VII SA/Wa 715/25

VII SA/Wa 715/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2026-02-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla
Justyna Wtulich-Gruszczyńska. /sprawozdawca/
Paweł Groński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 97 par. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Paweł Groński Sędziowie: sędzia WSA Bogusław Cieśla asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lutego 2026 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 22 stycznia 2025 r. nr 46/OPO/2025 w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 22 stycznia 2025 r., nr 46/OPO/2025 Wojewoda Mazowiecki uchylił postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy z 17 października 2024 r., Nr 879/MOK/PA/2024 o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie wniosku spółki [...] Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...] o pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem podziemnym przy ul. [...] w [...]w dzielnicy [...] (dz. ew. nr [...], obręb [...]).
Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym :
W dniu 19 sierpnia 2024 r. wpłynął do organu pierwszej instancji wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...] , o zawieszenie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem podziemnym przy ul. [...] w [...] w dzielnicy [...] (dz. ew. nr [...], obręb [...]), ponieważ rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd Rejonowy dla [...] w [...], Wydział Cywilny w sprawie o zasiedzenie przez ww. Wspólnotę części działki nr ew. [...] o powierzchni 0,0561 ha (dz. nowoprojektowana [...]) w sprawie [...] , na której Inwestor planuje zamierzenie inwestycyjne w przedmiotowej sprawie.
Prezydent m. st. Warszawy postanowieniem z 17 października 2024 r., Nr 879/MOK/PA/2024 zawiesił postępowania administracyjnego w sprawie wniosku spółki [...] Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...] w sprawie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem podziemnym przy ul. [...] w [...]w dzielnicy [...] (dz. ew. nr [...], obręb [...]).
[...] Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...] wniosła zażalenie na ww. postanowienie.
Zaskarżonym do Sądu postanowieniem Wojewoda Mazowiecki uchylił postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy z 17 października 2024 r., Nr 879/MOK/PA/2024.
Wojewoda Mazowiecki (zwany dalej: Wojewodą, organem odwoławczym, organem II instancji) stwierdził, że wystąpienie Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...]w [...], o stwierdzenie zasiedzenia części działki o nr ew. [...] z obrębu [...] o powierzchni 0,0561 ha, tj. 561 m 2, nie ma wpływu na sposób zagospodarowania działki inwestora, ponieważ dotyczy gruntu położonego poza zakresem inwestycji (granicy działki budowlanej) oznaczonej literami: [...] , na mapie ewidencyjnej sporządzonej przez mgr inż. R.R.
Wojewoda wskazał, że z projektu zagospodarowania terenu (nr rys. [...] ) jak i przedstawionego przez Skarżącą wykazu zmian gruntowych przewidziany do budowy budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami i garażem podziemnym przy ul. [...] w [...]w dzielnicy [...] (dz. ew. nr [...], obręb [...]), oddalony jest od spornego pasa gruntu objętego wnioskiem Wspólnoty o stwierdzenie zasiedzenia, a to oznacza, że udzielenie pozwolenia na budowę pozostaje bez wpływu na ewentualne stwierdzenie zasiedzenia tej służebności. Podkreślił, że chodzi wyłącznie o zasiedzenie terenu, na którym w latach 70 XX w. mieszkańcy Wnioskodawczyni mieli dokonać nasadzeń.
Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy wniosek o zasiedzenie nie ma wpływu na sposób zagospodarowania działki inwestora ponieważ dotyczy gruntu oznaczonego literami: [...] położonego poza powierzchnią zabudowy.
Wojewoda stwierdził, że nie ma podstaw do zwieszenia postępowania ponieważ organ I instancji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę nie ma obowiązku badania wpływu jego wykonania na późniejszą możliwość zasiedzenia pasa terenu. Wyjaśnił, że organy administracji architektoniczno- budowlanej zobowiązane są do orzekania zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym, nie jest więc możliwe odnoszenie się do przyszłych, hipotetycznych zamierzeń inwestycyjnych planowanych przez właścicieli sąsiednich działek. Organ odwoławczy
ustalił, że sporny teren jest zadrzewiony a ponadto od strony wschodniej i północnej działka sąsiednia jest zabudowana zabudową wielorodzinną, a zatem działka w tej części nie jest zabudowana budynkiem, co mogłoby uniemożliwić ewentualne stwierdzenie zasiedzenia.
