VII SA/Wa 1239/24

VII SA/Wa 1239/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-10-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Artur Kuś
Leszek Kobylski /przewodniczący/
Nina Beczek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Sygn. powiązane
II OSK 144/25 - Wyrok NSA z 2025-12-09
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Kobylski Sędziowie: sędzia WSA Artur Kuś asesor WSA Nina Beczek (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 października 2024 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] marca 2024 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz M. R. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z 19 marca 2024 r. nr KOA/1176/Ar/24, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołań M. F., E. F., A. M. oraz E. i Ł. S. od decyzji Burmistrza M. z [...] marca 2023 r. [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla części działki [...] [...] położonej przy ul B. w M. dla inwestycji polegającej na budowie dwóch wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych z obiektami towarzyszącymi – budynki gospodarcze, wiata, uchyliło zaskarżoną decyzję i orzekło o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.
Kolegium podkreśliło, że w dniu [...] grudnia 2022 r. do Burmistrza M. wpłynął wniosek M. R. o ustalenie warunków zabudowy dla opisanej wyżej inwestycji na terenie części działki [...][...]położonej przy ul B. w M.. Powierzchnia całej działki [...] wynosi [...] m2.
Decyzją z [...] marca 2023 r. Burmistrz M. ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.
W wyniku odwołań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z 10 października 2023 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kolegium stwierdziło, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie pozwalają na ustalenie warunków zabudowy dla części działki, zatem inwestor powinien zostać wezwany do korekty wniosku z [...] grudnia 2022 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 stycznia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2682/23, po rozpatrzeniu sprzeciwu M. R. od decyzji Kolegium, uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd podkreślił, że nie można uznać za brak formalny wniosku o warunki zabudowy objęcie nim części działki ewidencyjnej. Jest to kwestia materialnoprawna, której oceny organ nie może dokonać na etapie badania wymogów formalnych wniosku, lecz dopiero w toku merytorycznego rozpoznania sprawy. Sąd zauważył, że w przedmiotowej sprawie inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla części działki [...] (powierzchnia inwestycyjna wynosi [...] m2), na urzędowym formularzu wniosku dopuszczającego taką możliwość, a w załączniku graficznym do wniosku jednoznacznie wyodrębnił teren, dla którego ma nastąpić ustalenie warunków zabudowy. Uwzględniając tę okoliczność, jak i to czy teren, którego dotyczy wniosek o warunki zabudowy obejmuje wyłącznie grunty niewymagające uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (czego na kontrolowanym przez Sąd etapie postępowania odwoławczego organ nie badał, a priori zakładając brak możliwości prowadzenia postępowania na wniosek dotyczący części działki ewidencyjnej), organ odwoławczy powinien zatem podjąć rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie, a nie kasacyjne.
W toku ponownego rozpoznawania sprawy SKO pismem z 5 marca 2024 r. wezwało M. R. do korekty wniosku z [...] grudnia 2022 r. poprzez wskazanie jako terenu inwestycji objętego wnioskiem całej działki ewidencyjnej [...] obr. [...], wskazując jednocześnie, że brak odpowiedzi na wezwanie skutkować będzie wydaniem decyzji w oparciu o dotychczas zgromadzony materiał dowodowy. W odpowiedzi na wezwanie strona pismem z [...] marca 2024 r. poinformowała, że nie zmienia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.
