Pełny tekst orzeczenia VII SA/WA 1395/21

VII SA/Wa 1395/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-11-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Marta Kołtun-Kulik /przewodniczący/
Mirosław Montowski
Tomasz Janeczko /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 536/22 - Wyrok NSA z 2024-11-21
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 741
art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), sędzia WSA Mirosław Montowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 listopada 2021 r. sprawy ze skargi S Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2021r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2021r. Nr [...] odmawiającą [...] S.A w W. ustalenia warunków zabudowy dla wolnostojącego nośnika reklamowego nr [...] na działce ew. nr [...] w obr. [...] przy ul. T. w Dzielnicy [...].
Stan sprawy przedstawiał się następująco:
W dniu 12 listopada 2015r. inwestor [...] S.A. złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla nośnika reklamowego nr [...] o wym. tablicy reklamowej 3,0 x 6,0 m i wysokości maks. 7 m typu BB18 - jednostronny, na słupie
z fundamentem betonowym zagłębionym - studnia 1,2 m na działce nr ew. [...], obręb [...], przy ulicy T. w Dzielnicy [...].
Po rozpatrzeniu ww. wniosku Zarząd Dzielnicy [...] (dalej: organ I instancji) decyzją z dnia [...] sierpnia 2016r. nr [...], odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wskazanej wyżej inwestycji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A oraz S. od ww. decyzji, decyzją z dnia [...] lutego 2017r., znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Po rozpatrzeniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2017r. Nr [...] ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na działce nr ew. [...] w obrębie [...] położonej przy ul. T. w W.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. od ww. decyzji, decyzją z dnia [...] września 2017r., znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2018r. nr [...] ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wskazanej wyżej inwestycji.
Odwołania od ww. decyzji złożyły [...] S.A. oraz S. sp. z o.o. z siedzibą w W.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: Kolegium, organ odwoławczy) po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, decyzją z dnia [...] września 2018r. znak: [...] utrzymało w mocy orzeczenie organu
I instancji.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie wniosła [...] S.A. z siedzibą w W. oraz S. sp. z o.o. z siedzibą w W.
Wyrokiem z dnia 14 marca 2019r., sygn. akt IV SA/Wa 3237/18 (prawomocnym od dnia 19 lipca 2019r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji Zarządu Dzielnicy [...] z [...] kwietnia 2018r. nr [...].
Rozpatrując sprawę po ww. wyroku Zarząd Dzielnicy [...] decyzją z dnia [...] marca 2021r. Nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego podświetlanego nośnika reklamowego nr [...] o wym. tablicy reklamowej 3,0 x 6,0 m i wysokości maks. 7 m typu BB18 - jednostronny, na słupie z fundamentem betonowym zagłębionym - studnia 1,2 m na działce nr ew. [...], obręb [...], przy ulicy T. w Dzielnicy [...], zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej.
Odwołania od ww. decyzji złożyły [...] S.A. oraz S. sp. z o.o. z siedzibą w W.
Po rozpatrzeniu ww. odwołań powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2021r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu ww. decyzji Kolegium wskazało, że obecnie analiza urbanistyczna została przeprowadzona, zgodnie ze wskazaniami WSA zawartymi w ww. wyroku na prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym, zgodnie z § 3 ust 1 i 2 w zw. z § 2 pkt 5 (definicja "frontu działki") ww. rozporządzenia wykonawczego do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej u.p.z.p.
