VII SA/Wa 175/22

VII SA/Wa 175/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-04-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-01-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Siwek
Michał Podsiadło
Tomasz Janeczko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 2053/22 - Wyrok NSA z 2024-01-23
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 156 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Sędziowie asesor WSA Michał Podsiadło, sędzia WSA Andrzej Siwek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego z postanowieniem z dnia [...] września 2021 r. znak: [...], na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 126 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku A. R. ( dalej: "skarżący", "inwestor") o stwierdzenie nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego (dalej: "[...]WINB") z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], znak: [...], odmówił stwierdzenia jego nieważności.
W uzasadnieniu organ wskazał, że jak wynika z akt sprawy, A. R. pismem z dnia 31 sierpnia 2020 r., na podstawie art. 12 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, zwalczaniem i przeciwdziałaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm., dalej jako: "specustawa"), poinformował Starostę [...] o rozpoczęciu robót budowlanych dotyczących "Budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami w budynku: wod.-kan, enn., gaz, wentylacji mechanicznej wraz z wewnętrzną instalacją gazową zalicznikową, wewnętrzną linią zasilającą instalacji elektrycznej, kanalizacją sanitarną wraz ze szczelnym zbiornikiem na nieczystości ciekłe (sanitarne) o pojemności 10 m3, wraz z przyłączem wodociągowym, gazowym, energii elektrycznej wraz z budową dojść, dojazdów na działce nr [...] w miejscowości R., gmina L.".
Inwestor podał informacje wymienione w art. 12 ust. 2 pkt 1 specustawy twierdząc, że budowa budynku mieszkalnego związana jest z zapewnieniem możliwości odbycia kwarantanny dla rodziny i osób najbliższych w związku z częstymi podróżami poza granice Rzeczypospolitej Polskiej.
Pismem z dnia 3 września 2020 r., Starosta [...] wezwał inwestora do uzupełnienia informacji o szczegółowe uzasadnienie, że inwestycja jest związana z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, o szczegółowy sposób wykonywania robót budowlanych oraz wykazanie, że roboty budowlane nie spowodują zagrożenia życia lub zdrowia ludzi.
W piśmie z dnia 14 września 2020 r. inwestor przedstawił uzupełnione informacje. W odniesieniu do tego, czy inwestycja jest związana z celami opisanymi w ustawie, inwestor wskazał, że wystarczające jest wykazanie związku z tymi celami, a więc art. 12 ust. 1 specustawy ma zastosowanie także, gdy cele w nim wymienione w przypadku danej inwestycji mają charakter poboczny a nie główny. Ponadto, ustawodawca nie określił, jakie obiekty mogą mieć związek z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19. Budynek ma na celu zapewnienie bezpiecznych warunków życia rodziny inwestora oraz umożliwienie odbycia kwarantanny. Inwestor wskazał, że z racji wykonywanego zawodu ma dużą styczność z innymi osobami, a więc podjęcie przez niego działań inwestycyjnych dążących do powstania osobnego domu mieszkalnego jednorodzinnego stanowi działanie związane z zapobieganiem rozprzestrzenianiu się COVID-19. Ponadto, budynek będzie posiadał większą ilość pokoi, łazienek i miejsc do przechowywania żywności, co pozwoli na odbycie kwarantanny. Inwestor zwrócił także uwagę, że w przypadku izolacji społecznej, mniej szkodliwe dla zdrowia psychicznego jest przebywanie w dużym domu niż w małym lokalu mieszkalnym, w związku z czym budynek stanowi inwestycję zmierzającą do zwalczania negatywnych skutków społecznych COVID-19.
Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 7 października 2020 r. ustalono, że na działkach nr [...] i [...] w m. R., realizowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny. W dniu kontroli roboty budowlane nie były prowadzone. Wykonano wykopy pod fundamenty oraz wylano warstwę chudego betonu. W północnej części terenu inwestycji wykonano wykop, który wyrównano warstwą piasku. Wykop z dwóch stron otoczony jest skarpą, miejscami przykryty geowłókniną.
Postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. PINB [...] wstrzymał inwestorowi roboty budowlane. Organ powiatowy wskazał, że po przeanalizowaniu przepisów specustawy oraz stanowisk GINB i Ministerstwa Rozwoju, doszedł do wniosku, że art. 12 specustawy ma zastosowanie do inwestycji, których wyłącznym celem jest przeciwdziałanie COVID-19, którego to warunku przedmiotowa inwestycja nie spełnia. Organ uznał, że roboty budowlane są prowadzone bez wymaganego pozwolenia na budowę, jednak z uwagi na fakt, że nie stwierdzono realizacji obiektu budowlanego, co do którego można by nakazać rozbiórkę w trybie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), a jedynie robót budowlanych podlegających ocenie organu nadzoru budowlanego, w sprawie zastosowanie znajduje art. 50 ust. 1 pkt 1 tej ustawy.
W zażaleniu na ww. postanowienie inwestor podniósł, że ze specustawy nie wynika, aby przeciwdziałanie COVID-19 musiało być wyłącznym celem inwestycji, a ponadto, przeciwdziałanie COVID-19 określono jako wszelkie czynności związane ze zwalczaniem zakażenia, zapobieganiem rozprzestrzenianiu się, profilaktyką oraz zwalczaniem skutków choroby.
