Pełny tekst orzeczenia VII SA/Wa 213/19

VII SA/Wa 213/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-07-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-01-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Rudnicki
Izabela Ostrowska
Joanna Gierak-Podsiadły /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Inspekcja sanitarna
Sygn. powiązane
II OSK 126/20 - Wyrok NSA z 2023-01-26
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2008 nr 45 poz 271
art. 3a
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - tekst jednolity.
Dz.U. 2017 poz 149
art. 103
Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.) Sędziowie: WSA Izabela Ostrowska WSA Grzegorz Rudnicki Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2019 r. sprawy ze skargi P. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi P. G., prowadzącego działalność pod firmą [...] ("skarżący"), jest decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego ("GIS") z [...] grudnia 2018 r., znak [...], wydana w sprawie dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
[...] stycznia 2014 r. Ministerstwo Zdrowia przekazało Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu pismo U. Y., zawiadamiające o nieprawidłowym oznakowaniu herbat z ziół leczniczych.
Sprawa została przekazana Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w [...] ("PPIS"), który [...] marca 2014 r. wszczął postępowanie administracyjne. Po jego przeprowadzeniu organ ten decyzją z [...] września 2014 r. nr [...] na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, "k.p.a.") umorzył postępowanie dotyczące nieprawidłowego oznakowania opakowań produktów pn. [...] a 50 g, [...] a 100 g, "[...]35 g, wprowadzanych do obrotu przez skarżącego, oraz nieprawidłowej prezentacji i reklamy tych produktów. Organ ten przyjął, że wobec faktu, iż objęte postępowaniem produkty spełniają kryteria produktu leczniczego, a tym samym na podstawie art. 3a ustawy Prawo farmaceutyczne podlegają przepisom tej ustawy, brak jest właściwości rzeczowej do występowania organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej w tej sprawie. Podejmując tę decyzję, organ oparł się na opinii sporządzonej na prośbę [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego przez Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych ("URPL") z [...] czerwca 2014 r., znak [...].
W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego od ww. decyzji, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny ("[...]PWIS") decyzją z [...] grudnia 2014 r., znak [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 29 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 242/15 oddalił skargę skarżącego na powyższe rozstrzygnięcie. 27 lipca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 2938/15 oddalił skargę kasacyjną skarżącego od ww. wyroku Sądu I instancji.
Pismem z [...] kwietnia 2018 r. PPIS wystąpił do [...]PWIS o rozważenie konieczności wszczęcia postępowania przez ten organ w sprawie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w związku z wprowadzaniem do obrotu jako żywność produktów niebędących żywnością.
[...]PWIS postanowieniem z [...] czerwca 2018 r., znak [...] wszczął postępowanie, a następnie decyzją z [...] sierpnia 2018 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 2 i art. 104 ust. 1-4 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2017 r. poz. 149 ze zm., "ustawa o bezpieczeństwie żywności i żywienia") wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 3.000 zł w związku z wprowadzaniem do obrotu jako żywność produktów "[...] pn.: "[...] g, "[...] 100 g, "[...] 35 g, niebędących żywnością.
W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że czyn polegający na wprowadzaniu do obrotu jako żywność ww. produktów wypełnia znamiona czynu, o którym mowa w art. 103 ust. 1 pkt 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, tj. wprowadzania do obrotu jako żywność produktu niebędącego żywnością. Czyn ten stanowi podstawę do wymierzenia podmiotowi kary pieniężnej. Zgodnie z art. 103 ust. 2 pkt 1 tej ustawy w przypadku, gdy popełniony został ww. czyn, wysokość kary pieniężnej może być wymierzona do pięciokrotnej wartości brutto produktu niebędącego żywnością wprowadzanego do obrotu jako żywność. Zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika strony, z 2 grudnia 2014 r., przesłanym do PPIS, ilość i wartość brutto produktów wprowadzanych do obrotu wynosiła:
- "[...] 50 g (nr partii [...], data minimalnej trwałości: 04.2015) – 1444 szt., wartość brutto wg cen zakupu 6.122,56 zł,
- [...] 100 g o (nr partii [...], data minimalnej trwałości: 04.2015) - 1025 szt., wartość brutto wg cen zakupu 4.633 zł,
- "[...]35 g (nr partii [...], data minimalnej trwałości: 04.2015) - 795 szt., wartość brutto 3.625,20 zł.
Organ wyjaśnił, że ustalając wysokość kary pieniężnej wziął pod uwagę czynniki wymienione w art. 104 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.
[...]PWIS wskazał m.in., że skarżący jest doświadczonym podmiotem działającym na rynku spożywczym, bowiem działalność handlową polegającą na sprzedaży środków spożywczych w opakowaniach jednostkowych, w tym suplementów diety, produktów ziołowych i kosmetyków naturalnych, prowadzi na podstawie decyzji PPIS z [...] czerwca 2010 r. Jako doświadczony podmiot winien więc znać i przestrzegać prawo żywnościowe, które definiuje pojęcie żywności/środka spożywczego. Z art. 2 Rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie żywności (Dz. Urz. UE L 31 z 1 lutego 2002 r.) w sposób oczywisty wynika, że produkty lecznicze nie mogą być kwalifikowane jako żywności/środek spożywczy. Podmiot wprowadzając produkty do obrotu i dokonując ich kwalifikacji winien uwzględnić przede wszystkim ogół cech produktu a w szczególności jego skład, właściwości farmakologiczne, jakie można ustalić o aktualny stan wiedzy naukowej, w tym ryzyko związane ze stosowaniem danego produktu przez konsumentów. Przesądzającym kryterium jest znaczący wpływ skutków substancji zawartych w produkcie na metabolizm i w rzeczywistości na funkcjonowanie organizmu człowieka. Kluczową rolę w tej kwestii odgrywa między innymi Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. Stanowisko tej jednostki jest bowiem opinią niezależnej jednostki naukowo-badawczej.
Organ wskazał dalej, że znaczna szkodliwość czynu popełnionego przez skarżącego wynika z faktu, iż wprowadzanie do obrotu jako żywność przedmiotowych produktów, które ze względu na skład, oznakowanie i prezentację spełniały kryteria produktu leczniczego, stwarzało zagrożenie dla zdrowia i życia konsumentów.
W odwołaniu od tej decyzji skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o przywrócenie terminu do jego wniesienia oraz o obniżenie kary do 1.500 zł. Nie kwestionował natomiast zasadności wymierzenia kary.
Postanowieniem z [...] listopada 2018 r., znak [...] przywrócił skarżącemu termin do wniesienia odwołania, dalej - wydał wskazaną na wstępie decyzję z [...] grudnia 2018 r., którą, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił w całości decyzję [...]PWIS i umorzył postępowanie organu I instancji.
W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie były właściwe rzeczowo do prowadzenia przedmiotowego postępowania.
GIS stwierdził, że kluczową rolę w kwestii oceny charakteru sprawy odgrywała opinia URPL jako organu kontrolującego monitorowanie systemu nadzoru nad bezpieczeństwem stosowania środków leczniczych. Stanowisko tego urzędu jest bowiem opinią niezależnej jednostki naukowo-badawczej. W opinii URPL z [...] czerwca 2014 r. stwierdzono zaś: "Biorąc pod uwagę (...) art. 3a ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z dnia 2008 r. nr 45, poz. 271, z późn. zm.), a co za tym idzie produkty o nazwie "[...] produkowane dla [...] powinny podlegać przepisom ustawy Prawo farmaceutyczne, ze względu na prezentację jak i skład".
W opinii tej URPL szczegółowo wykazał właściwości lecznicze poszczególnych związków zawartych w badanych surowcach m.in. związki trójterpenowe, saponiny, związki żywicowe w nagietku, lupulinę, związki goryczowe w właściwościach uspokajających i hipotensyjnych w szyszkach chmielu oraz tujon i związki antybiotyczne w szałwii. Stwierdził również, że w oznakowaniu ocenianych herbatek brak jest ostrzeżeń dotyczących wystąpienia czynników uczulających, interakcji oraz przeciwskazań do stosowania przez osoby poniżej 12 roku życia, kobiety w ciąży i karmiące. Brak jest danych dotyczących pochodzenia surowców roślinnych, w tym ich zanieczyszczeń oraz zawartości toksycznego tujonu. Zakwestionowane produkty to produkty jednoskładnikowe, przeznaczone do bezpośredniego spożycia w postaci naparów, które jak twierdzi URPL przy niekontrolowanym i niewłaściwym dawkowaniu mogą być niebezpieczne dla konsumenta. Zatem przedmiotowe produkty nie mogły zostać zakwalifikowane wyłącznie jako produkty spożywcze. Natomiast traktowanie ich wyłącznie jako produktów, o których mowa w art. 31 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, zmierzałoby do obejścia przepisów Prawa farmaceutycznego. Wobec powyższego, w sytuacji gdy produkt spełnia jednocześnie kryteria produktu leczniczego oraz kryteria innego rodzaju produktu, w szczególności suplementu diety, kosmetyku lub wyrobu medycznego, określone przepisami to zgodnie z art. 3a Prawa farmaceutycznego należy stosować wyłącznie przepisy tej ustawy. Natomiast nadzór nad stosowaniem tej ustawy leży poza zakresem kompetencji organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej, która jest organem urzędowej kontroli żywności. Tym samym zarówno PPIS jak i [...]PWIS po otrzymaniu opinii URPL z [...] czerwca 2014 r. powinny uznać się za niewłaściwe rzeczowo do prowadzenia postępowania w sprawie produktów "[...]" i całość dokumentacji przekazać do rozpoznania zgodnie z kompetencjami Inspekcji Farmaceutycznej.
Biorąc pod uwagę stan faktyczny oraz dokonane ustalenia GIS stwierdził, że nie dawały one żadnych podstaw do wydania jakiegokolwiek merytorycznego rozstrzygnięcia przez Państwową Inspekcję Sanitarną.
Organ podkreślił przy tym, że PPIS, prowadząc postępowanie w związku z nieprzestrzeganiem wymagań w zakresie znakowania, prezentacji i reklamy przedmiotowych produktów (przypisujących właściwości lecznicze) przez skarżącego, po otrzymaniu opinii URPL umorzył postępowanie cyt.: "z uwagi na fakt iż dalsze jego prowadzenie jest bezprzedmiotowe". W wyroku z 27 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2938/15, Naczelny Sąd Administracyjny (kontrolując wyrok WSA w Krakowie oddalający skargę na decyzję utrzymującą w mocy decyzję o umorzeniu ww. postępowania przez PPIS) oddalił skargę kasacyjną z uwagi na fakt, iż stan faktyczny sprawy oraz dokładne ustalenia nie dawały podstaw do wydania jakiegokolwiek rozstrzygnięcia merytorycznego przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej z uwagi na brak właściwości rzeczowej tego organu. Zatem niezrozumiałe jest, dlaczego mając takie rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego, PPIS (bez zawiadomienia strony o wszczęciu nowego postępowania administracyjnego wobec niego) zwrócił się z wnioskiem do [...]PWIS o wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, tj. za wprowadzanie do obrotu jako żywność produktów niebędących żywnością. Również niezrozumiałe jest dlaczego [...]PWIS jako organ wyższej instancji podjął się dalszego prowadzenia postępowania i wydał [...] sierpnia 2018 r. decyzję wymierzającą karę pieniężną. [...]PWIS powinien był dokładnie przeanalizować treść wydanych orzeczeń przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oraz Naczelny Sąd Administracyjny i w związku z tym wydać decyzję o umorzeniu całości postępowania i przekazać sprawę, zgodnie z właściwością do Inspekcji Farmaceutycznej.
W skardze do Sądu na ww. decyzję GIS z [...] grudnia 2018 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego:
- art. 105 § 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym przyjęciu, że dalsze prowadzenie postępowania w sprawie jest bezprzedmiotowe, podczas gdy sporne produkty są produktami spożywczymi a doszło jedynie do nieprawidłowości w ich oznaczeniu, co nie oznacza, że są produktami leczniczymi. Cechy tychże produktów nie przemawiają bowiem za uznaniem ich leczniczych właściwości;
- art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, przy ocenie właściwości spornych produktów wyłącznie w oparciu o opinię Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, bez wzięcia pod uwagę argumentów podnoszonych przez stronę. Z zasady tej bowiem wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego.
- art. 3a w związku z art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne
(Dz. U. z 2008r. nr 45, poz. 271 ze zm.) przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że sporne produkty są produktami leczniczym, pomimo że są wykorzystywane powszechnie w gastronomii, do produkcji żywności bądź jako przyprawy kuchenne.
W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że sporne produkty są produktami żywnościowymi, a nie leczniczymi. Wskazał, że na rynku produktów spożywczych znajduje się szereg produktów w postaci herbat ziołowych, np. [...] pod następującymi postaciami: 1. [...] producent [...]S.A. w [...], 2. [...], 25 g, 3. [...] 24 g, 4. [...] 20 g, 5. [...]. Podobnie "[...] 20 g jest wprowadzana przez [...] S.A. w [...] jako produkt żywnościowy oraz [...] 25 g. Podniósł także, że jego zamiarem nie było przedstawienie przedmiotowych produktów jako leczniczych, a jedynie poinformowanie konsumenta o tradycyjnym i powszechnie znanym, a zarazem potwierdzonym w literaturze działaniu produktów ziołowych.
W odpowiedzi na skargę GIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] grudnia 2018 r. znak: [...], uchylającą decyzję organu I instancji wymierzającą skarżącemu karę pieniężną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, i umarzającą postępowanie organu I instancji. Powodem wydania przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia tej treści było ustalenie w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowody, że w stosunku do produktów, w związku z którymi toczyło się niniejsze postępowanie, znajduje zastosowanie art. 3a Prawa farmaceutycznego; to zaś wyklucza właściwość organów inspekcji sanitarnej, a tego rodzaju ustalenia prowadzić muszą do umorzenia wszczętego postępowania.
Zdaniem Sądu, decyzja ta jest zgodna z prawem; ustalenia w niej poczynione znajdują oparcie w materiale dowodowym, a ich analiza uwzględniająca prawidłowo przyjęty stan prawny, uzasadniała wydanie ww. rozstrzygnięcia, stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Stąd też Sąd w pełni podziela ocenę i rozważania GIS zawarte w tej decyzji, i stwierdza, że nie znalazł żadnych przyczyn, dla których należałoby wyeliminować ją z obrotu prawnego. Sąd uznał jednocześnie, że nie stanowią podstawy ku temu zarzuty sformułowane w skardze.
I tak, rozwijając powyższe Sąd zauważa (za organem odwoławczym), że w sprawie tej, wszczętej w zakresie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w związku z "wadliwym" wprowadzaniem do obrotu produktów "[...]" pn.: "[...] 50 g, [...] 100 g, "[...]" 35 g, nie można było pominąć opinii Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych (URPL), kontrolującego monitorowanie systemu nadzoru nad bezpieczeństwem stosowania środków leczniczych.
Wskazany organ w opinii z [...] czerwca 2014 r. o znaku: [...], dotyczącej tych produktów stwierdził zaś, że w oznakowaniu ocenianych herbatek brak jest ostrzeżeń dotyczących wystąpienia czynników uczulających, interakcji, jak również przeciwwskazań do stosowania przez konsumentów. Brak też jest danych dotyczących pochodzenia surowców roślinnych, w tym ich zanieczyszczeń oraz zawartości toksycznego tujonu. Uznał w efekcie (analizując właściwości ww. produktów, jak i ich skład), że biorąc pod uwagę art. 3a Prawa farmaceutycznego, badane produkty powinny podlegać przepisom Prawa farmaceutycznego. Uznał bowiem, że przedmiotowe produkty nie mogą zostać zakwalifikowane wyłącznie jako produkty spożywcze, a przyjęcie takiej oceny zmierzałoby do obejścia przepisów Prawa farmaceutycznego.
Opinia ta została wykorzystana w sprawie dotyczącej znakowania, prezentacji i reklamy ww. produktów, co skutkowało umorzeniem przez PPIS postępowania z uwagi na brak właściwości rzeczowej organów inspekcji sanitarnej. Dodać przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadając się w tej sprawie w wyroku z 27 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK 2938/15, stanowisko to uznał w pełni za zasadne. Jednocześnie wskazał, że "ani państwowy wojewódzki inspektor sanitarny, ani państwowy powiatowy inspektor sanitarny nie posiadają uprawnień do stwierdzenia czy dany produkt winien być uznany za leczniczy. W tym zakresie (...) znajduje zastosowanie ustawa z dnia 6 września 2001r. Prawo farmaceutyczne (Dz.U.2016.2142), a kontrolę nad jej przestrzeganiem powierzono Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej."
Zdaniem Sądu, z uwagi na treść ww. opinii, nie mogła być ona pominięta i w niniejszej sprawie, dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej. Zważyć bowiem trzeba, że zgodnie ze wskazanym w niej art. 3a Prawa farmaceutycznego do produktu spełniającego jednocześnie kryteria produktu leczniczego oraz kryteria innego rodzaju produktu, w szczególności suplementu diety, produktu kosmetycznego lub wyrobu medycznego, określone odrębnymi przepisami, stosuje się przepisy niniejszej ustawy. Przepis ten dotyczy, jak z niego wynika, produktów z tzw. "pogranicza", i przewiduje wobec nich stosowanie przepisów Prawa farmaceutycznego (w każdym przypadku). To zaś wyklucza możliwość prowadzenia jakiegokolwiek postępowania (w jakimkolwiek zakresie) w stosunku do takich produktów na podstawie ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, a tym samym – przez organy inspekcji sanitarnej.
Jednocześnie Sąd zaznacza, że skoro stwierdzono prawomocnie, iż do produktów objętych niniejszym postępowaniem należy stosować art. 3a Prawa farmaceutycznego (v. ww. opinia i stanowisko NSA zawarte w cyt. powyżej wyroku), to nie mogły okazać się skuteczne zarzuty sformułowane w rozpoznawanej skardze wskazujące z jednej strony na brak wyczerpującego postępowania, z drugiej – na wadliwe zastosowanie przywołanego powyżej art. 3a. Konieczność zastosowania do produktów objętych niniejszym postępowaniem art. 3a Prawa farmaceutycznego została bowiem przesądzona, w takiej zaś sytuacji zarzuty skargi (dotyczące tego zagadnienia) nie mogły wywołać zamierzonego skutku. W tej kwestii Sąd dostrzega, że wobec stwierdzeń zawartych w cyt. powyżej opinii sporządzonej przez organ ekspercki, jak i treści wyroku NSA wypowiadającego się odnośnie "wartości" tej opinii, nie było potrzeby sięgania po inne dowody w celu ustalenia właściwości produktów objętych postępowaniem; nie można też było (w takich okolicznościach) uznać, że do produktów tych nie znajduje zastosowania ww. art. 3a. Przy czym, uznanie, że do produktów objętych postępowaniem znajduje zastosowania zasada uregulowana w art. 3a Prawa farmaceutycznego, nie czyni z tych produktów wyłącznie produktów leczniczych, a jedynie świadczy o tym, że spełniają one jednocześnie kryteria produktu leczniczego oraz kryteria innego rodzaju (np. produktu spożywczego), co jednak wymusza objęcie ich przepisami Prawa farmaceutycznego.
W konsekwencji nie mógł okazać się skuteczny także zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. I tak, wobec wskazanego materiału dowodowego organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia należy umorzyć. Organy inspekcji sanitarnej, jako niewłaściwe, nie mogły bowiem wydać w tej sprawie żadnego merytorycznego rozstrzygnięcia. Nie mogły tego uczynić w sprawie dotyczącej znakowania, prezentacji i reklamy przedmiotowych produktów, ani też w sprawie niniejszej – dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej w związku z wprowadzaniem do obrotu jako żywność produktu niebędącego żywnością, a to - w związku z ww. produktami. Tym bardziej jeśli zważy się, że objętych postępowaniem produktów nie można zakwalifikować do produktów niebędących żywnością, a do produktów z tzw. pogranicza. To zaś wobec treści art. 3a Prawa farmaceutycznego wyłącza zastosowanie ww. art. 103 ust. 1 pkt 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Okoliczności sprawy nie tylko nie wskazują więc na wystąpienie sytuacji, o której mowa w tym ostatnim (dotyczącym produktów niebędących żywnością), ale też całkowicie wykluczają zastosowanie przepisów ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.