VII SA/Wa 2816/18

VII SA/Wa 2816/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-06-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-12-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Iwona Szymanowicz-Nowak /sprawozdawca/
Jadwiga Smołucha /przewodniczący/
Krystyna Tomaszewska
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 3893/19 - Wyrok NSA z 2022-10-18
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. b i c
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Dz.U. 1989 nr 30 poz 163
art. 21 ust. 1
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 7, 77 par. 1,  art. 107  par. 3,  art. 145  par. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Smołucha, , Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Sylwia Rosińska- Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2019 r. sprawy ze skarg J. S., J . B ., A . K ., O . K . i E . R . na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego J. S. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej J. B. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; IV. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących A. K. i O. K. solidarnie kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; V. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej E. R. kwotę 500 (pięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z [...] maja 2018 r. Starosta G. (dalej: organ
I instancji, Starosta), działając na podstawie art. 35 ust. 3, art. 80 ust. 1 pkt 1 i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2017 poz. 1332, dalej: p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017 poz. 1257, dalej: K.p.a.), odmówił [...] S.A.
z siedzibą w W. (dalej: inwestor, uczestnik postępowania) zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową na terenie działki nr[...] we wsi S., gmina Z.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że teren ww. działki objęty jest planem zagospodarowania przestrzennego, przyjętym uchwałą nr [...] Rady Gminy
w Z. z [...] kwietnia 2000 r. (dalej: m.p.z.p.). Wynika z niego, iż działka nr [...] usytuowana jest na terenie rolnym [...], przeznaczonym pod zabudowę zagrodową
z możliwością wymiany oraz tworzenia nowych siedlisk. Zdaniem organu I instancji wieża telekomunikacyjna o wysokości 50 m nie jest budynkiem związanym z produkcją rolną, ani obiektem związanym z prowadzeniem gospodarstwa rolnego czy działów specjalnych produkcji. Tym samym jej budowa jest niezgodna z zapisami m.p.z.p. Starosta wskazał, że jego stanowisko w tym zakresie jest tożsame ze stanowiskiem organu przygotowującego i uchwalającego plan miejscowy, zawartym w piśmie Wójta Gminy Z. z [...] kwietnia 2018 r.
Organ I instancji postanowieniem Nr [...] z [...] kwietnia 2018 r. wezwał inwestora do uzupełnienia brakującej dokumentacji w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania. Mimo wezwania, inwestor nie złożył decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz uzgodnienia projektu zagospodarowania działki z Państwowym Gospodarstwem Wodnym (dalej: PGW) Wody Polskie. Starosta wskazał, że oddziaływanie pól elektromagnetycznych projektowanej wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową dotyczy nie tylko terenu oznaczonego w planie miejscowym symbolem terenu rolnego, przeznaczonego pod zabudowę zagrodową, gdzie można wznosić siedliska z budynkami mieszkalnymi, gospodarczymi i inwentarskimi, ale także terenu oznaczonego symbolem M (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna), gdzie ustalono maksymalną wysokość zabudowy do 12 m. Szczegółowa analiza zasięgu oddziaływania została zawarta w analizie środowiskowej dołączonej do projektu budowlanego. W ocenie organu I instancji niezbędne jest w tej sprawie przedłożenie decyzji środowiskowej, gdyż z m.p.z.p. wynika, że istnieją miejsca dostępne dla ludności, oznaczone symbolem R2 i M, gdzie właściciel nieruchomości może
w przyszłości pobudować budynek mieszkalny o wysokości do 12 m.
