VII SA/WA 1329/05

VII SA/Wa 1329/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-08-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Ostrowska /przewodniczący/
Jolanta Zdanowicz
Krystyna Tomaszewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant Anna Wdowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2002r na podstawie art. 28, art. 32 ust 1, art. 33 ust 1, art. 34 ust 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r – Prawo budowlane (Dz. U. z 200r, Nr 106, poz. 1126 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i wydał Zarządowi Miasta [...] pozwolenie na budowę inwestycji polegającej na przebudowie ulicy [...] w [...] – I etap od km 7 + 70,00 do km 11 + 62,50 (od skrzyżowania ulicy [...] z ulicą [...] do skrzyżowania ulicy [...] z ulicą [...]) w ciągu drogi krajowej nr [...] [...] – P.
W uzasadnieniu podniósł, iż przedmiotowa inwestycja została zakwalifikowana w oparciu o art. 46 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627) w powiązaniu z przepisami rozporządzenia z dnia 17 lipca 1998r w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93, poz. 589) jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko.
W związku z powyższym na etapie ubiegania się o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu został sporządzony raport oddziaływania na środowisko, a następnie na etapie ubiegania się o decyzję o pozwoleniu na budowę.
W toku postępowania prowadzonego z udziałem społeczeństwa nie zostały zgłoszone żadne wnioski.
Odwołanie od tej decyzji wnieśli D. i A. Z. oraz M. B., współwłaściciele nieruchomości położonej przy tej części ulicy [...], która została określona w decyzji jako I etap budowy.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r nr [...] na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż w dacie rozpatrywania odwołań stan prawny wiążący organ odwoławczy przewiduje odmienne regulacje prawne niż te, które obowiązywały w chwili orzekania przez organ pierwszej instancji.
Mianowicie, nowelizacja ustawy Prawo budowlane obowiązująca od dnia 11 lipca 2003r wprowadziła zmianę w zakresie przebudowy dróg publicznych.
Zgodnie z art. 29 ust 2 pkt 12 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie i remoncie dróg, torów i urządzeń kolejowych.
W tej sytuacji należało zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego "uchylić zaskarżoną decyzję i zlecić Wojewodzie [...] ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem aktualnie obowiązujących przepisów".
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M. B.
W skardze podnosi, iż przebudowa drogi wymagała zmiany granic pasa drogowego z uwagi na wprowadzenie dodatkowo dwóch pasów jezdni.
Zdaniem skarżącej, wybudowana droga dwujezdniowa o czterech pasach ruchu zwiększyła negatywne oddziaływanie na środowisko ul. [...] w [...].
Zakres przebudowy drogi wpłynął również niekorzystnie na gospodarkę wodno- ściekową i klimat akustyczny oraz zwiększył zanieczyszczenie powietrza.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga jest uzasadniona.
Wbrew stanowisku organu odwoławczego, art. 29 ust 2 pkt 12 w brzmieniu ustawy z dnia 27 marca 2003r (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie 11 lipca 2003r nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawy.
Z jego treści wynika, iż "pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie i remoncie dróg, torów i urządzeń kolejowych".
Definicja przebudowy drogi zawarta jest w art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 21 marca 1985r – o drogach publicznych (Dz. U. z 2004r, Nr 204, poz. 2086 ze zm.).
Zgodnie z nią przebudowa drogi polega na wykonywaniu robót, w wyniku których następuje podwyższenie parametrów technicznych i eksploatacyjnych istniejącej drogi, nie wymagających zmiany granic pasa drogowego.
Z opisu technicznego projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę wynika, iż modernizowany odcinek ulicy [...] jest w chwili obecnej jednojezdniowy, a ulica posiada szerokość od 7m w początkowym odcinku modernizacji do szerokości 12m w rejonie skrzyżowania z ulicą [...].
Przebudowa ma polegać na utworzeniu czterech pasów ruchu po dwa dla każdego kierunku jazdy. Wymagać zatem będzie wykonania poszerzeń pasa jezdnego do minimum 13m.
Oznacza to, iż w wyniku projektowanej przebudowy nastąpi zmiana granic pasa drogowego ulicy [...].
W tej sytuacji błędne jest stanowisko organu odwoławczego z którego wynika, iż wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie ulicy [...] nie wymaga pozwolenia na budowę.
W związku z naruszeniem prawa materialnego - art. 29 ust 2 pkt 12 ustawy z dnia
7 lipca 1994r- Prawo budowlane, które miało wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w pkt I sentencji.
Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku na zasadzie art. 152 w/w ustawy.