VII SA/Wa 1796/25

VII SA/Wa 1796/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2026-02-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Nogal /sprawozdawca/
Elżbieta Granatowska
Tomasz Janeczko /przewodniczący/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 88 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Janeczko Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Granatowska sędzia WSA Andrzej Nogal (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 lutego 2026 r. sprawy ze skargi K. G. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 maja 2025 r. nr 626/2025 w przedmiocie nałożenia kary grzywny oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga z dnia 20 czerwca 2025 r. K. G., zwanego dalej Stroną lub Skarżącym, na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dalej jako Organ lub MWINB, z dnia 19 maja 2025 r., o utrzymaniu w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G., dalej PINB, z dnia [...] marca 2025 r. o nałożeniu na Skarżącego kary grzywny w wysokości 50 zł za odmowę okazania przedmiotu oględzin - nieruchomości gruntowej tj. działki nr ewid. [...] i części działki nr ewid. [...] wygrodzonej wspólnie z działką nr ewid. [...], zlokalizowanych w' miejscowości B., gm. G., celem przeprowadzenia czynności kontrolnych przez pracowników PINB w G. bez uzasadnionej przyczyny, pomimo trzykrotnego prawidłowego zawiadomienia Skarżącego.
Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Postanowieniem z dnia 27 marca 2025 r. PINB w G. nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 50 zł za odmowę okazania przedmiotu oględzin - nieruchomości gruntowej tj. działki nr ewid. [...] i części działki nr ewid. [....] wygrodzonej wspólnie z działką nr ewid. [....], zlokalizowanych w miejscowości B. , gm. G. , celem przeprowadzenia czynności kontrolnych przez pracowników PINB w G. bez uzasadnionej przyczyny, pomimo trzykrotnego prawidłowego zawiadomienia Skarżącego.
Jako podstawę prawną wydanego postanowienia organ powiatowy wskazał art. 88 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., (kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.).
Postanowienie to zostało zaskarżone przez Stronę do MWINB, lecz ten utrzymał je w mocy postanowieniem z dnia 19 maja 2025 r. W uzasadnieniu decyzji organ wojewódzki wskazał, że PINB w G. nałożył na Skarżącego karę grzywny w wysokości 50 zł za niezastosowanie się do zawiadomień z dnia 8 X 2024r., 22 XI 2024r. oraz dnia 3 lutego 2025r. informujących o terminie przeprowadzenia kontroli w sprawie obiektów budowalnych zlokalizowanych na działce nr ewid. [....] i części działki nr ewid. [....] wygrodzonej wspólnie z działką nr ewid. [....] w miejscowości B. , gm. G. . Organ wskazał, że akta administracyjne wskazują, że wszelkie powiadomienia były dokonane prawidłowo. Tym samym organ wojewódzki przyjął, iż poinformowanie stron o planowanych na dzień 20 XI 2024r., 14 I 2025r. oraz 20 III 2025r. oględzinach czyniło zadość art. 79 § 1 Kpa, w myśl którego strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. W tej sytuacji istniał więc obowiązek okazania "przedmiotu oględzin. Z zapisów protokołów oględzin znajdujących się w aktach sprawy wynika, że Skarżący nie stawił się na terenie nieruchomości w czasie oględzin, wobec czego niemożliwe było ich przeprowadzenie. Organ wojewódzki powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 VII 2019r., sygn. akt \/lI SA/Wa 2547/18, w którego uzasadnieniu wyrażono pogląd "Podstawą do wydania postanowienia nakładającego na stronę postępowania grzywny jest stwierdzenie przez organ administracji, że podmiot występujący w charakterze strony w sposób nieuzasadniony uchylił się od okazania przedmiotu oględzin, co uniemożliwiło organowi przeprowadzenie dowodu z oględzin, o którym mowa w art. 85 § 1 k.p.a." Zdaniem organu art. 88 § 1 K.p.a. nie stanowił podstawy do ukarania strony za niestawienie się na wezwanie organu, nawet jeżeli stawiennictwo strony zostało uznane za obowiązkowe. Strona może natomiast być ukarana na podstawie tego przepisu za odmowę okazania przedmiotu oględzin oraz za odmowę udziału w innej czynności urzędowej