Odwołanie od decyzji wniósł inwestor, domagając się uchylenia decyzji
i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, zarzucając naruszenie:
1) art. 35 ust. 3 p.b. polegające na odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego
i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę, pomimo braku przesłanek do takiego rozstrzygnięcia, w szczególności z uwagi na brak sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przeznaczeniem terenu określonym w m.p.z.p., bezpodstawne stwierdzenie niedotrzymania terminu wyznaczonego w postanowieniu nr [...]; ustalenie nieadekwatnego (zbyt krótkiego) terminu na przedłożenie uzgodnienia z PGW Wody Polskie, w czasie którego obiektywnie niemożliwe było pozyskanie żądanego uzgodnienia; pominięcie wniosku inwestora o przedłużenie terminu do przedłożenia uzgodnienia z PGW Wody Polskie, jak i z uwagi na brak przedłożenia decyzji środowiskowej, pomimo niezaliczenia przedsięwzięcia do mogących zawsze znacząco lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;
2) § 8 ust. 12 oraz § 5 pkt 1-4 m.p.z.p. w związku z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnej (Dz.U. z 2017 r. poz. 2062 j.t. ze zm., dalej: ustawa szerokopasmowa) poprzez jego niezastosowanie
i pominięcie przy dokonywaniu wykładni postanowień m.p.z.p. regulacji wynikających
z ww. przepisu, a w konsekwencji ustalenie, że przeznaczenie terenu na cele rolne jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, podczas gdy z treści tegoż przepisu wynika domniemanie, że przeznaczenie terenu na cele rolne nie jest sprzeczne z lokalizacją tego rodzaju inwestycji;
3) § 10 m.p.z.p. poprzez jego pominięcie, a w konsekwencji zaniechanie poczynienia ustaleń dotyczących ustaleń planu w zakresie zasad lokalizacji urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej;
4) art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji
o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz
o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 j.t. ze zm. dalej: u.i.o.ś.) w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71 j.t. ze zm., zwanego dalej: rozporządzeniem z 2010 r.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na żądaniu przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pomimo że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;
5) art. 6 K.p.a. polegające na zaniechaniu wskazania podstawy prawnej żądania przedłożenia uzgodnienia z PGW Wody Polskie, jak również decyzji środowiskowej oraz pominięciu przy rozpatrywaniu sprawy regulacji prawnych wynikających z ustawy szerokopasmowej;
6) art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych, poczynienie dowolnych ustaleń nieznajdujących potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym,
w szczególności w zakresie dotyczącym zaliczenia przedsięwzięcia do kategorii przedsięwzięć, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pominięcie treści wyjaśnień składanych przez inwestora, bezpodstawne ustalenie, że pismo z [...] kwietnia 2018 r. złożone zostało po upływie terminu, jak również poczynienie dowolnych ustaleń w zakresie niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami m.p.z.p., a nadto zaniechanie wskazania
w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności przyczyn pominięcia treści wyjaśnień inwestora, zaś w odniesieniu do uzasadnienia prawnego - zaniechanie wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, jak i podstawy prawnej żądania przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i uzgodnienia z PGW Wody Polskie;
7) art. 8, art. 9 i art. 11 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia okoliczności faktycznych
i prawnych niniejszej sprawy, w szczególności ewentualnej sprzeczności planowanej inwestycji z przepisami prawa, a nadto brak należytego uzasadnienia przesłanek, którymi organ kierował się rozstrzygając niniejszą sprawę, a w konsekwencji naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej;
8) art. 80 K.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, polegającą na nieznajdującym podstaw ustaleniu, że projektowane przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, w szczególności z pominięciem analizy przebiegu osi głównych wiązek promieniowania i usytuowania względem nich miejsc dostępnych dla ludności oraz pominięciu wyjaśnień inwestora.
W uzasadnieniu odwołania wskazano, że budowa stacji bazowej stanowi inwestycję celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy
z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, albowiem służy ona zapewnieniu łączności publicznej. Jakkolwiek m.p.z.p. nie przewiduje terenów dedykowanych pod budowę inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, to jednak zawiera przepisy ogólne dotyczące infrastruktury technicznej, w tym telekomunikacyjnej i zasad jej lokalizacji. Zasady te zostały pominięte przez organ przy analizie zgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym. Inwestor wskazał, że
w § 6 in fine m.p.z.p. przewidziano przebudowę istniejących sieci infrastruktury technicznej kolidujących z planowanym zagospodarowaniem terenu, staraniem i na koszt inwestora pod warunkiem zachowania przepisów szczególnych i przy uwzględnieniu ochrony interesów osób trzecich.
Inwestor wskazał nadto, że zasady lokalizowania infrastruktury technicznej
i telekomunikacyjnej określa ustawa szerokopasmowa wprowadzającą zasadę, zgodnie
z którą plan miejscowy nie może zakazywać ani uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w szczególności poprzez zakazy lub ograniczenia w lokalizowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej, o ile inwestycja taka jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 46 ustawy szerokopasmowej). Zasada ta znajduje zastosowanie nie tylko do planów miejscowych uchwalonych po dniu jej wejścia
w życie, ale również do planów miejscowych obowiązujących w dniu jej wejścia w życie.
Zdaniem inwestora w przypadku nieruchomości przeznaczonych na cele rolne ustawa szerokopasmowa przesądza, że przeznaczenie takie nie jest sprzeczne
z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.
W dalszej kolejności wskazał, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia jest wymagana w przypadku realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz może być wymagana w przypadku przedsięwzięć potencjalnie znacząco odziaływujących na środowisko. Stwierdzenie, iż przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko w świetle przytoczonego wyżej przepisu, uwzględniając okoliczności niniejszej sprawy, wymaga zatem łącznego spełnienia następujących przesłanek:
a) instalacja stanowi instalację radiokomunikacyjną emitującą pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz,
b) równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 10.000 W,
c) miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.
Przesłanki opisane w lit. a i b nie są kwestionowane na gruncie niniejszego postępowania. Odnosząc się do przesłanki opisanej w lit. c inwestor zauważył, że zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2016 r. poz. 672 j.t. ze zm., dalej: P.o.ś.) przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Z zawartych w aktach sprawy dokumentów wynika jednoznacznie, że na przebiegu osi głównych wiązek promieniowania nie występują miejsca dostępne dla ludności. Należy zauważyć, iż zawarte w uzasadnieniu decyzji stwierdzenie o występowaniu miejsc dostępnych dla ludności nie jest wystarczające do ustalenia, że przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Do takiej konkluzji mogłoby doprowadzić jedynie ustalenie, że miejsca dostępne dla ludności występują na przebiegu osi głównej wiązki promieniowania, a takich ustaleń organ nie poczynił.