Kolegium odwołując się do przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "upzp", zauważyło, że pierwszą czynnością organu po wpłynięciu wniosku o ustalenie warunków zabudowy winna być jego kontrola pod względem spełnienia warunków wymienionych w art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy. Zauważyło zatem, że we wniosku inwestor wskazał, że teren inwestycji obejmuje część działki ew. nr [...]. Zdaniem Kolegium, wskazanie jako terenu inwestycji części działki gruntu jest sprzeczne z art. 52 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z art. 61 ust. 5a upzp. Z brzmienia zdania drugiego art. 61 ust. 5a tej ustawy wynika, że ustawodawca przyjmuje, że terenem inwestycji ma być cała działka gruntu. Gdyby przyjąć za możliwe ustalenie warunków zabudowy dla terenu stanowiącego część działki gruntu, ustawodawca ustalając zasady określania obszaru analizy urbanistycznej, nie odwoływałby się do granicy działki gruntu przylegającej do działki drogowej, lecz nakazałby ustalić go w odniesieniu do długości granicy terenu inwestycji, przylegającego do działki drogowej. Przyjęcie założenia, że terenem inwestycji może być część działki ewidencyjnej prowadziłoby – zdaniem SKO – do chaosu w urbanistyce, nieograniczonego zagęszczania zabudowy i byłoby sprzeczne z celami ustawy. Dopuszczenie wydawania decyzji o warunkach zabudowy dla części działki uniemożliwiłoby w praktyce ustalenie współczynnika powierzchni zabudowy. Sposób wyznaczania współczynnika wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu uregulowane jest w § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 1588), zgodnie z którym wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Jeśli analiza urbanistyczna ma być poprawna, to powinna odnosić się do parametrów ściśle określonych fragmentów powierzchni ziemskiej. Średni współczynnik powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym nie może być określony w odniesieniu do dowolnie określonych fragmentów działek, gdyż w zależności od podejść zastosowanych przez urbanistów, dla tej samej zabudowy można by ustalić różne współczynniki zabudowy w zależności od tego czy przyjmie się jako podstawę część zabudowanej działki gruntu, czy też całą. Na konieczność ustalania parametrów istniejącej zabudowy w odniesieniu do całych działek gruntu wskazują wprost przepisy § 4 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1 rozporządzenia. Skoro cała zabudowana działka gruntu, bądź teren stanowiący zespół zabudowanych działek gruntu, musi stanowić podstawę analizy urbanistycznej, to ta sama jednostka terenu powinna być przedmiotem decyzji, która określa parametry dla nowej zabudowy.
Kolejnym powodem, dla którego minimalnym terenem inwestycji powinna być cała działka gruntu, jest – zdaniem Kolegium – spełnienie warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 upzp, zgodnie z którym teren inwestycji ma mieć dostęp do drogi publicznej. Gdyby przyjąć, że decyzja o warunkach zabudowy może odnosić się do części działki gruntu, która nie przylega bezpośrednio do działki drogowej, to decyzja o warunkach zabudowy byłaby sprzeczna z powyższym przepisem, nawet gdyby działka gruntu, z której wydzielono ten teren, miałaby taki dostęp. Przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2023 r. poz. 344) nie dają możliwości wydzielenia odrębnej działki drogowej w ramach jednej działki ewidencyjnej, służącej wyłącznie do obsługi jej fragmentu. Nie można też ustanowić służebności drogowej na działce gruntu, celem obsługi jej fragmentu. Z kolei wydanie decyzji o warunkach zabudowy, dla części zabudowanej działki gruntu, która przylega do drogi, mogłoby skutkować ograniczeniem dostępu do drogi zabudowie istniejącej w głębi działki. Oczywiście kolizja ta mogłaby być rozwiązana na etapie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, ale rolą organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy, jest stanie na straży ładu urbanistycznego i eliminowanie możliwości zaistnienia takich kolizji.
