VII SA/Wa 125/26

VII SA/Wa 125/26 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2026-07-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-01-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Ostrowska /sprawozdawca/
Joanna Gierak-Podsiadły
Lucyna Staniszewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 156
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Lucyna Staniszewska, Sędziowie: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, sędzia WSA Izabela Ostrowska (sprawozdawca), , Protokolant: referent Radosław Fijałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2026 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 listopada 2025 r. znak: DOR.7210.25.2025.INO w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
VII SA/Wa 125/26
UZASADNIENIE
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 17 listopada 2025 r., znak: DOR.7210.25.2025.IN, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 września 2025 r., znak: DOR.7210.25.2025.MM – utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 29 września 2025 r., znak: DOR.7210.25.2025.MM.
Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Decyzją Nr 127/PPD/PB/2024 z dnia 8 sierpnia 2024 r., znak: UD-VI-WABA.6740.69.2024.FSO, Prezydent m.st. Warszawy zatwierdził projekt budowlany (składający się z projektu zagospodarowania terenu i projektu architektonicznobudowlanego) i udzielił [...] S.A. pozwolenia na budowę zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem w parterze i parkingiem podziemnym przy ul. [...] , [...] oraz ul. [...] w [...] (działki ew. nr [...], [...], [...] z obrębu [...]). Wojewoda Mazowiecki, po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...]z dnia 10 września 2024 r., decyzją Nr 603/OPO/2025 z dnia 11 kwietnia 2025 r., znak: WIR-II.7840.14.33.2024.MJ, utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia 8 sierpnia 2024 r. Po wydaniu decyzji ostatecznej, w związku z zawarciem przez skarżącą w odwołaniu wniosku o stwierdzenie nieważności, wniosek ten przekazano Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego jako organowi właściwemu do jego rozpatrzenia.
Organ wskazał, że ze względu na nadzwyczajność trybu dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji prawidłowo zostało najpierw rozpoznane odwołanie skarżącej. Jednocześnie do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji orzekający w postępowaniu nieważnościowym jest zobowiązany z urzędu do zbadania, czy zakwestionowana decyzja nie jest dotknięta chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ nadzoru nie prowadzi postępowania mającego zastąpić działanie organu, którego decyzja jest badana. Istotą tego postępowania jest ustalenie czy decyzja podlegająca ocenie jest zgodna z prawem i nie zawiera wad powodujących jej nieważność, czy zatem przeprowadzone postępowanie i dowody w nim zgromadzone dawały podstawę do wydania takiego rozstrzygnięcia, jakie z decyzji badanej wynika. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej kontrolowanym orzeczeniem.
Jedną z przesłanek skutkującą stwierdzeniem nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub skutki społeczno-gospodarcze, które wywołuje decyzja. Jednocześnie z rażącym naruszeniem prawa można mieć do czynienia wyłącznie, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości. Przy czym wszystkie trzy przywołane przesłanki muszą wystąpić łącznie.
W niniejszej sprawie wniosek o stwierdzenie nieważności został złożony przez Wspólnotę Mieszkaniową [...], której nieruchomość położona jest w [...]na działce ew. nr [...]przy ul. [...]. Działka ta od strony południowej graniczy z działka inwestycyjną nr [...]. Z uwagi na usytuowanie projektowanego zespołu budynków bezpośrednio przy granicy, jak wskazano w projekcie zagospodarowania terenu, obszar oddziaływania inwestycji obejmuje także działkę skarżącej nr [...]. Zatem posiada ona przymiot strony w sprawie.
W przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, gdyż pozwolenie na budowę zostało wydane temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Inwestor złożył również oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane (działki ew. nr [...], [...] i [...], przy ul. [...], [...]oraz ul. [...]w [...], obręb [...]).
Stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej.
