VII SA/Wa 779/20

VII SA/Wa 779/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-04-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Ostrowska
Joanna Gierak-Podsiadły
Mariola Kowalska. /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II OSK 2645/20 - Wyrok NSA z 2023-07-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 23
art. 217, art. 218
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi N. sp. z o.o. sp. j. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu oddala skargę
Uzasadnienie
VII SA/Wa 779/20
Uzasadnienie
Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z [...] lutego 2020 r. Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu zażalenia N. Sp. Z o.o. sp.j. w W. (dalej Skarżąca), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] stycznia 2020r. nr [...], którym na podstawie art. 217 i 219 K.p.a. odmówiono wydania zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych jednolokalowych zlokalizowanych pry ul. B. [...], [...], [...], [...], [...] i [...] dzielnicy W. w W.
Organ przytoczył treść art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. i zaznaczył, że zaświadczenie jest tylko potwierdzeniem pewnych oczywistych faktów lub stanu prawnego i nie kształtuje sytuacji prawnej i obowiązków strony. Organ w tych sprawach nie prowadzi postępowania wyjaśniającego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że objęte wnioskiem o wydanie zaświadczenia lokale znajdują się w budynkach jednorodzinnych jednolokalowych. W ocenie organu w świetle art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali nie jest możliwe potwierdzenie samodzielności lokalu mieszkalnego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym jednolokalowym, w którym poza lokalem przeznaczonym do wyodrębnienia nie znajduje się jeszcze choćby jeden lokal mający cechy samodzielności. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu co do braku możliwości podziału działki na której posadowione są budynki organ wskazał, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Z. i K. , przyjętego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] czerwca 2002 r. (Dz.Urzęd. Woj.[...]. z 2002 r., poz. [...]) powierzchnia nowo wydzielanej działki zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie może być dla zabudowy wolnostojącej jedno- lub dwulokalowej mniejsza niż 1200m2. Ni jest jednakże rolą organu wydającego zaświadczenie ocena możliwości podziału działki. Z tych względów organ odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła N. Sp. Z o.o. sp.j. w W., zarzucając naruszenie:
1. prawa materialnego:
- art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie jest możliwe potwierdzenie samodzielności lokalu mieszkalnego w budynku jednorodzinnym jednolokalowym, w którym –poza lokalem przeznaczonym do wyodrębnienia - nie znajduje się jeszcze choćby jeden lokal mający cechy samodzielności, w sytuacji, w której na przedmiotowej nieruchomości znajdują się inne wolnostojące jednolokalowe budynki mieszkalne, których prawne wyodrębnienie, umożliwiające realizację interesów związanych z ich społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, stosownie do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie jest możliwe w inny sposób niż poprzez wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu.
- art. 2 ust. 3 w związku z art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali poprzez błędną wykładnię i pominięcie w zaskarżonym postanowieniu okoliczności, że w toku weryfikacji faktów i stanów prawnych, zasadnym było wzięcie przez organ administracji pod uwagę obowiązujących dla danej nieruchomości przepisów prawa miejscowego.
2. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:
- art. 218 § 1 K.p.a. poprzez odmowę wydania zaświadczenia o samodzielności lokali w sytuacji, w której mając na uwadze zgromadzone przez organ dokumenty dołączone do wniosku o jego wydanie, obowiązujące dla przedmiotowej nieruchomości prawo miejscowe oraz prawo powszechnie obowiązujące, organ powinien był wydać zaświadczenie we wnioskowanym zakresie,
- art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 218 § 2 k.p.a. w zw. z art. 2 ust. 1a ustawy o własności lokali poprzez nieprzeprowadzenie w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego,
- art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności, ż ten sam organ I instancji wcześniej wydał pozwolenie na budowę budynków objętych niniejszym postępowaniem.
Skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 217 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się, gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie stanowi więc urzędowe potwierdzenie, w formie pisemnej, obiektywnie istniejącego (aktualnie lub w przeszłości) stanu rzeczy (faktycznego lub prawnego), dokonane przez organ na żądanie zainteresowanej osoby, której interes oparty jest na prawie. Jest ono aktem wiedzy, a nie aktem woli organu, i nie ma charakteru prawotwórczego – nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego.
Podkreślenia wymaga, że wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. polega na przeniesieniu danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów do treści zaświadczenia. Wydanie zaświadczenia na tej podstawie jest niedopuszczalne, jeśli problematyka, której dotyczy żądanie strony, jest sporna. Zaświadczenie, z uwagi na jego specyfikę, nie służy rozstrzygnięciu sprawy, gdy przesłanki, z którymi przepis prawa wiąże określone skutki prawne, nie są jasne, a zwłaszcza, gdy istnieje spór co ich występowania w konkretnym wypadku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 1067/14, LEX nr 2 032 675). Oznacza to, że przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia nie obejmuje kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, a sprowadza się jedynie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych wynikających z dokumentów będących w dyspozycji organu. Organ może zatem zaświadczyć tylko o tym, co bezpośrednio wynika z dokumentów pozostających w jego dyspozycji, a które wiążą się z zakresem wykonywanych przez niego, ustawowych kompetencji.