Postanowieniem z dnia [...] listopada 2020 r. [...] WINB utrzymał w mocy postanowienie PINB [...]. Organ wojewódzki nie podzielił oceny organu powiatowego, że postępowanie powinno się toczyć w trybie art. 50-51 a nie 48 i n. Prawa budowlanego, jednak stwierdził, że zmiana trybu postępowania byłaby niekorzystna dla skarżącego, co naruszałoby zakaz reformationis in peius. Co do samej dopuszczalności zastosowania do inwestycji art. 12 specustawy organ wskazał, że każdy nowo powstały budynek mieszkalny może służyć za miejsce izolacji, kwarantanny czy pracy zdalnej, a więc mieści się w przeciwdziałaniu COVID-19. Jednakże, zdaniem organu ustawodawca nie zwolnił od stosowania Prawa budowlanego budowy wszystkich budynków przystosowanych do pobytu ludzi, lecz tylko takich, których budowa faktycznie, realnie może się przyczynić do przeciwdziałania COVID-19. Ponadto, inwestycja nie powinna powodować jednocześnie zwiększenia stopnia zagrożenia rozprzestrzeniania się COVID-19 na etapie realizacji. W ocenie [...] WINB, budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego stanowi dążenie do zwiększenia ochrony jednej grupy osób (inwestora i jego domowników) kosztem drugiej grupy, tj. osób pracujących na budowie, które nie będą miały możliwości zachowania dystansu społecznego. Organ wojewódzki wskazał także, że informacja złożona przez inwestora na podstawie art. 12 specustawy była nieskuteczna, ponieważ została złożona przed rozpoczęciem inwestycji, podczas gdy przepis ten stanowi o prowadzeniu robót budowlanych (a nie zamiarze ich prowadzenia).
Pismem z dnia 23 lipca 2021 r. A. R. wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia [...] WINB z dnia [...] listopada 2020 r. i poprzedzającego je postanowienia PINB [...] z dnia [...] października
2020 r.
Rozpatrując powyższy wniosek GINB wskazał, że dostrzega uchybienia postanowień terenowych organów nadzoru budowlanego w zakresie ich uzasadnienia.
W odniesieniu do postanowienia organu powiatowego, wskazał, że podzielił ocenę [...] WINB i strony skarżącej, że nie jest prawidłowe skonstruowanie uzasadniania niemal wyłącznie w oparciu o stanowiska centralnych organów administracji publicznej, bez samodzielnej wykładni przepisów. W odniesieniu zaś do postanowienia organu wojewódzkiego, GINB nie podzielił stanowiska, że złożenie informacji, o której mowa w art. 12 ust. 2 specustawy powoduje jej nieskuteczność. Nie budzi żadnych wątpliwości, że skoro można o robotach budowlanych poinformować organ administracji architektoniczno-budowlanego już w trakcie ich prowadzenia, to można to uczynić także wcześniej. Wątpliwie jest także przeprowadzenie przez organ nadzoru budowlanego swoistego ważenia, czy inwestycji przyniesie więcej szkód czy korzyści z punktu widzenia przeciwdziałania COVID-19 w oparciu o to, że podczas jej realizacji może dochodzić do zakażeń. Uchybienia te nie mają jednak charakteru rażącego i nie uzasadniają wyeliminowania kwestionowanych postanowień z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności.
Dalej GINB wskazał, że strona skarżąca usiłuje wykazać, że organ nadzoru budowlanego w ogóle nie ma kompetencji do oceny robót budowlanych, których inwestor powołał się na art. 12 specustawy. Jest to twierdzenie błędne. Art. 12 ust. 1 specustawy wyłącza zastosowanie Prawa budowlanego w odniesieniu do inwestycji związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, a nie w odniesieniu do wszystkich inwestycji, których inwestor poinformował organ administracji architektoniczno-budowlanej o skorzystaniu z tego przepisu. Innymi słowy, przepis ten ustanawia przesłankę materialną, a nie formalną wyłączenia przepisów Prawa budowlanego. Nie jest więc wystarczające samo powołanie się na ten przepis, lecz faktyczne wypełnienie jego przesłanek, tj. przeciwdziałania COVID-19. Musi zatem istnieć możliwość zweryfikowania tej przesłanki i uprawnienie do tego służy właśnie organom nadzoru budowlanego. To, że omawiany przepis nie wyłącza kompetencji organów nadzoru budowlanego do kontroli budowy i ewentualnego prowadzenia postępowania w sprawie samowoli budowlanej nie budzi także wątpliwości w orzecznictwie sądowo-administracyjnym. Tym samym kwestionowane postanowienia nie zostały wydane bez podstawy prawnej.
Ponadto, strona skarżąca dąży do wykazania, że dla zastosowania art. 12 specustawy, przeciwdziałanie COVID-19 nie musi być wyłącznym ani nawet głównym celem inwestycji i mieści się w tym przepisie budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego.