W przedmiotowej sprawie organ nie stwierdził naruszenia zapisów decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Zarząd Dzielnicy [...]m. [...] Nr [...]z dnia [...] grudnia 2022 r., znak: [...]. W szczególności projekt budowlany nie narusza wymogów ww. decyzji co do rodzaju zabudowy; nieprzekraczalnej linii zabudowy; wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki/terenu: wymagana do 49% (+/- 1%) - projektowana 49,95%; wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej: wymagany min. 30% - projektowany 30,44%; szerokości elewacji frontowej od strony ul. [...]: wymagana maks. 28 m - projektowana 27,65 m; wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki (mierzonej od poziomu chodnika ul. [...]) określonej na 16 m (+/-0,2 m) - projektowana 16,02 m (wysokość attyki); geometrii dachu: wymagana - dopuszcza się dach płaski, kat nachylenia połaci dachowych od 0° do 5° - projektowana - dach płaski (min. 1,5% =
0,9°); liczby miejsc postojowych: wymagane 1 miejsce/1 mieszkanie, nie mniej jednak niż 1 miejsce/60 m2 powierzchni użytkowej mieszkania - zaprojektowano łącznie 36 miejsc postojowych dla 27 mieszkań, w tym 9 o powierzchni powyżej 60 m2, czy też w zakresie obsługi komunikacyjnej.
Ponadto sprawdzona została zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Z akt sprawy nie wynika, aby przyjęte rozwiązania projektowe uchybiały rażąco przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm., zwanego dalej "warunki techniczne"). Inwestor uzyskał postanowieniem Prezydenta m. st. Warszawy Nr 49/PPD/PA/2024 z dnia 16 lutego 2024 r., znak: UD-VI-WAB- A.6740.185.2023.FSO, zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych, polegające na wykonaniu ściany bez okien i drzwi w budynku mieszkalnym wielorodzinnym z garażem w parterze i parkingiem podziemnym na działce budowlanej nr [...], przy ul. [...]w [...], bezpośrednio przy granicy tej działki od strony działki sąsiedniej nr [...]oraz postanowieniem Prezydenta m. st. Warszawy Nr 50/PPD/PA/2024 z 16 lutego 2024 r., znak: UD-VI-WAB- A.6740.185.2023.FSO, zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 warunków technicznych, polegające na wykonaniu ściany bez okien i drzwi w budynku mieszkalnym wielorodzinnym z garażem w parterze i parkingiem podziemnym na działce budowlanej nr [...], przy ul. [...] w [...] bezpośrednio przy granicy tej działki od strony działki sąsiedniej nr [...]. Kontrolowana decyzja, nie narusza rażąco przepisu ww. art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 warunków technicznych. Organ nie stwierdził również naruszenia przepisów warunków technicznych opisujących gospodarkę odpadami oraz określających ilość miejsc postojowych i sposób dojazdu do nich.
Kolejno, wody opadowe z dachów i tarasów zostaną w sposób zorganizowany odprowadzone do zbiornika retencyjnego zlokalizowanego pod rampą zjazdową do garażu podziemnego a następnie w ograniczonym zakresie do istniejącej sieci kanalizacji ogólnospławnej w ul. [...]. W związku z powyższym należy stwierdzić, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego uchybienia przywołanemu wyżej art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 29 warunków technicznych. Organ nie dopatrzył się również, by planowana inwestycja naruszała rażąco inne przepisy ww. rozporządzenia, a w szczególności § 13 (dotyczącego przesłaniania budynków), § 57 (dotyczącego oświetlenia naturalnego pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 i 2 (dotyczącego czasu nasłonecznienia, m. in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych - w godzinach 7:00 - 17:00).
Organ podniósł również, że projekt budowlany zatwierdzony kontrolowaną decyzją zawiera wymaganą informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach, legitymujące się aktualnym zaświadczeniem o wpisie na listę właściwego samorządu zawodowego. W dokumentacji zatwierdzonej kontrolowanym pozwoleniem na budowę znajdują się m.in. oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej wymagane przepisem art. 34 ust. 3d pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Projekt budowlany posiada stosowne uzgodnienie pod względem zabezpieczeń pożarowych oraz pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych.
Wobec powyższego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 29 września 2025 r., znak: DOR.7210.25.2025.MM, na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 i art. 157 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego Nr 603/OPO/2025 z dnia 11 kwietnia 2025 r., znak: WIR-li.7840.14.33.2024.MJ. Po ponownym rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy, organ decyzją z dnia 17 listopada 2025 r., znak: DOR.7210.25.2025.INO utrzymał w mocy własną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że jedną z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Zaś o "rażącym naruszeniu prawa" można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane.
Z zatwierdzonego badaną decyzją projektu budowlanego wynika, że przedmiotem planowanej inwestycji jest budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym, posiadających 5 kondygnacji nadziemnych, posadowionych na płytach fundamentowych, przekrytych dachem płaskim. W budynkach zaprojektowano łącznie 27 lokali mieszkalnych, przewidziano 36 miejsc postojowych dla samochodów osobowych oraz wyodrębniono pomieszczenie do gromadzenia odpadów. Na wewnętrznym dziedzińcu zlokalizowano plac zabaw.