Inwestor wskazał, że w odpowiedzi na postanowienie nr [...] z [...] kwietnia 2018 r., pismem z [...] kwietnia 2018 r. wniósł o przedłużenie terminu do przedłożenia uzgodnienia z PGW Wody Polskie do [...] czerwca 2018 r. wskazując, że z uwagi na procedury administracyjne dostarczenie żądanego dokumentu w wyznaczonym terminie nie jest obiektywnie możliwe. W uzasadnieniu decyzji organ nie ustosunkował się do złożonego wniosku o przedłużenie terminu, wskazując jedynie, iż pismo złożone zostało po terminie. Ustalenie organu, stwierdzające wniesienie odpowiedzi po upływie terminu, jest zatem nieprawidłowe. Poza tym organ w żaden sposób nie ustosunkował się do uwag i wniosków zawartych w treści złożonego przez inwestora pisma. Natomiast sam fakt, że projektowana inwestycja wzbudza protesty społeczne nie może stanowić podstawy wydania decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę.
Decyzją Nr [...] z [...] października 2018 r. Wojewoda [...] (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy, organ II instancji), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 K.p.a., uchylił w całości decyzję Starosty Nr [...] z [...] maja 2018 r. i zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową na terenie działki nr [...] we wsi S. , gmina Ż.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że na etapie postępowania odwoławczego Wojewoda stwierdził braki w dokumentacji projektowej i - korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 136 K.p.a. - zlecił Staroście wezwanie inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej poprzez uzupełnienie części opisowej projektu budowlanego o opis techniczny stacji bazowej, naniesienie na mapę zawierającą projekt zagospodarowania terenu obszaru oddziaływaniu projektowanego obiektu na podstawie rzutu pól elektromagnetycznych większych niż 0,1 W/m2 oraz uzupełnienie kwalifikacji przedsięwzięcia o:
- informację, z jakich urządzeń będzie składać się stacja bazowa, ze szczególnym uwzględnieniem urządzeń nadawczych BBU (typ, producent) oraz RRU (typ, producent oraz nominalna maksymalna moc wyjściowa), uwzględnienie zjawiska kumulacji pól elektromagnetycznych,
- kartę katalogową urządzeń wchodzących w skład stacji bazowej (załączona karta [...] jest w języku angielskim) w związku z brakiem możliwości jednoznacznego stwierdzenia, że planowane zamierzenie nie należy do przedsięwzięć potencjalnie znacząco oddziałujących na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r.
Jak wynika z poprawionego projektu budowlanego, zamierzenie inwestycyjne obejmuje budowę wieży telekomunikacyjnej ze stacją bazową w miejscowości S. przy ul. S. na terenie działki nr [...]; zagospodarowanie terenu obejmuje wieżę o trzonie kratowym i wysokości 50 m, która zostanie zlokalizowana
w południowo-wschodniej części działki; powierzchnia działki objętej niniejszym projektem wynosi ok. 81 m².
Na mapie zasadniczej przedstawiono zasięg maksymalnych obszarów granicznych, uwzględniający zjawisko kumulacji pól elektromagnetycznych dla trzech sektorów anten, które pokazują, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji znajduje się poza miejscami dostępnymi dla ludzi. Dla analizowanej stacji bazowej jedynym źródłem energii elektroenergetycznej promieniowanej do otoczenia będą anteny nadawcze stacji. Urządzenia nadawczo-odbiorcze w omawianej stacji zamknięte są w obudowach ekranujących, uszczelnionych pod względem elektromagnetycznym, dlatego emisja pola elektromagnetycznego z ich wnętrza jest pomijalna.
Z przedstawionych rysunków i obliczeń wynika, że pole elektromagnetyczne o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m² występować będzie wyłącznie na dużych wysokościach
i wyłącznie w wolnej przestrzeni, niedostępnej dla ludzi i środowiska, dlatego stwierdzono, że projektowane przedsięwzięcie w żaden sposób nie wpłynie negatywnie na środowisko i zdrowie ludzi.
Zdaniem Wojewody planowane zamierzenie nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko
w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r., w związku
z czym nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Organ odwoławczy wskazał, że inwestor w dniu [...] sierpnia 2018 r. złożył uzgodnienie projektu zagospodarowania terenu z PGW Wody Polskie, z którego wynika, że na terenie działki nr [...] urządzenia melioracyjne nie występują.
Wojewoda nie podzielił stanowiska organu I instancji także co do niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p. W planie tym nie określono terenów dedykowanych pod budowę inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jednak w § 10 określono zasady wyposażenia terenu w infrastrukturę techniczną, które w odniesieniu do telekomunikacji ustalają możliwość rozbudowy infrastruktury telekomunikacyjnej na terenach objętych planem bez względu na ich przeznaczenie.
