VII SA/Wa 1755/04

VII SA/Wa 1755/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-08-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-12-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla
Bogusław Moraczewski
Tadeusz Nowak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, Asesor WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Ewa Pecelt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi E. i P. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) października 2004 r. znak (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.
Uzasadnienie
VII SA/Wa 1755/04
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] czerwca 1998 r., nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 1997 r., nr [...], w której organ ten zatwierdził projekt budowlany i udzielił Wydziałowi Budynków Komunalnych Urzędu Gminy [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, czynszowego, usytuowanego w rejonie ulic M. i B. ( aktualnie L. ) w W..
W uzasadnieniu decyzji organów obu instancji wskazano na spełnienie przez inwestora wszystkich - koniecznych celem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę - wymogów wynikających z Prawa budowlanego.
W dniu [...] .11.2002r. M.A. działając w imieniu L.K. i E. W. wystąpił do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].06.1998r. oraz decyzji Prezydenta [...]z dnia [...].11.1997r.
Zdaniem wnioskodawcy wydana decyzja o pozwoleniu na budowę narusza ustalenia wynikające z przepisu § 13 obowiązującego ówcześnie rozporządzenia Ministra
Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a realizacja projektowanego budynku spowodowała drastyczne obniżenie wartości domu L. K.
i E. W., z uwagi na wybudowanie w odległości 17m od ich domu budynku mieszkalnego, czynszowego.
Wnioskodawcy podnieśli również, że w treści decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] lipca 1997 r., nr [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu omawianej inwestycji rzeczywiście znajduje się zapis, iż "w przypadku naruszenia ustaleń w/w przepisu § 13 obowiązującego ówcześnie
rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, należy uzyskać zgodę właścicieli posesji sąsiednich ".
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].05.2004r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...]. czerwca 1998r nr [...], - którą organ stopnia wojewódzkiego utrzymał w mocy decyzję Prezydenta
Miasta [...] z dnia [...] listopada 1997 r., nr [...] , zatwierdzającą
projekt budowlany i udzielającą Wydziałowi Budynków Komunalnych Urzędu Gminy [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, czynszowego, usytuowanego w rejonie ulic M. i B. ( aktualnie L. ) w W. - obecny adres zrealizowanego już budynku ul.
M. w W..
Ustosunkowując się do zarzutów wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji
Wojewody Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza zastrzeżeń skarżących. Wskazał ponadto, że jakkolwiek w treści decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 1997 r., nr [...],
znak: [...] , ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu omawianej inwestycji rzeczywiście znajduje się zapis, iż "w przypadku naruszenia ustaleń w/w przepisu § 13 obowiązującego ówcześnie rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, należy uzyskać zgodę właścicieli
posesji sąsiednich ", to z zapisu tego nie wynikał wszakże wprost obowiązek przeprowadzenia każdorazowo tego rodzaju uzgodnień z Panią L. K. oraz Panią E. W.. Warunkiem uruchamiającym wymieniony obowiązek
przeprowadzenia omawianych uzgodnień pozostawało bowiem naruszenie ustaleń wynikających z § 13 rozporządzenia MGPiB w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji projektowej wynika, że żaden z przepisów omawianego
rozporządzenia nie został naruszony. W projekcie budowlanym znajdują się wyniki badań stopnia zaciemnienia budynków istniejących w rezultacie realizacji spornej inwestycji, i to zarówno w formie opisowej ( pkt 2.6 projektu - Analiza nasłonecznienia oraz zacieniania zabudowy istniejącej ), jak i rysunkowej ( rys, nr 3 - Analiza nasłonecznienia, skala 1:500 ).
Organ podniósł również, że niczym nie poparty i nieudowodniony powinien zostać również pogląd skarżących w zakresie "drastycznego obniżenia wartości" należącego do
nich budynku w wyniku realizacji projektowanej inwestycji. Wymieniony pogląd
wykracza zdaniem organu poza przedmiot niniejszego postępowania i jako taki nie może
być w nim rozpoznawany.
Po ponownym rozpatrzeniu wniosku E. W. z dnia [...] października 2004 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].10.2004r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2004r., znak: [...].
W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy
sprowadza się głównie do jednego zarzutu, dotyczącego naruszenia § 13 obowiązującego ówcześnie rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i
ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 roku Nr 10, poz. 46 ze zmianami) a ponowna analiza materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że zasadnie organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1998 r., znak: [...].
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].05.2004r.,
Nr: [...] i z dnia [...].10.2004r., Nr:
[...] wnieśli E. i P. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...].06.1998r. oraz decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].11.1997r. Nr:
[...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej Wydziałowi Budynków Komunalnych Urzędu Gminy [...] pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego.
Zdaniem skarżących nie wykonano dyspozycji art. 35 ust. 1 ustawy z dnia
7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr. 89, poz. 414) w zakresie zgodności projektu budowlanego z decyzją Prezydenta [...] z dnia [...].07.1997r., Nr[...]. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie nienaruszania interesów osób trzecich,
Ponadto zdaniem skarżących decyzja Prezydenta [...] z dnia [...].07.1997r. narusza przepisy techniczno - budowlane – w szczególnie § 13 ust. 1 pkt. l
rozporządzenia Min. Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994r. w
sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie
(Dz. U. z 1995r. Nr. 10, poz.46).
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów
administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania
przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi
następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145
§ 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Sąd uznał ,że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu .
Sąd nie podzielił stanowiska skarżących, że w sprawie rażąco zostało naruszone
prawo, a szczególności przepis § 13 obowiązującego ówcześnie rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie
Zgodnie z obowiązującym w dniu jej wydania § 13 rozporządzenia Ministra
Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 roku
Nr 10, poz. 46 ze zmianami) odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych
pomieszczeń, z zachowaniem przepisów § 57 i 60. Warunek ten uznaje się za spełniony,
jeżeli odległość od obiektu przesłaniającego jest:
1) nie mniejsza niż jego wysokość - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 55
m włącznie,
2) nie mniejsza niż 55 m - dla obiektów przesłaniających wyższych niż 55m. Jednakże
§ 13 ust. 3 tegoż samego rozporządzenia przewiduje możliwość zmniejszenia odległości, o których mowa w ust. 1, jeżeli będą spełnione inne warunki określone w rozporządzeniu
oraz będzie zapewnione, z okna budynku przesłanianego, pole widzenia o kącie 60 ° w płaszczyźnie poziomej, a obiekt przesłaniający, znajdujący się w tym polu, jest usytuowany
w odległości nie mniejszej niż jego wysokość.
Ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji projektowej wynika, że żaden z przepisów omawianego rozporządzenia nie został naruszony. Co więcej wbrew zawartemu
w w skardze zarzutowi w projekcie budowlanym znajdują się wyniki badań stopnia zaciemnienia budynków istniejących i to zarówno w formie opisowej jak i graficznej.
Analiza nasłonecznienia w formie rysunkowej (rys. nr 3 - Analiza nasłonecznienia, skala 1:500), znajdująca się w aktach sprawy dokumentacji projektowej, jednoznacznie
wskazuje, że od godziny 9 budynek zlokalizowany przy ul. L. jest nasłoneczniony, co w zestawieniu z przepisami § 57 i 60 rozporządzenia Ministra
Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa powoduje bezzasadność podnoszonego przez
stronę skarżącą zarzutu.
Nie ma również podstaw do twierdzenia, że organ I instancji odstąpił od wypełnienia
dyspozycji art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r.,
Nr 89, poz. 414 ze zmianami) zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu
z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony
środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) skargę oddalił.