VII SA/Wa 2400/22

VII SA/Wa 2400/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2023-07-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Pośpiech-Kłak
Izabela Ostrowska /przewodniczący sprawozdawca/
Jolanta Augustyniak-Pęczkowska
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 57 USY 7, ART. 59 A UST 2, 59F UST 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Asesor WSA Anna Pośpiech- Kłak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 lipca 2023 r. sprawy ze skargi C. P. sp. z o.o. z siedzibą w F. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 września 2022 r. nr 1518/22 w przedmiocie wymierzenia kary za przystąpienie do użytkowania budynku oddala skargę
Uzasadnienie
VII SA/Wa 2400/22
UZASADANIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 września 2022 r., Nr 1518/22, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ II instancji", "MWINB") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a.") i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm., dalej: "p.b."), po rozpatrzeniu zażalenia C. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "organ I instancji", "PINB w [...]") z dnia [...]czerwca 2022 r., Nr [...] – utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Z akt postępowania administracyjnego wynika, że postanowieniem z dnia [...]czerwca 2022 r., Nr [...] organ I instancji nałożył na inwestora – C. sp. z o.o. karę w wysokości 50 000 zł (słownie: pięćdziesiąt tysięcy złotych) za przystąpienie do użytkowania budynku produkcyjnego - suszarni elementów drewnianych zrealizowanego na działce o nr ewid. [...]położonej w obrębie [...]gm. [...] (kategoria obiektu XVIII) z naruszeniem art. 54 i 55 Prawa budowlanego. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła C. Sp. z o.o. W wyniku jego rozpoznania MWINB postanowieniem z 14 września 2022 r., Nr 1518/22 utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że budynek produkcyjny — suszarnia elementów drewnianych, znajdujący się na działce o nr ewid. [...]położonej w obrębie [...]gm. [...]zrealizowany został w oparciu o decyzję Starosty [...]z dnia [...] listopada 2018 r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany w/w budynku produkcyjnego wraz z przebudową budynku biurowego i części istniejącego budynku produkcyjnego elementów betonowych ze zmianą sposobu użytkowania na cele socjalne dla zakładu produkcji palet drewnianych w miejscowości [...]na terenie działek nr ew. [...],[...]oraz udzielającą pozwolenia na budowę. MWINB podkreślił, iż zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw: "Do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wydano ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę albo dokonano skutecznego zgłoszenia przepisy ustaw zmienianych w art. 1-4, art. 6 oraz art. 8-24 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym". W związku z powyższym, w ocenie MWINB, organ powiatowy prawidłowo wydał skarżone rozstrzygnięcie w oparciu o przepisy w brzmieniu sprzed obowiązywania w/w nowelizacji, tj. przed 19 września 2020 r.
W ocenie organu II instancji zgromadzony materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości potwierdza przystąpienie do użytkowania suszarni elementów drewnianych znajdującej się na działce o nr ewid. [...]położonej w obrębie [...]gm. [...]przed uzyskaniem decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie albo skutecznym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Organ wskazał, iż inwestor w dniu 15 marca 2021 r. zawiadomił organ powiatowy o zakończeniu budowy w/w budynku produkcyjnego. Decyzją z dnia [...]marca 2021 r., Nr [...]PINB w [...]zgłosił sprzeciw do w/w zawiadomienia. W dniu 11 czerwca 2021 r. do organu I instancji wpłynął wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowania w/w obiektu. W piśmie z dnia 22 czerwca 2021 r. inwestor wskazał, iż zgodnie z art. 31zy1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w/w wniosek stanowi zawiadomienie o zakończeniu budowy przedmiotowej suszarni. Decyzją Nr [...]z dnia [...]czerwca 2021 r. organ powiatowy zgłosił sprzeciw do w/w zawiadomienia. MWINB wyjaśnił, iż przeprowadzone czynności kontrolne potwierdzają przystąpienie do użytkowania w/w obiektu przed uzyskaniem decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie albo skutecznym zawiadomieniem o zakończeniu budowy. MWINB wyjaśnił, że przez przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego rozumie się wystąpienie określonego stanu faktycznego polegającego na rozpoczęciu korzystania z obiektu lub jego części zgodnie z jego przeznaczeniem. Przystąpić do użytkowania można tylko raz, późniejszy stan faktyczny w zakresie użytkowania należy ocenić już jako trwające użytkowanie. Tylko inwestor może zatem ponieść określoną w ustawie odpowiedzialność za fakt przystąpienia do nielegalnego użytkowania. Przesłanką nałożenia kary z art. 57 ust. 7 p.b. jest stwierdzenie faktu przystąpienia do użytkowania obiektu przed uzyskaniem pozwolenia. Nie ma podstawy prawnej do nakładania na organ obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia, czy inwestorowi można przypisać winę za naruszenia prawa".