Według organu odwoławczego organ I instancji zaniechał zbadania zgodności inwestycji z m.p.z.p. w kontekście przepisów o wspieraniu rozwoju i usług
telekomunikacyjnych. Wyjaśnił, że planowaną inwestycję przewidziano na terenie objętym m.p.z.p., który nie zawiera regulacji dotyczących lokalizacji inwestycji telekomunikacyjnych. Zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy szerokopasmowej w przypadku lokalizacji inwestycji telekomunikacyjnych na podstawie m.p.z.p., który nie zawiera regulacji dotyczących tego typu obiektów, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustalonych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy rolnej
i mieszkaniowej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej. Z art. 46 ust. 1 ustawy szerokopasmowej wynika zaś, że m.p.z.p. nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności nie musi być więc umiejscowioną w planie, aby jej realizacja była dopuszczalna, jeżeli nie jest sprzeczna
z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przy czym ustawodawca przesądził wprost, iż przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolniczej, leśnej, usługowej lub produkcyjnej nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W stanie prawnym po wejściu w życie ustawy szerokopasmowej główną zasadą jest możliwość zabudowy infrastrukturą telekomunikacyjną, natomiast wyjątkiem są ograniczenia i zakazy ustalone w planie.
W konsekwencji Wojewoda ocenił, że projekt budowlany wykonany został zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.) oraz z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 p.b.
Skargę na ww. decyzję, zarejestrowaną pod sygnaturą akt VII SA/Wa 2816/18, wniósł J. S. (dalej: skarżący), domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zarzucając, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Wadliwość ta stanowi podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), jak również stanowi rażące naruszenie art. 10 K.p.a. w związku z art. 81 K.p.a. poprzez: uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz żądań, uznanie faktycznych przesłanek zaskarżonej decyzji za udowodnione, mimo że skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.
Nadto zarzucił naruszenie: art. 28 K.p.a. poprzez uznanie skarżącego za stronę postępowania jedynie nominalnie, przez umieszczenie w wykazie stron, ale bez jednoczesnego rzeczywistego potraktowania za stronę tego postępowania administracyjnego oraz art. 61 § 4 K.p.a., art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. i art. 9 K.p.a. poprzez pominięcie ich zastosowania.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że o prowadzonym postępowaniu i wydanej przez Wojewodę decyzji dowiedział się [...] października 2018 r. od sąsiadki. Niezrozumiałym jest dla niego, z jakich przyczyn organy obu instancji wyłączyły go od udziału w postępowaniu, skoro jego nieruchomość znajduje się najbliżej ze wszystkich w stosunku do miejsca planowanej inwestycji. We wsi S. mieszka od 35 lat. Jest tu na stałe zameldowany, a jego dane personalne i adresowe znane są organom (np.
w sprawie[...] Starosta realizował niezbędne doręczenia do rąk własnych skarżącego). Z winy organów nie brał udziału w postępowaniu w obu instancjach (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). Organy nie urzeczywistniły więc normy zawartej
w art. 28 K.p.a., poprzestając na umieszczeniu go w rozdzielniku, w którym wskazuje się strony. Przez to prowadziły postępowanie niedbale, z naruszeniem obowiązujących reguł wyznaczonych przez prawo procesowe (art. 6-10 K.p.a.).
Skargę – zarejestrowaną pod sygnaturą akt VII SA/Wa 2817/18 - wnieśli także J. B. (dalej: skarżąca) oraz O. i A. K. (dalej: skarżący), domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji i zarzucając:
1) naruszenie art. 28 ust. 2 p.b. w związku z art. 3 pkt 20 p.b. i § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez pominięcie jako strony postępowania O. i A. K., którzy są współwłaścicielami działki nr [...], bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestycyjną nr [...], w sytuacji gdy - wedle dokumentacji przedłożonej przez inwestora - pola elektromagnetyczne wytwarzane przez przedmiotową inwestycję będą swym zasięgiem obejmowały także działkę stanowiącą współwłasność skarżących, wskutek czego zostali oni pozbawieni bez własnej winy możliwości udziału w postępowaniu,
a w sprawie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.;
2) naruszenie art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. polegające na zaniechaniu ustalenia przez organ administracji równoważnej mocy promieniowania izotopowego wyznaczonego dla pojedynczej anteny, w sytuacji gdy dopiero ustalenie takiej mocy pozwala na ocenę tego, czy realizacja inwestycji wymaga wcześniejszego uzyskania decyzji środowiskowej, tj. czy w odległościach określonych przepisami, mierzonych od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny, znajdują się miejsca dostępne dla ludności;
3) naruszenie art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a., polegające na zaniechaniu ustalenia możliwości zabudowy terenów zgodnie
z m.p.z.p., nad którymi przebiegają główne osie wiązki promieniowania anten,
w sytuacji gdy okoliczność ta ma znaczenie dla oceny tego, czy oś główna wiązki promieniowania anteny znajduje się w miejscu niedostępnym dla ludzi,
a w konsekwencji realizacja inwestycji wymaga oceny oddziaływania na środowisko.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący są właścicielami działki nr [...] na zasadzie wspólności ustawowej małżeńskiej, która jest położona w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr 21, na której planowana jest sporna inwestycja, polegająca na budowie wieży telekomunikacyjnej o wysokości ponad 50 metrów. Analiza dokumentacji wskazuje, że zasięg pola elektromagnetycznego uwzględniający zjawisko kumulacji pól elektromagnetycznych obejmuje także teren nad powierzchnią działki skarżących. Tymczasem osoby te zostały całkowicie pominięte w ramach przedmiotowego postępowania administracyjnego, wskutek czego bez własnej winy nie brały w nim udziału, a o wydaniu decyzji dowiedziały się od sąsiadów, gdy tym doręczono decyzję zezwalającą na realizację spornej inwestycji. Sytuacja taka jest niezrozumiała, biorąc pod uwagę okoliczność, że stronami postępowania zostały uznane osoby, które są właścicielami działek oddalonych o kilkaset metrów od wieży, a nie uznano za stronę skarżących, zamieszkujących w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji.
