlanym działalności i jej wpływ m.in. na bezpieczeństwo pożarowe; warunki: pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, które reguluje rozporządzenie w sprawie warunków technicznych Tym samym nawet samo zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, obliguje organ nadzoru budowlanego do dokonania niezbędnych kompleksowych ustaleń w tym zakresie i oceny, czy adaptowany budynek spełnia niezbędne wymagania prawne.
Niemniej, w tej sprawie na opisane niezgodności (w ekspertyzach m.in. mgr inż. T.J, inż. A.M — rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz inż. M.N. – rzeczoznawcy budowlanego) udzielił zgody Mazowiecki Wojewódzki Komendant Państwowej Straży Pożarnej w postanowieniu z 21 listopada 2016r.
W konsekwencji, nie można było podzielić zarzutu naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 i art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez ich niezastosowanie oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 i 3, w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez uznanie, że zmiana sposobu użytkowania nie spełnia wymagań rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), podczas gdy do kompetencji organu nadzoru budowlanego nie należy weryfikacja projektu architektoniczno-budowlanego (i ekspertyzy technicznej z inwentaryzacją robót), bowiem należy wyłącznie do kompetencji projektanta.
Z podanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.