Na podstawie art. 218 k.p.a., organ obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, a o wydanie zaświadczenia wnosi osoba, która ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
W tej sprawie, skarżący wystąpił z żądaniem wydania zaświadczenia o samodzielności lokali mieszkalnych w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych jednolokalowych zlokalizowanych pry ul. B. [...], [...], [...], [...], [...] i [...] dzielnicy W. w W. na działce ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 0,2373 w obrębie [...].
Prezydent [...] stwierdził, że jeżeli w budynku nie występują co najmniej dwa lokale stwierdzenie samodzielności lokalu w świetle art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali nie jest możliwe, ponieważ nie można wydzielić lokalu spośród innych lokali w budynku i odmówił wydania zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
W ocenie Sądu stanowisko organów jest prawidłowe.
Wyodrębnienie samodzielnego lokalu znajdującego się w budynku, o którym jest mowa w art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali jest uzasadnione, i tu należy zgodzić się z organem, tylko wtedy, gdy istnieje potrzeba oddzielenia tego lokalu od innych lokali i innych części budynku, w którym lokal się znajduje. Taka sytuacja występuje, gdy w budynku - poza lokalem przeznaczonym do wyodrębnienia znajduje się jeszcze choćby jeden lokal mający cechy samodzielności. Tylko w takim wypadku możliwe jest wyodrębnienie praw związanych z każdym z tych lokali oraz praw, które - ze względu na właściwości budynku i gruntu - muszą pozostać we współwłasności w oznaczonych przez ustawę częściach. Natomiast jeżeli w budynku jest tylko jeden samodzielny lokal, jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, to pokrywa się on w całości z budynkiem i brak jest postaw prawnych do jego wydzielenia .
Za bezzasadne należało zatem uznać zarzuty skarżącego, zgodnie z którymi w każdej sytuacji, gdy lokale, których dotyczyło ww. żądanie, spełniają w całości wymagania, jakimi - zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali - powinien charakteryzować się samodzielny lokal mieszkalny, to organ tę okoliczność ma obowiązek potwierdzić, wydając zaświadczenie. Niewątpliwie budynek jednorodzinny jednolokalowy ma wszelkie cechy samodzielności i odrębności. Jest to oczywiste i nie budzi wątpliwości. Konsekwencją jest leżący po stronie skarżącej brak interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, o którym stanowi art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. Skarżąca nie wskazywała ponadto jakich czynności prawnych nie mogła wykonać z uwagi na brak zaświadczenia. Obowiązku posiadania zaświadczenia o samodzielności lokalu w przypadku budynku mieszkalnego jednorodzinnego jednolokalowego nie wymaga też żaden przepis prawa.
Biorąc powyższe pod uwagę uznać należy, że z uwagi na unormowanie art. 217 K.p.a. i art. 2 ust. 3 w zw. z ust. 2 ustawy o własności lokali nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o żądanej przez skarżącego treści, czego konsekwencją była odmowa wydania żądanego zaświadczenia.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie, że wobec zapisów miejscowego planu zagospodarowania nie ma możliwości podzielenia nieruchomości gruntowej, na której posadowione są budynki a w przypadku wyodrębnienia ww. lokali nieruchomość ta stanowiłaby nieruchomość wspólną w rozumieniu ustawy o własności lokali, Sąd wyjaśnia, że nie są to okoliczności, które organ mógłby badać w postępowaniu o wydanie zaświadczenia. Wprawdzie organ może przed wydaniem zaświadczenia przeprowadzić w koniecznym (a wiec ograniczonym) zakresie postępowanie wyjaśniające, jak stanowi art. 218 § 2 k.p.a., jednak nie może ono zmierzać do rozpatrzenia sprawy administracyjnej, a jedynie do odnalezienia danych w celu potwierdzenia istniejącego obecnie lub w przeszłości stanu. Postępowanie wyjaśniające jest jedynie postępowaniem pomocniczym. Zdaniem Sądu, badanie wskazanych przez skarżącego okoliczności wykraczałoby poza kompetencje organu w postępowaniu o wydanie zaświadczenia.
Z podanych wyżej przyczyn organy nie mogły również badać, czy możliwe jest przeprowadzenie podziału nieruchomości, na której posadowione są budynki skarżącego w świetle zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w kontekście stanowiska Sądu Najwyższego zawartego w uzasadnieniu uchwały SN z [...] listopada 2010r., sygn. [...]. W uchwale tej Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że "w budynku , który obejmuje tylko jeden lokal, nie można ustanowić odrębnej własności lokalu". W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy dopuścił możliwość wykorzystania konstrukcji odrębnej własności lokali także wówczas, gdy na wydzielonym gruncie postawiony jest więcej niż jeden budynek. Warunkiem koniecznym jest jednak wykazanie braku możliwości podziału tej nieruchomości. Tej jednak okoliczności skarżąca nie wykazała.
Już tylko ubocznie wskazać trzeba, że brak możliwości podziału nieruchomości gruntowej w świetle zapisów planu zagospodarowania przestrzennego nie zamyka skarżącemu drogi do poszukiwania rozwiązań w świetle art. 95 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Sąd nie dopatrzył się również istotnego naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a.
W tym stanie rzeczy, skarga – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) podlegała oddaleniu.