Zdaniem Wojewody, uprzednie rozstrzygnięcie sprawy o stwierdzenie zasiedzenia części działki inwestycyjnej nie jest bowiem niezbędne do rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Podniósł, że powództwo o stwierdzenie zasiedzenia jest powództwem o ukształtowanie prawa, a wyrok sądu cywilnego w tej mierze tworzy nowy lub zmienia istniejący stan prawny, to nie może stanowić podstawy do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa. Podkreślił, iż w postępowaniu administracyjnym obowiązuje bowiem zasada stosowania stanu prawnego i faktycznego w dacie podejmowania decyzji, zgodnie z którą organy administracji są zobowiązane prowadzić postępowanie, mając na uwadze istniejący stan prawny i faktyczny na gruncie (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2009 r., II OSK 1364/08, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 3 grudnia 2009 r., II SA/O1 927/09, niepubl.).
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...]w [...].
Skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:
1. naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 Kpa oraz art. 107 § 3 Kpa poprzez nie przeprowadzenie w przedmiotowej sprawie postępowania rozpoznawczego w pełnym zakresie, a w szczególności nie przeanalizowanie zakresu zamierzenia inwestycyjnego i wadliwe ustalenie, że teren objęty wnioskiem o zasiedzenie jest objętym zamierzeniem inwestycyjnym w zakresie zlokalizowania miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych, wyrzutni powietrza, usunięcia co najmniej pięciu (5) drzew oraz krzaków, a także pole manewrowe, co doprowadziło do wadliwego ustalenia, że w przedmiotowej sprawie nie występuje przesłanka wskazana w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa,
2. naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa poprzez uchylenie postanowienia Prezydenta o zawieszeniu postępowania, w sytuacji gdy rozpatrzenie sprawy o wydanie pozwolenia na budowę i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd w zakresie dysponowania przez Inwestora nieruchomością objętą wnioskiem z uwagi na okoliczność braku legitymacji Inwestora do dysponowania tą częścią nieruchomości, a także wpłynie na brak możliwości wydania decyzji z uwagi na zbyt dużą intensywność zabudowy (przekraczającą intensywność zabudowy wskazaną w decyzji o warunkach zabudowy) oraz zbyt małą powierzchnię biologicznie czynną (mniejszą niż wskaźnik tej powierzchni wskazany w decyzji o warunkach zabudowy), a w konsekwencji bez rozstrzygnięcia dotyczącego prawa własności przez Sąd powszechny wydanie decyzji jest niemożliwe z uwagi na rażące naruszenie prawa przy wydaniu tejże decyzji z naruszeniem zasad określonych w decyzji o warunkach zabudowy i spowoduje konieczność stwierdzenia nieważności przyszłej decyzji o pozwoleniu na budowę,
3. naruszenie prawa materialnego, a to art. 3 pkt 11, art. 32 ust. 4 pkt 2, 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 roku, poz. 725) poprzez wadliwe stwierdzenie, że fakt złożenia wniosku o zasiedzenie części nieruchomości będącej objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę nie prowadzi do uznania że wniosek nie został złożony przez wszystkie osoby dysponujące nieruchomością na cele budowle, a w konserwacji doprowadzi do prowadzenia postępowania na wniosek osób nie dysponujących nieruchomością na cele budowlane i spowoduje wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa.
Skarżąca spółka wniosła o:
1. uchylenie zaskarżonego postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.;
2. rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a.
3. zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca rozwinęła zarzuty skargi i podała argumentację na ich poparcie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) oraz art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 t.j. dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W ocenie Sądu wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa.
Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest postanowienie z 22 stycznia 2025 r. Wojewody Mazowieckiego, którym uchylono postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy z 17 października 2024 r., o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie wniosku spółki [...] Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...]o pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem podziemnym przy ul. [...] w [...]w dzielnicy [...] (dz. ew. nr [...], obręb [...]) do czasu zakończenia postępowania sądowego w sprawie zasiedzenia części działki nr ew. [...] o powierzchni 561 m 2.
Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 Kpa postępowanie administracyjne zawiesza się, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
W orzecznictwie sądowo-administracyjnym wyraźnie wskazuje się, że zagadnienie wstępne dotyczy sytuacji, kiedy rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy będącej przedmiotem postępowania uzależnione jest od wcześniejszego rozstrzygnięcia zagadnienia materialnoprawnego, które z istoty swej należy do kompetencji innego organu administracyjnego lub sądu. Do czasu jego rozstrzygnięcia istnieje materialnoprawna przeszkoda w rozstrzygnięciu sprawy. Przeszkoda ta musi mieć bezpośredni wpływ na sprawę administracyjną, jej usunięcie jest konieczne dla umożliwienia dalszego biegu sprawy i jej merytorycznego rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2012 r., sygn.. akt: I OSK 107/12, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 listopada 1996 r., sygn. akt: I SA/Kr 519/96, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2008 r., sygn. akt: VII SA/Wa 731/08).