W ocenie Kolegium brak było podstaw do rozszerzania obszaru analizowanego. SKO w W. wskazało, że w obszarze analizowanym, przy ul. T. znajdują się tablice reklamowe, w większości nielegalne (również te na terenie kolejowym, gdzie właściwym do wydania decyzji warunków zabudowy i pozwolenia na budowę jest Wojewoda [...]), w tym nielegalne wszystkie 14 wolnostojące tablice reklamowe umocowane na słupach. Organ odwoławczy podkreślił, że tablice reklamowe nielegalnie umieszczone w pasie drogowym, nie mogą stanowić podstawy wydania decyzji o warunkach zabudowy dla umieszczania innych tablic tego rodzaju. Zatem przedmiotowa tablica reklamowa zdaniem organu II instancji nie spełnia warunku dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Dalej SKO w W. wskazało, że organ I instancji w swojej decyzji oparł się na opinii - piśmie Zarządu Dróg Miejskich w W. z 27 sierpnia 2020r. z której wynika, że zgodnie z ustawą o drogach publicznych, do zadań zarządcy drogi należy ochrona dróg realizowana m.in. poprzez zapewnienie wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego. Dodało, że w [...] zarządcą dróg publicznych w wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych jest Prezydent [...], który wykonuje swoje zadania za pomocą Zarządu Dróg Miejskich
w W. Kolegium podkreśliło, że ww. opinii wskazano, że przedmiotowe urządzenie reklamowe usytuowane jest bezpośrednio przy ul. T. i adresowane jest do kierujących pojazdami poruszającymi się tą ulicą. Występuje zjawisko tzw. fiksacji, tj. chwilowego zatrzymania wzroku przez kierujących pojazdami w jednym punkcie (np. na reklamie), powoduje dekoncentrację kierowców. Ww. opinii wskazano, że dotyczy to szczególnie lokalizacji przy ul. T. w W. charakteryzującej się dużym natężeniem ruchu . Do akt dołączono wyniki pomiarów ruchu z 2017 r. na ul. T. w rejonie ul. S. Organ odwoławczy podkreślił również, że opinia w zakresie badań dotycząca m.in. fiksacji w przypadku tablic reklamowych umieszczanych w pasach dróg publicznych: "Opinia w sprawie zagrożeń dla kierujących wynikających z umieszczenia reklam w pasach dróg
w [...]" z 2006 r. sporządzona przez Instytut Badawczy Dróg i Mostów, zaktualizowana w 2008 r. wskazuje na niekorzystny wpływ reklam znajdujących się w pasie drogowym na koncentrację kierujących pojazdami na danej drodze; dotyczy to zwłaszcza miejsc wysokim natężeniu ruchu kołowego, a do takich należy niewątpliwie odcinek ul. T. w W., co potwierdzają ww. pomiary ruchu z 2017 r. na ul. T.
Mając powyższe na uwadze w ocenie SKO w W. pozostawienie przedmiotowej tablicy reklamowej, stanowiłoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego.
W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy powołał przepisy art. 61 ust. 1 u.p.z.p. 53 ust. 4 , art. 39 ust.3 , art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy o drogach publicznych podkreślając przy lokalizacji reklam w pasach dróg, zarządca drogi kieruje się tym, czy dana reklama będzie zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, przy czym bierze się pod uwagę nie tylko np. elementy wymienione w art. 45 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy ale wszelkie zagrażające bezpieczeństwu ruchu drogowego. W postępowaniu w sprawie warunków zabudowy dla urządzeń reklamowych organ uzgadniający w tym przypadku organem I instancji w sprawie warunków zabudowy i organ uzgadniający są tożsame powinien uwzględnić ww. czynnik.
Zdaniem SKO w W., w omawianej sprawie zostały spełnione wskazówki WSA w Warszawie zawarte ww. wyroku co do sposobu załatwienia przedmiotowej sprawy, a odwołania od decyzji organu I instancji są niezasadne. Uznało, że brak także podstaw do stawiania zarzutów naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., gdyż materiał dowodowy sprawie został zebrany w całości i rozpatrzony w sposób wnikliwy, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie konieczne elementy zgodnie z k.p.a.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję wniosła S. Sp. z o.o. w W. wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji.
Skarżąca Spółka zaskarżonej decyzji zarzuciła:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:
a) art 61 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zwanej jako "u.p.z.p.") w zw.- z art. 6 ust 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w zw. z art. 2, art. 7 i art. 64 ust. 1 i ust 2 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię powodującą ograniczenie prawa użytkowania wieczystego skarżącej, a to poprzez oparcie się jedynie na subiektywnych rozważaniach estetycznych organu czego konsekwencją było błędne uznanie, iż nie jest możliwe uwzględnienie wniosku inwestora;
b) § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwanej dalej jako Rozporządzenie w zw. z art. 61 ust 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i przypisywanie Rozporządzeniu większego znaczenia niż ustawie czego skutkiem było ustalenie obszaru analizowanego w sposób minimalny (brak jego rozszerzenia) podczas gdy pod pojęciem dziadki sąsiedniej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie należy rozumieć wyłącznie działki bezpośrednio przylegającej do działki, na której ma powstać planowana inwestycja oraz przy nieprawidłowym przyjęciu położenia działki inwestycyjnej w środku obszaru, co uniemożliwiło dostosowanie granic obszaru analizowanego do potrzeb niniejszej sprawy; i w konsekwencji:
c) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że przedmiotowa inwestycja nie wypełnia przesłanki, o której mowa w tym przepisie, w szczególności że funkcja przedmiotowej inwestycji koliduje z funkcją analizowanego obszaru, podczas gdy nie dokonano prawidłowej analizy urbanistycznej, nadto kontynuacja funkcji nie oznacza nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy zaś w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji znajduje się zabudowa o funkcji usługowej, co oczywiste zatem zabudowie tej towarzyszą tablice reklamowo - informacyjne, jak również wolnostojące nośniki reklamowe, a jest bezspornym, że na danym terenie z przyczyn leżących po stronie właściwego organu nie uchwalono dotąd przez kilkanaście lat miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;
d) art. 61 ust 1 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 39 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i w zw. z art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym ( dalej: "p.r.d."), poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż przedmiotowa inwestycja może stanowić zagrożenie w ruchu drogowym, podczas gdy twierdzenia organu opierają się jedynie na teoretycznych rozważaniach oraz ogólnych badaniach wykonanych w warunkach laboratoryjnych i które to stanowisko nie może być uznane za wystarczające, skoro nie potwierdzają go jakiekolwiek dokumenty czy też analizy, które pozwoliłyby na jednoznaczne przyjęcie, że to właśnie ta przedmiotowa inwestycja wpływa na uczestników ruchu drogowego.
