VII SA/Wa 2380/21

VII SA/Wa 2380/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-05-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Milicka-Stojek
Izabela Ostrowska /przewodniczący/
Tomasz Janeczko /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 2478/22 - Wyrok NSA z 2024-05-16
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 741
art. 54 ust 3 pkt 8
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), asesor WSA Anna Milicka-Stojek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 maja 2022 r. sprawy ze skargi (...)(...) na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia (...) września 2021 r. znak: (...) w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę
Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] września 2021r., znak: [...]
Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska ( dalej; " GDOŚ", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021r. poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 60 ust. 1 i art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021r. poz. 741 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), po rozpatrzeniu zażalenia M. S. ( dalej: "skarżąca") na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], (dalej: "RDOŚ", "organ I instancji") z 23 lutego 2021r., znak: [...] odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenie działki nr ewid. [...], położonej w obrębie [...], gmina P[...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Powyższe postanowienie, które jest przedmiotem skargi, zapadło
w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Pismem z 27 stycznia 2021 r., znak: [...], działając w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., Wójt Gminy [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z wnioskiem o uzgodnienie przedmiotowego projektu decyzji o warunkach zabudowy.
W toku prowadzonego postępowania (tj. w dniu 19 lutego 2021r.) Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] przeprowadził oględziny planowanego do zainwestowania terenu, po czym postanowieniem z 23 lutego 2021r., znak: [...], odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji
o warunkach zabudowy.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że realizacja wnioskowanej inwestycji na podstawie przedłożonego projektu decyzji, narusza zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych
i nadwodnych, jeżeli nie wynika to z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych, o którym mowa w § 6 ust. 1 pkt 3 uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] września 2016r. w sprawie utworzenia [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Święt. poz. 2914), dalej: "uchwała Sejmiku".
Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła M. S. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.
Skarżonym postanowieniem z dnia 10 września 2021r., znak: [...], Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta (z zastrzeżeniem ust. 3), po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 tej ustawy i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych na podstawie odrębnych przepisów.
Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska wymagane było na podstawie przepisu art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., zgodnie z którym jeden ze wskazanych wyżej organów, uzgadnia warunki zabudowy w odniesieniu do innych niż parki narodowe i ich otuliny obszarów, objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Uzgodnienie, o którym mowa powyżej, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a.
GDOŚ wyjaśnił, że inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, planowana jest do realizacji na części działki nr [...], położonej w obrębie [...], gmina [...]. Teren planowany do zainwestowania, zlokalizowany jest w granicach Chęcińsko-Kieleckiego Parku Krajobrazowego, w odniesieniu do którego obowiązują przepisy uchwały Sejmiku. W związku z powyższym, w przedmiotowym postępowaniu uzgodnieniowym, planowana inwestycja wymagała przeprowadzenia analizy w zakresie jej zgodności z przepisami tworzącymi szczególny reżim prawny dla wskazanej formy ochrony przyrody, a w szczególności zbadania czy nie narusza ona ograniczeń tam zawartych.
Organ odwoławczy przypomniał, że zgodnie z przedłożonym do uzgodnienia projektem decyzji o warunkach zabudowy, planowana inwestycja polega na budowie 3 budynków mieszkalnych jednorodzinnych o szerokości elewacji frontowej 12 m (z tolerancją 20 %) i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki od 3 do 10 m oraz nie mniej niż 6 miejsc postojowych, z uwzględnieniem miejsc garażowych. Powierzchnia zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji ma wynosić do 20 %, a powierzchnia terenu biologicznie czynnego w stosunku do terenu inwestycji ma nie być mniejsza niż 50 %. Teren planowanej do zainwestowania działki stanowi grunty orne RV i jest niezabudowany. Zlokalizowany jest wśród innych niezabudowanych terenów oznaczonych jako R, przy czym na działce bezpośrednio przylegającej od wschodu znajduje się zabudowa w postaci dwóch budynków: mieszkalnego i gospodarczego. Teren inwestycji (wyznaczony liniami rozgraniczającymi teren inwestycji), zgodnie z obliczeniami dokonanymi na podstawie pomiarów załącznika mapowego, ma powierzchnię ok 3575 m². Nieprzekraczalną linię zabudowy wyznaczono w odległości 6 m od drogi gminnej (działki nr [...]).
