VII SA/Wa 764/26

VII SA/Wa 764/26 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2026-05-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-03-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Tomasz Janeczko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono sprzeciw - art. 64 f ppsa
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.7 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art.138 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 maja 2026 r. sprawy ze sprzeciwu K. J. działającego przez przedstawicieli ustawowych P. J. i M. W. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lipca 2025 r. nr 982/2025 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala sprzeciw
Uzasadnienie
Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy", "MWINB"), postanowieniem z 24 lipca 2025 r. nr 982/2025 znak: WOP.7723.50.2025 KJ, działając na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "k.p.a.") oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r., poz. 418) po rozpatrzeniu zażalenia M. W. oraz P. J. (przedstawicieli ustawowych K. J. , dalej: "skarżący", "zobowiązani") na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. (dalej: "PINB", "organ I instancji", "organ powiatowy") Nr [...] z [...] kwietnia 2025 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia na skarżących grzywny w kwocie 10 000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji organu powiatowego Nr [...] z [...] lipca 2021 r., nakazującej skarżącym przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego usytuowanego na działce nr ew. [...] obr. [...] przy ul. W. [...] w K. , tj. funkcji budynku mieszkalnego jednorodzinnego - uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi egzekucyjnemu.
Powyższe postanowienie, zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W związku z niewykonaniem przez skarżących obowiązku wskazanego w ww. decyzji Nr [...] z [...] lipca 2021 r., organ powiatowy, działając w oparciu o przepisy ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przeprowadził postępowanie mające na celu wyegzekwowanie obowiązku z niej wynikającego.
W dniu 17 października 2024 r. do zobowiązanych zostało skierowane upomnienie wzywające do wykonania ww. obowiązku. Upomnienie skutecznie doręczono skarżącym 22 października 2024 r.
W dniu [...] lutego 2025 r. PINB w O. wystawił tytuły wykonawcze: Nr [...] oraz Nr [...] , doręczone 10 marca 2025 r. Doręczenie ww. tytułów wykonawczych zobowiązanym wszczęło postępowanie egzekucyjne w sprawie.
Wobec uchylania się przez zobowiązanych od wykonania ciążącego na nich obowiązku, PINB postanowieniem Nr [...] z [...] kwietnia 2025 r., nałożył na skarżących grzywnę w kwocie 10 000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji organu powiatowego Nr [...] z [...] lipca 2021 r.
W piśmie z 15 maja 2025 r. skarżący wnieśli zażalenie na ww. postanowienie Nr [...] .
Po rozpoznaniu ww. zażalenia MWINB wydał wspomniane na wstępie zaskarżone postanowienie z 24 lipca 2025 r. nr 982/2025, którym uchylił postanowienie organu powiatowego.
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wskazał, że wskazał, że z akt organu powiatowego wynika, że zobowiązani nie wykonali obowiązku nałożonego ostateczną decyzją Nr [...] z [...] lipca 2021 r. Wobec powyższego PINB miał obowiązek zastosowania w sprawie środka egzekucyjnego - nałożenia na zobowiązanych grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji - w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Niemniej jednak zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 122 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2026 r., poz. 268, dalej: "u.p.e.a.").
Organ odwoławczy, przytoczył treść tego przepisu i przypomniał, że organ powiatowy nakładając grzywnę w celu przymuszenia oraz wzywając do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym wskazał terminy, o których mowa w ww. przepisie.
W ocenie MWINB zarówno termin dotyczący wykonania egzekwowanego obowiązku jak i termin wyznaczony do wpłaty kwoty grzywny zostały jednak określone nieadekwatnie do rodzaju czynności, jakie należy wykonać celem realizacji obowiązku.
MWINB stanął na stanowisku, że wyznaczenie 21 dniowego terminu na wykonanie obowiązku nałożonego ww. decyzją jest niewystarczające. Z uwagi na zakres czynności realizujących obowiązek, jego wykonanie w tym terminie może być znacznie utrudnione. Przy określaniu terminu na uiszczenie grzywny i terminu na realizację obowiązku objętego tytułem wykonawczym organ egzekucyjny powinien w obu przypadkach wyznaczyć taki termin, by wykonanie tego obowiązku było w tym terminie możliwe.