2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj:
a) art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., art. 107 § 3, art. 80 oraz art. 11 k.p.a. poprzez:
-niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i poprzez skupienie się jedynie na wykazywaniu przesłanek negatywnych, nie zaś prawdy obiektywnej i pominięcie możliwości pogodzenia planowanej inwestycji z zabudową istniejącą;
-poprzez przyjęcie skrajnie niekorzystnej interpretacji art. 61 ust. 1 u.p.z.p.;
-niedostateczne i nieprzekonywujące uzasadnienie decyzji w zakresie ustalenia obszaru objętego analizą i brak wyjaśnienia z jakiego powodu nie istnieje w sprawie możliwość rozszerzenia obszaru analizowanego;
-brak przeprowadzenia rzetelnego postępowania wyjaśniającego w zakresie rzekomego powodowania przez przedmiotową inwestycję zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego;
-nie sprawdzenia przez organ II instancji, czy niebezpieczeństwo w ruchu drogowym rzeczywiście istnieje,
-przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i błędne przyjęcie, iż przedmiotowa inwestycja może stanowić zagrożenie w ruchu drogowym, w sytuacji gdy twierdzenia organu II instancji opierają się jedynie na teoretycznych rozważaniach, zaś stanowisko Zarządu Dróg Miejskich z dnia 20 sierpnia 2020 r. nie może być uznane za wystarczające, skoro nie jest oparte na jednoznacznej i przekonującej argumentacji opartej na materiale dowodowym, a co skutkowało wydaniem niezasadnej decyzji i podczas gdy organ ma obowiązek w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz skarżącej miało fundamentalne znaczenie;
b) art. 153 p.p.s.a. poprzez wydanie decyzji niezgodnej z oceną prawną i wskazaniami w zakresie granic obszaru analizowanego oraz udokumentowania ewentualnego pogorszenia warunków drogowych przez przedmiotową inwestycję, a zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie w wyroku z dnia 14 marca 2019 r. (sygn. akt: IV SA/Wa 3237/18) wydanym w niniejszej sprawie, naruszając zasadę związania organów oceną prawną i wskazaniami sądu zaprezentowanymi w przedmiotowym wyroku przy ponownym rozpoznaniu sprawy;
c) art. 15 k.p.a.- poprzez ograniczenie postępowania odwoławczego jedynie do weryfikacji i kontroli decyzji organu I instancji i wskutek tego zaniechanie ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy, które stanowi istotę zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, w szczególności poprzez brak przeprowadzenia przez organ II instancji rzetelnego postępowania wyjaśniającego;
d) art. 8 k.p.a.- poprzez prowadzenie sprawy w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, lecz je deprecjonujący i oparcie rozstrzygnięcia na podstawie arbitralnej i nieobiektywnej ocenie stanu faktycznego;
e) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na nieprawidłowym utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty skargi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi.
Zdaniem Skarżącej decyzja organu II instancji (i organu I instancji) nie została oparta m.in. na właściwej wykładni art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zwłaszcza w świetle norm chroniących prawo użytkowania wieczystego (art. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 2 oraz art. 7).
Skarżąca powołując się na orzecznictwo podkreśliła, że celem ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest umożliwienie inwestowania przy zachowaniu koniecznych wymogów wynikających z ustawy. Pojęcie sąsiedztwa rozumiane jest szeroko, przy czym wskazuje się na potrzebę dokonywania takich poszukiwań na terenie objętym analizą, aby w razie potrzeby zwiększając obszar analizowany, umożliwić uwzględnienie wniosku inwestora. Nadto odmowa uwzględnienia wniosku w sprawie ustalenia warunków zabudowy tylko wtedy może mieć miejsce gdy uwzględnienie żądania inwestora stoi w sprzeczności z interesem publicznym oraz słusznym interesem osób trzecich. Skarżąca podniosła, że organy administracji, swoje działania kierują jedynie na poszukiwanie przesłanek powodujących negatywne załatwienie sprawy, zaś zaskarżona decyzja oparta jest na rozważaniach estetycznych organów, a nie na przepisach prawa.
