Pełny tekst orzeczenia VII SA/Wa 2711/25

VII SA/Wa 2711/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2026-04-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-11-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Elżbieta Granatowska /przewodniczący/
Grzegorz Rudnicki
Nina Beczek. /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części, wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Granatowska, Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, asesor WSA Nina Beczek (sprawozdawca), , Protokolant: ref. Tomasz Bilewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi J. J., P. J. i B. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 22 września 2025 r. nr 1212/OPO/2025 w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę
Uzasadnienie
Wojewoda Mazowiecki, po rozpatrzeniu odwołania J.J., P.J. i B.K., decyzją z 22 września 2025 r. nr 1212/OPO/2025 utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 3 lipca 2025 r. nr 138/AM/TRG/PB/2025, który po rozpatrzeniu wniosku D. S.A. z siedzibą w W. z 4 marca 2024 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią usługową w parterze, garażami podziemnymi, dojściami i dojazdami oraz infrastrukturą techniczną wraz ze stacją transformatorową oraz drogą wewnętrzną, na terenie części działki nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...]w Dzielnicy [...].
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda Mazowiecki podał, że organ I instancji, działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, postanowieniem z 3 kwietnia 2024 r. nr 189/AM/TGR/PA/2024 nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji projektowej, która uzupełniona została pismami z 4 czerwca 2024 r. i 3 czerwca 2025 r. Wobec czego Prezydent m.st. Warszawy decyzją z 3 lipca 2025 r. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na opisaną na wstępie budowę.
Zdaniem organu odwoławczego inwestor spełnił wszystkie wymagania określone przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego warunkujące udzielenie pozwolenia na budowę. Inwestor przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane obejmujące działkę inwestycyjną. Z dokumentacji sprawy wynika, że projektowana inwestycja zlokalizowana jest na obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] (uchwała Rady m. [...] z [...] września 2023 r. nr [...]) na obszarach oznaczonych symbolami C2MW/U i C3MW/U przeznaczonych m.in. pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną i usługi z zakresu biur (§ 20 ust. 2 pkt 1 lit. a i § 20 ust. 3 pkt 1 lit. a planu). W ocenie Wojewody projektowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami powyższego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m.in. w zakresie przeznaczenia, warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasad ochrony kształtowania przestrzennego, jak również zasad obsługi komunikacyjnej, tj. na terenie oznaczonym w planie symbolem C2MW/U zaprojektowano 1 budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami oznaczony symbolem "A", a na terenie oznaczonym w planie symbolem C3MW/U zaprojektowano 3 budynki mieszkalne wielorodzinne z usługami oznaczone symbolami "B", "C", i "D". Jak wynika z pkt 5. Informacje i dane o ograniczeniach w zabudowie, ochronie konserwatorskiej, wpływie eksploatacji górnicze, zagrożeniach (str. 9 projektu zagospodarowania terenu) budynek "A" zaprojektowano jako IV-kondygnacyjny o wysokości 12,27 m (w granicach wysokości minimalnej i maksymalnej), w wyznaczonej strefie wysokościowej jako V-kondygnacyjny o wysokości 15,20 m (w granicach maksymalnej wysokości zabudowy wyznaczonej w strefie wysokościowej), a w rejonie lokalizacji dominanty przestrzennej na powierzchni nieprzekraczającej 100 m2 jako Vl-kondygnacyjny o wysokości równej 18,33 m (w granicach wymogów dla dominanty przestrzennej). Budynki oznaczonej jako "B", "C", i "D" zostały zaprojektowane jako IV-kondygnacyjne o wysokości 12,27 m (w granicach wysokości minimalnej i maksymalnej). Zaprojektowane zgodnie z nieprzekraczalnymi liniami zabudowy budynki z dachami płaskimi i długością elewacji frontowych nieprzekraczającą maksymalnej długości 80 m zostały usytuowane zgodnie z ograniczeniami związanymi z funkcjonowaniem infrastruktury kolejowej - ponad 20 metrów od osi skrajnego toru i granicy obszaru kolejowego. Zgodnie z ustaleniami planu intensywność zabudowy na działce budowlanej mieści się w przedziale minimalnej 0,5 i maksymalnej: 2,6 dla części objętej symbolem C2MW/U i 2,4 dla części objętej symbolem C3MW/U, przy maksymalnej intensywności zabudowy nadziemnej 1,8 dla części objętej symbolem C2MW/U i 1,6 dla części objętej symbolem C3MW/U. Inwestycja spełnia wymogi w zakresie powierzchni biologicznie czynnej: dla części objętej symbolem C2MW/U 40,48 % powierzchni przy wymaganej minimalnej 30% i dla części objętej symbolem C3MW/U 45,72 % powierzchni przy wymaganej minimalnej 30%. W myśl zapisów planu powierzchnia zabudowy dla części objętej symbolem C2MW/U wynosi 26,99 %, przy określonej na maksymalnym poziomie 45% i dla części objętej symbolem C3MW/U 25,27 % przy określonej na maksymalnym poziomie 40%. Zgodnie z