Skargę – zarejestrowaną pod sygnaturą akt VII SA/Wa 2977/18 - wniosła również E. R. (dalej: skarżąca), zarzucając naruszenie: - art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie jej czynnego udziału w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji umożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; - art. 42 K.p.a. poprzez kierowanie korespondencji na nieaktualny adres zamieszkania i bezpodstawne stosowanie przy doręczaniu pism art. 44 K.p.a.
W uzasadnieniu skargi wskazała, że [...]listopada 2018 r. otrzymała pismo Wójta Gminy Z. z [...] października 2018 r., z którego dowiedziała się, że jest stroną postępowania w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej wieży telekomunikacyjnej wraz ze stacją bazową na terenie działki nr [...] we wsi S. Przed otrzymaniem niniejszego pisma nie posiadała wiedzy, że toczyło się takie postępowanie, ponieważ wszelka korespondencja, począwszy od zawiadomienia o wszczęciu postępowania przez Starostę, wysyłana była na nieaktualny adres zamieszkania: [...]W., ul. B., pod którym nie mieszka od roku 2008, od kiedy posiada nowy adres zamieszkania, zameldowania i pod tym adresem aktualnie odbiera korespondencję. Adres ten widnieje w bazie PESEL oraz dysponuje nim Wójt Gminy Z.
W odpowiedzi na ww. skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie podnosząc, że
w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę adresy stron organ administracji architektoniczno-budowlanej ustala na podstawie ewidencji gruntów. Odnosząc się do skarżącego J. S. Wojewoda zauważył, że w ewidencji gruntów znajduje się jego adres: W., ul. T., na który organy obu instancji wysyłały wszelką korespondencję, doręczaną w trybie art. 44 K.p.a. (dwukrotne prawidłowe awizowanie i uznanie przesyłek za doręczone). Takie samo stanowisko organ odwoławczy zawarł wobec skarżącej E. R., co do której w ewidencji gruntów widniał adres: W., ul. B.
W piśmie z [...] lutego 2019 r. skarżący J. S. w sprawie o sygn. VII SA/Wa 2817/18 zawarł replikę na odpowiedź na skargę podnosząc, że obowiązkiem organów było w pierwszej kolejności dokonanie mu doręczeń na adres jego miejsca zamieszkania, tj. S., ul. Z., poczta Z., gdzie zamieszkuje
i jest zameldowany od ponad 30 lat. Jednocześnie wskazał, że w ewidencji gruntów jest błąd w jego adresie, powstały podczas przenoszenia danych ewidencyjnych z nośników papierowych na nośniki elektroniczne, na dowód czego załączył stosowne zaświadczenie z 31 stycznia 2019 r., wydane przez Starostwo Powiatu G.
Uczestnik postępowania – inwestor wniósł o oddalenie skarg (pismo z 31 stycznia 2019 r. wniesione w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2817/18 oraz stanowisko wyrażone na rozprawie sądowej).
Postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. Sąd, działając na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), połączył sprawy o sygnaturach: VII SA/Wa 2816/18, VII SA/Wa 2817/18 i VII SA/Wa 2977/18 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, prowadząc dalej wszystkie sprawy pod sygnaturą VII SA/Wa 2816/18.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Kontrola sądu administracyjnego sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa (art. 1 ustawy
z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. z 2014r. poz. 1647 ze zm. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a.).
Wszystkie skargi, będące przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie, zarzucają naruszenie przepisów prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Podstawy wznowienia postępowania administracyjnego są m.in. w art. 145 § 1 K.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.,
w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
Wada polegająca na niezapewnieniu stronie, bez jej winy, udziału w postępowaniu oznacza naruszenie jednej z podstawowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Stosownie bowiem do art. 10 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wyjątek od tej zasady przewiduje art. 10 § 2 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną.