W ocenie MWINB, organ I instancji prawidłowo jako adresata obowiązku wskazał inwestora tj. C. Sp. z o.o. W/w spółka jest bowiem adresatem decyzji o pozwoleniu na budowę w/w obiektu z dnia [...] listopada 2018 r., Nr [...]wydanej przez Starostę [...]. Zdaniem organu II instancji PINB w [...]właściwie wyliczył także kwotę kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania.
Na koniec swoich rozważań MWINB wskazał, że w ramach prowadzonego postępowania w niniejszej sprawie powiatowy organ nadzoru budowlanego wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, jak również dokonał oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami zawartymi w k.p.a. Argumenty przedstawione przez skarżącą w zażaleniu nie wnoszą do sprawy istotnych elementów i w świetle Prawa budowlanego nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia organu I instancji.
Skargę na powyższe postanowienie wniosła C. Sp. z o. o., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia PINB w [...]z [...]czerwca 2022 r., Nr [...] , a także zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie:
1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez pobieżne przeprowadzenie postępowania dowodowego, a także przeprowadzenie tego postępowania w sposób niepełny, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego; w rzeczywistości stan ten nie daje podstaw do przyjęcia, że przystąpiono do użytkowania;
2) art. 6, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego bez uwzględnienia zgłoszonych przez inwestora zastrzeżeń podczas czynności spisania protokołu;
3) art. 8 w zw. z art. 11 oraz 80 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób budzący brak zaufania Skarżącej do władzy publicznej i wyprowadzenie wniosków stojących w sprzeczności ze stanem faktycznym; naruszenie granic zasady swobodnej oceny dowodów poprzez dokonanie dowolnej, wybiórczej (sprzecznej z zasadami logicznego myślenia) oceny materiału dowodowego, przy czym powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy;
4) art. 136 k.p.a. i art. 138 k.p.a., poprzez zaniechanie przez organ II instancji przeprowadzenia merytorycznego, uzupełniającego postępowania dowodowego i wydanie postanowienia utrzymującego postanowienie organu I instancji bez podstawy do podjęcia takiego postanowienia;
5) art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez wadliwe utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, przy braku podstaw do takiego działania oraz poprzez brak wyczerpującego i rzetelnego uzasadnienia, w tym odpowiedzi na zarzuty zażalenia, wskazujące na istotne naruszenia przepisów postępowania;
6) art. 15 k.p.a. i wynikającej z niego zasady dwuinstancyjności, wskutek braku rzeczywistego rozpoznania sprawy przez organ II instancji, poprzez - mające istotny wpływ na wynik sprawy - zaniechanie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego podjęcia z urzędu czynności zmierzających do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, z jednoczesnym ograniczeniem aktywności organu wyłącznie do przeprowadzenia analizy materiałów źródłowych (akt sprawy) pomimo tego, że organ zobowiązany był do podjęcia z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, jak również do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego;
7) art. 10 k.p.a. i zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, poprzez uniemożliwienie udziału we wszystkich czynnościach dowodowych i wypowiedzenia się co do poczynionych ustaleń;
8) art. 57 ust. 7 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co do wystąpienia przesłanki uprawniającej do nałożenia kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, mimo że zebrany materiał dowodowy jednoznacznie nie dowodzi, że w omawianej sprawie powinien być zastosowany ww. przepis.
9) art. 81 a ust. 2 p.b. poprzez przeprowadzenie, co najmniej trzech kontroli, pod nieobecność inwestora lub innych osób wskazanych w tym przepisie, wadliwe przeprowadzenie czynności kontroli przez przystąpienie do kontroli bez poinformowania kontrolowanego, bez oczekiwania na inwestora lub osobę przez niego upoważnioną.