Odnosząc się do powyższego, organ wskazał, że argumenty przytoczone przez stronę skarżącą, choć istotne, nie są jedynymi, które należy uwzględnić przy wykładni art. 12 specustawy. Stanowiska formułowane w toku procesu legislacyjnego nie mają charakteru decydującego, ani tym bardziej wiążącego - w szczególności, nie można im przypisać cech wykładni autentycznej. Nie mniej istotne przy wykładni tego przepisu są względy systemowe. Należy bowiem zwrócić uwagę, że przepis ten ma charakter szczególny, wyjątkowy, bowiem wyłącza zastosowanie kluczowych ustaw regulujących proces inwestycyjny. Powinien zatem podlegać wykładni ścisłej. Strona skarżąca prezentuje zaś rozszerzającą wykładnię tego przepisu. Z jednej strony, twierdzić można, że pojęcie "związku" z przeciwdziałaniem COVID-19 ma szeroki zakres znaczeniowy, a więc wystarczający jest jakikolwiek związek. Z drugiej jednak strony, dostrzec należy, że ten "związek" w art. 12 ust. 1 specustawy dotyczy nie samej inwestycji, ale w istocie jej przeprowadzenia (projektowanie, budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, rozbiórka, zmiana sposobu użytkowania). Językowa wykładnia przepisu, w ocenie GINB prowadzi więc do wniosku, że przeciwdziałanie COVID- 19 ma być powodem, uzasadnieniem dla realizacji inwestycji, a więc, gdyby nie ten cel, to inwestycja nie byłaby potrzebna. Tak rozumianej przesłanki w oczywisty sposób nie spełniają budynki mieszkalne, które choć w pewien (raczej nieznaczny) sposób mogą się przyczyniać do przeciwdziałania COVID-19, to realizowane są w zupełnie innym celu, tj. dla zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, czy też po prostu w celach komercyjnych (co do zasady w przypadku budynków wielorodzinnych). Gdyby przeciwdziałanie COVID-19 rozumieć tak, jak tego chce strona skarżąca, to pod art. 12 specustawy podlegałaby w zasadzie każda dowolna inwestycja. Również w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie reprezentowane jest stanowisko o konieczności rygorystycznej wykładni tego przepisu, jak i o tym, że co do zasady nie ma on zastosowania do inwestycji mieszkalnych. W ocenie GINB, budowa domu jednorodzinnego podejmowana jest w interesie indywidualnym inwestora a nie w interesie publicznym wyrażającym się w przeciwdziałaniu chorobie zakaźnej.
Reasumując organ wskazał, że wykładnia językowa art. 12 ust. 1 specustawy nie jest wystarczająca (choć i ona nie uzasadnia wniosków wyprowadzanych przez stronę skarżącą) i dla jego prawidłowego odczytania konieczne są dalsze zabiegi interpretacyjne. Niektóre wskazówki (jak wypowiedzi w toku procesu legislacyjnego) wskazują na zasadność szerokiej wykładni tego przepisu, zaś inne (jak wykładnia systemowa i orzecznictwo sądów administracyjnych) - na zasadność wykładni ścisłej. W tej sytuacji, nie może być mowy o naruszeniu prawa w stopniu rażącym.
Nie było także rażącym naruszeniem prawa zastosowanie w badanej sprawie art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zamiast art. 48 tej ustawy, gdyż także i takie rozwiązanie znajduje akceptację w orzeczeniach sądów administracyjnych.
Podsumowując GINB stwierdził, że postanowienie [...] WINB z dnia [...] listopada 2020 r. nie jest obarczone wadą rażącego naruszenia prawa. Przeprowadzone postępowanie nie wykazało także, aby badane postanowienie było obarczone którąkolwiek z pozostałych wad nieważnościowych.
Z powyższym postanowieniem nie zgodził się A. R. i w ustawowym terminie złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego skarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2021 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] września 2021 r., znak: [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, że po ponownym przeanalizowaniu sprawy, podtrzymuje stanowisko zawarte w postanowieniu z dnia [...] września 2021 r., że będące przedmiotem postępowania postanowienie [...] WINB z dnia [...] listopada 2020 r., nie jest dotknięte żadną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.
Organ dodał, że osią sporu w rozpatrywanej sprawie jest to, czy na podstawie art. 12 ust. 1 specustawy dopuszczalne jest zrealizowanie inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przeznaczonego dla potrzeb własnych inwestora.
W zaskarżonym postanowieniu GINB wykazał, że względy systemowe oraz orzecznictwo sądowo-administracyjne, przemawiają za uznaniem, że taka inwestycja nie podlega pod regulację tego przepisu. Z kolei strona skarżąca we wniosku o stwierdzenie nieważności przedstawiła wykładnię językową przepisów specustawy oraz wypowiedzi, opinie i uzasadnienia formułowane w toku procesu legislacyjnego, które mają przemawiać za uznaniem, że budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego może zostać zrealizowana w trybie określonym w art. 12 specustawy.
GINB podtrzymał ocenę, że wykładnia językowa nie jest wystarczająca do właściwego odczytania treści tego przepisu, a skoro różne względy przemawiają za różnymi kierunkami interpretacji, to nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa, które musi być jasne i oczywiste. Należy wskazać, że warunkiem wstępnym stwierdzenia rażącego naruszenia prawa jest ustalenie, że w dacie wydania decyzji (postanowienia) obowiązywał niebudzący wątpliwości stan prawny, czego nie można powiedzieć o przepisach regulujących szczególne rozwiązania w związku z epidemią COVID-19, szczególnie w jej początkowej fazie.