W myśl art. 28 K.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że prawo czynnego udziału strony
w postępowaniu, jako korelat obowiązku organu, obejmuje prawo do podejmowania czynności procesowych mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy administracyjnej. W zakresie prawa do czynnego udziału w postępowaniu strona może realizować wiele uprawnień procesowych określonych wyraźnie przepisami K.p.a. (np. art. 78 § 1, art. 79), natomiast w zakresie prawa do obrony ma uprawnienie do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów
i materiałów oraz zgłoszonych żądań (por. wyrok WSA w Krakowie z 29 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1155/13, publ. Lex Omega nr 1405139).
Obowiązek ustalenia (aktualizowania) kręgu stron postępowania spoczywa na organach administracyjnych obu instancji, podobnie jak obowiązek doręczenia decyzji. Zgodnie bowiem z art. 140 K.p.a., w sprawach nieuregulowanych w art. 136-139
w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Wady postępowania, polegające na naruszeniu art. 10 K.p.a. i art. 28 K.p.a., mogą mieć dwojaki skutek prawny. Jeżeli organ nie poczynił odpowiednich kroków w celu ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania ma miejsce naruszenie przepisów proceduralnych, które może mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast jeżeli zgromadzony w sprawie materiał pozwala stwierdzić, że osoby, którym przysługiwał przymiot strony postępowania, zostały bez własnej winy w nim pominięte i nie wzięły w nim udziału, uchybienie takie daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145
§ 1 pkt 4 K.p.a.
Naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu ma również znaczenie dla czynności dowodowych (np. art. 81 k.p.a.).
Po analizie akt administracyjnych przedmiotowej sprawy Sąd uznał, iż nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko Wojewody, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę adresy stron tego postępowania organ architektoniczno-budowlany ustala na podstawie ewidencji gruntów. Jak wynika z art. 21 ust. 1 ustawy
z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2019 r. poz. 725 j.t., zwanej dalej: P.g.k.), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Przepis ten ma charakter ogólny, stanowi pewną dyspozycję o charakterze materialnym,
z którego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych w różnych postępowaniach administracyjnych. Jednak nie stanowi on normy o charakterze procesowym, uchylającym w uregulowanym tam zakresie przepisy K.p.a. dotyczące doręczania pism stronom postępowania.
W ocenie Sądu, adresy zamieszkania stron w postępowaniu o pozwolenie na budowę ustala się na podstawie wszelkich informacji możliwych do uzyskania przez organ administracji, w tym również na podstawie danych z ewidencji gruntów
i budynków, ale z art. 21 ust. 1 P.g.k. nie wynika, by w tym zakresie rejestry gruntów miały szczególne, nadrzędne znaczenie (brak w tym przepisie wyliczenia tego rodzaju postępowań). Umożliwienie stronie udziału w postępowaniu i obrona jej praw wymaga bowiem ustalenia jej rzeczywistego, a nie fikcyjnego adresu (w tym wypadku adresu widniejącego w ewidencji gruntów i budynków), doręczenia stronie pisma wszczynającego postępowanie i poinformowania o obowiązku wynikającym z art. 41 K.p.a. Szczególne znaczenie danych z ewidencji gruntów i budynków jest więc ograniczone do kwestii ściśle wskazanych w art. 21 ust. 1 P.g.k., a nie do doręczeń pism w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego, które odbywa się na ogólnych zasadach z K.p.a. (vide: wyrok WSA
w Poznaniu z 26 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Po 619/14, publ. Lex nr 1766731, wyrok NSA z 3 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 593/07, publ. Lex nr 516812).
Tymczasem organy obu instancji w tej sprawie przyjęły koncepcję, że dane
z ewidencji gruntów, w tym adresy zamieszkania skarżących: J. S.
i E. R., stanowią jednocześnie informację o miejscu zamieszkania strony na potrzeby przedmiotowego postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt administracyjnych Starosta w wykazie stron uwzględnił ww. skarżących, jednak
w rzeczywistości nie brali oni udziału w postępowaniu, ponieważ bez swojej winy byli pozbawieni praw strony. Wojewoda nie poczynił żadnych własnych ustaleń w zakresie adresów zamieszkania ww. stron, tylko bazował na materiałach nadesłanych przez organ I instancji.