Wskazano, że inwestor - [...] S.A. - wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (działki nr [...], [...] i [...], przy ul. [...], [...] oraz ul. [...] w [...], obręb [...]), na cele budowlane, uzupełnione zgodnie z postanowieniem Nr 137/PPD/PA/2024 z dnia 22 kwietnia 2024 r., znak: UD-VI-WAB-A.6740.69.2024.FSO. Nie doszło zatem do rażącego naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Inwestor przedłożył również ostateczną decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m. [...] Nr [...]z dnia [...] grudnia 2022 r., znak: [...], ustalającą dla [...] S.A. warunki zabudowy przedmiotowej inwestycji. Zatwierdzony projekt budowlany nie narusza określonych w ww. decyzji warunków. Projektowana inwestycja zgodnie z zapisem w ww. decyzji o warunkach zabudowy "nie jest ujęta w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.). W związku z powyższym nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach". Kolejno, planowane budynki zostały zlokalizowane w wyznaczonej nieprzekraczalnej linii zabudowy, a uzyskane odstępstwa umożliwiły ich lokalizację bezpośrednio przy granicy od strony działki sąsiedniej nr [...]i od strony działki skarżącej nr [...] . Nie doszło zatem do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Przyjęte rozwiązania projektowe nie uchybiają rażąco także przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ dokonał przy tym sprawdzenia projektu zatwierdzonego sporną decyzją z obowiązującymi przepisami prawa, zwłaszcza zaś z przepisami ustawy Prawo budowlane i warunków technicznych i potwierdził ustalenia dokonane uprzednio przed wydaniem decyzji z dnia 29 września 2025 r., znak: DOR.7210.25.2025.MM.
Potwierdzono, że projekt budowlany zatwierdzony kontrolowaną decyzją zawiera wymaganą informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiednich specjalnościach, legitymujące się aktualnym zaświadczeniem o wpisie na listę właściwego samorządu zawodowego. W dokumentacji zatwierdzonej kontrolowanym pozwoleniem na budowę znajdują się m.in. oświadczenia projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej wymagane przepisem art. 34 ust. 3d pkt 3 Prawa budowlanego. Projekt budowlany posiada stosowne uzgodnienie pod względem zabezpieczeń pożarowych oraz pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Podniesiono przy tym, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają prawa, ani też obowiązku dokonywania weryfikacji wyliczeń przez projektanta, który to ponosi pełną odpowiedzialność za prawidłowe wykonanie projektu budowlanego.
Stwierdzono, że kontrolowana decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.
Skargę na decyzję z dnia 17 listopada 2025 r., znak: DOR.7210.25.2025.INO złożyła Wspólnota Mieszkaniowa [...]w [...] . Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:
naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo Budowlane polegające na przyjęciu, że wynikająca z osnowy decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ilość miejsc parkingowych zaprojektowanych przez inwestora (36) jest wystarczająca dla inwestycji i zgodna z warunkami określonymi w tej decyzji, podczas gdy zgodnie z uzasadnieniem do tej decyzji WZ i Załącznikiem nr 2 do decyzji WZ inwestor powinien był zaprojektować co najmniej 43 miejsca postojowe, z czego 36 dla mieszkańców planowanej nowej inwestycji przy ul. [...]/[...]oraz dodatkowe 7 do odtworzenia dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...],
naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 9 ust. 1 i ust. 3 ustawy Prawo Budowlane oraz § 12 ust. 1 pkt 2 oraz § 12 ust. 3 warunków technicznych:
polegające na przyjęciu, że inwestor [...] S.A. uzyskał zgodę na odstępstwo od przepisów odrębnych to jest § 12 ust.1 pkt. 2 ww. rozporządzenia, podczas gdy odstępstwa tego nie uzyskał, gdyż nawet nie złożył wniosku w tej sprawie a wydanie przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju zgody na odstępstwo z urzędu bez wniosku inwestora jest nieważne, zaś nieważność upoważnienia Ministra rozciąga się na nieważność postanowienia nr 49/PPD/PA/2024 z 16 lutego 2024 r. wydanego przez Prezydenta m.st. Warszawy w sprawie zgody na odstępstwo od stosowania § 12 ust.1 pkt 2 ww. rozporządzenia, oraz
polegające na wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo, że inwestor [...] S.A. nie uzyskał zgody na odstępstwo od stosowania przepisów odrębnych to jest § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia, pomimo, że miał taki obowiązek i złożył wniosek w tej sprawie,