Skarżąca wskazała, że z regulacji § 3 Rozporządzenia nie wynika bynajmniej, że działka inwestora przewidziana na zabudowę musi znajdować się w środku obszaru analizowanego, pomimo użycia w przepisie określenia, iż obszar ten wyznacza się "wokół działki budowlanej", której dotyczy wniosek inwestora. Określenie "wokół" oznacza tylko tyle, że działka ta powinna znajdować się w obszarze analizowanym, jednakże obszar ten nie stanowi regularnego kręgu otaczającego działkę inwestora (odległość granic tego obszaru od działki inwestora nie musi być w każdym punkcie jednakowa). Przy pozornej zatem formalistycznej regulacji zamieszczonej w § 3 rozporządzenia, faktycznie umożliwia ona w pełni dostosowanie granic obszaru analizowanego do potrzeb konkretnej sprawy i to w takim zakresie, aby wypełnić podstawową zasadę stosowania prawa zgodnie z zasadą pogłębiania zaufania do władzy publicznej statuowaną art. 8 k.p.a. Zasada ta zgodna jest również z w/w szerokim rozumowaniem sąsiedztwa.
Skarżąca wskazała, że stosownie również do § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, obszar analizowany należy wyznaczyć wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek i to właśnie na nim przeprowadzić analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie zaś z § 3 ust. 2 Rozporządzenia granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. W przepisie tym więc ustawodawca jednoznacznie odwołał się do o szerokości frontu działki objętej wnioskiem, a nie do szerokości frontu terenu inwestycji. Należy zatem wskazać, że teren inwestycji rozumiany musi być jako cała działka ewidencyjna, na której planowana jest realizacja zamierzenia inwestycyjnego, a nie wycinek takiej działki. Zdaniem Skarżącej, trudno zatem stwierdzić, na jakiej podstawie organy I i II instancji ograniczyły się do ustawowego minimum skoro powinny objąć swoim badaniem całość urbanistyczną tj. ul. T. jako całość, zwłaszcza że jak wskazywał WSA w Warszawie w wyroku z dnia 14 marca 2019 r. (sygn. akt: IV SA/Wa 3237/18) granice obszaru analizowanego winny być wyznaczone w odległości ok. 186 m, nie zaś tak jak dokonał tego organ I instancji i co zaakceptował w zaskarżonej decyzji organ II instancji.
Ponadto w ocenie Skarżącej, organ błędnie uznał, że część urządzeń reklamowych, nie może stanowić podstawy do ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, podczas gdy planowaną inwestycję można pogodzić z istniejącą, Teren na którym znajduje się przedmiotowa inwestycja, położony jest przy drodze i w znacznej części zabudowany jest budynkami o funkcji usługowej, której co oczywiste towarzyszą tablice reklamowo - informacyjne, jak również wolnostojące nośniki reklamowe, które organ I instancji uznał za zbędne przy analizie i wybrał te, które jego zdaniem są wybudowane nielegalnie. Skarżąca wskazała również na liczne w jej ocenie naruszenia przepisów postępowania. Nie podzieliła również argumentacji organów, dotyczącej niebezpieczeństwa dla ruchu drogowego związanego z przedmiotową inwestycją, wskazując, że nie zostało ono udokumentowane.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Kontroli Sądu poddana została decyzja z dnia [...] maja 2021 r. którą Kolegium utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2021 r. odmawiającą [...] S.A. z siedzibą w W. ustalenia warunków zabudowy dla wolnostojącego nośnika reklamowego nr [...] na dz. ew. nr [...] w obr. [...] przy ul. T. w Dzielnicy [...].
Materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293, dalej: "u.p.z.p."). Stosownie zaś do art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Niespełnienie tylko jednego z powyższych warunków, wyklucza możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc i wskazanych w skardze: art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. , jak również prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w tym więc i wskazanych w skardze: art. 61 ust. 1 pkt 1 i 5 u.p.z.p. w zw. z art. 53 ust 4 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z art. 39 ust. 3 pkt 2 u.d.p., art. 45 ust. 1 pkt 7 p.r.d.
Powodem wydania negatywnej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, było niespełnienie przez Skarżącą wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 u.p.z.p.
Jak wynika z akt sprawy oraz znajdującej się w nich informacji z rejestru gruntów, teren inwestycji stanowi działka ewid. nr [...] w obr. [...] przy ul. T. o powierzchni 0,4962 ha. Działka ta jest własnością Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym S. Sp. z o.o. Na terenie działki znajduje się budynek o funkcji biurowo-usługowej, parking dostępny od ulicy S., a także 5 wolnostojących nośników reklamowych.
Odnosząc się do niezgodności planowanej inwestycji z zasadą tzw. dobrego sąsiedztwa, wskazać należy, że art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., wprowadzający tę, uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem tego przepisu jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne.
Ustalanie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określa natomiast rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588, dalej: "Rozporządzenie").