W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.
Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest postanowienie mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr 1518/22 z dnia 14 września 2022r., utrzymujące w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]Nr [...]z dnia [...]czerwca 2022r. w przedmiocie wymierzenia C. sp. z o.o. w [...]kary w wysokości 50.000 zł za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego – budynku produkcyjnego- suszarni elementów drewnianych, zrealizowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...]- z naruszeniem art. 54 i 55 Prawa budowlanego.
C. sp. z o.o. w dniu 15 marca 2021 r. zawiadomiła właściwy organ o zakończeniu budowy przedmiotowego budynku produkcyjnego. Decyzją z dnia [...]marca 2021 r., Nr [...]PINB w [...]zgłosił sprzeciw do w/w zawiadomienia. W dniu 11 czerwca 2021 r. inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowania w/w obiektu. PINB w [...]decyzją Nr [...] z dnia [...]czerwca 2021 r. zgłosił sprzeciw do w/w zawiadomienia.
W pierwszej kolejności należy podzielić stanowisko organów, że w sprawie mają zastosowanie przepisy art. 57 ust 7 Prawa budowlanego, w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawy dokonanej ustawa z dnia 13 lutego 2020r., a więc sprzed 19 września 2020r. Zgodnie bowiem z art. 27 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 lutego 2020r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. z 2020r., poz. 471) - do zamierzeń budowlanych realizowanych w oparciu o projekt budowlany sporządzony na podstawie przepisów dotychczasowych dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wydano ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę albo dokonano skutecznego zgłoszenia – przepisy ustaw zmienianych w art. 1–4, art. 6 oraz art. 8–24 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Istotną okolicznością jest zatem fakt, że w sprawie przedmiotowego zamierzenia budowlanego Starosta [...]w dniu [...] listopada 2018r. wydał decyzje udzielającą pozwolenia na budowę. Skoro zatem dla przedmiotowego obiektu ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana przed wejściem w życie ustawy nowelizującej z 13 lutego 2020 r. (tj. przed 19 września 2020 r.), to organy zasadnie przyjęły stosowanie przepisów w brzmieniu dotychczasowym.
Na wstępie wyjaśnienia także wymaga, że ustalenia poczynione przez organy prowadzą do konkluzji o prawidłowym zaliczeniu spornego obiektu do kategorii XVIII załącznika do ustawy - Prawo budowlane. Kategoria XVIII obejmuje m.in. obiekty magazynowe, jak: budynki składowe, chłodnie, hangary, wiaty. Obiekt wybudowany zgodnie z pozwoleniem na budowę (decyzja Starosty [...]z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...]) jest suszarnia elementów drewnianych, a zatem w świetle art. 55 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, przed przystąpieniem do użytkowania należało uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Ta okoliczność w zasadzie nie była kwestionowana, poza sporem jest też fakt, że wspomnianej decyzji do dnia wydania kwestionowanego postanowienia nie wydano. Sporne było natomiast przystąpienie do użytkowania obiektu.
Należy zwrócić uwagę, że przepisy Prawa budowlanego nie zawierają ustawowej definicji terminu "przystąpienie do użytkowania", w związku z czym to, czy w danym przypadku ma miejsce przystąpienie do użytkowania, zależy od dokonanych ustaleń w konkretnej sprawie. Zgodnie z dyrektywą domniemania języka potocznego pojęcia niezdefiniowane przez prawodawcę należy interpretować oraz ustalać ich sens zgodnie z ich znaczeniem przyjętym w języku potocznym. Przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego należy więc rozumieć jako rozpoczęcie korzystania, używania przynajmniej części obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem określonym w pozwoleniu na budowę. Słusznie przyjmuje się, że "przystąpienie do użytkowania" w rozumieniu art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane jest działaniem jednorazowym, polegającym na rozpoczęciu korzystania z obiektu lub jego części. Przystąpić więc do użytkowania można tylko raz, późniejszy stan faktyczny w zakresie użytkowania należy ocenić już jako trwające użytkowanie.
Niewątpliwie sytuacja taka, wbrew twierdzeniom skarżącej spółki, zaistniała w niniejszej sprawie.