wymogiem planu dla budynku "A" zaprojektowano 61 miejsc postojowych dla 55 mieszkań i jednego lokalu użytkowego, zaś dla budynków "B", "C" i "D" zaprojektowano 161 miejsc postojowych dla 153 mieszkań i jednego lokalu usługowego. Obsługę komunikacyjną zaprojektowano od strony ul. [...] (2 KDL). Czyniąc kolejne ustalenia w zakresie zgodności projektowanej inwestycji z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego Wojewoda stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu (rys. Nr [...] ) jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, tj. m.in. § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) (odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną - budynki zostały usytuowane ścianą z oknami w odległościach powyżej 4 m od granicy nieruchomości), § 13 i § 60 (minimalny czas nasłonecznienia pomieszczeń oraz przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi - "(...) Niniejszy budynek ma zapewnione co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7.00-17.00. Budynki sąsiednie mają zapewnione co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7.00-17.00. Wnioski: warunki określone w § 60 zostały spełnione" (rys. nr [...] Nasłonecznienie - równonoc wiosenna (czas zimowy), i rys. nr [...] Nasłonecznienie - równonoc jesienna (czas letni), oraz "Warunek przesłaniania § 13 jest spełniony dla projektowanego budynku oraz zabudowy sąsiedniej" (rys. nr [...]Przesłanianie - rzut parteru), § 19 (zapewnienie miejsc postojowych oraz ich odległość od okien budynku i granicy działki - miejsca postojowe zaprojektowano w parkingu podziemnym), § 23 (odległość pojemników i kontenerów od okien i drzwi do budynków oraz od sąsiedniej działki - zaprojektowano miejsce do gromadzenia odpadów stałych w parterach budynków), § 29 (zakaz zmiany naturalnego spływu wód - nie dokonano zmiany spływu wód w kierunku sąsiednich nieruchomości - woda nie ujęta w instalację zewnętrzną kanalizacji deszczowej zostanie naturalnie rozsączona na działce własnej, bezpośrednio do gruntu rodzimego terenów zielonych), § 271-273 (usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe - zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych stwierdził bez uwag. "Docelowo do budynku 1 ("A") będzie zapewniony dojazd pożarowy zgodny z wymaganiami przepisów w tym zakresie. Projektowana droga pożarowa jest prowadzona wzdłuż dłuższego boku budynku, na całej jego długości. Odległość drogi pożarowej od ścian elewacyjnych budynków mieści się w granicach od 5 do 15 m. Zapewniono dojazd pożarowy o szerokości drogi tj. min. 4 m, a parametry techniczne drogi są zachowane zgodnie z wymaganiami przepisów przeciwpożarowych. Zapewniono połączenie drogi pożarowej z wyjściami z budynku za pomocą utwardzonego dojścia o szerokości m.in. 1,5 m i długości nieprzekraczającej 50 m (. ..). Najbliższy hydrant zewnętrzny jest zlokalizowany w odległości nie większej niż 75 m i nie mniejszej niż 5 m od ściany budynku, następny w odległości nie większej niż 150 m" (pkt 6. Warunki ochrony przeciwpożarowej, str. 14 projektu zagospodarowania przestrzennego).
W ocenie organu odwoławczego, projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany są kompletne, dołączone zostały wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacja dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestor przedłożył także oświadczenie projektanta i sprawdzającego złożone na podstawie art. 34 ust. 3d pkt 3 Prawa budowlanego o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Wojewoda wyjaśnił jednocześnie, że organ zatwierdzający projekt budowlany nie sprawdza prawidłowości konkretnych rozwiązań projektowych oraz zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, gdyż art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie daje mu takich uprawnień. Przepis ten pozwala jedynie na sprawdzenie zgodności z przepisami prawa w tym przepisami techniczno-budowlanymi projektu zagospodarowania terenu. Natomiast za zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej odpowiada wyłącznie uprawniony i należący do izby samorządu zawodowego projektant. Zgodnie bowiem z art. 20 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 Prawa budowlanego do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (o ile jest wymagana), w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wymaganiami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Do projektu budowlanego projektant jest zobowiązany dołączyć stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ nie sprawdza, czy oświadczenie jest zgodne z prawdą, ma natomiast obowiązek sprawdzenia, czy takie oświadczenie zostało przez projektanta dołączone. Wobec powyższego przyjąć należy, że za rozwiązania zawarte w projekcie architektoniczno-budowlanym odpowiada jego autor. Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych przepisów art. 5 Prawa budowlanego stanowi wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 Prawa budowlanego). Zgodnie zaś z art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organem właściwym do kontroli legalności i prawidłowości wykonanych robót budowlanych jest powiatowy inspektor nadzoru budowlanego.
