VII SA/Wa 2334/21

VII SA/Wa 2334/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Artur Kuś /przewodniczący/
Marta Kołtun-Kulik /sprawozdawca/
Mirosław Montowski
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 1912/22 - Wyrok NSA z 2025-03-13
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 106
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś, Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), sędzia WSA Mirosław Montowski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2022 r. sprawy ze skargi (...)i (...) na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia (...) września 2021 r. znak: (...) w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 17 września 2021 r., znak: DOA-WPPOH.612.128.2021.LC, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: "GDOŚ", "organ odwoławczy") - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania G.K. i M. K. - utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. (dalej: "RDOŚ", "organ I instancji") z [...]marca 2021 r, znak: [...], w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji.
Postanowienie organu odwoławczego zapadło w poniższym stanie faktycznym i prawnym.
Pismem z [...]marca 2021 r., znak: [...], Burmistrz Ł.zwrócił się do RDOŚ o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej, zbiornika na nieczystości płynne oraz własnego ujęcia wody (studni) na terenie działki nr [...] położonej w miejscowości [...], gmina Ł..
RDOŚ, ww. postanowieniem z [...]marca 2021 r., znak: [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, wskazując że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia naruszyłaby zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego z dnia 15 marca 2005 r., Nr 3, w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Mazow., Nr 66 poz. 1701, ze zm., dalej: "Rozporządzenie"), stanowiący, iż na omawianym obszarze chronionym zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożyły G.K. i M.K., podnosząc, że "budynek został wybudowany w latach 90-tych XX wieku. W związku z brakiem dokumentacji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w W. nakazuje o sporządzenie projektu budowlanego zamiennego.".
Powołanym na wstępie postanowieniem z 17 września 2021 r. GDOŚ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie RDOŚ.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 741, ze zm.), decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż parki narodowe i ich otuliny obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody.
GDOŚ stwierdził, że przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy dotyczy budowy budynku rekreacji indywidualnej, zbiornika na nieczystości płynne oraz własnego ujęcia wody (studni) na terenie działki nr [...] położonej w miejscowości [...], gmina Ł., w granicach N. Parku Krajobrazowego (którego funkcjonowanie reguluje ww. Rozporządzenie) oraz w granicach obszarów Natura 2000: Dolina [...]B.(PLB[...]) i Ostoja N. (PLH[...]).
Dalej wskazał, że w przypadku pokrywania się obszarów Natura 2000 z innymi obszarowymi formami ochrony przyrody, organ ochrony przyrody przy uzgadnianiu projektu decyzji o warunkach zabudowy winien w pierwszej kolejności zbadać, czy realizacja przedsięwzięcia nie naruszy zakazów zawartych w aktach prawa miejscowego ustanawiających (wyznaczających) inne niż Natura 2000 obszary ochrony przyrody. Następnie organ ten powinien uwzględnić wpływ danej inwestycji na obszary Natura 2000. Wskazana kolejność postępowania przy uzgadnianiu projektów decyzji o warunkach zabudowy pozwoli uniknąć przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 w sytuacji, gdy z postępowania wyjaśniającego wynika, że jest to zbędne, gdyż inwestycja na danym terenie, z uwagi na naruszenie zakazów tam obowiązujących, i tak nie może zostać zrealizowana.
Zatem, jak stwierdził GDOŚ, w niniejszej sprawie istotne było wyjaśnienie w pierwszej kolejności, czy planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z regulacjami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2021 r., poz. 1098), wynikającymi z utworzenia N. Parku Krajobrazowego, w kontekście obowiązujących na tym obszarze zakazów związanych z ochroną przyrody.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że z treści mapy zasadniczej stanowiącej załącznik do przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że teren inwestycji znajduje się, jak słusznie wskazał organ I instancji, w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegu starorzecza B. Powyższe znajduje potwierdzenie zarówno w części tekstowej przedłożonego projektu decyzji, jak i na zdjęciach satelitarnych oraz mapach topograficznych umieszczonych na ogólnodostępnym portalu internetowym Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii Geoportal (www.geoportal.gov.pl). Mając na uwadze wyżej określoną lokalizację spornej inwestycji, GDOŚ stwierdził, że projekt decyzji jest niezgodny z § 3 ust. 1 pkt 7 ww. Rozporządzenia, zgodnie z którym w granicach rzeczonego obszaru chronionego zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych.