naruszenie art, 35 ust. 1 pkt. 2 i art. 35 ust. 5 pkt. 1 ustawy Prawo Budowlane polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że:
przy wydaniu przez Prezydenta m.st. Warszawy decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz później przy wydaniu przez Wojewodę Mazowieckiego decyzji utrzymującej w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę nie było konieczne przedstawienie przez inwestora [...]S.A. ekspertyzy technicznej dla budynków istniejących na działkach nr [...], [...], [...]i [...]z obrębu [...] a wystarczający był w tym zakresie dokument zatytułowany "Wnioski z ekspertyzy technicznej budynków" opracowany przez p. P.C., oraz nie było podstaw do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
naruszenie art. 107 § 1 pkt. 6 i § 3 k.p.a. i art, 104 § 2 k.p.a. polegające na braku merytorycznego uzasadnienia decyzji Prezydenta m.st. Warszawy o udzieleniu pozwolenia na budowę i przyjęciu, że decyzja była w należyty sposób uzasadniona a jej uzasadnienie prezentowało min. przyczyny, z powodu których odmówiono wiarygodności i mocy dowodom przedstawianym przez uczestników postępowania (Wspólnotę i spółkę [...]).
Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o:
uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 listopada 2025 r., (znak: DOR.7210.25.2025.NO) i poprzedzającej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 września 2025 r. (znak: DOR.7210.25.2025.MM) i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania,
stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego Nr 603/OPO/2025 z dnia 11 kwietnia 2025 r., znak: WIR-II- 7840.14.33.2024.ML i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr 127/PPd/PB/2024 z 8 sierpnia 2024, znak: UD-VI-WAB-A.6740.69.2024.FSO zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. pozwolenia na budowę zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem w parterze i parkingiem podziemnym przy ul. [...],[...] oraz [...] w [...] (działki nr [...], [...] i [...]z obrębu [...]),
zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania przed sądem związanych z niniejszą sprawą.
Skarżąca w uzasadnieniu rozwinęła przedstawione zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację wskazaną w decyzji z dnia 17 listopada 2025 r., znak: DOR.7210.25.2025.INO.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024r, poz. 1267), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2026r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona.
Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 listopada 2025r., utrzymująca w mocy własne rozstrzygnięcie z dnia 29 września 2025r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego Nr 603/OPO/2025 z 11 kwietnia 2025 r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 8 sierpnia 2024 r., Nr 127/PPD/PB/2024 zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. pozwolenia na budowę zespołu dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem w paterze i parkingiem podziemnym przy ul. [...], [...] oraz [...] w [...]na działkach nr ew. [...],[...],[...].
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 listopada 2025 r., wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji , a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji- przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.
Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny.
Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) .
Należy podkreślić, że rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071).
Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne efekty naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (p. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. I OSK 1683/11, LEX nr 1356965). Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne niedające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji.
W tym miejscu należy przywołać stanowisko orzecznictwa sądowoadministracynego, które Sąd orzekający podziela w całości, że decyzja administracyjna może zostać uznana za wydaną " z rażącym naruszeniem prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tylko wówczas, gdy w odniesieniu do niej spełnią się kumulatywnie następujące przesłanki: oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; przepis, który został naruszony, nie wymaga przy jego stosowaniu wykładni prawa; skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji" (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 8 maja 2014 r. (III AUa 892/13, LEX nr 1483812).