Konkludując Wojewoda stwierdził, że wniosek o pozwolenie na budowę wraz z dokumentacją projektową, czyni zadość wymogom określonym w przepisach prawa.
Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania kwestionujących lokalizację zaprojektowanego zjazdu z drogi publicznej i projektowanej drogi wewnętrznej, co w ocenie skarżących "zwiększy emisję spalin i hałasu co również będzie oddziaływać niekorzystnie na sąsiednią działkę i osoby tam zamieszkujące", "wpłynie niekorzystnie na bezpieczeństwo ruchu drogowego i przepustowość ul. [...] ", Wojewoda wskazał, że postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest ściśle określone przepisami Prawa budowlanego, a decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany, a nie uznaniowy. Z reguły każda inwestycja powoduje uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości, ale w razie spełnienia wskazanych w przepisach przesłanek, organ ma obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. Każda inwestycja może powodować uciążliwości i utrudnienia dla najbliższego sąsiedztwa, co jednak samo przez się nie oznacza i nie może prowadzić do wniosku, że wydanie pozwolenia na budowę stanowi naruszenie prawa. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa jest w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego obejmuje jedynie poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Reasumując, odnosząc się do podniesionych kwestii zwiększenia emisji spalin, wzrostu hałasu, wzmożonego ruchu samochodowego, czy pogorszenia komfortu życia organ II instancji wskazał, że poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę następuje wyłącznie w takim zakresie, w jakim przepisy wprowadzają określone wymogi, czy ograniczenia, przy czym nie chodzi o wszelkie utrudnienia, jakie może spowodować planowana inwestycja, lecz jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, nie zaś interesów faktycznych. Jednocześnie interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy. Ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może bowiem prowadzić do sytuacji, w której nie inwestorzy, ale osoby trzecie będą decydować o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu ich posadowienia i rodzaju obiektu budowlanego, nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego.
Ustosunkowując się zaś do zarzutu dotyczącego "przebiegu sieci ciepłowniczej pod zjazdem drogowym łączącym działkę nr [...] z ul. [...] organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu przyłącze ciepłownicze zostało przewidziane do "odrębnego opracowania", co oznacza, że nie jest objęte zaskarżoną decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z 3 lipca 2025 r.
Odnosząc się do zarzutu niezgodnego z przepisami usytuowania budynku "A" Wojewoda wskazał, że z części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu wynika, że wskazany budynek został usytuowany od granicy działki nr ew. [...] (nieruchomość skarżących) w najbliższej odległości 4,15 m, co spełnia wymogi obowiązującego w dacie złożenia wniosku o pozwolenie na budowę § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia z dnia 27 października 2023 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. poz. 2442), dla zamierzenia budowlanego, wobec którego przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę, wniosek o wydanie odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego, wniosek o zmianę pozwolenia na budowę, stosuje się przepisy dotychczasowe. Wobec złożenia w przedmiotowej sprawie wniosku o pozwolenie na budowę w dniu 4 marca 2024 r., tj. przed datą wejścia w życie tego rozporządzenia, tj. przed datą 1 sierpnia 2024 r., lokalizacja projektowanego budynku "A" zgodna jest z wymogami § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Niezależnie jednak od powyższego organ odwoławczy również zwrócił uwagę, że budynek "A" w części V i Vl-kondygnacyjnej został zlokalizowany w odległości ponad 5 m od granicy nieruchomości skarżących.