Zdaniem Kolegium, brak możliwości ustalenia warunków zabudowy dla części działki gruntu wynika również z art. 65 ust. 1 pkt 1 upzp. Przyjęcie, że decyzja o warunkach zabudowy może dotyczyć części działki gruntu, uniemożliwiałoby wydanie decyzji o jej wygaśnięciu, nawet gdyby pozwolenie na budowę zostało wydane w oparciu o wcześniejszą decyzję o warunkach zabudowy, wydaną dla tej samej działki, ale obejmującej jej całość bądź inny fragment. Mimo udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji o konkretnie ustalonych parametrach (w tym współczynniku zabudowy), inna decyzja o warunkach zabudowy wydana dla niezagospodarowanej części działki, nie mogłaby być wygaszona, gdyż pozwolenie na budowę określa konkretne miejsce usytuowania budynku. Gdyby budynek usytuowany w jednej części działki nie wchodził w teren objęty decyzją o warunkach zabudowy dla innej jej części działki, to brak by było podstaw do wygaszenia nieskonsumowanej decyzji o warunkach zabudowy, mimo że jej późniejsza realizacja stałaby w sprzeczności z warunkami zabudowy, ustalonymi decyzją pierwotną, na podstawie której udzielono pozwolenia na budowę.
Ponadto w przypadku procedowania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla części działki, problematyczne byłoby ustalenie kręgu stron postępowania. Możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy dla części działki utrudniałoby też egzekwowanie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682) w zakresie legalizacji samowoli budowlanych. Zgodnie z przepisem art. 48b ust. 2 pkt 1 tej ustawy, do dokumentów legalizacyjnych należy m.in. decyzja o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu, wydana na wniosek inwestora. Określenie przez inwestora jako terenu inwestycji wyłącznie części działki obejmującej budynek legalizowany, z pominięciem innych budynków, czy też z pominięciem części działki gruntu graniczącej z działkami sąsiednimi, czyniłoby procedowanie takiego wniosku iluzorycznym i godzącym w zasadę zachowania dobrego sąsiedztwa.
W ocenie Kolegium, zmiany wprowadzone do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawą z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. poz. 1986) nie umożliwiły wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla części działki. Dla uznania, że decyzja o warunkach zabudowy może obejmować fragment działki ewidencyjnej nie ma też znaczenia wzór wniosku o wydanie decyzji, ustalony rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 20 grudnia 2021 r. w sprawie określenia wzoru formularza wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy (Dz. U. poz. 2462). W pkt 7.2 formularza przyjęto możliwość wskazania jako terenu inwestycji, część działki ewidencyjnej, należy jednak podkreślić, że formularz przeznaczony jest do stosowania zarówno w sprawach wydania decyzji o warunkach zabudowy, jak też w sprawach dotyczących ustalenia lokalizacji celu publicznego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wniosek o ustalenie lokalizacji celu publicznego może określać jako teren inwestycji, fragment działki ewidencyjnej. Jest to szczególnie istotne w przypadku inwestycji liniowych, bądź w przypadku inwestycji prowadzonych na małych fragmentach działek drogowych.
Przeprowadzona w przedmiotowej sprawie analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 upzp nie może stanowić podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia o warunkach zabudowy wnioskowanej inwestycji, gdyż nie pozwala odpowiedzieć na pytanie, czy inwestycja jest zgodna z dobrosąsiedzkimi stosunkami. Granice obszaru analizy są bowiem krótsze niż trzykrotna szerokość frontu terenu. Przez front terenu należy zaś rozumieć długość całej frontowej granicy działki, a nie wyłącznie ten fragment granicy, który styka się z terenem objętym wnioskiem, stanowiącym część działki. Powyższe uchybienia analizy urbanistycznej, a także sam fakt objęcia wnioskiem fragmentu działki ewidencyjnej, uniemożliwiają wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu obejmującego część działki, stałoby w sprzeczności z wykładnią przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowania przestrzennego przedstawioną w uzasadnieniu niniejszej decyzji. Stan działki [...] z obrębu [...] nie uzasadnia zastosowania odstępstwa od reguły, jaką jest ustalanie warunków zabudowy dla terenu obejmującego teren całej działki gruntu, bądź zespołu całych działek gruntu. Kolegium stwierdziło więc, że zmuszone jest wydać decyzję o uchyleniu decyzji Burmistrza M. z [...] marca 2023 r. i orzec o odmowie ustalenia warunków zabudowy.