GDOŚ podkreślił, że w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji wskazano, że w drugim półroczu 2018 r, w odniesieniu do terenu działki nr [...] toczyło się 8 postępowań dotyczących uzgodnienia projektów decyzji o warunkach zabudowy dla budowy pojedynczych budynków mieszkalnych jednorodzinnych, przy czym wszystkie te projekty decyzji, sporządzone były na wnioski skarżącej.
GDOŚ przypomniał, że organ I instancji na podstawie zgromadzonego ówcześnie materiału dowodowego, w tym ortofotomap udostępnionych m.in. na portalach [...][...] i notatki służbowej z 26 października 2018r. sporządzonej przez pracownika Zespołu [...] Parków Krajobrazowych w [...], odmówił uzgodnienia tych projektów. Stwierdzono bowiem, że będą one naruszały zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały Sejmiku oraz zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych, o którym mowa w § 6 ust. 1 pkt 3 uchwały Sejmiku.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie ze wspomnianą wyżej notatką z 26 października 2018 r., cała powierzchnia przedmiotowej działki pokryta była wówczas zadrzewieniami. Największy udział miały krzewy, które tworzyły zwarte, niedostępne powierzchnie. Budowały je głównie śliwy tarniny, głogi i dzika róża, a w południowej części działki dodatkowo leszczyna. Pojedynczo występowały także: liguster, bez czarny i koralowy oraz trzmielina. Starsze, ponad 10 letnie drzewa, rosły pojedynczo w obrębie całej powierzchni i były to głównie brzozy oraz wierzby. Na południowej granicy działki znajdowało się też kilka (3-4) sztuk dębów. Z młodych drzew, najliczniej występowały klony, brzozy, wierzby i topole. Całość przerastał gąszcz jeżyn.
Następnie GDOŚ przypomniał, że z protokołu oględzin przeprowadzonych na przedmiotowej działce w dniu 19 lutego 2021r., wynika, że na części działki planowanej do zagospodarowania znajduje się zadrzewienie w postaci grupy 3 drzew, natomiast pokrywa śnieżna uniemożliwiła stwierdzenie, kiedy dokładnie zostały usunięte pozostałe zadrzewienia drzewa i krzewy.
Organ zaznaczył, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy, kwestią konieczną do zbadania była zgodność przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji z zakazem likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych, o którym mowa w § 6 ust. 1 pkt 3 uchwały Sejmiku, po czym przytoczył definicję pojęcia "zadrzewienie", zawartą w art. 5 pkt 27 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.
W dalszych rozważaniach organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, wynika, że teren inwestycji wyznaczony
w przedłożonym do uzgodnienia projekcie decyzji (będący częścią działki nr [...]), porośnięty był przez zadrzewienia. Skarżąca nie zakwestionowała tego faktu. Były to tzw. samosiejki różnych gatunków porastające teren, na którym zaniechano produkcji rolnej. Jak wynika z mapy stanowiącej załącznik do projektu decyzji oraz ogólnodostępnych ortofotomap, teren inwestycji otaczają tereny o podobnym charakterze (tereny rolne z zadrzewieniami) znajdujące się wśród innych terenów otwartych i półotwartych, w tym pól uprawnych. Ponadto teren inwestycji od północy graniczy z drogą gruntową, a jedynie od wschodu z działką zabudowaną budynkiem mieszkalnym i gospodarczym. Zadrzewienia te stanowiły zatem w ocenie organu odwoławczego, zadrzewienia śródpolne, o których mowa w § 6 ust. 1 pkt 3 uchwały Sejmiku.