GDOŚ podniósł, że z treści zażalenia można wnioskować, iż niniejsze postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy jest skutkiem stwierdzenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w W. (decyzja z [...] grudnia 2020 r., nr [...]), że na przedmiotowej działce znajduje się budynek rozbudowany w ramach samowoli budowlanej i konieczne jest uzyskanie przez Inwestorki niezbędnych decyzji i uzgodnień. Powyższą okoliczność potwierdza treść projektu decyzji o warunkach zabudowy, w części poświęconej ustaleniom dotyczącym ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu. GDOŚ wyjaśnił, że ww. okoliczność nie ma znaczenia dla stosowania omawianego zakazu, gdyż zakaz ten odnosi się również do samowoli budowlanej, ponieważ samowola budowlana jest obiektem, który nie jest zgodnie z prawem legalnym obiektem budowlanym. Oznacza to, że samowola, chociaż istnieje fizyczne, to jej istnienie nie jest potwierdzone w systemie prawnym. Dlatego też w wyniku legalizacji samowoli powstanie nowy obiekt budowlany w pasie szerokości 100 m od brzegu starorzecza B. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 grudnia 2014 r, sygn. akt II OSK 1215/13, zaaprobował stanowisko organów orzekających oraz Sądu pierwszej instancji, iż "przy ocenie zgodności spornej samowoli z przepisami prawa należy zastosować przepisy z chwili orzekania, a nie z momentu, w którym dopuszczono się samowoli budowlanej.".
GDOŚ wskazał, że w związku z niezgodnością projektu decyzji z zakazem z § 3 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia należało ustalić, czy w okolicznościach niniejszej sprawy możliwe jest zastosowanie odstępstw od ww. zakazu, wynikających z Rozporządzenia oraz ustawy ochronie przyrody. Stwierdził, że z uwagi na charakter inwestycji nie jest jednak możliwe zastosowanie odstępstwa wynikającego z drugiej części § 3 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia, dotyczącego obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej.
Stosownie do § 3 ust. 3 Rozporządzenia zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 7 nie dotyczy obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi, że dla przedmiotowego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ww. odstępstwo nie ma zastosowania.
Przedmiotowa inwestycja nie dotyczy także wykonywania zadań na rzecz obronności kraju bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, realizacji inwestycji celu publicznego, a także wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych. W związku z powyższym nie zachodzi żadne z odstępstw określonych w art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody.
Mając na uwadze, że przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy stoi w sprzeczności z zakazem określonym w § 3 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia oraz że nie jest możliwym zastosowanie odstępstw od tegoż zakazu, GDOŚ utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w mocy jako prawidłowe.
G.K. oraz M.K. (dalej: "skarżące"), reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosły skargę na postanowienie GDOŚ z 17 września 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając:
1) naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., przez zaniechanie ustalenia daty zakończenia budowy każdego z obiektów budowlanych stanowiących przedmiot postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ skutkowało zastosowaniem prawa materialnego, które nie obowiązywało w dacie zakończenia budowy poszczególnych obiektów budowlanych;
2) naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) przez jego niewłaściwe zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do wydania postanowienia w oparciu o niewłaściwą podstawę prawną;
3) naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 144 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do utrzymania w mocy przez organ drugiej instancji postanowienia organu pierwszej instancji dotkniętego wadami, uzasadniającymi jego uchylenie i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości.
Skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżące wskazały, m.in. że budowę altany drewnianej na terenie działki nr [...] zrealizowano na podstawie decyzji Burmistrza Gminy Ł. nr [...]. Rozbudowę prowadzono w latach 1994-1995. Taki stan rzeczy wynika ze zgromadzonych w sprawie dokumentów. Potwierdzają go nadto złożone do akt sprawy oświadczenia świadków (S. J., B. L. oraz M. W.). Z oświadczeń skarżących wynika zaś - że rozbudowa prowadzona była krótko, bez żadnych przerw w latach 1994-1995.
Podniosły, że organy obu instancji musiały wiedzieć, że prowadzą postępowanie wpadkowe w stosunku do postępowania legalizacyjnego prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. oraz że prowadzą je w stosunku do już zabudowanej działki oraz już istniejącego obiektu budowlanego. To obligowało je do precyzyjnego ustalenia, w pierwszej kolejności kiedy obiekt ten powstał oraz w dalszej, jakie prawo materialne należy w rezultacie stosować. Organy obu instancji obowiązane były do precyzyjnego ustalenia stanu budowy na dzień 31 grudnia 1994 r. w szczególności zaś do rozstrzygnięcia tego czy w tej dacie obiekt budowlany nadawał się do użytkowania. Kwestia stanu zaawansowania prac na dzień 31 grudnia 1994 r. przekłada się na to, czy do legalizacji obiektu budowlanego stosować należy ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane, (Dz.U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) i przepisy do których ona odsyła, czy ustawę z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, (Dz.U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229) i przepisy do których ona odsyła.