Pierwsza kontrola organu nadzoru budowlanego miała miejsce w dniu 14 września 2021r. W protokole z tej czynności wskazano, iż "w budynku suszarni uruchomiony jest piec, w pomieszczeniu obok pieca znajdują się trociny (pomieszczenie zasypane) pomieszczenie suszarni w dniu kontroli zamknięte, brak możliwości dostępu (...) W dniu kontroli tartak funkcjonował w budynku produkcyjnym obok suszarni trwa produkcja palet". Okoliczności powyższe potwierdza wykonana w tym dniu dokumentacja fotograficzna. Również podczas drugiej kontroli w dniu 29 listopada 2021r. suszarnia była użytkowana co potwierdza uruchomiony piec (z komina wydobywał się dym), w magazynie opałowym znajdowały się trociny, a w jednej z komór (komora pierwsza od kotłowni) odbywał się proces suszenia palet.
Podjęto jeszcze trzy próby przeprowadzenia kontroli przedmiotowego budynku w dniach 17 lutego 2022r., 22 lutego 2022r. i 8 marca 2022r., podczas których pracownik skarżącej spółki nie wpuścił przedstawicieli PINB na teren działki. Oględziny zza ogrodzenia wykazały, że piec działał także podczas czynności kontrolnych wykonanych przez pracowników organu w dniach 22 lutego 2022r. i 8 marca 2022r., co potwierdza dokumentacja fotograficzna.
Działanie pieca w budynku suszarni zarówno w dniu 29 listopada 2021r., jak i 17 lutego 2022r., 22 lutego 2022r. i 8 marca 2022r., przeczy, w ocenie Sądu twierdzeniom skarżącej , że nie użytkowała budynku objętego pozwoleniem na budowę z dnia [...] marca 2018r., a jedynie przeprowadzała testowe uruchomienie pieca.
Bezzasadny jest stawiany w tym zakresie w skardze zarzut naruszenia art. 81a ust. 2 Prawa budowlanego. Przepis art. 81a ust. 2 stanowi, że czynności kontrolne, związane z wykonywaniem uprawnień organów nadzoru budowlanego, przeprowadza się w obecności inwestora, kierownika budowy lub robót, kierownika zakładu pracy lub wyznaczonego pracownika, bądź osób przez nich upoważnionych albo w obecności właściciela lub zarządcy obiektu, a w lokalu mieszkalnym - w obecności pełnoletniego domownika i przedstawiciela administracji lub zarządcy budynku. Natomiast w myśl art. 81a ust. 3, w przypadku kontroli podmiotu niebędącego przedsiębiorcą, w razie nieobecności osób, o których mowa w ust. 2, w uzasadnionych przypadkach, czynności kontrolne mogą być dokonywane w obecności przywołanego pełnoletniego świadka.
Są to przepisy o charakterze proceduralnym stanowiące niewątpliwie warunek konieczny zgodnego z prawem przeprowadzenie czynności kontrolnych, w tym także czynności, w wyniku których dochodzi do ustaleń uzasadniających wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 81c ust. 2. Utrwalony jest pogląd, według którego, przepisy art. 81a ust. 2 i 3 Prawa budowlanego są przepisami szczególnymi wobec przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Muszą być one wykładane z uwzględnieniem pozostałych przepisów normujących czynności kontrolne organów nadzoru budowlanego (art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 81 ust. 4, art. 81a ust. 1). Takiemu założeniu służy przyznanie organom nadzoru budowlanego uprawnień do przeprowadzania czynności kontrolnych, które nie mogą być nadmiernie sformalizowane. Jednocześnie w trakcie tych czynności kontrolnych muszą być poszanowane podstawowe prawa podmiotów, których działania organów nadzoru budowlanego będą dotyczyć. W konsekwencji należy uznać, że czynności kontrolne, w rozumieniu art. 81 ust. 4, art. 81a ust. 2 Prawa budowlanego., nie są tożsame z oględzinami jako czynnością procesową przewidzianą w art. 79 K.p.a. Nie mają w związku z tym do nich zastosowania wymagania stawiane czynnościom dowodowym, w tym także określony w art. 79 § 1 K.p.a. wymóg zawiadomienia o miejscu i terminie przeprowadzenia czynności (patrz: wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1939/09; wyrok NSA z dnia 11 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 458/10; wyrok NSA z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2515/12; wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1100/15). Wynikający zaś z art. 81a ust. 2 Prawa budowlanego wymóg przeprowadzenia czynności sprawdzających w obecności osób w tym przepisie wymienionych lub w obecności osoby wskazanej w art. 81a ust. 3, nie może być wykładany w oderwaniu od treści i systematyki przepisów art. 81a ust. 1-4. Zasadniczym przedmiotem tych unormowań jest zaś przyznanie organom nadzoru prawa wstępu do obiektu, na teren budowy lub na teren zakładu pracy, a jednocześnie zagwarantowanie osobom dysponującym określonymi uprawnieniami do kontrolowanej nieruchomości ochrony tych praw w trakcie kontroli. Z punktu wymagania określonego w art. 81a ust. 2 Prawa budowlanego, zawiadomienie właściciela nieruchomości, na której jest usytuowany obiekt budowlany podlegający czynnościom kontrolnym, o planowanej kontroli, stanowi pewną gwarancję ochrony praw właścicielskich. Jeśli mimo takiego zawiadomienia, właściciel nieruchomości bez istotnego powodu nie korzysta z możliwości obecności podczas czynności kontrolnych i nie zawiadamia organu o ewentualnej przeszkodzie, przeprowadzenie kontroli bez jego obecności nie stanowi naruszenia prawa mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można wówczas mówić również o braku mocy dowodowej protokołu z przeprowadzonej kontroli ( vide wyrok NSA z 8 marca 2018r. , II OSK 1231/16).
Przepis sankcjonujący naruszenie obowiązku wskazanego w art. 55 Prawa budowlanego ustawodawca zamieścił w art. 57 ust. 7 tej ustawy, w którego świetle w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i art. 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Z kolei w art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego uregulowane zostały kwestie dotyczące kar wymierzanych w związku ze stwierdzonymi w trakcie obowiązkowej kontroli odstępstwami od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Wspólnym elementem regulacji w art. 57 ust. 7 i art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego stanowi sposób obliczania wysokości wymierzanej kary za naruszenie przez inwestora obowiązków, w zakresie regulacji wskazanych w art. 59a ust. 2 i art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego z tym, że w tym ostatnim przypadku wymierzana kara jest 10-krotnie wyższa. Wysokość wymierzonej skarżącemu kary administracyjnej została obliczona prawidłowo jako 10-krotność iloczynu stawki opłaty (s) wynoszącej 500 zł ( art. 59f ust. 2), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (w) mającego w przypadku obiektów zaliczonych do kategorii XVIII wartość 10 ( wiersz 18 kolumna 2 tabeli zamieszczonej w załączniku do ustawy) oraz współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w) mającego wartość 1.
Należy także podkreślić, że dyspozycja art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego zawiera nie tyle uprawnienie organu nadzoru budowlanego do nałożenia kary, co obowiązek podjęcia takiego właśnie rozstrzygnięcia. Stwierdzając stan faktyczny objęty hipotezą art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego organ administracyjny nie ma zatem możliwości odstąpienia od wymierzenia kary. Jest to bowiem niezależna od stopnia zawinienia kara administracyjna nakładana w każdym przypadku samowolnego przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Kara taka powinna zostać wymierzona w każdym przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i art. 55 Prawa budowlanego.
W ocenie składu orzekającego na uwzględnienie nie zasługiwały natomiast zarzuty skargi dotyczące tak naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a. jak i naruszenia unormowania zawartego w art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów naruszenia wymienionych w skardze przepisów postępowania stwierdzić trzeba, że orzekające w sprawie organy oparły swoje orzeczenia na zgromadzonych przez siebie niebudzących żadnych wątpliwości dowodach i na ich podstawie dokonały zgodnych z zasadą prawdy obiektywnej ustaleń faktycznych. Z ustaleń tych wynika zaś niezbicie, że skarżąca przystąpiła do użytkowania suszarni elementów drewnianych zlokalizowanej na działce nr [...], w obrębie [...]nie dysponując ostateczną decyzją udzielającą pozwolenia na jej użytkowanie. Bezsporne jest w szczególności, że skarżąca spółka nie uzyskała stosownej decyzji, o jakiej jest mowa w art. 55 Prawa budowlanego.
Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259).