Postanowienie to zaskarżył Skarżący skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W skardze zarzucił postanowieniu naruszenie:
- prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania zażaleniowego przez bezpodstawne przyjęcie, że w sprawie są spełnione przesłanki do ukarania nałożeniem grzywny do 50 zł przez PINB postanowieniem nr [...] przy zastosowaniu podstawy prawnej z art. 8 § 1 kpa. Warunkiem bowiem jego zastosowania jest, nie tylko wezwanie do osobistego stawienia się (art. 51 § 1 kpa) ale także do okazania przedmiotu oględzin (art. 88 § 1 kpa). W tym przypadku brak dowodów iż takie obowiązki organ nałożył na ukaranego K. G., przeto brak podstaw do przyjęcia, że ten odmówił okazania przedmiotu oględzin-jak przyjął PINB i MWfNB w skarżonym postanowieniu. Powyższe przepisy, jak i przepis art. 85 kpa nie dopuszczają domniemania istnienia obowiązku okazania. Jeżeli organ I instancji takie domniemanie przyjął, to w ramach kontroli instancyjnej nie mogło być pomijane, że brak jakiegokolwiek przepisu uprawniającego organy do przyjmowania, a nadto jedynie w celu ukarania, domniemania istnienia obowiązku okazania przedmiotu oględzin, oprócz obowiązku osobistego stawienia się na termin czynności oględzin wyznaczony w zawiadomieniu wydanym na podstawie art. 79 kpa. Zasadnie MWINB podkreślił, że przepis art. 85 § 1 kpa pozostawia uznaniu organu dopuszczenie w postępowaniu administracyjnym dowodu z oględzin. Jednakże pominął, że w niniejszej sprawie dowód taki w ogóle nie został dopuszczony, co uzasadnia zarzut naruszenia art. 75 § 1 kpa w zw. z art. 77 § 2 kpa, gdyż postanowienie o dopuszczeniu takiego dowodu nie zostało wydane. W tym aspekcie konkluzja organu jest nieuprawniona albowiem owo uznanie co do dopuszczenia tego dowodu nie może być tak daleko idące by prowadzić także do uznania przez organ, "że w przypadku dopuszczenia przez organ tego dowodu na stronach i na innych osobach posiadających przedmiot oględzin spoczywa obowiązek okazania tej rzeczy organowi przeprowadzającemu dowód" (str. 3 uzasadnienia skarżonego postanowienia). Powyższe jednoznacznie wskazuje zdaniem Strony, że błędne jest ustalenie faktyczne organu II instancji przedstawione w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, że skoro strona była zawiadomiona na podstawie art. 79 § 1 kpa o planowanych na dzień 20.11.2024 r. 14.01.2025 r. i 20.03.2025 r. oględzinach, to "istniał obowiązek okazania przedmiotu oględzin", (str. 2 uzasad.). Ponadto takież stwierdzenie MWINB oparł wyłącznie na przywołaniu tylko dowodów doręczenia zawiadomienia. Jednak do ukarania nie jest wystarczające wykazania, że zawiadomienia z dnia 08.10.2024 r., 22.11.2024 r. i 03.02.2025 r. "informujące o terminie przeprowadzenia kontroli", zostały doręczone pełnomocnikowi, zaś ostatnie także K. G. jako stronie postępowania. Przywołane w uzasadnieniu tezy wyroków WSA nie przystają do błędnie ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego, są więc jedynie potwierdzeniem zasadności zarzutu naruszenia art. 88 § 1 kpa przez bezpodstawne jego zastosowanie. Podkreślić należy że organ II instancji przyznał w uzasadnieniu skarżonego postanowienia, że "przepis art. 88 § 1 kpa nie stanowi podstawy do ukarania strony za niestawienie się na wezwanie organu nawet jeżeli stawiennictwo strony zostało uznane za obowiązkowe. Strona może być ukarana na podstawie tego przepisu za odmowę okazania przedmiotu oględzin". Jednak organ błędnie przyjął, że ustalenie faktu odmowy może wynikać tylko z domniemania organu że skoro było zawiadomienie na podstawie art. 79 § 1 kpa z jednoczesnym wezwaniem na podstawie art. 51 kpa do osobistego stawienia się (tylko w trzecim zawiadomieniu) to jest podstawa do nałożenia kary grzywny "za bezzasadną odmowę okazania przedmiotu oględzin" czyli zastosowania art. 88 § 1 kpa.