Skargę na powyższą decyzję Kolegium wniósł M. R., zarzucając zaskarżonej decyzji:
1) sprzeczność z wiążącą organ II Instancji oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2682/23, która stanowi naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;
2) błędną wykładnię przepisów prawa materialnego poprzez przyjęcie, że pojęcie "teren" w rozumieniu art. 61 ust. 1 upzp jest tożsame z pojęciem działki ewidencyjnej i tym samym brak jest możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy dla terenu innego niż działka ewidencyjna;
3) brak analizy merytorycznej materiału dowodowego;
4) powoływanie się na hipotetyczne przeciwskazania do ustalenia warunków zabudowy, nie mające nic wspólnego ze stanem faktycznym w przedmiotowej sprawie.
Podnosząc powyższe zarzuty mające, zdaniem skarżącego, istotny wpływ na wynik postępowania przed organem II instancji, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania odwoławczego oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie.
Sąd nie przychylił się do argumentacji skargi wywodzonej wobec sprzeczności rozstrzygnięcia z wiążącą organ oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 2682/23. Wyrok ten został wydany na skutek sprzeciwu M. R. od decyzji Kolegium z 10 października 2023 r. wydanej na podstawie art. 138 § 2 kpa. Charakterystyczną cechą sprzeciwu jest zaś ograniczony zakres kontroli sądu dotyczący decyzji objętej tym środkiem zaskarżenia, który dotyczy wyłącznie zasadności wydania przez organ administracji konkretnego rozstrzygnięcia procesowego (decyzji kasatoryjnej). Oznacza to, że organ administracji, orzekający w przyszłości w sprawie (jak i ewentualnie sąd, badający legalność jego decyzji) jest związany wyrokiem w przedmiocie sprzeciwu tylko w zakresie dotyczącym ustalenia, czy w rozpatrywanej sprawie zachodziły przesłanki do jej przekazania do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Orzeczenie w przedmiocie sprzeciwu ma wobec tego wyłącznie charakter procesowy, nie kreując żadnych skutków dotyczących praw i obowiązków stron postępowania, zainteresowanych konkretnym merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy.
W powyższych okolicznościach kwestią stanowiącą oś sporu w niniejszej sprawie pozostawała zgodność z prawem decyzji organu odwoławczego o uchyleniu decyzji organu I instancji i odmowie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej przez skarżącego inwestycji, która uzasadniana była przez organ odwoławczy brakiem możliwości co do zasady wydania pozytywnej decyzji dla części działki ewidencyjnej, na której została zaplanowana wnioskowana inwestycja.
Z uwagi na tak argumentowaną odmowę ustalenia warunków zabudowy wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp (w zw. z art. 64 ust. 1) wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji art. 61 ust. 1 upzp ustalał następujące przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, które należało spełnić łącznie:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
1a) teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:
a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,
b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2,
c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2022 r., II OSK 1322/22 zauważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie było jednoznacznej zgody, co do tego, czy ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana lub w inny sposób zagospodarowana. Istniały poglądy zgodne ze stanowiskiem organu odwoławczego, prezentowane m.in. w wyrokach NSA: z dnia 11 grudnia 2019 r., II OSK 260/18; z dnia 5 września 2019 r., II OSK 2447/17; z dnia 1 grudnia 2020 r., II OSK 1955/20, lecz także poglądy przeciwne, dopuszczające wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, która nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze lub nieleśne, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji, a prezentowane m.in. w wyrokach NSA: z dnia 24 maja 2018 r., II OSK 1634/16; z dnia 23 kwietnia 2020 r., II OSK 1693/19; z dnia 19 lutego 2021 r., II OSK 2976/20. Obecnie przeważający wydaje się jednak pogląd przedstawiony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 3 kwietnia 2024 r., II OSK 2083/23 i II OSK 1469/23, zgodnie z którym co do zasady możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla terenu, który stanowi część działki ewidencyjnej. Zauważa się, że definicja działki budowlanej ustalona przepisem art. 2 pkt 12 upzp kładzie nacisk na względy funkcjonalne, tj. w definicji tej w istocie chodzi o to, aby teren inwestycji posiadał wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniające wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Tymczasem jest oczywiste, zwłaszcza w przypadku działek o większych rozmiarach, że te warunki funkcjonalne mogą być spełnione również w przypadku ograniczenia terenu inwestycji do części działki ewidencyjnej.