Podkreślić należy, że zawieszenie postępowania jest szczególną instytucją procesową wstrzymującą tok postępowania w sprawie i jej merytoryczne rozpoznanie, dlatego ustawodawca w sposób wyczerpujący określił w art. 97 § 1 kpa przyczyny powodujące zahamowanie toku postępowania. "Zagadnienie wstępne", o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.pa. stanowi materialnoprawną przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania jurysdykcyjnego, której usunięcie warunkuje rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy, na której tle wystąpiło. Należy podkreślić, że w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada w myśl której organ obowiązany jest rozstrzygać sprawę administracyjną z uwzględnieniem wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w chwili orzekania. Zaistnienie niezbędnej sfery faktów i sfery okoliczności prawnych obliguje organ administracji do podjęcia rozstrzygnięcia, nawet wtedy, gdy istnieje prawdopodobieństwo zmiany tych okoliczności w przyszłości.
Jak wynika z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji" jest zatem zagadnieniem warunkującym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Regulacja art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zgodnie z którą organ administracji obowiązany jest z urzędu zawiesić postępowanie, gdy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy nie tylko rozpatrzenie sprawy, ale i wydanie decyzji, potwierdzają tezę, że przeszkoda jaką stanowi zagadnienie wstępne ma bezpośredni wpływ na sprawę administracyjną. Tak silne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego koresponduje również z twierdzeniem, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi konieczną przesłankę dla wiążącego wyznaczenia konsekwencji normy prawnej w postepowaniu jurysdykcyjnym. Wystąpienie zagadnienia wstępnego i brak jego rozstrzygnięcia wyklucza zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego. Samo zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Na interpretację zagadnienia wstępnego jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają wpływu względy natury celowościowej i ekonomiki postępowania.
Zatem, organ administracji publicznej przed zawieszeniem postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kpa , obowiązany jest ustalić czy występuje związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a stwierdzonym zagadnieniem. W razie gdy związek ten nie występuje, obowiązany jest przyjąć, iż nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Podkreślić przy tym trzeba, iż zawieszając postępowanie na podstawie ww. przepisu organ nie może kierować się przewidywaniami co do wyniku postępowania, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe rozpoznanie sprawy. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 803/16, "Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy rozpoznawanej sprawy, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania".
W niniejszej sprawie zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy uchylił postanowienie o zawieszeniu, na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w [...], postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dla inwestora [...] Sp. z o. o. Sp. k. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem podziemnym przy ul. [...] w [...]w Dzielnicy [...] (dz. ew. nr [...], obręb [...]) do czasu uzyskania prawomocnego rozstrzygnięcia wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej o zasiedzenie części działki ew. nr [...] o powierzchni 0,0561 ha przez Sąd Rejonowy dla [...]w [...], Wydział Cywilny, sygn. akt [...], na której to części działki inwestor planuje zamierzenie inwestycyjne.
W ocenie Sądu, słusznie organ odwoławczy stwierdził, że Prezydent m.st. Warszawy w uzasadnieniu postanowienia z 17 października 2024 r. nie wskazał na związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem w sprawie zasiedzenia części działki o nr ew. [...] a rozstrzygnięciem dotyczącym wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie sądu powszechnego w sprawie o zasiedzenie będzie miało istotne znaczenie dla sprawy, bowiem przesądzi o posiadaniu przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie organu odwoławczego zaś, kwestia zasiedzenia części nieruchomości inwestora pozostaje bez znaczenia dla dalszych losów postępowania prowadzonego o udzielenie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.
Wskazać należy, że stosownie do treści art. 32 ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego "prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane" to tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych.
Podkreślenia wymaga, że możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oceniana jest w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w chwili rozstrzygania przez organ administracji. Organ architektoniczno-budowlany w niniejszej sprawie miał podstawy do rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o posiadane dokumenty.
Jak wynika z akt sprawy inwestor – [...] Sp. z o. o. Sp. k składając wniosek o pozwolenie na budowę do wniosku dołączył także oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie to składane jest pod rygorem odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdy, zgodnie z art. 233 § 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz.U. z 2025 r., poz. 383 t.j.).
Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę mógł zatem podejmować czynności w ramach własnych kompetencji, mimo toczącego się postępowania sądu cywilnego w sprawie zasiedzenia części działki inwestora o pow. 561 m 2 położonej poza zakresem inwestycji (granicy działki budowlanej oznaczonej literami : [...] na mapie ewidencyjnej sporządzonej przez mgr inż. R.R.