- art. 6 kpa przez uczynienie podstawą rozstrzygnięcia domniemania a nadto zastosowanego na podstawie uznania organu przy braku podstawy prawnej zarówno do uznania jak i zastosowania domniemania w celu ukarania art. 8 § 1 kpa przez zaniechanie kierowania się zasadami proporcjonalności bezstronności, a w szczególności równego traktowania stron i prowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwość czy postępowanie organu nadzoru jest pod wpływem uczestnika niniejszego postępowania i postępowania w sprawie sygn. [...] Sądu Rejonowego w G. , które jest opóźniane przy nadużywaniu przepisów prawa procesowego w celu blokowania wydania rozstrzygnięcia o tytule własności nr [....] aby zakończenie postępowania administracyjnego nastąpiło przed zakończeniem postępowania cywilnego.
- art. 9 kpa przez naruszenie obowiązku organu należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, co w tym przypadku miało wpływ na naruszenie praw K. G. spowodowane nieprawnym działaniem organów skutkującym nałożeniem kary grzywny z naruszeniem art. 88 § 1 kpa, a nadto przy pomijaniu faktu, że działka nr [....] pozostaje we współwłasności w znaczeniu art. 195 k.c. i każdy z jej współwłaścicieli ma uprawnienia na podstawie art. 209 k.c.. Zatem ten stan prawny powinien także być uwzględniony przy stosowaniu art. 88 § 1 kpa.
-przepisów postępowania mające istotny wpływ na przedmiotowe i podmiotowe zastosowanie przez organ przepisu art. 88 § 1 kpa, a mianowicie:
- art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 144 kpa przez jego zastosowanie spowodowane przyjęciem błędnie ustalonego stanu faktycznego oraz pominięciem przez organ II instancji naruszenia przepisów art. 32 kpa i art. 40 § 1 i § 2 kpa przez niewłaściwe ich zastosowanie do przedmiotu rozstrzygnięcia, a nadto w sytuacji gdy organ II instancji skarżone rozstrzygnięcie opiera na dowodach doręczenia zawiadomień "informujących o terminie przeprowadzenia kontroli", oraz błędnie przyjmuje, z naruszenie art. 80 kpa, że "z akt sprawy wynika, iż PINB w G. nałożył na skarżącego karę grzywny w wysokości 50 zł za niezastosowanie się do zawiadomień", przy czym pomija, że z naruszeniem art. 133 w zw. z art. 144 kpa wraz z zażaleniem nie otrzymał akt sprawy. MWINB nie dostrzegł, w trybie kontroli instancyjnej, że brak podstaw prawnych do przyjmowania przez organ administracji aby pełnomocnik był wzywany do osobistego stawiennictwa zamiast być tylko informowanym o takimż wezwaniu reprezentowanej strony, a tym bardziej, że brak podstaw prawnych do ponoszenia przez pełnomocnika odpowiedzialności za reprezentowaną stronę w zakresie objętym przepisem art. 88 § 1 kpa.
- art. 6 kpa przez uczynienie podstawą rozstrzygnięcia domniemania a nadto zastosowanego na podstawie uznania organu przy braku podstawy prawnej zarówno do uznania jak i zastosowania domniemania w celu ukarania,
- art. 8 § 1 kpa przez zaniechanie kierowania się zasadami proporcjonalności bezstronności, a w szczególności równego traktowania stron i prowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwość czy postępowanie organu nadzoru jest pod wpływem uczestnika niniejszego postępowania i postępowania w sprawie sygn. [...] Sądu Rejonowego w G. , które jest opóźniane przy nadużywaniu przepisów prawa procesowego w celu blokowania wydania rozstrzygnięcia o tytule własności nr [....] aby zakończenie postępowania administracyjnego nastąpiło przed zakończeniem postępowania cywilnego.
- art. 9 kpa przez naruszenie obowiązku organu należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, co w tym przypadku miało wpływ na naruszenie praw K. G. spowodowane nieprawnym działaniem organów skutkującym nałożeniem kary grzywny z naruszeniem art. 88 § 1 kpa, a nadto przy pomijaniu faktu, że działka nr [....] pozostaje we współwłasności w znaczeniu art. 195 k.c. i każdy z jej współwłaścicieli ma uprawnienia na podstawie art. 209 k.c.. Zatem ten stan prawny powinien zdaniem Strony także być uwzględniony przy stosowaniu art. 88 § 1 kpa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta dokonywana jest, co do zasady, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Stosownie zaś do art. 134 p.p.s.a., sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Organ nie naruszył przepisów prawa materialnego, ani procesowego oraz właściwie ustalił stan faktyczny w sprawie.