Przepis § 3 Rozporządzenia stanowi w ust. 1, że w celu ustalenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. W myśl § 3 ust. 2 Rozporządzenia, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków, nie mniejszej niż 50 metrów. Przez "front działki" należy rozumieć część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Organ może zatem objąć analizą obszar większy niż wskazany w tym przepisie, mając na uwadze zasadę dobrego sąsiedztwa. Obszar analizowany w niniejszej sprawie wyznaczono zgodnie z § 3 ust. 2 Rozporządzenia. Za front działki inwestycyjnej organ I instancji uznał odcinek AJ = 79,1 m i oznaczył go na załączniku graficznym Nr 1 i Nr 2B. Przy wyznaczeniu granic obszaru analizowanego organ zasadnie skorzystał więc z ustawowego wymogu minimalnego obszaru analizy, brak jest bowiem przyczyn przemawiających za przyjęciem wielokrotności tego minimum. Skarżąca nie wskazała w skardze dlaczego w jej ocenie obszar ten miałby ulec zwiększeniu. Jednocześnie organ I instancji przeprowadził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w celu zbadania części przestrzeni publicznej pod kątem funkcjonalnym i kompozycyjnym. Ustalił funkcje obiektów kubaturowych w granicach analizowanego terenu oraz lokalizacje wszystkich nośników reklamowych i oznaczył je na załączniku graficznym nr 2B niniejszej decyzji.
Odnosząc się do zgodności rozstrzygnięć organów z zasadą dobrego sąsiedztwa, podkreślić należy, że sporną inwestycję stanowi nośnik reklamowy, a zatem tylko inne nośniki reklamowe mogą stanowić do niego odniesienie. Potwierdza to również Skarżąca, podkreślając w skardze, że inwestycję, można pogodzić z już istniejąca, albowiem w sąsiedztwie znajduje się wiele urządzeń budowlanych o funkcji reklamowej.
Argumentacja ta, nie zasługuje jednak na uwzględnienie z powodu nielegalności stanowiących wspomniane odniesienie nośników. W tym zakresie Sąd orzekający w sprawie, w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 1/11, LEX nr 1107605, zgodnie z którym "przewidziane w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy sformułowanie "zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy" dotyczy zdaniem Sądu niewątpliwie jedynie zabudowy legalnej. Przy sporządzaniu analizy i ocenie spełnienia warunków art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, organy administracji nie powinny uwzględniać obiektów wzniesionych niezgodnie z prawem. Pomimo tego, że zakaz taki nie wynika bezpośrednio z treści przepisu, niemniej interpretacja taka wynika z celu wskazanego uregulowania. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy, celem uregulowania przewidzianego w art. 61 ustawy jest zapewnienie ładu przestrzennego. Nowoprojektowane budynki i ich funkcja muszą więc nawiązywać do takich obiektów, które pozostaną na obszarze analizowanym i wobec których nie został orzeczony nakaz rozbiórki". Podobne stanowisko, wyrażone zostało również z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 48/20, LEX nr 3009570 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 796/17, LEX nr 2441203.
Odnosząc powyższe do realiów rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że w obszarze analizowanym, znajduje się 29 nośników reklamowych, jednakże tylko 14 z nich to nośniki mające formę mogącą stanowić odniesienie dla przedmiotowej inwestycji, tj. wolnostojących tablic reklamowych umocowanych na słupach. Jednocześnie nośniki oznaczone na załączniku nr 2B numerami 1-7, 28 i 29 to obiekty budowlane wzniesione bez stosownych pozwoleń. Obiekty oznaczone na ww. załączniku numerami 19, 20, 21,24 i 25 znajdują natomiast się na terenie zamkniętym (kolejowym), dla którego decyzje o warunkach zabudowy i o pozwoleniu na budowę wydaje wojewoda.
Jak wynika z pisma tego organu z dnia 7 stycznia 2021 r. brak jest w aktach archiwalnych dokumentów o udzieleniu pozwolenia na budowę ani przyjęciu zgłoszenia dotyczącego budowy odnoszącego się do powyższych nośników.
Można zatem podsumować, że parametry wszystkich znajdujących się w analizowanym obszarze nośników, jako obiektów wniesionych nielegalnie, nie mogą stanowić punktu odniesienia dla spornej inwestycji.