Podkreślić należy, że kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia opiera się o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie jej wydania, w oparciu o zamknięty materiał dowodowy, tj. materiał dowodowy jakim dysponował organ wydając kwestionowaną decyzję. Nowy materiał dowodowy wniesiony do sprawy, na ogół pozostaje bez wpływu na kontrolę zaistnienia przesłanek wskazanych w 156 § 1 k.p.a. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji/postanowienia, jest ograniczone do weryfikacji samej decyzji/postanowienia administracyjnej z punktu widzenia wad kwalifikowanych z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy kwestionowane rozstrzygnięcie. Nie jest przy tym dopuszczalne, by organ, wydając rozstrzygnięcie w tym przedmiocie, dokonywał nowych, bądź dodatkowych ustaleń faktycznych, jak również nie jest uprawniony do kwestionowania stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją ostateczną poddaną weryfikacji organu nadzoru ze względu na inną ocenę, jaką należałoby przypisać zebranemu materiałowi dowodowemu. Istotą tego postępowania jest wyłącznie ocena, czy weryfikowana decyzja jest zgodna z prawem obowiązującym w dacie jej wydania i czy nie zawiera wad powodujących jej nieważność (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2018 r. sygn. II OSK 2873/17; wyrok NSA z 14 grudnia 2016 r. sygn. II OSK 748/15; wyrok NSA z 10 czerwca 2016 r. sygn. II OSK 2429/14).
Kierując się powyższym, nie sposób -zdaniem Sądu- stwierdzić, aby zaskarżona decyzja zawierała wadliwe rozstrzygniecie.
W tym miejscu wskazać trzeba, że decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia 11 kwietnia 2025r. nr 603/OPO/2025 zapadła w wyniku rozpatrzenia odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] ( wł. działki nr ew. [...]) oraz [...] sp. z o.o. i [...] sp.k. z siedziba w [...] ( wł. działki nr ew. [...]) od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 8 sierpnia 2024r. Nr 127/PPD/PB/2024. Skargę na decyzję Wojewody z dnia 11 kwietnia 2025r. do tutejszego Sądu wywiodła spółka [...] , zaś Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...]była uczestnikiem postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 3 marca 2026 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1210/25, oddalającym skargę.
W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143., zwanej dalej "p.p.s.a.") orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Próba stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia, co do którego oddalono skargę, oceniana jest zatem jako niedopuszczalna ingerencja w prawomocne orzeczenie sądu. Na poparcie powyższego stanowiska przytoczyć można liczne orzeczenia sądowe, m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 205/14, z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 732/17, z dnia 22 grudnia 2016 r., sygn. akt I FSK 375/15. Skutkiem oddalenia skargi przez sąd jest niedopuszczalność stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia administracyjnego, albowiem sąd z urzędu ustala, czy występują okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności w myśl art. 156 § 1 k.p.a. Stosownie bowiem do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny dokonuje oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z prawem, niezależnie od sformułowanych w skardze twierdzeń i zarzutów.
Wynikająca z unormowania art. 170 p.p.s.a. prawomocność materialna, zamyka bowiem co do zasady organom administracji publicznej oraz podmiotom posiadającym legitymację do uruchomienia nadzwyczajnego postępowania przed tymi organami, możliwość stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. (vide również wyrok NSA z dnia 10 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1087/11).
W uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, zostało wyrażone stanowisko, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania, wówczas gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wstępnie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu – przeszkody przedmiotowe czyniące jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych przypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem, ustalenie, czy żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji poddanej ocenie sądu powinno zostać załatwione przez organ administracji publicznej rozstrzygnięciem podjętym na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., czy też decyzją o odmowie wszczęcia postępowania, wymaga zbadania co było przedmiotem rozstrzygnięcia. Niezbędne jest zatem stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia w trybie art. 156 § 1 k.p.a., wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji.
Zatem dopuszczona uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, możliwość wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji prawomocnej uzależniona jest od wykazania, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej (art. 171 p.p.s.a.) pozostaje okoliczność istotna dla wyniku postępowania, mogąca stanowić przesłankę wzruszenia decyzji na podstawie art. 156 § 1 k.p.a.
Wskazać trzeba, że taka sytuacja w sprawie niniejszej nie zaistniała, jednak chronologia postępowań, zwykłego i nadzorczego skutkowała koniecznością merytorycznego rozstrzygnięcia w postępowaniu nadzorczym.
Należy jednak ponownie podkreślić, że moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów i organów oznacza zaś, że podmioty te muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r. sygn. akt I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63). Skutkiem natomiast zasady mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia jest to, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że w postępowaniu późniejszym ta kwestia nie może być już w ogóle badana. Zachodzi tu zatem ograniczenie dowodzenia faktów, objętych prejudycjalnym orzeczeniem, a nie tylko ograniczenie poszczególnego środka dowodowego (por. wyr. SN z dnia 12 lipca 2002 r., V CKN 1110/00, Lex nr 74492). Oznacza to, że dana kwestia, która została już przesądzona kształtuje się tak, jak to stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu.
Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej wskazać trzeba, że zarzuty podnoszone przez skarżącą Wspólnotę we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 11 kwietnia 2025r., Nr 603/OPO/2025 były przedmiotem oceny Sądu w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1210/25, który oddalając skargę potwierdził, że kontrolowana decyzja jest zgodna z prawem a w konsekwencji nie może być dotknięta żadną z kwalifikowanych wad opisanych w art. 156 § 1 k.p.a. Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że obowiązkiem sądu meriti jest dokonanie kontroli całościowej zaskarżonego orzeczenia organu, a nie wyłącznie w ramach zarzutów skargi. Sąd kontroluje więc zaskarżone orzeczenie również pod kątem jego ewentualnej nieważności, gdyż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, wówczas stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części lub stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach.
Ponieważ, jak już wyżej podniesiono sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi przeto niezależnie od jej zarzutów powinien zawsze skontrolować, czy w procesie stosowania prawa przez organy administracji publicznej nie doszło do naruszenia prawa przewidzianego w art.145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Punktem odniesienia tych ustaleń w czasie jest data wydania decyzji ostatecznej, kończącej postępowanie administracyjne objęte kontrolą sądową. W judykaturze i piśmiennictwie przeważa pogląd, iż sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu administracyjnym na dzień jej wydania oraz z uwzględnieniem stanu prawnego wówczas obowiązującego. Jeżeli przy rozpoznaniu skargi sąd administracyjny dojdzie do przekonania, że w chwili wydania zaskarżonej decyzji nie naruszyła ona prawa w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, to wówczas skargę oddala. Wyrok oddalający skargę jest rezultatem jej nieuwzględnienia wobec niewystępowania wad prawnych, uzasadniających uchylenie decyzji albo stwierdzenie jej nieważności. Jego istotną treścią zatem jest ustalenie, że w chwili wydania zaskarżonej decyzji ostatecznej nie była ona prawnie wadliwa z punktu widzenia ustanowionych kryteriów kontroli legalności decyzji administracyjnych. Taki wyrok zamyka organom administracji publicznej możliwość korzystania z nadzwyczajnych postępowań, właściwych dla uchylenia decyzji ostatecznych wadliwych, ale tylko wówczas, gdy przyczyny tej wadliwości mogły być zbadane przez Sąd w toku rozpoznania skargi.
Skarżąca Wspólnota zarzuciła organowi rażące naruszenie art. 35 ust 1 pkt 1 lit a Prawa budowlanego w zakresie błędnego przyjęcia , że w ramach inwestycji został zaprojektowana właściwa liczba miejsc parkingowych określona w decyzji o warunkach zabudowy. Zarzut ten był przedmiotem oceny w sprawie VII SA/Wa 1210/25 i WSA w Warszawie stwierdził, że " w decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z [...] grudnia 2022 r. ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji w pkt 1.4 wskazano, że należy zapewnić na terenie inwestycji miejsca parkingowe w strefie II, tj. 1 miejsce-1 mieszkanie, nie mniej jednak niż 1 miejsce/60 m2 powierzchni użytkowej mieszkania. Warunek ten został przez Inwestora spełniony albowiem zaprojektowano 36 miejsc parkingowych, co spełnia wymogi określone we wspomnianej decyzji o warunkach zabudowy. Wbrew stanowisku skarżącej organ architektoniczno-budowlany związany był treścią sentencji decyzji o warunkach zabudowy. Ewentualna rozbieżność pomiędzy treścią sentencji tej decyzji, a jej uzasadnieniem mogła być przedmiotem kontroli w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Z sentencji decyzji z 12 grudnia 2022 r. wynika, że Inwestor zobowiązany jest zapewnić miejsca parkingowe na terenie inwestycji, a nie jak wskazuje skarżąca w piśmie z 13 lutego 2026 r. również do odtworzenia takich miejsc dla budynku mieszkalnego przy ul. [...]."