GDOŚ stwierdził, że nie ulega wątpliwości, że zadrzewienia te, zostały wycięte z terenu inwestycji. Organ wyjaśnił, że analizując tę kwestię, wzięto także pod uwagę twierdzenia skarżącej, że wycinki dokonano w celu przywrócenia gruntu do użytkowania rolnego.
Organ podkreślił, że niezależnie od przepisów regulujących kwestię obowiązku zgłaszania i wydawania zezwoleń (tudzież sprzeciwów do zgłoszeń), niedopuszczalne jest likwidowanie i niszczenie zadrzewień (drzew i krzewów) stanowiących zadrzewienie śródpolne, przydrożne lub nadwodne w granicach form ochrony przyrody, jeżeli na ich terenie został wprowadzony ww. zakaz.
Zdaniem organu odwoławczego usunięcie zadrzewień z terenu przedmiotowej części działki, będące przygotowaniem do inwestycji, jest niezgodne z zakazem likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, wymienionym w § 6 ust. 1 pkt 3 uchwały Sejmiku. Dlatego też, przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy nie mógł zasługiwać na pozytywne uzgodnienie.
Ponadto organ odwoławczy dokonując powyższej oceny, wziął pod uwagę, że w niniejszej sprawie nie zachodzi odstępstwo od spornego zakazu określone w § 6 ust. 1 pkt 3 in fine uchwały Sejmiku. Zabudowa mieszkaniowa nie jest bowiem inwestycją wynikającą z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego ani nie stanowi budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych.
Nie mają tu również zastosowania odstępstwa określone w art. 17 ust. 2 i 3a ustawy o ochronie przyrody. Zadrzewienia, które znajdowały się na działce nr [...]nie zostały bowiem usunięte na potrzeby wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych, wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym ani realizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto zadrzewienia te nie należały do gatunków obcych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 120 ust. 2f ustawy o ochronie przyrody.
Mając na uwadze okoliczność, że przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy, narusza zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, o którym mowa w § 6 ust. 1 pkt 3 uchwały Sejmiku oraz uwzględniając fakt, iż nie jest możliwe zastosowanie odstępstw od ww. zakazu, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, że należy utrzymać zaskarżone postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] w mocy.
Skargę do Sądu na opisane wyżej postanowienie wniosła M. S. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.
Zaskarżonemu postanowieniu skarżaca zarzuciła:
a) naruszenie art. 7,77,107,80 k.p.a. w zw. z art. 83f ustawy o ochronie przyrody poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, w szczególności w zakresie określenia wyjątków ujętych w art. 83f ustawy o ochronie przyrody,
b) brak ustaleń faktycznych w zakresie możliwości zastosowania art. 83f ustawy
o ochronie przyrody, a w konsekwencji brak zastosowania tego przepisu,
c) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania podstawy prawnej dla zastosowania przepisów Uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...], w sytuacji, w której na przedmiotowej działce na dzień wydawania decyzji brak jest zadrzewienia,
d) naruszenie art. 77, 107 § 3, 80 k.p.a. w zw. z § 6 ust. 2 Uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] poprzez brak zweryfikowania, czy w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, o których mowa w § 6 ust 2 wyżej wskazanej uchwały nr [...],
e) naruszenie art. 7,77,107,80 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że na nieruchomości występowało zadrzewienie śródpolne, w sytuacji w której organ nie zgromadził materiału dowodowego pozwalającego ustalić charakter i umiejscowienie zadrzewienia.
Zdaniem skarżącej organ nie wyjaśnił zasadności i podstawy stosowania Uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] - § 6 ust. 1. Podkreśliła, że przepis ten określa zakaz wynikający z prawa miejscowego, jednakże w niniejszym postępowaniu nie doszło do naruszenia żadnego zakazu, a brak jest w dalszym ciągu wyjaśnienia z jakiej przyczyny i na jakiej podstawie organ odnosi się do tego zakazu w niniejszym postępowaniu.