Skarżące stwierdziły, że stan zaawansowania robót pozwalał na przyjęcie, że w dacie 31 grudnia 1994 r. obiekt budowlany stanowiący przedmiot niniejszego postępowania nadawał się do użytkowania.
Ponadto, w okresie budowy obiektu budowlanego stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania: a) nie obowiązywała ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.); b) nie obowiązywała ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2004r. Nr 92 poz. 880 z późn. zm.); c) nie obowiązywało rozporządzenie nr 3 Wojewody Mazowieckiego z dnia 15 marca 2005 r. w sprawie N. Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 66, poz. 1701 z późn. zm.); d) obowiązywała ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1994 r. Nr 89, poz. 415 z późn. zm.); e) obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. zatwierdzony uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 1994 r. przez Radę Gminy Ł., (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr 15, poz. [...]).
Dalej wskazały, że ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidywała konieczności uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Wyjaśniły, że ww. ustawa przewidywała konieczność uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z wojewódzkim inspektorem ochrony środowiska oraz wojewódzkim inspektorem sanitarnym, ale tylko w odniesieniu do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi, z czym - bez najmniejszych wątpliwości - nie mamy do czynienia w realiach niniejszej sprawy. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Ł. zatwierdzony uchwałą Nr [...]z dnia [...] grudnia 1994 r. przez Radę Gminy Ł., dopuszczał natomiast na obszarze obejmującym działkę ewidencyjną nr [...] zabudowę mieszkalną. Z powyższego jednoznacznie wynika, że w postępowaniu legalizacyjnym prowadzonym w stosunku stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania działki oraz znajdującego się na niej obiektu budowlanego stosować należy przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Z przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. prawo budowlane wynika, że do samowoli budowlanych należy stosować przepisy obowiązujące w dacie ich budowy, co w realiach niniejszej sprawy oznacza stosowanie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że decyzja o warunkach zabudowy nie wymagała uzgodnienia z regionalnym organem właściwym do spraw ochrony środowiska, o ile nie dotyczyła inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi. Z przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. prawo budowlane wynika ponadto, że samowole budowlane można legalizować, o ile nie znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub nie powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W świetle powyższego, zdaniem skarżących, Burmistrz Ł. w ogóle nie powinien był się zwracać do organu pierwszej instancji z wnioskiem o uzgodnienie warunków zabudowy. Wszczęte postępowanie organ pierwszej instancji, bądź organ drugiej instancji (po uchyleniu postanowienia organu pierwszej instancji) powinien umorzyć. Artykuł 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie znajdował bowiem zastosowania w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 17 września 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z [...]marca 2021 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku rekreacji indywidualnej, zbiornika na nieczystości płynne oraz własnego ujęcia wody (studni) na terenie działki nr [...] położonej w miejscowości [...], gmina Ł..
Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: "u.p.z.p."), decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi (w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Oznacza to, że postępowanie uzgadniające jest prowadzone w ramach postępowania "głównego", czyli postępowania zmierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Dotyczą one oceny zgodności decyzji z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę, w związku, z którą ustawodawca nakłada obowiązek uzgodnienia. Organ uzgadniający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. Organ może odmówić uzgodnienia tylko wtedy, gdy przedstawiony projekt decyzji jest sprzeczny z wyraźnie wskazanym przepisem prawnym.