Kolejny zarzut skarżącej Wspólnoty dotyczy naruszenia art. 35 ust 1 pkt 2 i art. 9 ust 1 i ust 3 Prawa budowlanego oraz § 12 ust 1 pkt 2 oraz § 12 ust 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U z 2022 r., poz. 1225 ze zm.). Jak wskazał WSA w Warszawie w wyroku z dnia 3 marca 2026 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1210/25 " zabudowa znajduje się w granicy z działką skarżącej (nr ew [...]). Inwestor uzyskał w tym zakresie dwie zgody na odstępstwo od § 12 ust. 1 r.w.t. (postanowienia Prezydenta m. st. Warszawy Nr 49/PPD/PA/2024 i Nr 50/PPD/PA/2024 z 16 lutego 2024 r.). Sąd podziela stanowisko organu, który stwierdził, że budynek na działce inwestycyjnej projektuje się jako kontynuację zabudowy pierzejowej ul. [...]. Z uwagi na lokalne uwarunkowania (budynki na działkach sąsiadujących z inwestycją zlokalizowane w ostrej granicy, ustalenia decyzji o warunkach zabudowy, planowane wyburzenia), planowana lokalizacja nowej zabudowy "wpłynie korzystnie na kształtowanie pierzei ul. [...]" i "pozwoli na atrakcyjniejsze ukształtowanie zabudowy. Stąd też udzielenie odstępstwa w warunkach rozpoznawanej sprawy było, zdaniem Sądu uzasadnione. Zdaniem skarżącej wniosek Inwestora dotyczył zgody na odstępstwo od warunku określonego w § 12 ust. 3 r.w.t., zgodnie z którym dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, § 19, § 23, § 36, § 40, § 60 i § 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał całą długością swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżąca wskazała, że projektowany budynek "wchodzi w działkę" na głębokość 13 m, a zatem o 5 m dalej niż budynek obecnie znajdujący się na działce skarżącej. Tymczasem Prezydent m.st. Warszawy, mimo wniosku Inwestora opartego o § 12 ust. 3 wydał zgodę na odstępstwo od warunków określonych w § 12 ust. 1 pkt 2 r.w.t.
Zdaniem Sądu brak jest podstaw do twierdzenia, że zgoda na odstępstwo od warunku zachowania określonej w przepisach odległości od działki sąsiedniej, udzielona Inwestorowi w odniesieniu do działki nr [...]nie miała swojej podstawy we wniosku. Wniosek Inwestora, co prawda wskazywał na odstępstwo o którym mowa w § 12 ust. 3 r.w.t., ale jak wynika z upoważnienia z 24 października 2023 r. udzielonego przez Ministra Rozwoju i Technologii Prezydentowi m.st. Warszawy, aby móc udzielić odstępstwa od § 12 ust. 3 r.w.t. muszą zostać spełnione wprost wszystkie przesłanki określone w tym przepisie, a zatem wówczas gdy ściana projektowanego w ostrej granicy budynku w całości będzie przylegać do ściany budynku na działce sąsiedniej. W przeciwnym razie możliwe jest wyłącznie odstępstwo od warunku określonego w § 12 ust. 1. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Stąd też zdaniem Sądu Prezydent m.st Warszawy wyrażając w postanowieniu z 16 lutego 2024 r. zgodę na odstępstwo od warunku określonego w § 12 ust. 1 pkt 2 r.w.t. nie wykroczył poza ramy upoważnienia udzielonego przez Ministra, a jednocześnie nie sposób twierdzić, że działał w tym zakresie "bez wniosku" Inwestora. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Inwestor wystąpił z wnioskiem o zgodę na odstępstwo od warunku dotyczącego odległości inwestycji od granicy z sąsiednią działką budowlaną (§ 12 r.w.t.). Wskazanie natomiast konkretnej podstawy prawnej tego odstępstwa, w sytuacji gdy przesłanki w niej określone nie zostały spełnione, natomiast spełnione są przesłanki określone w innej jednostce redakcyjnej przepisu nie stanowi o nieważności zgody na odstępstwo.
Stąd też zarzuty przedstawione w piśmie skarżącej z 13 lutego 2026 r. (tożsame z zarzutami uczestnika postępowania – Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...]) nie znajdują usprawiedliwionych podstaw".
Kwestia więc zgody na odstępstwo od warunku zachowania odległości projektowanej zabudowy od granicy działki nr ew. [...] została przez Sąd prawomocnie przesądzona, a ani spółka [...], ani Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...]od wyroku z dnia 3 marca 2026 r. nie wywiodły skargi kasacyjnej.
Na marginesie jedynie Sąd podkreśla, że Wspólnota jako właścicielka działki nr ew. [...]nie ma interesu prawnego w kwestionowaniu prawidłowości zgody na odstępstwo od warunków technicznych względem odległości inwestycji od granicy z działką nr ew. [...] ( stanowiącej własność spółki [...]).