MWINB wskazał, że PINB zasadnie zastosował względem zobowiązanych środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia do wykonania ciążącego na nich obowiązku, jednak z uwagi na powyższe koniecznym jest uchylenie zaskarżonego postanowienia Nr [...] i przekazanie sprawy do rozpatrzenia organowi I instancji.
W ocenie MWINB postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów procesowych w stopniu uniemożliwiającym podjęcie rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę co do jej istoty. Powyższe uchybienie wypełnia dyspozycję art. 138 § 2 k.p.a. i uzasadnia uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia organu powiatowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, albowiem organem właściwym do wydania prawidłowego postanowienia i określenia prawidłowych terminów, o których mowa powyżej, jest PINB jako organ egzekucyjny.
Zdaniem MWINB, organ powiatowy miał obowiązek zastosowania względem zobowiązanych środka egzekucyjnego w toku postępowania prowadzonego na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, to jednak ustalenie grzywny w najwyższej dopuszczalnej ustawowo kwocie 10 000 zł winno być uzasadnione. Nałożoną w oparciu o przepis art. 121 § 4 ww. ustawy kwotę grzywny w celu przymuszenia organ egzekucyjny ma obowiązek uzasadnić w sposób niebudzący wątpliwości co do jej zasadności.
Organ winien wskazać dlaczego jego zdaniem, pożądany skutek w postaci wykonania egzekwowanego obowiązku przyniesie nałożenie grzywny w ustalonej w danej sprawie wysokości. Nakładając grzywnę w celu przymuszenia na kilku zobowiązanych organ egzekucyjny ma obowiązek określenia zasad realizacji tego obowiązku. W szczególności z postanowienia (co najmniej z jego uzasadnienia) winno wynikać, czy organ nałożył grzywnę w określonej wysokości w części na każdego z zobowiązanych, czy potraktował zobowiązanie jako solidarne. Brak takich danych powoduje wątpliwości interpretacyjne, co dyskwalifikuje wydane orzeczenie. W daleko idącej ocenie można by nawet uznać je za niewykonalne, co stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności.
Z uwagi na uchybienia wskazane w uzasadnieniu rozstrzygnięcia zdaniem organu zasadnym jest uchylenie postanowienia PINB Nr [...] z [...] kwietnia 2025 r., i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Sprzeciw od powyższego postanowienie, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie małoletni K. J. działający przez przedstawicieli ustawowych: ojca P. J. i matkę M. W. .
Skarżący wniósł o uchylenie w całości bez przekazywania do ponownego rozpatrzenia postanowienia MWINB z 24 lipca 2025 r. nr 982/2025 oraz poprzedzającej je decyzji PINB z [...] kwietnia 2025 r. nr [...] r.
Ww. aktom zarzucił naruszenie:
- przepisu art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.) w zw. z art. 18 u.p.e.a. i art. 7 i 77 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia wymierzenia grzywny w kwocie maksymalnej;
- przepisu art. 122 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez brak doręczenia odpisu tytułu wykonawczego;
- przepisu art. 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a. poprzez brak wskazania obowiązku do wykonania;
- przepisu art. 122 § 2 pkt 2 u.p.e.a. poprzez wyznaczenie zbyt krótkiego terminu do wykonania obowiązku, że jego dotrzymanie jest niemożliwe;
- przepisu art. 16 § 3 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez uznanie, że decyzja z [...] lipca 2021 r. jest prawomocna.
Wskazując na powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, bez przekazywania do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżonym postanowieniem Organ nałożył grzywnę w kwocie 10 000 zł, co stanowi jej maksymalną wysokość określoną w art. 121 § 2 u.p.e.a. W krótkim, jednozdaniowym uzasadnieniu jej wysokości organ stwierdził, że biorąc pod uwagę zapewnienie efektywności prowadzonego postępowania egzekucyjnego zgodnie z zasadą celowości określoną w art. 7 § 2 ustawy uznał za zasadne nałożenie na zobowiązanych grzywny w wysokości 10 000 zł.