Niezależnie od powyższego skarżąca zwróciła uwagę, że organ pominął wiele istotnych okoliczności. Brak konkretnego określenia jakie zadrzewienie miało występować na przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem skarżącej powielił jedynie szczątkowe ustalenia faktyczne, przedstawił charakterystykę sąsiedztwa, ale nie wskazał konkretnie jakie zadrzewienia miały występować na przedmiotowej działce.
Powyższe uchybienie prowadzi zdaniem skarżącej do dalszych naruszeń, poprzez brak konkretnego wskazania jaka roślinność miała występować wcześniej na nieruchomości organ pominął zupełnie wytyczne wynikające zarówno z zastosowanej Uchwały Sejmiku jak i przepisy art. 83 f ustawy o ochronie przyrody.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia, przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że odpowiada ono prawu.
Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie GDOŚ z 10 września 2021 r., utrzymujące w mocy postanowienie RDOŚ z dnia 23 lutego 2021 r. w sprawie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenie działki nr ewid. [...], położonej w obrębie [...], gmina [...].
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów w rozpoznawanej sprawie, stanowił art. 53 ust. 4 u.p.z.p., zgodnie z którym decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak i decyzję o warunkach zabudowy, wydaje się po uzgodnieniu z właściwymi organami. W odniesieniu do obszarów innych niż wymienione w pkt 7 objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, decyzje takie, wydawane są po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska.
Organ negatywnie uzgodnił przedłożony przez skarżącą projekt inwestycji, ponieważ zasadnie uznał, że narusza on obowiązujący zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynika to z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych, a tym samym nie uwzględnia warunków ochrony w [...].
W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie, nie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc i wskazanych w skardze: art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 83f ustawy o ochronie przyrody (Dz. U. z 2021 r. poz. 1098), jak również z naruszeniem § 6 ust. 2 Uchwały nr [...]Sejmiku Województwa [...] Zdaniem Sądu organ odwoławczy zasadnie ocenił, że pozytywne uzgodnienie przedłożonego przez skarżącą projektu, naruszałoby zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, o którym mowa w § 6 ust. 1 pkt 3 uchwały Sejmiku. Organy słusznie także oceniły, że nie jest możliwe zastosowanie odstępstw od tego zakazu.
Zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie naruszył art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., bowiem w sposób wyczerpujący zgromadził materiał dowodowy i poddał go rzetelnej ocenie, w tym także w kontekście wyjątków określonych w art. 83f ustawy o ochronie przyrody i słusznie nie znalazł podstaw do ich zastosowania.
Wbrew zarzutom skargi, organ prawidłowo ustalił, że na przedmiotowej działce występowało zadrzewienie śródpolne, przy czym ustalenia organu pozwalają na umiejscowienie tego zadrzewienia i jego charakter.
Dowodami pozwalającymi na dokonanie takich ustaleń są ogólnie dostępne ortofotomapy oraz notatka służbowa z dnia 26 października 2018 r., sporządzona przez pracowników Zespołu [...] i Nadnidziańskich Parków Krajobrazowych w [...], w czasie prowadzonego w 2018 r. przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] postępowania w sprawie wnioskowanej ówcześnie przez skarżącą zabudowy na przedmiotowym terenie.
Z treści tej notatki wynika, że w dacie jej sporządzania, niemal cała powierzchnia działki, pokryta była zadrzewieniami. Największy udział miały krzewy, które tworzyły zwarte, niedostępne powierzchnie. Budowały je głównie śliwy tarniny, głogi i dzika róża, a w południowej części działki dodatkowo leszczyna, pojedynczo występowały także: liguster, bez czarny i koralowy oraz trzmielina. Starsze, ponad 10 letnie drzewa, rosły pojedynczo w obrębie całej powierzchni i były to głównie brzozy oraz wierzby. Na południowej granicy działki znajdowało się też kilka (3-4) sztuk dębów. Z młodych drzew, najliczniej występowały klony, brzozy, wierzby i topole. Całość przerastał gąszcz jeżyn. Organ więc wbrew argumentacji przedstawionej w skardze, precyzyjnie wskazał, jakie zadrzewienie występowało na przedmiotowej nieruchomości.