Rację ma strona skarżąca, że niedoskonałości legislacyjne nie powinny obciążać inwestora, ale nie zmienia to faktu, że jednocześnie nie mogą one uzasadniać zarzutu naruszenia przez organ prawa w stopniu rażącym.
Ponadto, w ocenie GINB, nie sposób się zgodzić ze stroną skarżącą, że intuicyjne jest takie rozumienie art. 12 specustawy, które pozwala na budowę domu jednorodzinnego na podstawie tego przepisu. Niewątpliwie nie jest intuicyjne twierdzenie, że budowa prywatnego domu inwestora służy zwalczaniu epidemii i jej skutków.
Ponadto, w ocenie GINB, za nieuprawnione uproszczenie uznać należy traktowanie w kontekście omawianego przepisu zdrowia publicznego jedynie jako sumy stanu zdrowia poszczególnych jednostek, a co więcej - inwestycja polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego generalnie nie ma na celu poprawy zdrowia inwestora, lecz ogólną poprawę warunków mieszkaniowych, której jednym z wielu ewentualnych skutków może być poprawa zdrowia.
Podsumowując wskazał, że terenowe organy nadzoru budowlanego miały kompetencję do kontroli inwestycji realizowanej na podstawie art. 12 specustawy i nie naruszyły rażąco prawa uznając, że sporna inwestycja nie może być realizowana na podstawie tego przepisu. Nie stanowiło także rażącego naruszenia prawa zastosowanie w badanej sprawie art. 50 ust. 1 zamiast art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.).
Stwierdzenia nieważności badanego postanowienia nie uzasadnia także zaakcentowany we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy fakt dostrzeżenia przez GINB pewnych wad uzasadnień postanowień terenowych organów nadzoru budowlanego. Częściowo wadliwe uzasadnienie nie stanowi bowiem podstawy do stwierdzenia nieważności, a w badanej sprawie nie przełożyło się ono na rażąco wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego.
Wobec powyższych rozważań, organ uznał, że postanowienie [...] WINB z dnia [...] listopada 2020 r. nie jest obarczone żadną z wad wymienionych wart. 156 § 1 k.p.a.
A. R., złożył na ww. postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2021 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił:
I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to przepisów:
1) art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 2.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych poprzez błędne stwierdzenie, że "terenowe organy nadzoru budowlanego miały kompetencję do kontroli inwestycji realizowanej na podstawie art. 12 specustawy i nie naruszyły rażąco prawa uznając, że sporna inwestycja nie może być realizowana na podstawie tego przepisu." - skoro w związku z brzmieniem art. 12 Ustawy covidowej do projektowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych, w tym zmiany sposobu użytkowania, w związku z przeciwdziałaniem COVID-19 przepisy te nie mają zastosowania;
2) art. 12 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 2 Ustawy covidowej, poprzez ich błędną zawężającą wykładnię, sprowadzającą się do stwierdzenia, że za "budowę w związku z przeciwdziałaniem COVID-19" rozumie się tylko budowę, która faktycznie/realnie może przyczynić się do przeciwdziałania COVID-19 i której jedynym i wyłącznym celem jest zwalczanie zakażenia, zapobieganie rozprzestrzenianiu się, profilaktyka oraz zwalczanie skutków, w tym społeczno - gospodarczych choroby COVID-19 oraz wskazanie, że: "Niewątpliwie nie jest intuicyjne twierdzenie że budowa prywatnego domu inwestora służy zwalczaniu epidemii i jej skutków", podczas gdy wystarczające dla zastosowania art. 12 ust. 1 ww. ustawy jest stwierdzenie jakiegokolwiek, nawet znikomego czy pośredniego, związku prowadzonych przez inwestora robót budowlanych z przeciwdziałaniem COVID-19, w konsekwencji zaś powyższych naruszeń, naruszenie przepisów postępowania, tj. przepisów art. 156 § 1 pkt 2 in principio w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności wydanego bez podstawy prawnej postanowienia nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w K. z dnia [...] października 2020 r., oraz utrzymującego go w mocy postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] listopada2020 r., nr [...].
Mając na uwadze powyższe zarzuty, wniósł o:
I. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2021 r. (art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c));
II. uchylenie w całości postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2021 r. (art. 135 k.p.a.);
III. zasądzenie od Organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w tym postępowaniu oraz niezbędnych wydatków w kwocie 17 zł uiszczonych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
W uzasadnieniu skargi podniósł, że przedmiotowa inwestycja pozostaje w niepodważalnym związku ze zwalczaniem, przeciwdziałaniem i zapobieganiem rozprzestrzenianiu się zakażeniem wirusem SARS-CoV- 2 wywołującym chorobę COVID-19. Skarżący w informacji z dnia 31 sierpnia 2020 r. i jej uzupełnieniu uzasadnił zastosowanie ww. przepisów do jego inwestycji. Wskazał, że podstawą złożenia przedmiotowego pisma jest art. 12 Ustawy covidowej, przez co wyraził w ten sposób chęć skorzystania z instytucji wyłączenia przepisów Prawa budowlanego, o której mowa w art. 12 ust. 1 ww. ustawy. Tym samym w sposób niebudzący wątpliwości wykazał jedyną przesłankę stosowania tegoż wyłączenia, tj. pozostawanie inwestycji w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, rozumianym jako: "wszelkie czynności związane ze zwalczaniem zakażenia, zapobieganiem rozprzestrzenianiu się, profilaktyką oraz zwalczaniem skutków, w tym społeczno-gospodarczych, choroby". W konsekwencji żaden z organów orzekających nie był uprawniony do wydawania postanowień na podstawie przepisów Prawa budowlanego, ponieważ stosowanie tej ustawy zostało wyłączone. Nie ma wątpliwości, że art. 12 ust. 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych - nimi sytuacji kryzysowych ustanawia przesłankę materialną, a nie formalną wyłączenia przepisów.