Ponadto jak słusznie wskazał organ I instancji reklamy nie są, co do zasady, obiektami które kreują jakiś samodzielny sposób zagospodarowania terenu i wyznaczają specyficzną funkcję. Stanowią raczej element uzupełniający istniejącego zagospodarowania, nie pełnią funkcji obiektów kubaturowych badanych na analizowanym obszarze oraz nie są uzupełnieniem funkcji usługowych na danym terenie. Forma danego obiektu wymusza ocenę, czy realizacja działalności usługowej o określonym charakterze na analizowanym obszarze odbywa się przy bezpośrednim dostępie mieszkańców do danych usług, czy osób przebywających na danym terenie. Właściciel nośnika reklamowego świadczy bezpośrednio usługę jedynie na rzecz podmiotu, który się reklamuje. Oddziaływanie nośnika ze zmienną treścią reklamy ma charakter pośredni, niezwiązany z bieżącym, stałym i aktualnym zaspokajaniem potrzeb użytkowników danego terenu. Obiekt budowlany tego typu, należy więc traktować jako dodatkowy element istniejącego zagospodarowania. Sąd w pełni podziela również ocenę organów, że przedmiotowy nośnik co potwierdza również dokumentacja fotograficzna, sprawia wrażenie przypadkowego elementu zagospodarowania terenu, nie harmonizuje z otoczeniem i jest przykładem korzystania z nieruchomości z naruszeniem ładu przestrzennego. Przedmiotowa inwestycja nie wpływa pozytywnie na zachowanie ładu przestrzennego wprowadzając chaos w zastany miejski krajobraz.
Ponadto w rozpoznawanej sprawie w piśmie z dnia 4 września 2020 r. swoja opinię na temat przedmiotowego nośnika, przedstawił Wydział Ochrony Krajobrazu Miasta Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu [...]. Jak wynika z treści opinii, "krajobraz powinien być kształtowany poprzez świadome decyzje urbanistyczne i architektoniczne, które wykluczają przypadkowo lokalizowane w przestrzeni konstrukcje, pozbawione walorów funkcjonalnych. Podzielamy podgląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2009 r. (II OSK 1250/08), że wprawdzie art. 9 ust. 5 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa miejscowego i nie może stanowić podstawy prawnej do wydawania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, lecz powyższa regulacja nie oznacza, że decyzje administracyjne wydawane dla terenów objętych studium mogą być sprzeczne z jego ustaleniami. "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania [...]" określa, że maksymalna powierzchnia tablicy reklamowej w strefie centrum miasta powinna być ograniczona do 3 m2. Taka wielkość nośnika reklamowego jest neutralna dla otoczenia i nie wpływa degradująco na otoczenie. Ujednolicenie parametrów urządzeń reklamowych w poszczególnych strefach jest niezbędne do osiągnięcia i zachowania ładu przestrzennego. Powierzchnia ekspozycyjna nośnika, będącego przedmiotem postępowania, wynosi 18 m2, czyli sześciokrotnie przekracza limit powierzchni nośników reklamowych w strefie centrum miasta, wyznaczony w Studium. W opinii tutejszego Wydziału wielkopowierzchniowa tablica reklamowa tanowi element wizualny o silnym i niekorzystnym wpływie na krajobraz. Należy zauważyć, że ograniczenie powierzchni tablicy ekspozycyjnej do 3 m2 znacznie zawęża możliwości ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji, podobnie jak brak obiektów, które stanowiłyby tzw. dobre sąsiedztwo. Opinia tutejszego Wydziału w sprawie możliwości ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji jest negatywna. Utrwalone orzecznictwo wskazuje, że ustalenie warunków zabudowy powinno wynikać z przeprowadzonej szczegółowej analizy. Nie do przyjęcia jest sytuacja, w której wydanie pozytywnej decyzji polegałoby w istocie nie na ustaleniu warunków, a na ich dostosowaniu do zamiaru inwestora (II SA/Kr 1525/09)".
Uwzględniając zatem powyższą argumentację, należy dojść do wniosku, że lokalizacja przedmiotowego nośnika reklamowego na analizowanym terenie, nie spełnia warunku dobrego sąsiedztwa określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego.
W rozpatrywanej sprawie działka, na której istnieje nośnik reklamowy, znajduje się bezpośrednio w sąsiedztwie pasa drogowego ul. T. Stosownie do treści art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (dalej "u.d.p."), w granicach miast na prawach powiatu zarządcą wszystkich dróg publicznych, za wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta. Ten organ jest zatem właściwym do wydania decyzji o warunkach zabudowy i właściwym do uzgodnienia tej inwestycji. Zgodnie z art. 21 ust. 1 u.d.p., zarządca drogi może wykonywać swe obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej. W niniejszej sprawie zarządcą drogi jest Zarząd Dróg Miejskich [...], który jest jednostką organizacyjną [...], nieposiadającą osobowości prawnej, działającą w formie jednostki budżetowej. Jest zarządem drogi w rozumieniu ustawy, przy pomocy którego Prezydent [...] wykonuje swoje obowiązki jako zarządca dróg publicznych, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, wojewódzkich i powiatowych. Zarząd Dróg Miejskich [...] nie jest więc organem administracji publicznej, ale jednostką organizacyjną, która jest powołana do obsługi organu tj. Prezydenta [...] w zakresie powierzonych mu kompetencji. W sytuacji, w której organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zarządca drogi, który ma taką decyzję uzgodnić to te same organy, kwestię, którą miałby oceniać zarządca drogi, ocenia samodzielnie przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy organ właściwy do wydania tej decyzji. W tym stanie rzeczy choć Prezydent [...] wystąpił do Zarządu Dróg Miejskich o uzgodnienie przedmiotowej inwestycji, to w okolicznościach niniejszej sprawy należało to wystąpienie potraktować jako wniosek o wyrażenie opinii. Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w dnia 9 lipca 2013 roku, sygn. akt Il OSK 609/12, LEX nr 1369032), "w sytuacji, gdy organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zarządca drogi, który ma tę decyzję uzgodnić, to jeden i ten sam organ, brak jest potrzeby dokonania uzgodnienia. Kwestie, które winien ocenić zarządca drogi, ocenia samodzielnie przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy organ właściwy do wydania tej decyzji". Stanowisko to znalazło potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2515/20, LEX nr 3195798).