Strona podniosła w skardze szereg zarzutów, które stanowią jednak jedynie nieuzasadnioną polemikę i warianty tych samych zarzutów, co uzasadnia pogrupowanie ich i łączną na nie odpowiedź. Zgodnie bowiem z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd I instancji nie jest obowiązany do szczegółowej polemiki z poszczególnymi zarzutami skargi, jeżeli skontrolował całościowo dany akt administracyjny i charakter sprawy uzasadnia całościowe odniesienie się do zarzutów skargi. I tak w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 kwietnia 2023 r. I OSK 1051/22 stwierdzono, że uzasadnienie wyroku nie musi zawierać kazuistycznego odniesienia się do wszelkich tez i zarzutów strony. Tak samo w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2024 r. I GSK 1004/24, wyrażony jest pogląd, że gdy zarzuty są komplementarne, można się do nich odnieść łącznie. Z kolei w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 października 2024 r. II FSK 973/24, NSA wskazał, iż "ustosunkowując się do zarzutów skargi kasacyjnej, na wstępie rozważań należy zauważyć, że wszystkie zarzuty, zarówno procesowe, jak te odnoszące się do naruszenia prawa materialnego, przedstawiają argumentację o braku należytego przeprowadzenia przez organy podatkowe postępowania, które to nie wyjaśniło wszystkich okoliczności sprawy. Wynikiem tego zaniechania było niezasadne zakwestionowanie transakcji dokumentowanych fakturami od firmy P. sp. z o.o. Ponadto zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej nie mają swojego odniesienia w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Skarżący w zasadzie polemizuje ze stanowiskiem organów i Sądu pierwszej instancji, co do możliwości zaliczenia kwot wynikających z zakwestionowanych faktur, do kosztów uzyskania przychodu, pomimo że należało je uznać za nierzetelne."
Sporną karę pieniężną organ powiatowy nałożył na podstawie art. 88 par. 1 k.p.a. za odmowę okazania przedmiotu oględzin - nieruchomości gruntowej tj. działki nr ewid. [....] i części działki nr ewid. [....] wygrodzonej wspólnie z działką nr ewid. [....], zlokalizowanych w' miejscowości B. , gm. G. , celem przeprowadzenia czynności kontrolnych przez pracowników PINB w G. bez uzasadnionej przyczyny, pomimo trzykrotnego prawidłowego zawiadomienia Skarżącego.
W ocenie Sądu fakt nie udostępnienia nieruchomości jest niewątpliwy i znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych.
Jak wynika ze zwrotnych potwierdzeń odbioru zawiadomienie z dnia 8 X 2024r. zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 15 X 2024r., zawiadomienie z dnia 22 XI 2024r. zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 1 grudnia 2024r. zaś kolejne zawiadomienie z dnia 3 lutego 2025r. zostało skierowane zarówno do pełnomocnika Skarżącego jak i bezpośrednio do niego-z uwagi na brak odbioru w/w korespondencji uznano ją za doręczoną w dniu 18 II 2025r. na podstawie art. 44 § 1 i § 4 Kpa. Tym samym przyjąć należy, iż poinformowanie stron o planowanych na dzień 20 XI 2024r., 14 I 2025r. oraz 20 III 2025r. oględzinach czyniło zadość art. 79 § 1 Kpa, w myśl którego strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. W tej sytuacji istniał więc obowiązek okazania "przedmiotu oględzin. Z zapisów protokołów oględzin znajdujących się w aktach sprawy wynika, że Skarżący nie stawił się na terenie nieruchomości w czasie oględzin, wobec czego niemożliwe było ich przeprowadzenie. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23.07.2019r., sygn. akt \/lI SA/Wa 2547/18 "Podstawą do wydania postanowienia nakładającego na stronę postępowania grzywny jest stwierdzenie przez organ administracji, że podmiot występujący w charakterze strony w sposób nieuzasadniony uchylił się od okazania przedmiotu oględzin, co uniemożliwiło organowi przeprowadzenie dowodu z oględzin, o którym mowa w art. 85 § 1 k.p.a."