Podkreślił, że zadaniem organów administracji publicznej jest prawidłowe stosowanie przepisów prawa materialnego w ramach zakreślonych przepisami postępowania. Fundamentalnym prawem strony tegoż postępowania jest natomiast możliwość domagania się przeprowadzenia przez sąd administracyjny kontroli zgodności wydanego rozstrzygnięcia z prawem. Okoliczność posłużenia się przez Ustawodawcę wadliwą techniką legislacyjną, nieumiejętne konstruowanie tekstu prawnego powodujące zbyt szerokie lub zbyt wąskie określenie hipotez poszczególnych norm prawnych lub też legislacyjna niespójność nie mogą negatywnie oddziaływać na prawa i obowiązki strony powstałe na skutek stosowania tych regulacji, tj. procesu dokonywania przez organ konkretyzacji norm generalno-abstrakcyjnych poprzez tworzenie wiążącej normy konkretno-indywidualnej. Co więcej, fakt, że przepis materialny, będący podstawą rozstrzygnięcia pochodzi z tworzonej w pośpiechu ustawy o potencjalnie niskiej jakości legislacyjnej nie może usprawiedliwiać wydawania rozstrzygnięć sprzecznych z prawem. Rolą organów administracji publicznej nie jest "naprawianie" usterek prawodawczych obecnych w prawie materialnym, czy też eliminowanie błędów lub nieścisłości Ustawodawcy. Podejmowanie aktów administracyjnych sprzecznych z prawem i wkraczanie w zadania władzy ustawodawczej z naruszeniem swoich kompetencji nie może być uzasadniane zbyt wysokim poziomem ogólności ustawy i jej wadliwym skonstruowaniem. Skutki konkretyzacji norm prawa materialnego muszą być bowiem określone i przewidywalne na tyle, by strona postępowania administracyjnego mogła oczekiwać od organu, że wydany akt administracyjny pociągnie za sobą przewidziane prawem skutki. Nade wszystko strona ma prawo oczekiwać, by rozstrzygnięcie pozostawało w zgodności z treścią przepisu materialnego. Zdaniem skarżącego powyższe rozważania są niezwykle istotne ze względu na związane z epidemią COVID-19 ekstraordynaryjne warunki, w jakich funkcjonuje zarówno system administracji publicznej, jak i podmioty usytuowane poza tym systemem.
Niezależnie zatem od oceny unormowania ustawowego, będącego podstawą wydania omawianych postanowień PINB i [...]WINB, zdaniem skarżącego, postanowienia te zostały wydane bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 12 i art. 2 ust. 2 ustawy covidowej. Z tego względu konieczne było ich wyeliminowanie z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności.
Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie, nie narusza prawa.
Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie, jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2021 r., znak: [...], którym organ ten po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] września 2021 r., znak: [...] odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia [...] WINB z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], znak: [...], utrzymującego w mocy postanowienie PINB [...] z dnia [...] października 2020 r., nr [...], znak: [...], wstrzymujące A. R. roboty budowlane prowadzone przy realizacji inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami w budynku: wod.-kan., c.o., enn., gaz, wentylacji mechanicznej wraz z wewnętrzną instalacją gazową zalicznikową, wewnętrzną linią zasilającą energii elektrycznej, kanalizacją sanitarną wraz ze szczelnym zbiornikiem na nieczystości ciekłe (sanitarne) o pojemności 10m3, wraz z przyłączem wodociągowym, gazowym, energii elektrycznej wraz z budową dojść, dojazdów na działce nr [...] miejscowości R., gmina L.".
W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w tym więc i wskazanych w skardze art. 12 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych a także przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc i wskazanych w skardze art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 k.p.a.
Ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia, poprzedzić należy ogólnym przypomnieniem, że zapadło ono w jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji i stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji ostatecznych pozostających w obrocie prawnym. Stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić wyłącznie w przypadku niewątpliwego i oczywistego wystąpienia jednej z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zaznaczyć jednocześnie należy, że w tym trybie nie prowadzi się postępowania mającego zastąpić i naprawić pierwotne działanie organu, którego decyzja jest badana (nie jest to bowiem postępowanie zwyczajne), bądź też zweryfikować wszelkie błędy tak postępowania zwykłego, jak i wydanej w nim decyzji. Podkreślenia wymaga także i to, że weryfikacja prawidłowości decyzji następuje z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania. W postępowaniu tym nie przeprowadza się także nowych dowodów, ani nie czyni nowych ustaleń. Ocenia się działanie organu, którego decyzja poddana jest weryfikacji w kontekście dowodów zebranych w postępowaniu zwykłym.