W odpowiedzi zaś na zarzut dotyczący naruszenia wymogów § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Wojewoda wskazał, że jak już wyżej wskazano do projektu budowlanego zostały załączone zarówno analizy nasłonecznienia, jak i analiza przesłaniania. Dodatkowo Wojewoda zwrócił uwagę, że w projekcie budowlanym znajduje się rys. nr [...]Analiza zabudowy działki sąsiedniej - czas letni i rys. nr [...] Analiza zabudowy działki sąsiedniej - czas zimowy, wskazujące na potencjalną możliwość zabudowy działki skarżących. Skarżący kwestionując poprawność analiz projektanta w tym zakresie, nie załączyli dodatkowych kontranaliz kwestionujących poprawność analiz projektanta znajdujących się w projekcie budowlanym.
Reasumując poczynione rozważania organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie inwestor spełnił wszelkie wymogi wynikające z art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, a zaskarżona decyzja nie narusza art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ zwrócił też uwagę na treść art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, stanowiącego, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis ten jest uszczegółowieniem wyrażonej w art. 4 Prawa budowlanego zasady wolności budowlanej, zgodnie z którą każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami.
Skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego wnieśli J.J., P.J. i B.K.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
1. prawa materialnego, tj.:
a) art. 35 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji błędne uznanie, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany spełnia wymagania określone w ww. przepisach, podczas gdy niniejszy projekt jest niekompletny i nie spełnia wymagań technicznych, o których mowa m.in. w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,
b) art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w zw. z art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych przez błędną wykładnię tych przepisów i w konsekwencji brak poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów skarżących oraz błędne uznanie, że przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. chroni jedynie interes prawny, a nie faktyczny skarżących, podczas gdy:
- w ww. przepisie wskazano, że chodzi o uzasadnione interesy osób trzecich, bez rozróżnienia, czy jest to interes prawny czy faktyczny,
- przedmiotowa inwestycja naruszy również interes prawny skarżących w postaci naruszenia prawa własności działki nr [...] poprzez wszelkiego rodzaju immisje, zmniejszenie wartości nieruchomości skarżących oraz szkody mogące powstać na nieruchomości skarżących w związku z realizacją inwestycji, a następnie użytkowaniem wybudowanych budynków;
2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 138 § 1 pkt 1 kpa przez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy błędnej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 3 lipca 2025 r., podczas gdy należało orzec na podstawie art. 138 § 2 kpa i uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, bowiem decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie,
b) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i w konsekwencji wydanie pozytywnego dla inwestora rozstrzygnięcia, podczas gdy należało wydać rozstrzygnięcie na podstawie całego materiału dowodowego i zwrócić uwagę na wszelkie wątpliwości, które rodzi niniejszy projekt budowlany, odnoszące się m.in. do:
- lokalizacji zjazdu z ulicy [...]do działki nr [...]w niedalekiej odległości od działki nr [...],
- zaprojektowania drogi wewnętrznej na działce nr [...] bezpośrednio wzdłuż granicy z działką nr [...],
- usytuowania niektórych części projektowanych budynków zbyt blisko granicy działki nr [...],
- braku uwzględnienia w projekcie budowlanym relacji z najbliższym sąsiedztwem,
- braku prawidłowej analizy nasłonecznienia i przesłaniania;
c) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 136 § 1 kpa przez stwierdzenie, że to skarżący powinni załączyć dodatkowe analizy kwestionujące poprawność analiz projektanta znajdujących się w projekcie budowlanym, podczas gdy to na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek podejmowania z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz zebrania całego materiału dowodowego, by na jego podstawie móc wydać decyzją odpowiadającą prawu,
d) art. 107 § 3 w zw. z art. 15 w zw. z art. 11 kpa przez:
- sporządzenie błędnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, niespójnego, zawierającego sprzeczności i nieodnoszącego się do wszystkich ustawowych wymagań, jakie nakładają na projekt budowlany ustawa P.b. i rozporządzenie w sprawie warunków technicznych,
- brak wskazania faktów, które organ I instancji uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,
- brak odniesienia się do wszystkich zarzutów wskazanych w odwołaniu skarżących, podczas gdy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, na organie odwoławczym spoczywał obowiązek zbadania całości sprawy w sposób niezależny od organu I instancji i wypowiedzenia się co do wszystkich zarzutów wskazanych w odwołaniu.