Zgodnie z definicją zawartą w art. 5 pkt 27 ustawy o ochronie przyrody, zadrzewieniem są pojedyncze drzewa, krzewy albo ich skupiska niebędące lasem w rozumieniu ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach lub plantacją, wraz z terenem, na którym występują, i pozostałymi składnikami szaty roślinnej tego terenu. Organ słusznie wyjaśnił, że mimo że ustawa o ochronie przyrody nie definiuje pojęcia zadrzewienia śródpolnego, to jego rozumienie nie budzi wątpliwości. Jest to bowiem zadrzewienie w znaczeniu zdefiniowanym w powołanym wyżej przepisie, z tym że znajdujące się wśród pól, czy też innych terenów otwartych lub półotwartych o charakterze rolniczym (użytków rolnych).
Takie rozumienie pojęcia zadrzewień, znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądowo-administracyjnym ( np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 210/11, LEX nr 1097504 ).
Zdaniem Sądu, opisane w notatce z dnia 26 października 2018 r., sporządzonej przez pracowników Zespołu [...] Parków Krajobrazowych w [...] skupiska roślinności znajdujące się na działce skarżącej, mieszczą się we wspomnianej wyżej definicji zadrzewień.
Organ odwoławczy precyzyjnie również wyjaśnił, dlaczego w jego ocenie zadrzewienia te należy zaliczyć do śródpolnych. Wskazał bowiem, że znajdujące się na działce rośliny były samosiejkami różnych gatunków porastających teren, na którym zaniechano produkcji rolnej. Organ wskazał również, ze z mapy stanowiącej załącznik do projektu decyzji oraz ogólnodostępnych ortofotomap, wynika, że teren inwestycji otaczają tereny o podobnym charakterze (tereny rolne z zadrzewieniami) znajdujące się wśród innych terenów otwartych i półotwartych, w tym pól uprawnych. Teren inwestycji od północy graniczy z drogą gruntową, a jedynie od wschodu z działką zabudowaną budynkiem mieszkalnym i gospodarczym.
Porównanie stanu faktycznego wynikającego z treści wspomnianej notatki ze stanem opisanym w protokole wizji w terenie przeprowadzonej w dniu 19 lutego 2021 r. i dołączonym do niej materiałem fotograficznym, prowadzi zdaniem Sądu do jednoznacznego wniosku, że opisane wyżej zadrzewienia zostały celowo usunięte, przez skarżącą, co potwierdziła ona swoim oświadczeniem złożonym do protokołu.
Skarżąca stwierdziła, że zadrzewienia te zostały usunięte w celu przywrócenia gruntów nieużytkowanych do użytkowania rolniczego i nastąpiło to bez pisemnego zgłoszenia z uwagi na przepis art. 83f ustawy o ochronie przyrody zwalniający z obowiązku takiego zgłoszenia. Oświadczenie to zdaniem Sądu nie odpowiada rzeczywistemu zamiarowi skarżącej, o czym mowa będzie w dalszej części uzasadnienia.
Wskazać w tym miejscu należy, że wbrew argumentacji zaprezentowanej w skardze, organ nie pominął wytycznych wynikających z art. 83f ustawy o ochronie przyrody.
Przepis ten określa szczegółowo wyjątki od obowiązku uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów, zaś jednym z nich przewidzianym w ust. 1 pkt 3b jest usuwanie drzew lub krzewów w celu przywrócenia gruntów nieużytkowanych do użytkowania rolniczego.
Zdaniem Sądu podkreślić należy, że niezależnie od przepisów regulujących kwestię obowiązku zgłaszania i wydawania zezwoleń, za niedopuszczalne należy uznać likwidowanie i niszczenie zadrzewień stanowiących zadrzewienie śródpolne, przydrożne lub nadwodne w granicach form ochrony przyrody, jeżeli na terenie, na którym są one położone, obowiązuje w tym zakresie zakaz.