Analizując zakres możliwości dyscyplinowania stron w postępowaniu administracyjnym na podstawie powołanego przepisu art. 88 par. 1 k.p.a. należy zwrócić uwagę na jego nowelizację, która miała miejsce w 1996 r. Możliwość bowiem karania stron postępowania administracyjnego za naruszenie obowiązku osobistego stawiennictwa na wezwanie organu (z wyjątkiem dowodu z przesłuchania stron - art. 86 k.p.a.) istniała jedynie do dnia 29 kwietnia 1996 r., tj. do dnia wejścia w życie nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego, dokonanej ustawą z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 1996 r., Nr 43, poz. 189). Do czasu tej nowelizacji przepis art. 88 § 1 k.p.a. stanowił: "Kto, będąc obowiązany do osobistego stawienia się (art. 51), mimo prawidłowego wezwania nie stawił się bez uzasadnionej przyczyny jako strona, świadek, biegły albo bezzasadnie odmówił złożenia zeznania, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin albo udziału w innej czynności urzędowej, może być ukarany przez organ przeprowadzający dowód grzywną do 1.000 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania - grzywną do 1.500 zł". Z dniem 30 kwietnia 1996 r., z mocy art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 1 marca 1996 r., uzyskał on treść obowiązującą do chwili obecnej stanowiąc, że "kto, będąc obowiązany do osobistego stawienia się (art. 51), mimo prawidłowego wezwania nie stawił się bez uzasadnionej przyczyny jako świadek lub biegły albo bezzasadnie odmówił złożenia zeznania, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin albo udziału w innej czynności urzędowej, może być ukarany przez organ przeprowadzający dowód grzywną do 50 zł, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania - grzywną do 200 zł". Od czasu wskazanej nowelizacji polegającej na zmianie wysokości grzywny i pominięciu w treści przepisu słowa: "strona" niedopuszczalne stało się wymierzanie stronom postępowania kary, o jakiej mowa w przepisie art. 88 § 1 k.p.a. jako sankcji za nieusprawiedliwione niestawiennictwo.
Oznacza to, iż powyższy przepis nie stanowi podstawy do ukarania strony za niestawienie się na wezwanie organu, nawet jeżeli stawiennictwo strony zostało uznane za obowiązkowe. Strona może natomiast być ukarana na podstawie tego przepisu za odmowę okazania przedmiotu oględzin oraz za odmowę udziału w innej czynności urzędowej – co jak wskazano wyżej miało miejsce w przedmiotowej sprawie.
Powyższe stanowisko ugruntowane jest zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie (por. G. Łaszczyca, K.p.a,. Komentarz, LEX 2010, t. 4 do art. 88, H. Knysiak- Molczyk, K.p.a. Komentarz, WK 2015, t. 2 do art. 88, P. Przybysz, K.p.a. Komentarz aktualizowany, WK 2018, t. 3 do 88, wyrok NSA z 5 kwietnia 2011 r., II OSK 460/10, wyrok WSA w Białymstoku z 21 maja 2009 r., II SA/Bk 151/09, LEX nr 558369; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 14 lutego 2008 r., II SA/Go 752/07, LEX nr 383759).
Organy nie naruszyły przepisów ogólnych k.p.a. Sąd stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. wskazują na obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zaś art. 80 k.p.a. określa, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W niniejszej sprawie nie doszło do błędów w ocenie materiału dowodowego, czy błędów w ustaleniach faktycznych. Okoliczności stanu faktycznego sprawy istotne dla rozstrzygnięcia z perspektywy prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego zostały wyjaśnione.
W ocenie Sądu, organy administracji nie naruszyły zasad wynikających z art. 8 § 1 i 2 k.p.a. Ustalenia dokonane przez organy odpowiadają standardom postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Zebrany i prawidłowo oceniony przez organy materiał dowodowy stanowił podstawę prawidłowo przeprowadzonej subsumpcji, tj. przyporządkowania ustalonym stanom faktycznym odpowiednich norm prawnych, a następnie przewidzianej prawem sankcji. Wnioski organów są logiczne i konkretne, co znalazło wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu, w którym znalazło się również stanowisko co do stawianych w odwołaniu zarzutów. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymaganiom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a., pozwoliło na sformułowanie w skardze szeregu merytorycznych zarzutów, jak również na przeprowadzenie sądowej kontroli.
Nie został naruszony art. 9 k.p.a. albowiem strona została należycie i wyczerpująco informowana o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Brak jest podstaw do uznania, że czynności organu w toku postępowania mogły prowadzić do szkody strony, bowiem z akt sprawy wynika, że strona była pouczana o przysługujących jej prawach i obowiązkach, jak również o okolicznościach i dowodach, które mają znaczenie dla sprawy i winny być wykazane.
Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji wyroku.