Zdaniem skarżącego tak lakoniczne uzasadnienie nie spełnia wymagań jakie stawiają przepisy, gdyż z mocy art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc również przepisy nakazujące organom administracji publicznej podejmować z urzędu lub na wniosek stron wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, organ ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Powyżej określone obowiązki stawiają wymogi, aby organ egzekucyjny przytoczył ustalenia faktyczne wraz z uzasadnieniem dlaczego nałożył grzywnę w takiej, a nie innej wysokości. Niewskazanie przez organ przesłanek, jakimi kieruje się przy ustalaniu wysokości wymierzanej grzywny w celu przymuszenia oznaczałoby całkowitą dowolność w ustalaniu wysokości grzywny, a w istocie prowadziłoby do wyłączenia kontroli takich rozstrzygnięć.
Szczególnie jest to istotne w sprawie, gdzie organ wymierzył grzywnę w stawce maksymalnej.
Wskazano, że przepis art. 122 § 1 pkt 1 u.p.e.a. nakazuje doręczenie poza postanowieniem o nałożeniu grzywny, także odpisu tytułu wykonawczego. W sprawie organ, wbrew temu obowiązkowi, nie doręczył odpisu tytułu wykonawczego. Wobec braku doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, samo zobowiązanie zawarte w pkt 2 zaskarżonego postanowienia jest niejasne (nie wiadomo czego dotyczy) i przez to niemożliwe do wykonania.
Niezależnie od tego czego miałby dotyczyć obowiązek określony w tytule wykonawczy (który nie został doręczony stronie), to sam termin 21 dni na jakiekolwiek roboty budowlane jest terminem zbyt krótkim i przez to nierealnym do spełnienia, gdyż roboty budowlane są, ze swej natury, pracami o dużym rozmiarze i wymagającym długiego czasu oraz spełnienia wymogów nakładanych przez przepisy Prawa budowlanego.
Strona do dzisiaj nie otrzymała wyroku NSA z uzasadnieniem, co w jej ocenie sprawia, że postępowanie nadal się toczy i tym samym przedwczesne jest domaganie się wykonania decyzji administracyjnej z [...] lipca 2021 r., gdyż nie jest ona prawomocna, a co za tym idzie przedwczesne jest nakładanie grzywny w celu i przymuszenia.
Organ w odpowiedzi na sprzeciw, wniósł o jego oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 64f ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako: "p.p.s.a."), od postanowienia, do którego odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści postanowienia może wnieść od niego sprzeciw. Przepisy art. 64b-64e stosuje się odpowiednio.
Przepis ten wszedł w życie w dniu 13 lipca 2025 r. na mocy ustawy z dnia 21 maja 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu deregulacji prawa gospodarczego i administracyjnego oraz doskonalenia zasad opracowywania prawa gospodarczego (Dz.U. z 2025 r., poz. 769).
W art. 64e p.p.s.a. ustawodawca określił granice kontroli decyzji lub postanowienia kasacyjnego przez Sąd, stanowiąc, że przy rozpoznaniu sprzeciwu od decyzji (postanowienia), ocenia się jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji (postanowienia) kasacyjnej (art. 138 § 2 k.p.a.). Spod kontroli sądowej sprawowanej w tym trybie, wyłączona została zatem możliwość oceny prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Sąd bada, czy organ odwoławczy miał podstawę do wydania decyzji (postanowienia) kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od merytorycznej oceny sprawy. Innymi słowy rozpoznając sprzeciw od decyzji ( postanowienia), sąd ocenia wyłącznie istnienie przesłanek do wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego; nie rozstrzyga więc, jak w przypadku skarg, w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd nie bada zatem w tym postępowaniu innych naruszeń prawa niż prawidłowe zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a., a kontrola zgodności z prawem decyzji lub postanowienia objętych sprzeciwem sprowadza się wyłącznie do oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty.
Orzeczenie sądu w przedmiocie sprzeciwu ma wyłącznie charakter procesowy, nie kreuje żadnych skutków, gdy chodzi o zakres praw i obowiązków stron postępowania, zainteresowanych konkretnym rozstrzygnięciem, a rozstrzyga jedynie o prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. (o czym przesądza także brzmienie art. 64e p.p.s.a.). Wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji jest bowiem wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej - niedopuszczalna jest jego wykładnia rozszerzająca (zob. uchwała SN z 16 stycznia 1997 r. sygn. akt III ZP 5/96; uchwała NSA z 4 maja 1998 r. sygn. akt FPS 2/9; wyroki NSA: z 22 września 1981 r. sygn. akt II SA 400/81, z 25 maja 1983 r. sygn. akt II SA 403/83, z 29 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 633/05, wszystkie powołane orzeczenia publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał, że sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ spełnione zostały wszystkie przesłanki do wydania rozstrzygnięcia o charakterze kasacyjnym, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a.
Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący, który działa poprzez swoich przedstawicieli ustawowych, nie wykonał obowiązku nałożonego ostateczną decyzją Nr [...] z [...] lipca 2021 r. co spowodowało po stronie organu powiatowego obowiązek zastosowania środka egzekucyjnego - nałożenia na skarżącego grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z w/w decyzji.
Zgodnie bowiem z treścią z art. 6 § 1 u.p.e.a., w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku, wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych.
Wskazać też należy, że wspomniana decyzja PINB z [...] lipca 2021 r., utrzymana została w mocy decyzją MWINB z 24 września 2021 r. nr 1193/2021.
Z akt sprawy wynika również, że wyrokiem z 11 marca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2459/21, tut. Sąd oddalił skargę na decyzję MWINB z 24 września 2021 r., zaś NSA wyrokiem z 9 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1638/22, oddalił skargę kasacyjną złożoną przez skarżącego. Nie ma zatem wątpliwości, że decyzja PINB z [...] lipca 2021 r., jest decyzją podlegającą wykonaniu, natomiast podniesiony w skardze argument, że nie jest ona prawomocna, ponieważ skarżący nie otrzymał odpisu ww. wyroku NSA, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.
Przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 122 § 2 u.p.e.a., postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać:
1) wezwanie do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych;
2) wezwanie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w terminie wskazanym w postanowieniu, z zagrożeniem, że w razie Niewykonania obowiązku w terminie będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy będzie orzeczone wykonanie zastępcze.
Jak trafnie wskazał NSA w wyroku z 25 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2355/17, "przy określaniu terminu uiszczenia grzywny i realizacji obowiązku objętego tytułem wykonawczym organ egzekucyjny powinien w obu tych przypadkach wyznaczyć taki termin, by realizacja egzekwowanego obowiązku była w tym terminie możliwa. W przeciwnym razie nałożenie grzywny traci charakter środka przymuszającego do realizacji obowiązku i wobec obiektywnego braku możliwości jego wykonania w zakreślonym terminie niejako od razu przybiera w istocie charakter kary za brak jego wykonania z konsekwencjami wykonania zastępczego (por. wyroki WSA: z dnia 28 lutego 2018 r. VII SA/Wa 1208/17, z dnia 8 maja 2018 r. II SA/Rz 356/18)".
Tymczasem organ powiatowy nakładając grzywnę w celu przymuszenia oraz wzywając do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym zarówno wskazując termin dotyczący wykonania egzekwowanego obowiązku, jak również termin wyznaczony do wpłaty kwoty grzywny określił je nieadekwatnie do rodzaju czynności, jakie należy wykonać celem realizacji obowiązku.
Sąd podziela w tym zakresie ocenę MWINB, że wyznaczenie 21-dniowego terminu na wykonanie obowiązku nałożonego w/w decyzją jest niewystarczające, ponieważ z uwagi na zakres czynności realizujących obowiązek, jego wykonanie w tym terminie może być znacznie utrudnione.
Ponadto jak słusznie ocenił organ odwoławczy, PINB nie wywiązał się z obowiązku należytego uzasadnienia wysokości grzywny mimo, że wymierzył ją w maksymalnej wysokości 10 tysięcy złotych. Organ powiatowy ograniczył się jedynie do przywołania art. 7 § 2 u.p.e.a., natomiast nie wskazał dlaczego w jego ocenie grzywna w takiej właśnie wysokości uzasadniona jest koniecznością wykonania nałożonego na skarżącego obowiązku.
Przypomnieć należy, że art. 7 § 2 u.p.e.a. statuuje zasadę celowości, czyli stosowania środków prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku oraz zasadę stosowania najłagodniejszego środka egzekucyjnego. Przy wyborze odpowiedniego środka egzekucyjnego organ powinien się kierować nie tylko jego jak najmniejszą dolegliwością, lecz także efektywnością.