Ponadto zwrócić należy uwagę na to, że skoro ustawodawca posługuje się na gruncie upzp pojęciami "teren" i "działka", to zgodnie z powszechnie przyjmowanymi regułami wykładni, bez uzasadnionych powodów różnym zwrotom użytym w tej samej ustawie nie należy przypisywać tożsamego znaczenia. Dodatkowo, mając na uwadze zasadę wolności zabudowy (art. 6 ust. 2 pkt 1 upzp w zw. z art. 21 i art. 64 Konstytucji RP), nie sposób co do zasady wykluczyć możliwości ustalenia warunków zabudowy dla terenu, który stanowi część działki ewidencyjnej. W tym znaczeniu nowelizacja ustawy, która weszła w życie 3 stycznia 2022 r. przewidziała w ust. 5a dodawanym do art. 61 upzp, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości równej trzykrotnej szerokości frontu terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, jednak nie mniejszej niż 50 m oraz nie większej niż 200 m, i przeprowadza na nim analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 1a. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej, drogi wewnętrznej lub granicy działki obciążonej służebnością drogową, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Wypada dodatkowo zauważyć, że w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) na skutek nowelizacji, która weszła w życie 3 stycznia 2022 r. § 4 ust. 1 tego rozporządzenia uzyskał brzmienie: "1. Obowiązującą linię nowej zabudowy na terenie objętym wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich", podczas gdy poprzednio w przepisie tym posłużono się pojęciem: "na działce objętej wnioskiem". Analogicznie, użyte w § 6 w ust. 1 i w § 8 tego rozporządzenia wyrazy "frontu działki" zastąpiono wyrazami: "frontu terenu".
Stwierdzić zatem należy, że treść przywołanych wyżej przepisów umożliwia ustalenie warunków zabudowy dla terenu, który stanowi część działki ewidencyjnej. W tym miejscu podnieść trzeba, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela całkowicie stanowisko i poglądy prawne wyrażone w wyroku w sprawie analogicznej, rozpoznanej pod sygn. akt VII SA/Wa 1241/24 ze skargi M. R., w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie uchyliło decyzję organu I instancji i orzekło o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla części działki [...][...]położonej w M. przy ul B. - ze względu na brak możliwości ustalenia warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy istotności nabiera więc okoliczność, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy złożony przez skarżącego wskazuje powierzchnię zabudowy oraz wyznacza w formie liniowej jej obszar i usytuowanie na działce. Nie jest zatem wystarczające, zdaniem Sądu, przyjęcie w niniejszej sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, że odmowa ustalenia warunków zabudowy uzasadniona może być faktem braku możliwości co do zasady określenia powyższych uwarunkowań dla części działki ewidencyjnej.
Skarga okazała się więc zasadna, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935).
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na mocy art. 200 tej ustawy, które obejmują uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 500 zł.
Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 tej ustawy.
Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ odwoławczy zobowiązany będzie zastosować się do powyższej oceny prawnej i wskazań Sądu. Rolą organu będzie zatem dokonanie kompleksowej, merytorycznej oceny uwarunkowań dla objętej wnioskiem zabudowy, uwzględniając, że dla odmowy ustalenia warunków zabudowy nie jest wystarczającym stwierdzenie, że inwestycja zaplanowana została na części działki ewidencyjnej.
Jednocześnie Sąd wskazuje, że powołane orzeczenia w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).