Podnosząc powyższe zarzuty, rozwinięte w obszernym uzasadnieniu skargi, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżący m.in. podnieśli, że sporządzony projekt budowlany narusza interes osób trzecich i jest niekorzystny dla skarżących zamieszkujących działkę nr [...]. Skarżący zwrócili uwagę na projektowany zjazd od ul. [...]w [...]prowadzący do działki nr [...]. Zdaniem skarżących zjazd ten został zaprojektowany w bliskim sąsiedztwie ich działki nr [...]oraz zjazdu na tę działkę, której właścicielami są skarżący. Zjazd ten w ocenie skarżących będzie się znajdował zbyt blisko zjazdu do działki nr [...], a zdaniem skarżących są możliwości, by zaprojektować ten zjazd w dalszej odległości od granicy działek nr [...]i [...], by właściciele działki nr [...] nie ponosili w aż tak dużym stopniu negatywnych konsekwencji bliskiego sąsiedztwa inwestycji. W ocenie skarżących, budowa zjazdu w bliskim sąsiedztwie zjazdu prowadzącego do działki nr [...] zdecydowanie zwiększy ruch samochodowy i pieszy w pobliżu nieruchomości skarżących. Ponadto zwiększy się emisja spalin, co również ich zdaniem będzie oddziaływać niekorzystnie na sąsiednią działkę i osoby tam zamieszkujące. Skarżący podali, że w przymiotowym projekcie jest możliwość zmiany umiejscowienia zjazdu łączącego działkę nr [...] z ul. [...]. Zjazd ten, aby spełniał swoją rolę - czyli połączenie nieruchomości, na której planowana jest inwestycja z ul. [...]nie musi być położony aż tak blisko zjazdu prowadzącego na działkę nr [...]. Skarżący stwierdzili, że nie ma żadnych przeszkód, zarówno prawnych, jak i technicznych, by zjazd ten zaprojektować w znacznie większej odległości od działki nr [...] niż jest to zaprojektowane obecnie. Podobnie sytuacja wygląda zdaniem skarżących, jeśli chodzi o projektowaną drogę wewnętrzną, która wg projektu ma się znajdować bezpośrednio wzdłuż granicy z działką nr [...]. Z takim umiejscowieniem drogi wewnętrznej wiążą się kolejne uciążliwości dla właścicieli nieruchomości sąsiedniej. Zdaniem skarżących istnieje możliwość poprowadzenia drogi wewnętrznej w innym miejscu niż planuje to inwestor, co byłoby z korzyścią dla inwestora i skarżących. Wraz z przesunięciem zjazdu, oddalając go od granicy z działką nr [...] można również oddalić drogę wewnętrzną od działki sąsiedniej, by zmniejszyć liczbę uciążliwości związanych z bezpośrednim sąsiedztwem drogi i działki nr [...]. Drogę wewnętrzną wraz ze zjazdem łączącym działkę nr [...]z ul. [...]można umiejscowić bliżej torów kolejowych (od strony północnej granicy działki nr [...]). Zdaniem skarżących, w tym przypadku również nie zastosowano przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. skarżący podnieśli, że nie może dojść do takiej sytuacji, że na sąsiedniej działce w bardzo bliskiej odległości od granicy działek ma powstać osiedle mieszkaniowe, a najbliżsi sąsiedzi w żaden sposób nie mogą zgłosić żadnych uwag, nawet gdy powstanie inwestycji (w tym proces budowy) będzie generować ogromne ryzyko dla skarżących związane z immisjami, pogorszeniem warunków życia, zmniejszeniem bezpieczeństwa oraz ze zmniejszeniem wartości nieruchomości należącej do skarżących, z uwagi na bardzo bliskie sąsiedztwo osiedla mieszkaniowego. Nie ulega wątpliwości, że działka nr [...]z uwagi na budowę osiedla mieszkaniowego tuż przy granicy działki straci na wartości. Skarżący podali, że mają interes prawny w tym, by nie doszło do zmniejszenia wartości ich nieruchomości i starają się zminimalizować wpływ planowanej inwestycji na ich działkę nr [...]. Skarżący podali, że jest to jeden z przykładów na potwierdzenie faktu, że interes prawny przenika się z interesem faktycznym, tym bardziej niezrozumiałe jest przyjęcie wykładni przez organ odwoławczy zawężającej pojęcie interesu z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. wyłącznie do interesu prawnego. Skarżący ponownie położyli nacisk na odległość projektowanych budynków i infrastruktury towarzyszącej (drogi dojazdowej, chodników) i podali, że istnieje możliwość, by projektowane zabudowania przesunąć w kierunku północnej granicy. Skarżący podali, że inwestor w większości przypadków przekroczył jedynie minimalnie wymaganą odległość, zamiast zaprojektować zabudowania jak najdalej od działki nr [...], a tak bliska zabudowa zwiększa ryzyko szkód na działce nr [...] w przypadku pożarów, rożnego rodzaju awarii, katastrof budowlanych itp.