Zarząd Dróg Miejskich w piśmie z dnia 27 sierpnia 2020 r. negatywnie zaopiniował przedmiotową inwestycję. ZDM wskazał, że obowiązkiem zarządcy drogi jest zapanować nad zjawiskiem nadmiernego gromadzenia reklam w pasach drogowych oraz otoczeniu drogi, albowiem ich negatywny wpływ na bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego, w szczególności w dużym mieście o dużym natężeniu ruchu, nie budzi wątpliwości. ZDM wskazał, że wnioskowane urządzenie reklamowe usytuowane jest bezpośrednio przy ul. T. i adresowane jest do kierujących pojazdami poruszających się tą ulicą. Istota reklamy polega na szeroko pojmowanym rozpowszechnianiu informacji o konkretnych wyrobach i usługach zaś jej funkcja polega na równie szeroko pojmowanym oddziaływaniu na potencjalnych nabywców tych wyrobów i usług. Zatem by spełniać te cele wyróżnia się swoim zamocowaniem, wyglądem, powierzchnią, kolorystyką, treścią itp., niekiedy w sposób bardzo ekspansywny (ofensywny), by przyciągnąć uwagę uczestników ruchu drogowego, co w konsekwencji ma istotny wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego. ZDM zwrócił uwagę na zjawisko tzw. fiksacji, to jest chwilowego zatrzymania wzroku przez kierujących pojazdami w jednym punkcie (na przykład na reklamie), które powoduje dekoncentrację kierowców. Wskazał, że podzielność uwagi kierujących pojazdami i ich doświadczenie w prowadzeniu pojazdów jest bardzo różne, po ulicach poruszają się pojazdy kierowane przez kierowców zawodowych lecz także przez kierowców starszych i takich, którzy dopiero niedawno nabyli uprawnienia. Można więc przyjąć za pewnik stwierdzenie, że rekcja kierowców na obiekty umieszczane w pasach drogowych, a nie związane z organizacją ruchu, jako dodatkowe elementy przyciągające wzrok kierowców, jest różna. Jednakże, o ile na prowadzenie pojazdów przez kierowców doświadczonych o pełnej zdolności psychomotorycznej takie obiekty (w tym reklamy) nie mają większego istotnego znaczenia, to każde nadmierne zaangażowanie uwagi pozostałych kierowców może stanowić realne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Z tych względów w ocenie ZDM, zarządca drogi jest obowiązany tak skonfigurować drogę i pas drogowy, w tym obiekty znajdujące się na nim, by kierowcy o mniejszych predyspozycjach i umiejętnościach nie byli zbyt zaangażowani elementami nie służącymi do obsługi ruchu drogowego.
Podkreślić należy, że Zarząd Dróg Miejskich uzyskał w grudniu 2006 r. z jednostki naukowo-badawczej resortu transportu - Instytutu Badawczego Dróg i Mostów - Pracowni Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, opinię zaktualizowaną w grudniu 2008 r. Opinia ta zawiera opracowane na podstawie badań naukowych szczegółowe zasady lokalizacji reklam w pasie drogowym. Biorąc jednak pod uwagę fakt zlokalizowania nośnika bezpośrednio przy ul. T., słusznie przyjęto, że może on oddziaływać na użytkowników ruchu w takim samym stopniu jak reklamy zlokalizowane w pasie drogowym. W opinii Instytutu Badawczego Dróg i Mostów wskazano, że badania laboratoryjne oraz testy poligonowe wykazały zmniejszenie koncentracji kierowcy na prowadzenie pojazdu z powodu dużego nagromadzenia reklam w otoczeniu drogi. W czasie pobierania przez kierującego informacji z różnych elementów otoczenia, np. reklam, kierowca nie obserwuje sytuacji na drodze przez poruszającym się pojazdem. Taki stan chwilowego zatrzymania wzroku w jednym punkcie nazywa się fiksacją, mieści się on w granicach od 0,2 do 1,5 sekundy. W przypadku konieczności zatrzymania pojazdu, kiedy oko kierowcy "spoczywa" na reklamie pojazd przejeżdża bez kontroli, przy prędkości 50 km/h od 2,8m do 20,8 m plus do zatrzymania 30,9 m, a więc droga potrzebna do zatrzymania wynosi od 333,7 m do 51,7 m.