Wskazać bowiem należy, że przepisy ustawy o ochronie przyrody, a w tym także przewidujący wyjątki od uzyskania zezwolenia art. 83f, nie przewidują odstępstwa, w ramach którego dopuszczalne byłoby likwidowanie zadrzewień śródpolnych na terenach parków krajobrazowych. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, ze art. 83f ustawy o ochronie przyrody jest bardzo obszernym przepisem, przewidującym liczne wyjątki, zaś skarżąca nie sprecyzowała w skardze o który z nich chodzi. Dlatego za niezasadny uznać należy zarzut braku wyczerpującego zgromadzenia przez organ materiału dowodowego w zakresie tychże wyjątków. Jedynie na podstawie oświadczenia skarżącej złożonego do protokołu wizji w terenie, Sąd wnioskuje, że skarżąca ma na myśli wyjątek określony w art. 83f ust. 1 pkt 3b ustawy o ochronie przyrody.
Skarżąca wielokrotnie bezskutecznie ubiegała się o przeznaczenie terenu przedmiotowej działki pod zabudowę mieszkaniową w 2018 r., jak również ubiega się o to obecnie. Stoi to jednocześnie w sprzeczności z deklarowanym przez skarżącą celem wycinki zadrzewień, jakim rzekomo miało być przywrócenie gruntu do użytkowania rolnego.
Postępowanie skarżącej oceniane przez pryzmat wcześniej toczących się postepowań, prowadzi zdaniem Sądu do jednoznacznego wniosku, że niezgodne z zakazem likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, wymienionym w § 6 ust. 1 pkt 3 uchwały Sejmiku usunięcie przez skarżącą zadrzewień z terenu przedmiotowej części działki, było w istocie przygotowaniem do kolejnej inwestycji.
Należy zatem zdaniem Sądu zgodzić się z organami, że brak było podstaw do pozytywnego uzgodnienia przedłożonego przez skarżącą projektu. Uzgodnienie warunków zabudowy po uprzednim dokonaniu przez skarżącą zniszczenia występujących na działce zadrzewień śródpolnych, stanowiłoby legalizację działań naruszających analizowany zakaz (por. wyroki NSA z dnia 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1063/19 i z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 1894/16 oraz wyroki WSA w Warszawie: z dnia 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 544/14 i z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2720/12).
Odnośnie do zarzutu braku zweryfikowania, czy w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, o których mowa w § 6 ust. 2 uchwały Sejmiku, wskazać należy, że wymienia on wyjątki od zakazów określonych w § 6 ust. 1 uchwały.
W myśl tego przepisu, zakazy, o których mowa w ust. 1 nie dotyczą:
1) terenów objętych ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody parku krajobrazowego;
2) terenów objętych ustaleniami projektów planów zagospodarowania przestrzennego lub projektów studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, dla których przeprowadzona strategiczna ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody parku krajobrazowego;
3) realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których procedura dotycząca oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody parku krajobrazowego.
Analiza powyższych zapisów, prowadzi do wniosku, że nie mają one zastosowania w realiach rozpoznawanej sprawy. Zapisy § 6 ust. 2 pkt 1 i 3 uchwały Sejmiku odnoszą się bowiem do sytuacji, w których przeprowadzona została ocena oddziaływania na środowisko, a ta wykonywana jest jedynie dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do których inwestycja będąca przedmiotem niniejszego postępowania się nie zalicza.
Z kolei zapis § 6 ust. 2 pkt 2 uchwały Sejmiku odnosi się do terenów objętych ustaleniami projektów planów zagospodarowania przestrzennego lub projektów studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, dla których przeprowadzona strategiczna ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody parku krajobrazowego.
Z materiału dowodowego nie wynika by w odniesieniu do terenu planowanej inwestycji, obowiązywały tego rodzaju akty planistyczne mieszczące się w zakresie powyższego odstępstwa.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.