Jak wskazał NSA w wyroku z 10 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 973/22, "Brak wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się organ przy ustalaniu grzywny w celu przymuszenia oznaczałby całkowitą dowolność w tym zakresie i prowadziłby do sytuacji, w której rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego w tej części wymykałoby się spod kontroli sądu. Zatem organ egzekucyjny kierując się przede wszystkim efektywnością egzekucji winien mieć na uwadze treść tytułu wykonawczego, a także górną granicę wymierzanej grzywny i w uzasadnieniu postanowienia musi przytoczyć okoliczności, dlaczego nałożył grzywnę w takiej, a nie innej wysokości. Chodzi o takie rozstrzygnięcie, aby zastosowany środek z jednej strony zapewnił efektywność egzekucji, a z drugiej - był jak najmniej uciążliwy dla zobowiązanego. Natomiast o wysokości grzywny w celu przymuszenia nie może decydować tylko i wyłącznie sytuacja majątkowa oraz rodzinna zobowiązanego, aczkolwiek i ona nie powinna pozostawać obojętna dla organu egzekucyjnego".
WSA w Białymstoku w wyroku z 16 stycznia 2007r., sygn. akt. II SA/Bk 311/06, wyjaśnił, że "ustalając wymiar grzywny w celu przymuszenia organ egzekucyjny powinien kierować się zasadą skuteczności i celowości, a swoje uznanie administracyjne każdorazowo uzasadnić. Nakładając grzywnę w celu przymuszenia na kilku zobowiązanych organ egzekucyjny ma obowiązek określenia zasad realizacji tego obowiązku. W szczególności z postanowienia (co najmniej z jego uzasadnienia) winno wynikać, czy organ nałożył grzywnę w określonej wysokości w części na każdego z zobowiązanych, czy potraktował zobowiązanie jako solidarne. Brak takich danych powoduje wątpliwości interpretacyjne, co dyskwalifikuje wydane orzeczenie. W daleko idącej ocenie można by nawet uznać je za niewykonalne, co stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności".
Według stanowiska WSA w Warszawie zawartego w wyroku z dnia 8 marca 2022 r. sygn. akt. IV SA/Wa 1230/21: "Brzmienie przepisu art. 121 § 2 u.p.e.a. i dodatkowo zróżnicowanie uprawnień organu egzekucyjnego przy wymierzaniu grzywny pozwala przyjąć, że w przypadku grzywny, której wysokość nie wynika wprost z ustawy, organ o wysokości grzywny rozstrzyga w ramach uznania administracyjnego. Organ egzekucyjny w uzasadnieniu postanowienia powinien zatem wyjaśnić, dlaczego nałożył grzywnę w takiej, a nie innej wysokości. Organ egzekucyjny, kierując się przede wszystkim efektywnością egzekucji, winien mieć więc na uwadze treść tytułu wykonawczego, a także górną granicę wymierzanej grzywny, także ze względu na treść art. 7 § 2 u.p.e.a."
Mając powyższe na uwadze, MWINB słusznie zdaniem Sądu ocenił, że organ powiatowy naruszył podstawowe zasady postępowania wynikające z art. 7, 77 i 80 k.p.a., nie rozstrzygając na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenianego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Z uwagi na wskazane wyżej uchybienia w zakresie uzasadnienia, doszło także do naruszenia przez organ powiatowy art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Zgodzić się zatem należy z końcową oceną organu odwoławczego, że PINB przeprowadził postępowanie z naruszeniem przepisów procesowych w stopniu uniemożliwiającym podjęcie rozstrzygnięcia załatwiającego sprawę co do jej istoty, co wypełnia dyspozycję art. 138 § 2 k.p.a. i uzasadnia uchylenie zaskarżonego postanowienia organu powiatowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Uzasadnienie postanowienia organu odwoławczego, zawiera również zdaniem Sądu czytelne wytyczne dla organu I instancji. Ponowne orzekanie merytoryczne i uzasadnianie elementów, na które wskazał MWINB, będzie przekraczało ramy postępowania odwoławczego.
Wskazać jednocześnie należy, że realizacja wytycznych MWINB przez organ odwoławczy, stanowi uwzględnienie podniesionych w skardze zarzutów dotyczących wysokości grzywny i terminu wykonania nałożonych obowiązków. Nie jest natomiast zasadny zarzut braku doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, bowiem jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru, tytuł wykonawczy został skutecznie doręczony w dniu 10 marca 2025 r.
Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., oddalił sprzeciw uznając stanowisko w nim wyrażone za nieuzasadnione.