Natomiast wobec faktu, że budynek Wspólnoty na działce nr ew. [...]nie został zlokalizowany w granicy, Inwestor uzyskał postanowieniem Prezydenta m.st. Warszawy Nr 50/PPD/Pa/2021 z dnia 16 lutego 2021 r. zgodę na odstępstwo od warunku określonego w § 12 ust. 1 pkt 2 r.w.t. w stosunku do działki Wspólnoty.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt. 2 i art. 35 ust. 5 pkt. 1 ustawy Prawo Budowlane polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że przy wydaniu przez Prezydenta m.st. Warszawy decyzji o pozwoleniu na budowę, nie było konieczne przedstawienie przez inwestora [...] S.A. ekspertyzy technicznej dla budynków istniejących na działkach nr [...], [...], [...]i [...]z obrębu [...], wyjaśnić należy, że żaden przepis prawa nie nakłada na organ obowiązku żądania ekspertyzy o której mowa w § 206 ust. 1 r.w.t. W sprawie niniejszej inwestor dołączył do akt opracowanie pn. " Wnioski z ekspertyz technicznych budynków", stanowiące jednocześnie oświadczenie głównego projektanta konstrukcji projektowanych budynków o bezpieczeństwie konstrukcji budynków sąsiednich, w związku w projektowana inwestycją.
W tym miejscu przypomnieć trzeba, że w rozdziale 3 Prawa budowlanego zamieszczono regulacje praw i obowiązków uczestników procesu budowlanego, w tym profesjonalnego projektanta (art. 20). Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4, do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z późn. zm.), lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502, z późn. zm.), wymaganiami Prawa budowlanego oraz innymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający do projektu budowlanego dołączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ja wyjaśnił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 maja 2013r. w sprawie II OSK 44/121 – "tak szeroko zakrojona odpowiedzialność projektanta stanowić ma gwarancje dla inwestora, ale i dla organu, że projekt jest opracowany zgodnie z przepisami, co zwalnia organy architektoniczno-budowlanej ze szczegółowego badania projektu poza przypadkami opisanymi w art. 35 ust 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego".
Skutkiem tego w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada więc wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego), a pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą projektanci.
Stanowisko sądów administracyjnych, a przede wszystkim Naczelnego Sądu Administracyjnego w odniesieniu do kontroli projektu budowlanego w zakresie zgodności z przepisami techniczno- budowlanymi wskazuje na to, że organ administracji nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu, a jego ocenie podlega jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem. Ocena organu jako ściśle związana z przepisami Prawa budowlanego musi w jednoznaczny sposób opierać się na dyspozycji konkretnych norm Prawa budowlanego. Dopuszczalne jest więc jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 508/06, z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1517/09, z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1214/10 z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 345/11). Tak ukształtowane orzecznictwo jednoznacznie określa granice kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej, do badania projektu budowlanego, mając na uwadze cel, dla którego wprowadzono przepisy związane z umożliwieniem inwestorom uzyskiwania pozwoleń na budowę a także rolą, a tym samym odpowiedzialnością profesjonalnych projektantów.
Mając więc na uwadze zakres kompetencji organów architektoniczno-budowlanych, nie można, w ocenie Sądu, skutecznie postawić zarzutu rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego w zw. z § 206 ust. 1 r.w.t., bowiem dokumentacja , którą dysponowały organy udzielające przedmiotowego pozwolenia na budowę była wystarczająca dla wydania decyzji pozytywnej.
Zdaniem Sadu brak również jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia 11 kwietnia 2025r. zapadła z rażącym naruszeniem art. 107 § 1 pkt. 6 i § 3 k.p.a. i art. 104 § 2 k.p.a. skoro jej uzasadnienie ( jak również decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 8 sierpnia 2024r.) umożliwiało kontrolę sądową, zakończoną oddaleniem skargi wyrokiem z 3 marca 2026 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1210/25.
W świetle powyższych wywodów za nieuprawnione należy uznać zarzuty skargi, zarówno te wskazujące na naruszenie przepisów procesowych, jak również dotyczące naruszenia prawa materialnego. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, nie można zarzucić organowi nadzorczemu naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.
W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a zatem nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2026 r., poz.143), skargę oddalił.