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z 4 marca 2026 r. uczestniczka postępowania D. S.A. z siedzibą w W., będąca inwestorem w sprawie, wniosła o oddalenie w całości skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zarzuty sprecyzowane w skardze nie podważają tej zgodności. Sąd administracyjny przy kontroli zaskarżonych aktów organów administracji publicznej kieruje się wyłącznie kryterium zgodności tych aktów z prawem. Do uchylenia zaskarżonego aktu dochodzi, gdy narusza on przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy bądź przepisy prawa procesowego w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie natomiast nieważności zaskarżonego aktu ma miejsce wtedy, gdy akt ten dotknięty jest jedną z kwalifikowanych wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 kpa. Powyższe wynika wprost z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.). W przypadku stwierdzenia przez sąd, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepisy prawa materialnego zawarte w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418), regulujące proces uzyskiwania pozwoleń na budowę. Przepisy te mają charakter norm związanych co oznacza, że w przypadku wywiązania się przez inwestora z wymogów określonych w przepisach Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno- budowlanej ma obowiązek rozstrzygnąć o wniosku zgodnie z żądaniem inwestora. Powyższe wprost wynika z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, czyli wówczas, gdy inwestor złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego) oraz gdy złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego). Wymagania natomiast wynikające z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane to konieczność sprawdzenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zgodności przedłożonego projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu oraz zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenia wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10 oraz posiadania przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych, a także aktualności zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany został poddany sprawdzeniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zgodnie z opisanymi wyżej wymaganiami i trafnie oceniony jako spełniający wszystkie wymagania określone przepisami prawa z konkluzją o braku podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem. Przede wszystkim zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany po jego uzupełnieniach okazał się kompletny od strony formalnoprawnej i poprawny pod kątem dołączenia wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, sprawdzeń z potwierdzonymi odpowiednimi zaświadczeniami uprawnieniami projektantów podpisanych pod projektem. W zaskarżonej decyzji jednoznacznie wykazano, że projekt budowlany spełnia określone wyżej wymagania w zakresie wynikającym z rodzaju i charakteru inwestycji. Jakkolwiek decyzja organu I instancji umotywowana została w sposób lakoniczny, to jednak już w decyzji odwoławczej Wojewoda w sposób kompleksowy i rzetelny wyjaśnił podstawę prawną i faktyczną rozstrzygnięcia, i odniósł się do wszystkich istotnych aspektów sprawy, wykazując istnienie podstaw do wydania decyzji pozytywnej. Wojewoda w kwestionowanej decyzji przeprowadził szeroką ocenę przedłożonego projektu budowlanego przez pryzmat wymagań wynikających z obowiązujących przepisów, w tym ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rady m.st. Warszawy z 21 września 2023 r. nr LXXXVIII/2875/2023 i określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) warunków techniczno-budowlanych. Sąd podziela dokonaną pod tym kątem ocenę przedłożonego projektu budowlanego. W ślad za prawidłowo przeprowadzoną analizą dokumentacji projektowej przez organ odwoławczy należy wskazać, że projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami powyższego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m.in. w zakresie przeznaczenia, warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasad ochrony kształtowania przestrzennego, jak również zasad obsługi komunikacyjnej, tj. na terenie oznaczonym w planie symbolem C2MW/U zaprojektowano 1 budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami oznaczony symbolem "A", a na terenie oznaczonym w planie symbolem C3MW/U zaprojektowano 3 budynki mieszkalne wielorodzinne z usługami oznaczone symbolami "B", "C", i "D". Jak wynika z pkt 5. Informacje i dane o ograniczeniach w zabudowie, ochronie konserwatorskiej, wpływie eksploatacji górnicze, zagrożeniach (str. 9 projektu zagospodarowania terenu) budynek "A" zaprojektowano jako IV-kondygnacyjny o wysokości 12,27 m (w granicach wysokości minimalnej i maksymalnej), w wyznaczonej strefie wysokościowej jako V-kondygnacyjny o wysokości 15,20 m (w granicach maksymalnej wysokości zabudowy wyznaczonej w strefie wysokościowej), a w rejonie lokalizacji dominanty przestrzennej na powierzchni nieprzekraczającej 100 m2 jako Vl-kondygnacyjny o wysokości równej 18,33 m (w granicach wymogów dla dominanty przestrzennej). Budynki oznaczonej jako "B", "C", i "D" zostały zaprojektowane jako IV-kondygnacyjne o wysokości 12,27 m (w granicach wysokości minimalnej i maksymalnej). Zaprojektowane zgodnie z nieprzekraczalnymi liniami zabudowy budynki z