Organ jest władny orzec o stwierdzeniu nieważności decyzji, tylko wtedy jeżeli stwierdzi, że wystąpiła przynajmniej jedna z podstaw stwierdzenia nieważności, enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. oraz gdy nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności, a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanej decyzji ani też decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych.
Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji wymienia art. 156 § 1 k.p.a. Jedną z nich, wymienioną w § 1 pkt 2 tego przepisu jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przesłanka ta była podstawą wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności postanowienia [...] WINB z dnia [...] listopada 2020 r.
Odnośnie do przesłanki braku podstawy prawnej, to jest ona spełniona, gdy przepisy prawa powszechnie obowiązującego, nie zawierają podstawy wydania w danej sytuacji decyzji administracyjnej, postanowienia czy milczącego załatwienia sprawy. Podkreślić też należy, że przez brak podstawy prawnej należy rozumieć sytuację, kiedy to rzeczywiście decyzja nie posiada podstawy prawnej, nie zaś to, że takiej podstawy prawnej nie wymienia lub przytacza niewłaściwy przepis.
Z kolei naruszenie prawa, o którym także mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. tylko wtedy ma charakter rażący, gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo obarczono stronę obowiązkiem, albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w jawnej sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą. Dla oceny, czy dane naruszenie prawa ma charakter rażącego naruszenia, istotne są skutki, które to naruszenie wywołuje. Jeżeli skutki te są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, to takie naruszenie ma cechy rażącego naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 2 marca 2011 r., II OSK 2226/10, LEX nr 824448).
Uchybienie powodujące rażące naruszenie prawa, jest oczywistym naruszeniem prawa i kiedy wywołuje skutki społeczne, których nie można zaakceptować w praworządnym państwie, a dobrami szczególnie chronionymi powinno być ludzkie życie, zdrowie oraz mienie (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 listopada 2013 r., VII SA/Wa 1802/13, LEX nr 1408022). Tym samym dopiero jeżeli stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę niż stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej, może być ocenione jako naruszenie rażące (por. też wyrok NSA z 9 września 1998 r., II SA 1249/97, LEX nr 41819: "Z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa. Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się zatem, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia.
Stosownie do art. 126 k.p.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. Wskazany tryb nadzwyczajny, ma więc tak jak w niniejszej sprawie zastosowanie także do postanowień.
W świetle przedstawionej wyżej argumentacji, należało podzielić stanowisko organów, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, nie zaistniały podstawy do stwierdzenia nieważności postanowienia [...] WINB z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], znak: [...], utrzymującego w mocy postanowienie PINB [...] z dnia [...] października 2020 r., nr [...], znak: [...], wstrzymujące skarżącemu roboty budowlane prowadzone przy realizacji opisanej wcześniej inwestycji.
Zarzuty skargi opierają się na dwóch zasadniczych podstawach, a mianowicie po pierwsze że z uwagi na brzmienie art. 12 ust. 1 specustawy, organy nadzoru budowlanego w ogóle nie miały kompetencji do kontroli realizowanej inwestycji i stosowania przepisów prawa budowlanego, po drugie zaś, że do zastosowania dyspozycji art. 12 specustawy, nie jest konieczne wykazywanie przez inwestora, że realizowana inwestycja ma bezpośredni związek z przeciwdziałaniem covid -19 i do jej realizacji wystarczające jest zaistnienie jakiegokolwiek nawet znikomego czy pośredniego związku prowadzonych robót z przeciwdziałaniem covid – 19.
W ocenie Sądu, argumentacja ta nie zasługuje na uwzględnienie.
Tytułem wstępu Sąd wskazuje, że w pełni podziela ocenę będącej przedmiotem sprawy regulacji specustawy, dokonaną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Go 382/21. W wyroku tym Sąd stwierdził, że przepis art. 12 ustawy z 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, przewidujący niezwykle daleko idące przywileje w porównaniu do inwestorów działających w "zwykłych rygorach", niejasno sformułowany i budzący elementarne zastrzeżenia dotyczące zakresu jego zastosowania i kolizji ze standardami legislacyjnym, a przede wszystkim zasadami konstytucyjnymi, jeśli w ogóle może być stosowany, to jako "wyjątek", co wymaga jego rygorystycznej i ścisłej wykładni (exceptiones non sunt extendendae).
Stanowisko to stanowiło dla Sądu orzekającego w sprawie, punkt wyjścia dla dokonania oceny prawidłowości zastosowania tej regulacji.