Z przedmiotowej opinii wynika ponadto, że przeprowadzone w USA badania wykazały, że w 10-30 % wszystkich wypadków drogowych czynnik rozproszenia uwagi kierowcy jest jednym z powodów zaistnienia wypadków, a około 1/3 tych wypadków miało miejsce w wyniku wizualnych bodźców zewnętrznych - głównie reklam przydrożnych. Badania te wykazały również proporcjonalny wzrost liczby wypadków drogowych przy wzroście reklam przypadających na kilometr drogi. Średni wskaźnik wypadkowości dla odcinków drogi z przydrożnymi bilbordami był o 40,95% wyższy niż dla odcinków bez reklam.
Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w skardze Sąd stwierdza, że Zarząd Dróg Miejskich jako organ wyspecjalizowany w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego, był uprawniony do wydania w sprawie negatywnej opinii odnośnie do przedmiotowego nośnika. Dodatkowo poparta została ona stanowiskiem innego wyspecjalizowanego podmiotu Instytutu Badawczego Dróg i Mostów - Pracowni Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego oraz wynikami badań naukowych. Ustalenia tego ostatniego podmiotu związane z niebezpieczeństwem, jakie powodują nośniki zlokalizowane w pasie drogowym, mogą być odniesione również do niniejszego nośnika zlokalizowanego w bezpośredniej bliskości ulicy T.
SKO podzieliło wskazane w powyższych opiniach obawy dotyczące bezpieczeństwa ruchu i będące podstawą do negatywnej oceny możliwości zalegalizowania przedmiotowego nośnika. Z analizy akt sprawy wynika, że istniejący nośnik reklamowy, usytuowany jest bezpośrednio w sąsiedztwie pasa drogowego ul. T., gdzie występuje duże natężenie ruchu, zaś adresatami umieszczonych na nim reklam są kierujący pojazdami. Ustalenia te potwierdzone zostały wynikami pomiarów natężenia ruchu z 2017 r. na ul. T. w rejonie ulicy S., które określone zostało jako duże i z pewnością nie uległo zmniejszeniu w dacie wydawania skarżonej decyzji. Nie można więc zarzucić organowi opiniującemu, że opierał swoje ustalenia na danych które uległy dezaktualizacji. Zdaniem Sądu, podzielić należy opinię ZDM, zgodnie z którą sytuowanie przy drodze tego rodzaju nośników reklamowych dekoncentruje kierowców i powoduje odwrócenie uwagi od ruchu drogowego, a tym samym stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa. Nie można także zdaniem Sądu oceniać opinii wyspecjalizowanego organu popartej analizą natężenia ruchu jako wyłącznie teoretycznych rozważań. Biorąc pod uwagę rozmiary nośnika 3 x 6 i wysokości maks. 7 m, zasadnie uznano, że reklamy na nim prezentowane, mogą dekoncentrować kierowców. Wbrew argumentacji przedstawionej w skardze, opinia uwzględnia specyfikę ulicy T. z jej natężeniem ruchu i usytuowanie nośnika w rejonie skrzyżowania, gdzie konieczne jest zachowanie przez kierowców szczególnej ostrożności. Nie jest więc tak, że jej ustalenia, jak podniesiono w skardze, mogą się odnosić do każdego innego obiektu lub zdarzenia zaistniałego w pobliżu drogi publicznej.
Mając na uwadze powyższe, przypomnieć należy, że w zakresie uzgodnień z zarządcą drogi, dokonywanych na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., w orzecznictwie utrwalony jest pogląd o prymacie zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad słusznym interesem wnioskodawcy ( wyrok NSA z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 276/11, LEX nr 1120669, wyrok NSA z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 1068/10, LEX nr 863287, wyrok NSA z dnia 27 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 1786/12, LEX nr 1446529), który znalazł również odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji.
Wskazać także należy na stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1026/04, LEX nr 171170, które Sąd orzekający w sprawie podziela, zgodnie z którym " nie ma podstaw do wniosku, że reklama umieszczona w ruchliwym punkcie miasta nie stwarzała zagrożenia dekoncentracji kierowców i pieszych, słowem nie powodowała zagrożenia w ruchu drogowym, zarządy dróg publicznych były i są odpowiedzialne za ochronę wskazanego dobra i od nich zależy ocena, czy występują w konkretnym przypadku oznaczone zagrożenia".
Końcowo stwierdzić należy, że organy w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające zgodnie z podstawowymi jego zasadami. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Nie doszło także do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.