Zaznaczyć także należy, że postępowanie o ustalenie warunków zabudowy (w trakcie którego RDOŚ wydał postanowienie z 31 marca 2021 r.) jest wynikiem postępowania legalizacyjnego, w którym - w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. (dalej: "PINB") nakazał skarżącym, w terminie pięciu miesięcy od daty uprawomocnienie się niniejszej decyzji, sporządzenie i przedstawienie projektu budowlanego zamiennego budynku rekreacji indywidualnej wraz z oceną techniczną, zrealizowanego na działce nr ew. [...], położonej w miejscowości [...], uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz przedłożenie aktualnej decyzji o warunkach zabudowy. PINB wskazał, że podczas czynności kontrolnych ustalono, że na ww. działce znajduje się budynek rekreacji indywidualnej w konstrukcji drewnianej o wymiarach zewnętrznych 6,70 x 8,35 m (55,94 m2) z poddaszem użytkowym i dachem dwuspadowym krytym blachą trapezową. Do budynku od strony wejściowej przylega zadaszenie wsparte na drewnianych słupach o wymiarach 6,70 x 3,50 m pokryte blachą trapezową stanowiące samodzielną konstrukcję. Jedna ze skarżących oświadczyła, że budynek został zrealizowany w latach 90-tych na podstawie pozwolenia na budowę, zaś zadaszenie wykonano w 2011 r. Podczas kontroli nie przedłożono jednak dokumentów związanych z budową, tj. pozwolenia na budowę. W archiwach Urzędu Miejskiego w Ł. odnaleziono decyzję z [...] kwietnia 1994 r. udzielająca pozwolenia na budowę altany drewnianej o powierzchni zabudowy do 26 m2. Ze zdjęć lotniczych wykonanych w latach 1997, 2010 oraz 2017 wynika, że przedmiotowy budynek rekreacji indywidualnej w aktualnej formie istniał już w 1997 r., zmianie uległa jedynie powierzchnia przylegającego zadaszenia, które w roku 2017 jest większe niż to z roku 2010, co potwierdza oświadczenie inwestorki o jego realizacji w 2011 r. W związku z koniecznością doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, PINB zobowiązał więc skarżące do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego oraz aktualnej decyzji o warunkach zabudowy.
Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów skargi wskazać należy, że przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu nie jest prawidłowość prowadzonego przez PINB w Węgrowie postępowania legalizacyjnego w sprawie budynku rozbudowanego w ramach samowoli budowlanej, w tym czy organ nadzoru budowlanego ustalił właściwie stan faktyczny i przyjął właściwe przepisy Prawa budowlanego (z 1994 r. a nie z 1974 r.).
Istota rozpatrywanej sprawy sprowadza się do oceny czy realizacja (a ściślej rzecz ujmując zalegalizowanie) obiektu budowlanego, będącego przedmiotem wniosku skarżących o ustalenie warunków zabudowy, dałaby się pogodzić z zakazem ustanowionym w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia nr 3 Wojewody Mazowieckiego z dnia 15 marca 2005 r. w sprawie N. Parku Krajobrazowego. Powyższe rozporządzenie zostało wydane na podstawie art.16 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz. 880). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 7 tego rozporządzenia zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej.
Zgodnie z § 3 ust. 3, zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt. 7 nie dotyczy obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.
Sąd podziela stanowisko RDOŚ, utrzymane przez organ odwoławczy, że wydając uzgodnienie w niniejszej sprawie naruszony zostałby zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia. Prawidłowo zostało ocenione, że do spornej inwestycji nie ma zastosowanie wyjątek przewidziany w pkt 7. Podobnie nie ma zastosowania odstępstwo od powyższego zakazu z § 3 ust. 3, gdyż w dniu wejścia w życie rozporządzenia nr 3 nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym położona jest działka skarżących.
Właściwe jest także twierdzenie RDOŚ, że w procedurze legalizacji samowoli budowlanej dokonuje się oceny jej zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązującymi w dacie wydania decyzji a nie z chwili okresu budowy spornej inwestycji (np. wyrok NSA z 8 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 899/14). Innymi słowy, podstawową przesłanką legalizacji samowoli budowlanej jest zgodność obiektu budowlanego z przepisami z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego obowiązującymi w dacie likwidacji samowoli, a więc w dacie rozstrzygania przez organ administracji. Nadto, wydanie decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do inwestycji już zrealizowanych dopuszczalne jest wyjątkowo, to jest w sytuacji nałożenia na inwestora przez organ nadzoru budowlanego obowiązku przedłożenia tej decyzji w ramach postępowania zmierzającego do doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem (co ma miejsce w niniejszej sprawie).
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd nie uwzględnił postawionych w skardze zarzutów, uznając je za niezasadne w omawianym stanie faktycznym i prawnym.
Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, Sąd wyjaśnia że naruszenie przepisów procedury może stanowić podstawę wyeliminowania kontrolowanego postanowienia z obiegu prawnego jedynie w razie, gdy stwierdzone uchybienia mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznanej sprawie taka sytuacja nie zaistniała.
W tym stanie sprawy Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku