VII SA/Wa 2044/07

VII SA/Wa 2044/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2008-02-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-11-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wilczewska-Rzepecka /przewodniczący/
Dariusz Turek /sprawozdawca/
Tadeusz Nowak
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
art. 29 ust. 2 pkt 6
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Asesor WSA Dariusz Turek (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lutego 2008 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zamiaru zgłoszenia wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej C. Sp. z o.o. w W. kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 grudnia 2005 r. C. Sp. z o.o. zgłosiła zamiar ustawienia urządzenia w postaci nośnika reklamowego na działce przy ul. [...]. Wskazano, iż nośnik jest urządzeniem wolnostojącym, nie związanym trwale z gruntem, tymczasowym i rozbieralnym.
Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. zgłosił sprzeciw od ww zamiaru. Po rozpatrzeniu odwołania strony, Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał ją do ponownego rozpatrzenia.
Pismem z dnia 18 lipca 2006 r. organ odwoławczy zwrócił po wykorzystaniu akta do organu pierwszej instancji.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Prezydent Miasta [...] ponownie wniósł sprzeciw w stosunku do wykonania robót ujętych w zgłoszeniu. W uzasadnieniu wskazano, iż błędnie inwestor stwierdził, że zgłoszony obiekt ma charakter tymczasowy, nie związany trwale z gruntem. Rodzaj zgłoszonych prac, ze względu na skalę i charakter, należy uznać za budowlę i tym samym roboty objęte są obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Od powyższej decyzji inwestor złożył odwołanie podnosząc, iż decyzja ta narusza:
- art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm., dalej Prawo budowlane) poprzez doręczenie stronie zaskarżonej decyzji z dnia 1 sierpnia 2006 r. z uchybieniem trzydziestodniowego terminu zakreślonego dla organu w dyspozycji wyżej wskazanego przepisu prawa budowlanego;
– art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, że roboty budowlane związane z zamontowaniem nośnika objęte zgłoszeniem realizowane być winny w trybie art. 28 Prawa budowlanego; nieprawidłowe jest zakwalifikowanie urządzeń reklamowych do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego;
– art. 7, 77 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako kpa) poprzez nieprzeprowadzenie prawidłowego postępowania dowodowego i nieumieszczenie swych ustaleń w uzasadnieniu.
W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż organ ponownie rozpatrujący sprawę był związany terminem 30 - dniowym, który liczy się od dnia doręczenia organowi decyzji Wojewody [...]. Strona nie wiedząc, kiedy akta zostały zwrócone do organu, zakłada, że zostały zwrócone w terminie zbliżonym do daty, kiedy ona otrzymała decyzję przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia, tj. 9 maja 2006 r., a zatem organ wydając decyzję z dnia [...] sierpnia 2006 roku naruszył termin 30 - dniowy do zgłoszenia sprzeciwu i sprzeciw jest prawnie bezskuteczny. Strona nie zgodziła się z twierdzeniem, iż zamontowanie urządzenia reklamowego wiąże się z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Na potwierdzenie swej tezy przytoczyła szereg wyroków sądu administracyjnego. W ocenie strony, nie jest wystarczającą przesłanką podniesiona przez organ argumentacja, że zamontowanie nośnika reklamowego stanowi budowlę i wymaga zatem pozwolenia na budowę. Podane w uzasadnieniu organu tezy nie znajdują odzwierciedlenia w dowodach. Ponadto organ mając taki sam stan faktyczny i prawny, co przy rozpatrywaniu sprawy po raz pierwszy, doszedł do zupełnie odmiennych wniosków.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Stwierdzono, iż w sprawie niniejszej nie ma zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, gdyż przepis ten ma zastosowanie do instalowania urządzeń na istniejących obiektach. Instalowaniem nie można określić budowy samodzielnej konstrukcji (budowli) na własnym fundamencie. W ocenie organu, zgłoszony nośnik reklamowy stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Na poparcie tej tezy przytoczono wyroki NSA.
W skardze na powyższą decyzję podniesiono zarzuty: naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 7 oraz art. 104 par. 2 kpa poprzez nierozpoznanie sprawy co do istoty, tj. nierozpoznanie zarzutu podniesionego w odwołaniu, iż organ wniósł sprzeciw z uchybieniem terminu 30 – dniowego; naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędnego uznania, że instalacja nośnika reklamowego wymaga pozwolenia na budowę; błędnego wskazania, że zgłoszenie może być stosowane wyłącznie wtedy, gdy dochodzi do instalacji urządzenia na istniejących budowlach i budynkach, a nie ma zastosowania, gdy nośnik jest wolnostojący; nieprawidłowego wskazania, że inwestycja, która ma cechy budowy przesądza, że wymagane jest na nią pozwolenie na budowę. Podtrzymano także argumentację zawartą w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wskazano przy tym, iż akta sprawy wróciły do organu pierwszej instancji 17 lipca 2006 r., zatem został zachowany termin 30 – dniowy do wniesienia sprzeciwu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2007r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, która dokonywana jest na podstawie akt sprawy i stanu prawnego z daty wydania zaskarżonej decyzji.
Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 Prawa budowlanego, budowę można rozpocząć po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29-31 tej ustawy, na mocy których możliwe jest wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia zamiaru inwestycyjnego.
Zgodnie z art. 29 ust. 2 ww. Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. wykonywanie robót budowlanych polegających na:
- pkt 6 - instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym,
- pkt 15 - instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych.
Wykonywanie robót, określonych w art. 29 pkt 6 Prawa budowlanego, obciążone zostało obowiązkiem zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), natomiast instalacja urządzeń na obiektach budowlanych wymaga zgłoszenia jedynie w przypadku, gdy urządzenie te przekraczają wysokość 3 m (art. 30 ust. 1 pkt 3b Prawa budowlanego).
Z przytoczonych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, iż instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem (tj. takie, które zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego można uznać za budowle), czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej.
W związku z powyższym Sąd nie podzielił poglądu prawnego wyrażonego w decyzjach organów obu instancji o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla nośnika reklamowego zgłoszonego przez skarżącego.
Nie do zaakceptowania są twierdzenia organów administracyjnych, iż budowa konstrukcji nośnika reklamowego, do której zamontowana ma być tablica reklamowa wymaga pozwolenia na budowę ze względu na skalę i charakter, zaś budowa samej tablicy reklamowej nie wymaga takiego pozwolenia. Prawo budowlane nie przewiduje możliwości formalnego podziału zamierzenia inwestycyjnego i stosowania do tak podzielonych części odmiennych przepisów ustawy. Ponadto art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, co niewątpliwie oznacza całość urządzenia reklamowego, a więc także elementy konstrukcyjne konieczne do montażu samej tablicy reklamowej.
Jeżeli organy administracji uznały, iż skala i wielkość robót budowlanych przy instalowaniu tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, polegające chociażby na utrudnieniach w ruchu drogowym, pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków pogorszenie warunków zdrowotno - sanitarnych, wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich, na podstawie art 30 ust. 7 Prawa budowlanego, mogły nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na roboty objęte zgłoszeniem. Uprawnienie to ma charakter uznaniowy i wymaga uzasadnienia przez organ.
Nie zasługuje natomiast na uznanie zarzut przekroczenia 30 dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu z art. 30 ust 5 Prawa budowlanego. Termin ten został zachowany i nie został przekroczony pomiędzy zgłoszeniem a wniesieniem sprzeciwu doręczonego stronie.
Trzeba również przyznać rację skarżącemu, iż organ drugiej instancji naruszył także zasady wynikające z art 7, 77, i 107 kpa przez to, iż w uzasadnieniu decyzji nie zawarł odpowiedzi na zarzuty odwołania, które mogły mieć istotne znaczenie w sprawie.
Z powyższych względów, na podstawie art 145 § 1 pkt 1a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.