dachami płaskimi i długością elewacji frontowych nieprzekraczającą maksymalnej długości 80 m zostały usytuowane zgodnie z ograniczeniami związanymi z funkcjonowaniem infrastruktury kolejowej - ponad 20 metrów od osi skrajnego toru i granicy obszaru kolejowego. Zgodnie z ustaleniami planu intensywność zabudowy na działce budowlanej mieści się w przedziale minimalnej 0,5 i maksymalnej: 2,6 dla części objętej symbolem C2MW/U i 2,4 dla części objętej symbolem C3MW/U, przy maksymalnej intensywności zabudowy nadziemnej 1,8 dla części objętej symbolem C2MW/U i 1,6 dla części objętej symbolem C3MW/U. Inwestycja spełnia wymogi w zakresie powierzchni biologicznie czynnej: dla części objętej symbolem C2MW/U 40,48 % powierzchni przy wymaganej minimalnej 30% i dla części objętej symbolem C3MW/U 45,72 % powierzchni przy wymaganej minimalnej 30%. W myśl zapisów planu powierzchnia zabudowy dla części objętej symbolem C2MW/U wynosi 26,99 %, przy określonej na maksymalnym poziomie 45% i dla części objętej symbolem C3MW/U 25,27 % przy określonej na maksymalnym poziomie 40%. Zgodnie z wymogiem planu dla budynku "A" zaprojektowano 61 miejsc postojowych dla 55 mieszkań i jednego lokalu użytkowego, zaś dla budynków "B", "C" i "D" zaprojektowano 161 miejsc postojowych dla 153 mieszkań i jednego lokalu usługowego. Obsługę komunikacyjną zaprojektowano od strony ul. [...] (2 KDL). Czyniąc kolejne ustalenia w zakresie zgodności projektowanej inwestycji z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego należy stwierdzić, że projekt zagospodarowania terenu (rys. Nr [...]) jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, tj. m.in. § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną - budynki zostały usytuowane ścianą z oknami w odległościach powyżej 4 m od granicy nieruchomości), § 13 i § 60 (minimalny czas nasłonecznienia pomieszczeń oraz przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi - "(...) Niniejszy budynek ma zapewnione co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7.00-17.00. Budynki sąsiednie mają zapewnione co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7.00-17.00. Wnioski: warunki określone w § 60 zostały spełnione" (rys. nr [...]Nasłonecznienie - równonoc wiosenna (czas zimowy), i rys. nr [...]Nasłonecznienie - równonoc jesienna (czas letni), oraz "Warunek przesłaniania § 13 jest spełniony dla projektowanego budynku oraz zabudowy sąsiedniej" (rys. nr [...]Przesłanianie - rzut parteru), § 19 (zapewnienie miejsc postojowych oraz ich odległość od okien budynku i granicy działki - miejsca postojowe zaprojektowano w parkingu podziemnym), § 23 (odległość pojemników i kontenerów od okien i drzwi do budynków oraz od sąsiedniej działki - zaprojektowano miejsce do gromadzenia odpadów stałych w parterach budynków), § 29 (zakaz zmiany naturalnego spływu wód - nie dokonano zmiany spływu wód w kierunku sąsiednich nieruchomości - woda nie ujęta w instalację zewnętrzną kanalizacji deszczowej zostanie naturalnie rozsączona na działce własnej, bezpośrednio do gruntu rodzimego terenów zielonych), § 271-273 (usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe - zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych stwierdził bez uwag. "Docelowo do budynku 1 ("A") będzie zapewniony dojazd pożarowy zgodny z wymaganiami przepisów w tym zakresie. Projektowana droga pożarowa jest prowadzona wzdłuż dłuższego boku budynku, na całej jego długości. Odległość drogi pożarowej od ścian elewacyjnych budynków mieści się w granicach od 5 do 15 m. Zapewniono dojazd pożarowy o szerokości drogi tj. min. 4 m, a parametry techniczne drogi są zachowane zgodnie z wymaganiami przepisów przeciwpożarowych. Zapewniono połączenie drogi pożarowej z wyjściami z budynku za pomocą utwardzonego dojścia o szerokości m.in. 1,5 m i długości nieprzekraczającej 50 m (. ..). Najbliższy hydrant zewnętrzny jest zlokalizowany w odległości nie większej niż 75 m i nie mniejszej niż 5 m od ściany budynku, następny w odległości nie większej niż 150 m" (pkt 6. Warunki ochrony przeciwpożarowej, str. 14 projektu zagospodarowania przestrzennego). Stwierdzić również należy, że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany są kompletne, dołączone zostały wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacja dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestor przedłożył także oświadczenie projektanta i sprawdzającego złożone na podstawie art. 34 ust. 3d pkt 3 Prawa budowlanego o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Należy podkreślić, że organy administracji architektoniczno-budowlanej, na etapie wydawania pozwolenia na budowę, dokonują oceny zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami prawa. Natomiast za zgodność z prawem rozwiązań projektowych zawartych w projekcie architektoniczno-budowlanym pełną odpowiedzialność ponoszą projektanci.
Analiza zgromadzonego materiału dowodowego dowodzi, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Inwestor do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dołączył wymagane prawem dokumenty spełniające wymogi art. 35 tej ustawy, tj. projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, zawierający wymagane opinie i uzgodnienia. Brak więc było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia w świetle brzmienia art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Projekt zawiera również analizę w formie opisowej i graficznej występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, która wskazuje na zgodność projektu budowlanego z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zakresie poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich oraz nie spowoduje istotnego utrudnienia w zabudowie działki skarżących nr [...], której są współwłaścicielami. Z przepisu art. 4 Prawa budowalnego wynika prawo każdego podmiotu, który dysponuje nieruchomością na cele budowlane do zabudowy tej nieruchomości pod warunkiem zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami. Swoboda wyboru miejsca lokalizacji obiektów budowlanych może być ograniczona wyłącznie przepisami prawa. Zgodnie z art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego przepisami ograniczającymi tę swobodę są m.in. przepisy techniczno-budowlane oraz przepisy odsyłające do wiedzy technicznej. Przepisy techniczno-budowlane stanowią warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane oraz ich usytuowanie. Zobowiązują one do zachowania warunków określonych w przepisach, odpowiednich norm i odległości oraz określają miejsce realizacji inwestycji. Warunki techniczne zostały określone w aktach wykonawczych do ustawy Prawo budowlane. Natomiast zasady wiedzy technicznej nie ograniczają wolności budowlanej. Naruszeniem natomiast przepisu art. 5 ust.1 pkt 9 Prawa budowlanego, tj. wynikającej z jego treści zasady poszanowania na etapie projektowania inwestycji uzasadnionych interesów osób trzecich, byłoby zaakceptowanie projektu w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne i jego lokalizacja naruszałaby przepisy prawa i pozbawiałaby osoby trzecie możliwości zabudowy swoich nieruchomości. Skoro zaś taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza żadnych przepisów, w tym norm techniczno-budowlanych, to powoływanie się na immisje, które przecież nie pozbawiają możliwości zabudowy nieruchomości skarżących, nie może stanowić uzasadnionej przyczyny wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego pozwolenia na budowę. Ograniczenia spowodowane realizacją spornej inwestycji w zabudowie działki skarżących muszą być rzeczywiste, a nie hipotetyczne (spekulatywne). Potencjalne oddziaływanie nie może zostać sprowadzone do spekulacji. Chodzi o konkretne ograniczenia zabudowy sąsiedniej działki, które zaktualizują się na skutek powstania projektowanej zabudowy. Takich ograniczeń nie można upatrywać tylko w potencjalnym wzroście obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłą realizacją obiektu i jego użytkowaniem. Zdarzenie przyszłe i niepewne nie stanowi o interesie prawnym, a jedynie o interesie faktycznym. Wyjaśnić również trzeba, że ochrona własności przed immisjami, które zakłócają korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, może być dochodzona na drodze cywilnej przed sądami powszechnymi. Upatrywanie wadliwości zaskarżonej decyzji w okoliczności związanej z usytuowaniem zjazdu i drogi wewnętrznej w bliskiej odległości działki skarżących, którą to lokalizację kwestionują skarżący, również nie może być podstawą do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, bowiem projektowana droga wewnętrzna i zjazd w żaden sposób nie ograniczają skarżących w prawie zabudowy ich nieruchomości. Nieruchomość skarżących nie dozna ograniczeń w dopuszczalnej dotychczas zabudowie na skutek realizacji projektowanego zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych.
W rekapitulacji wszystkich przedstawionych argumentów Sąd stwierdził, że zarzuty skargi są niezasadne i nie podważają legalności zaskarżonej decyzji. Sąd również z urzędu nie dostrzegł wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia.
Z podanych przyczyn Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Jednocześnie Sąd wskazuje, że powołane orzeczenia w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).