Przypomnieć należy, że skarżący jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 31 sierpnia 2020 r., na podstawie art. 12 specustawy, poinformował Starostę [...] o rozpoczęciu robót budowlanych dotyczących wspomnianej wyżej inwestycji. Skarżący wskazał, że budowa budynku mieszkalnego związana jest z zapewnieniem możliwości odbycia kwarantanny dla rodziny i osób najbliższych w związku z częstymi podróżami poza granice Rzeczypospolitej Polskiej. Uzupełniając informacje dotyczące inwestycji, skarżący wskazał, że ma ona zapewnić bezpieczne warunki życia jego rodziny oraz umożliwienie odbycia kwarantanny. Z racji wykonywanego zawodu ma dużą styczność z innymi osobami, a więc podjęcie przez niego działań inwestycyjnych dążących do powstania osobnego domu mieszkalnego jednorodzinnego stanowi działanie związane z zapobieganiem rozprzestrzenianiu się COVID-19. Ponadto, budynek będzie posiadał większą ilość pokoi, łazienek i miejsc do przechowywania żywności, co pozwoli na odbycie kwarantanny. Zwrócił także uwagę, że w przypadku izolacji społecznej, mniej szkodliwe dla zdrowia psychicznego jest przebywanie w dużym domu niż w małym lokalu mieszkalnym, w związku z czym budynek stanowi inwestycję zmierzającą do zwalczania negatywnych skutków społecznych COVID-19.
Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 7 października 2020 r. ustalono, że na działkach nr [...] i [...] w m. R., realizowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny. Teren budowy oznaczony, częściowo ogrodzony, jest tablica informacyjna. W dniu kontroli roboty budowlane nie były prowadzone. Wokół miejsca budowy usypano hałdy ziemi. Wykonano wykopy pod fundamenty oraz wylano warstwę chudego betonu. W północnej części terenu inwestycji wykonano wykop, który wyrównano warstwą piasku. Wykop z dwóch stron otoczony jest skarpą, miejscami przykryty geowłókniną.
Postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. PINB [...], wstrzymał skarżącemu roboty budowlane w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a postanowienie to utrzymane zostało w mocy kwestionowanym w postępowaniu nieważnościowym postanowieniem organu wojewódzkiego.
W ocenie Sądu, postanowienia organu powiatowego i wojewódzkiego, zostały wydane zgodnie z prawem. Błędne skonstruowanie uzasadnienia przez organ powiatowy niemal wyłącznie w oparciu o stanowiska centralnych organów administracji publicznej, bez samodzielnej wykładni przepisów, nie ma w ocenie Sądu charakteru rażącego. Również błędna jest argumentacja organu wojewódzkiego, że złożenie informacji, o której mowa w art. 12 ust. 2, specustawy przed rozpoczęciem robót, powoduje jej nieskuteczność. Skoro bowiem można o robotach budowlanych poinformować organ administracji architektoniczno-budowlanej już w trakcie ich prowadzenia, to można to uczynić także wcześniej. Należy także zgodzić się z GINB, że wątpliwie jest także przeprowadzenie przez organ nadzoru budowlanego swoistego ważenia, czy inwestycji przyniesie więcej szkód czy korzyści z punktu widzenia przeciwdziałania COVID-19 w oparciu o to, że podczas jej realizacji może dochodzić do zakażeń. Powyższe uchybienia organów terenowych, wbrew argumentacji zawartej w skardze, nie mają jednak charakteru rażącego i nie uzasadniają wyeliminowania kwestionowanych postanowień z obrotu prawnego w trybie stwierdzenia nieważności.
Wskazać należy, że naruszenia procedury, a do takich niewątpliwie należy wadliwe uzasadnienie rozstrzygnięcia, mogą stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji tylko wtedy, gdy naruszenie to wywołało skutek materialnoprawny w postaci pozbawienia lub ograniczenia prawa albo nieprzyznania ustawowo przysługującego uprawnienia. Sama oczywistość naruszenia przepisów postępowania nie może być zatem uznana za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2021 r., I OSK 527/19)
Niezasadny jest zarzut skargi dotyczący wydania przez organy terenowe postanowień bez podstawy prawnej.
Skarżący wskazuje w tym zakresie na brak kognicji organów nadzoru budowlanego w sprawach inwestycji realizowanych na podstawie art. 12 specustawy oraz na brak podstawy prawnej do orzekania w tego typu sprawach przez organy nadzoru budowlanego. Argumentacja ta jest chybiona. Wskazać jednocześnie w tym miejscu należy, że skarżący przywołuje w tym zakresie argumentację zawartą w uzasadnieniu postanowienia organu wojewódzkiego, którego stwierdzenia nieważności się domaga.
Podkreślenia wymaga, że art.12 ust. 1 specustawy, wyłącza zastosowanie Prawa budowlanego w odniesieniu do inwestycji związanych z przeciwdziałaniem COVID-19, a nie w odniesieniu do wszystkich inwestycji, w odniesieniu do których inwestor poinformował organ administracji architektoniczno-budowlanej o skorzystaniu z tego przepisu. Przepis ten zatem ustanawia przesłankę materialną a nie formalną wyłączenia przepisów Prawa budowlanego. Innymi słowy, nie jest więc wystarczające samo powołanie się na ten przepis, lecz faktyczne wypełnienie jego przesłanek, zaś organy nadzoru budowlanego mają możliwość ich zweryfikowania.
Sąd w pełni podziela wynikające z ukształtowanego już orzecznictwa stanowisko, zgodnie z którym przepis art. 12 specustawy, nie wyłącza kompetencji organów nadzoru budowlanego do kontroli budowy i ewentualnego prowadzenia postępowania w sprawie samowoli budowlanej ( wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 1 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 369/21 oraz WSA w Krakowie z dnia 16 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 72/21 i z dnia 30 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 243/21).