Skarżący J. S., właściciel działki nr [...], w postępowaniu przed sądem administracyjnym wykazał, że nie mieszka i nie mieszkał pod adresem: W., ul. T., który funkcjonuje na wszystkich przesyłkach adresowanych na jego nazwisko. Właśnie taki adres skarżącego figuruje w ewidencji gruntów i budynków, który został wpisany na skutek błędu powstałego podczas przenoszenia danych ewidencyjnych z nośników papierowych na elektroniczne (zaświadczenie Starosty Powiatu G. z [...] stycznia 2019 r.). Poza tym właściciel działki nr [...] wskazał, że Starosta w innym postępowaniu administracyjnym, zarejestrowanym pod numerem [...] (w sprawie rozbudowy linii energetycznej przebiegającej przez nieruchomość skarżącego) doręczał mu korespondencję na właściwy, aktualny adres, pod którym mieszka od ponad 30 lat (S., ul. Z.). Z uwagi na brak zameldowania i zamieszkania skarżącego J. S. pod adresem warszawskim, nie może zostać uznane za skuteczne pierwsze doręczenie w postaci zawiadomienia o wszczęciu postępowania (k. 9 zwrotka 7 akt administracyjnych organu I instancji), które odebrał dorosły domownik o nazwisku S. (nieczytelne imię), jak również inne przesyłki, które awizowane wracały do organów z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie" (np. postanowienie nr [...] z [...]kwietnia 2018 r., zawiadomienie o zakończeniu postępowania z [...] maja 2018 r., decyzja organu I instancji z [...] maja 2018 r., postanowienie Wojewody o niezałatwieniu sprawy w terminie, zawiadomienie o zakończeniu dodatkowego postępowania dowodowego, decyzja Wojewody z [...] października 2018 r.).
W tym miejscu należy przypomnieć, że zadaniem organu administracyjnego jest przede wszystkim zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania,
a temu służą m.in. przepisy o doręczaniu pism, gdzie w art. 42 § 1 K.p.a. przyjmuje się zasadę bezpośredniego doręczania w mieszkaniu adresata lub miejscu pracy. Dopiero w razie niemożności doręczenia pisma osobiście pozostaje możliwość zastępczego doręczenia pisma domownikowi, sąsiadowi, dozorcy (kiedy to przepis zakłada, że osoby te przekażą pismo adresatowi), a następnie możliwość zastępczego doręczenia (adresat odbiera sam pismo w placówce pocztowej lub urzędzie gminy), co wynika
z treści art. 43 i art., 44 § 1-3 K.p.a. Skoro założeniem przywołanych regulacji jest podjęcie wszelkich działań zmierzających do tego, że strona zostanie skutecznie powiadomiona o wszczętym postępowaniu i załatwieniu sprawy, to niewątpliwie wszelkie zawiadomienia i inne doręczania powinny mieć miejsce pod adresem, pod którym strona faktycznie przebywa, nie zaś wynikającym z rejestrów lub ewidencji, jakkolwiek dane z takich ewidencji i rejestrów zwykle bywają pomocne w ustaleniu adresu stron postępowania (por. wyrok WSA w Warszawie z 28 września 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 917/06, publ. CBOSA).
Należy zatem uznać, że udział skarżącego J. S. w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym nie był realny, rzeczywisty, tylko formalny, a taka sytuacja świadczy o zaistnieniu przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Skarżący bez własnej winy nie mógł realizować przysługujących mu praw strony, wynikających w szczególności z art. 10 K.p.a.
Takie same uwagi prawne należy odnieść do skarżącej E. R., właścicielki działki nr [....], do której organy kierowały od początku korespondencję
z każdego etapu przedmiotowego postępowania na nieaktualny adres, tj. W., ul. Bo .(każdorazowo awizowana z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie"). Pod tym adresem skarżąca nie mieszka od 2008 r., jest zameldowana pod adresem zamieszkania: S., a jej aktualny adres jest znany organom, np. Wójtowi Gminy Z.
, ponieważ widnieje w bazie PESEL. Natomiast Starosta i Wojewoda oparli się na ustaleniu tego adresu jedynie na podstawie ewidencji gruntów i budynków, co
w tego rodzaju sprawie, jak już wyżej wskazano, nie ma automatycznego przełożenia. Organy nie podjęły żadnych innych czynności w kierunku skutecznego doręczenia skarżącej korespondencji w tej sprawie. W konsekwencji tylko formalnie figurowała
w aktach jako strona, natomiast bez własnej winy nie miała rzeczywistej wiedzy
o prowadzonym postępowaniu, nie mogła zapoznać się z aktami sprawy, nie miała możliwości składania wniosków, zastrzeżeń, uzyskania wyjaśnień.
Z kolei skarżący A. i O. K. zostali przez organy pominięci jako strony przedmiotowego postępowania, pomimo że z akt sprawy wynika, iż są właścicielami działki nr [...], która znajduje się częściowo w strefie oznaczonej jako maksymalny zasięg obszarów granicznych uwzględniający zjawisko kumulacji pól elektromagnetycznych (k. 21 B projektu budowlanego, linia zielona). Starosta nie dość wnikliwie ustalił krąg stron na wstępie postępowania, pomimo że w aktach znajduje się pismo tych skarżących z [...] kwietnia 2018 r., w którym zgłosili swój sprzeciw wobec inwestycji oraz zawarli wniosek o informowanie ich o czynnościach organu
i uwzględnienie w przyszłej korespondencji (k. 14 akt administracyjnych organu I instancji).