Brak jest zatem podstaw do kwestionowania ustalonego na podstawie akt sprawy tytułu inwestora do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane, jak też do ustalania w odmienny sposób niż wynikający z tych akt intensywności zabudowy działki czy powierzchni biologicznie czynnej.
Podkreślić należy to, że wynik innego postępowania (o zasiedzenie części działki) w przyszłości może mieć wpływ na dowodzenie przez inwestora, iż dysponował nieruchomością na cele budowlane w dacie udzielenia pozwolenia na budowę, nie przesądza samo w sobie o istnieniu zagadnienia wstępnego. Należy bowiem wskazać, że orzeczenie o zasiedzeniu ma charakter deklaratoryjny, tj. taki, który jedynie potwierdza istnienie określonego uprawnienia, które to uprawnienie powstało w przeszłości i wymaga ustalenia dokładnego momentu od kiedy dany podmiot stał się właścicielem nieruchomości albo uprawnionym z innego tytułu przez zasiedzenie w wyniku upływu stosownych terminów. A więc tego rodzaju orzeczenie nie decyduje o istnieniu prawa, a jedynie je potwierdza dla celów dowodowych. Co oznacza, że dopóki nie zapadnie orzeczenie o zasiedzeniu, dopóty Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w [...] nie może skutecznie powoływać się wobec osób trzecich, w tym przed organami architektoniczno-budowlanymi, że przysługuje jej prawo własności części działki nr [...] o powierzchni 561 m 2 wskazywane we wniosku o stwierdzenie zasiedzenia.
Jak wynika zarówno z projektu zagospodarowania terenu (nr rys. [...] ) jak i przedstawionego wykazu zmian gruntowych przewidziany do budowy budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami i garażem podziemnym przy ul. [...] w [...]w dzielnicy [...] (dz. ew. nr [...], obręb [...] ), oddalony jest od spornego pasa gruntu objętego wnioskiem Wspólnoty Mieszkaniowej o stwierdzenie zasiedzenia, a to oznacza, że kwestia rozpoznania wniosku inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę pozostaje bez wpływu na ewentualne stwierdzenie zasiedzenia tej części działki nr [...]. Podkreślić należy, że w niniejszym przypadku chodzi wyłącznie o zasiedzenie terenu, na którym w latach 70 XX w. mieszkańcy Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...]mieli dokonać nasadzeń.
W ocenie Sądu, słusznie zatem Wojewoda Mazowiecki uchylił postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy o zawieszeniu postępowaniu w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ponieważ pomiędzy postępowaniem dotyczącym legalności decyzji o pozwoleniu na budowę, a postępowaniem o zasiedzenie nie istnieje taki związek przyczynowy, który uniemożliwiałby wydanie rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie. Należy podkreślić, że nie ma bezpośredniej zależności pomiędzy wynikiem postępowania sądowego, a niniejszym postępowaniem administracyjnym. Natomiast samo wskazanie na to, że wynik toczącego się postępowania sądowego o zasiedzenie może mieć wpływ na przedmiotowe postępowanie, nie świadczy o braku możliwości rozpoznania niniejszej sprawy.
Wskazać należy, że zagadnienie wstępne zachodzi bowiem wówczas, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie w ogóle decyzji. Zagadnieniem wstępnym jest więc tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie może przesądzać o istnieniu zagadnienia wstępnego (por. wyrok NSA z 5 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 374/17). Sąd w składzie orzekającym podziela także pogląd, że gdyby w wyniku prawomocnego zakończenia sporu cywilnego okazało się, że prawo własności inwestora działki inwestycyjnej nie istnieje, a ocena organu architektoniczno-budowlanego oparta byłaby na innym ustaleniu, ostateczna decyzja tego organu może być zwalczana w trybie wznowienia, w nawiązaniu do przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.
Reasumując, z tych wszystkich względów Sąd stwierdził, że zarzuty podniesione w skardze dotyczące naruszenia prawa materialnego oraz procesowego okazały się niezasadne. Rozstrzygniecie sprawy o stwierdzenie zasiedzenia części działki inwestycyjnej nie jest bowiem niezbędne do rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Zauważyć należy, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada stosowania stanu prawnego i faktycznego w dacie podejmowania decyzji, zgodnie z którą organy administracji są zobowiązane prowadzić postępowanie, mając na uwadze istniejący stan prawny i faktyczny na gruncie (por. wyrok NSA z
15 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1364/08).
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a.