Kwestionowane postanowienia organów powiatowego i wojewódzkiego, nie zostały zatem wydane bez podstawy prawnej.
Sąd nie podziela również poglądu skarżącego, zgodnie z którym dla zastosowania art. 12 specustawy, przeciwdziałanie COVID-19, nie musi być wyłącznym ani nawet głównym celem inwestycji, zaś w dyspozycji tego przepisu mieści się budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Argumenty skarżącego w tym zakresie, opierają się w znacznej mierze na stanowiskach formułowanych w toku procesu legislacyjnego, które w ocenie Sądu nie mogą być wiążące przy dokonywaniu wykładni tego przepisu.
Ponownie należy przytoczyć stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Go 382/21, że przepis art. 12 specustawy, jeśli w ogóle może być stosowany to jedynie jako wyjątek oraz wymaga on ścisłej i rygorystycznej wykładni.
Akceptując w pełni pogląd wyrażony w wyżej przytoczonym wyroku, Sąd orzekający w sprawie, stoi na stanowisku, że sprzeczne z taką wykładnią byłoby stwierdzenie, że przeciwdziałanie COVID-19, nie musi być wyłącznym ani nawet głównym celem inwestycji realizowanej na podstawie art. 12 specustawy, a takie stanowisko prezentuje skarżący. Wymaga podkreślenia, że przepis art. 12 ma charakter szczególny i wyjątkowy, bowiem wyłącza zastosowanie kluczowych ustaw regulujących proces inwestycyjny. Zdecydowanie zatem powinien podlegać wykładni ścisłej. W całkowitej sprzeczności z powyższą wykładnią, byłoby traktowanie planowanej przez inwestora budowy budynku mieszkalnego, który jedynie w nieznaczny sposób, może przyczyniać się do przeciwdziałania COVID-19. Głównym bowiem celem realizowanego przez skarżącego budynku jednorodzinnego, było zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Szeroka wykładnia pojęcia "związku" inwestycji z przeciwdziałaniem COVID – 19, jakiej oczekuje skarżący, skutkowałaby uznaniem, że regulacji przewidzianej w art. 12 specustawy, podlega dowolna inwestycja. Zawsze bowiem można byłoby wykazać jakikolwiek związek prawie każdej inwestycji z przeciwdziałaniem COVID – 19.
Również i w tym zakresie w orzecznictwie prezentowane jest rygorystyczne stanowisko, które podziela Sąd orzekający w sprawie ( wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 1 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 369/21 oraz WSA w Krakowie z dnia 16 lutego 2021 r" sygn. akt II SA/Kr 72/21 i z dnia 30 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 243/21).
Zdaniem Sądu, budowa domu jednorodzinnego, podejmowana jest przede wszystkim, w interesie indywidualnym inwestora, zaś jej uboczny związek z przeciwdziałaniem COVID – 19, nie upoważnia do zastosowania regulacji przewidzianej w art. 12 specustawy.
Regulacja ta, dotyczyć powinna inwestycji ściśle związanych z przeciwdziałaniem Covid – 19. Tego rodzaju inwestycją może być przykładowo ( choć ocena inwestycji też będzie to zależeć od okoliczności konkretnej sprawy ) budowa tymczasowego szpitala, budowa obiektów na cele kwarantanny, budowa zewnętrznej poczekalni dla chorych, adaptacja hali widowiskowo-sportowej na cel szpitalny czy też otwarcie linii produkcyjnej płynu do dezynfekcji lub maseczek w hali magazynowej.
To właśnie w odniesieniu do tego rodzaju przedsięwzięć epizodyczny przepis art. 12 specustawy, miał umożliwiać dowolną lokalizację takiego obiektu oraz dowolność w ustaleniu jego parametrów. Celem tej szczególnej procedury było odformalizowanie procesu budowlanego, a jego głównym powodem była walka z czasem, bowiem stosowanie standardowych regulacji prawnych mogłoby spowodować, że realizacja obiektów budowlanych potrzebnych do walki z COVID -19, nastąpiłaby po zakończeniu walki z pandemią.
Odnosząc się do skargi wskazać jednocześnie należy, że niektóre zawarte w niej argumenty (jak wypowiedzi w toku procesu legislacyjnego), wskazują także na zasadność szerokiej wykładni art. 12 specustawy. Możliwość różnej wykładni tego przepisu, prowadzi do wniosku, że nie można mówić o oczywistości jego naruszenia co jest koniecznym warunkiem stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia z powodu rażącego naruszenia prawa.
Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, nie było także rażącym naruszeniem prawa zastosowanie w badanej sprawie art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zamiast art. 48 tej ustawy, gdyż także i takie rozwiązanie znajduje akceptację w orzeczeniach sądów administracyjnych (wyroki WSA w Krakowie z dnia 16 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 72/21 i z dnia 30 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 243/21).
Ponadto jak już wcześniej wspomniano, rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy jego charakter powoduje, że decyzja (postanowienie) nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa a takich cech nie można przypisać postanowieniu [...] WINB z dnia [...] listopada 2020 r.
Sąd podziela również ocenę organu odwoławczego, że kwestionowane postanowienie [...] WINB, nie jest obarczone którąkolwiek z wad nieważnościowych, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.