Jak wynika natomiast z uzasadnienia decyzji Wojewody (strona 3), organ ten traktował A. i O. K. jako strony postępowania, chociaż nie otrzymali oni żadnej dokumentacji w tej sprawie (np. decyzji organów obu instancji, powiadomień
o czynnościach organów, zawiadomienia o treści art. 10 K.p.a.). Wojewoda uznał, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji znajduje się poza miejscami dostępnymi dla ludzi, ponieważ pole elektromagnetyczne o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m² występować będzie wyłącznie na dużych wysokościach i wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludzi i środowiska (strona 6 uzasadnienia decyzji).
W tym zakresie Sąd podziela ugruntowane stanowisko sądów administracyjnych, przedstawione przez skarżących K. w swojej skardze, że w postępowaniu
w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego stacji bazowej telefonii komórkowej stronami powinny być wszyscy właściciele działek, nad którymi zlokalizowane są strefy o ponadnormatywnej gęstości pola i tym stronom należy zagwarantować czynny udział, stosownie do art. 10 § 1 K.p.a. (strona 4-5 skargi). Brak uznania skarżących za strony postępowania stanowi naruszenie przepisów skutkujących wznowienie postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.).
Jak wynika z powyższych ustaleń i wywodów, w przedmiotowej sprawie strony postępowania nie zostały poprawnie ustalone, m.in. w oparciu o art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 p.b. Nie ustalono tym samym prawidłowego obszaru oddziaływania spornej inwestycji, który nie dotyczy tylko powierzchni gruntu, ale i rozciąga się
w przestrzeni, co stanowi o naruszeniu przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 p.b. i art. 3 pkt 20 p.b. i art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a tym samym konieczności wyeliminowania z obiegu prawnego obu kontrolowanych decyzji.
Skarżąca J. B., właścicielka działki nr [...], prawidłowo została uznana za stronę niniejszego postępowania i w sposób czynny brała w nim udział (np. wniosła zastrzeżenie do zawiadomienia o wszczęciu postępowania, skutecznie doręczano jej korespondencję w sprawie). Ta okoliczność nie jest sporna. Natomiast w skardze, sporządzonej łącznie ze skarżącymi A. i O. K., podniosła zarzuty dotyczące zaniechania ustalenia przez Wojewodę: równoważnej mocy promieniowania izotopowego wyznaczonego dla pojedynczej anteny oraz możliwości zabudowy terenów zgodnie z obowiązującymi miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, nad którymi przebiegają główne osie wiązki promieniowania anten.
Zdaniem Sądu kwestie prawidłowego ustalenia przez organy, czy przewidywana moc pola elektromagnetycznego i jego rozmieszczenie powodują konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i czy realizacja inwestycji doprowadzi do niezgodnej z prawem ingerencji w prawo w prawa właścicieli nieruchomości mogą i winny być badane dopiero w postępowaniu rozpoznawczym, prowadzonym z udziałem prawidłowo ustalonych wszystkich stron postępowania oraz obszaru oddziaływania inwestycji. Zadaniem organów administracji jest ustalenie, czy
w postępowaniu związanym z budową urządzeń, które będą emitowały promieniowanie, nie jest naruszony interes prawny podmiotów, nad których nieruchomością gruntową występuje emisja promieniowania o wartościach określonych w rozporządzeniu z 2010 r., to zaś uzasadnia legitymację procesową do udziału w postępowaniu dla podmiotów posiadających prawo własności lub użytkowania wieczystego, których interes prawny
w takim postępowaniu może zostać naruszony (por. wyrok NSA z 13 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1016/13, wyrok WSA w Krakowie z 29 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 457/14, oba publ. CBOSA).
Kontrola przestrzegania przez organy administracyjne norm prawa materialnego może być przeprowadzona dopiero w ostatniej kolejności, po dokonaniu kontroli legalności zaskarżonej decyzji z punktu widzenia ewentualnego istnienia wad powodujących nieważność decyzji (art. 156 § 1 K.p.a.), a następnie gdy brak takich przesłanek - po zbadaniu istnienia pozostałych wad orzeczenia, o których mowa w art. 145 § 1 punkt 1 litera a, b, c p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 28 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1605/09, publ. Lex nr 745098).
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera b i c p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania dla skarżących: J. S., J. B. oraz A. i O. K. orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a.
w związku z art. 14 ust. 1 punkt 1 litera c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości
z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm., punkt 2, 3 i 4 sentencji wyroku). Natomiast dla skarżącej E. R. o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (punkt 5 sentencji wyroku).
Przy ponownym rozpoznaniu wniosku inwestora organy orzekające, mając na uwadze art. 153 p.p.s.a., uwzględnią powyższe uwagi Sądu w odniesieniu do prawidłowego ustalenia obszaru oddziaływania spornej inwestycji oraz kręgu stron postępowania (w tym prawidłowego doręczenia im korespondencji).