VII SA/Wa 1223/26

VII SA/Wa 1223/26 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2026-06-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-05-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Mirosław Montowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono sprzeciw od decyzji administracyjnej - art 64a ppsa
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art.138 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 64e
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Montowski, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 czerwca 2026 r. sprawy ze sprzeciwu S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 3 kwietnia 2026 r. nr 309/OPO/2026 w przedmiocie umorzenia postępowania oddala sprzeciw
Uzasadnienie
Wojewoda Mazowiecki (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy"), decyzją
z dnia 3 kwietnia 2026 r., nr 309/OPO/2026, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1691, dalej jako "k.p.a.") oraz art. 82 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 418), po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej M. w W. (dalej: "Wspólnota Mieszkaniowa") – orzekł o uchyleniu decyzji Prezydenta m.st. Warszawy (dalej także: "organ I instancji") z dnia 26 stycznia 2026 r. nr 9/PPD/PB/2026/U i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Do wydania decyzji Wojewody doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wskazanych przez ten organ.
Decyzją z dnia 5 sierpnia 2024 r. nr 122/PPD/PB/2024, Prezydent m. st. Warszawy zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. Sp. z o.o. z siedzibą
w W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego
z garażem podziemnym na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. S. [...] w W. .
Pismem z dnia 20 września 2024 r. Wspólnota Mieszkaniowa wniosła na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z 5 sierpnia 2024 r. nr 122/PPD/PB/2024.
Prezydent m.st. Warszawy postanowieniem z 8 października 2024 r nr 375/PPD/PA/2024, odmówił wznowienia postępowania zakończonego własną decyzją z 5 sierpnia 2024 r. nr 122/PPD/PB/2024.
Wojewoda postanowieniem z 8 stycznia 2025 r. nr 27/OPO/2025, uchylił postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z 8 października 2024 r. nr 375/PPD/PA/2024 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ
I instancji.
Postanowieniem z 27 marca 2025 r. nr 108/PPD/PA/2025, Prezydent m.st. Warszawy wznowił postępowanie zakończone decyzją z 5 sierpnia 2024 r. nr 122/PPD/PB/2024, a następnie decyzją z 27 maja 2025 r. nr 83/PPD/PB/2025/X odmówił uchylenia decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 5 sierpnia 2024 r. nr 122/PPD/PB/2024, zaś decyzją z 28 maja 2025 r. nr 84/PPD/PB/2025/U, umorzył postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania ww. decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 5 sierpnia 2024 r. nr 122/PPD/PB/2024.
Odwołanie od ww. decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 27 maja 2025 r. nr 83/PPD/PB/2025/X i decyzji z 28 maja 2025 r. nr 84/PPD/PB/2025/U, wniosła
z zachowaniem ustawowego terminu Wspólnota Mieszkaniowa.
Wojewoda decyzją z 15 września 2025 r. nr 1185/OPO/2025, uchylił decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 27 maja 2025 r. nr 83/PPD/PB/2025/X i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, a decyzją z 15 września 2025 r. nr 1186/OPO/2025 uchylił decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 27 maja
2025 r. nr 84/PPD/PB/2025/X i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Ponownie rozpatrując sprawę Prezydent m.st. Warszawy decyzją z 26 stycznia 2026 r. nr 9/PPD/PB/2026/U, umorzył postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania ww. decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 5 sierpnia 2024 r. nr 122/PPD/PB/2024.
Odwołanie od ww. decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 26 stycznia 2026 r. nr 9/PPD/PB/2026/U wniosła z zachowaniem ustawowego terminu Wspólnota Mieszkaniowa.
Rozpoznając odwołanie Wojewoda przywołał w pierwszej kolejności treść art. 152 § 1 k.p.a., zgodnie z którym,, organ administracji publicznej, właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.
Następnie Wojewoda wyjaśnił, że rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej, złożony obok wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją organ administracji publicznej winien w pierwszej kolejności ustalić, czy wniosek taki pochodzi od podmiotu posiadającego interes prawny w postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ww. decyzji ostatecznej.
Odnosząc się zatem do stanowiska organu I instancji w tej kwestii, Wojewoda podkreślił, że w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 26 stycznia 2026 r. nr 8/PPD/PB/2026/X, odmawiającej uchylenia decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 5 sierpnia 2024 r. nr 122/PPD/PB/2024, Wojewoda decyzją z 3 kwietnia 2026 r. nr 308/OPO/2026 uchylił ww, decyzję organu I instancji z 26 stycznia 2026 r. nr 8/PPD/PB/2026/X i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ I. Uzasadniając podjęte rozstrzygniecie Wojewoda wskazał, że wnioskująca o wznowienie postępowania Wspólnota Mieszkaniowa bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, zatem w sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
W obliczu uchylenia decyzji z 26 stycznia 2026 r. nr 8/PPD/PB/2026/X
i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, w ocenie Wojewody, organ I instancji winien ponowienie orzec także w zakresie wniosku
o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 5 sierpnia 2024 r. nr 122/PPD/PB/2024.
Mając na względzie powyższe, Wojewoda uznał, że w przedmiotowej sprawie konieczne stało się zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a., który przewiduje możliwość uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana
z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wojewoda stwierdził bowiem, że do rozpatrzenia sprawy niezbędne jest przeprowadzenie postępowania w stopniu wykraczającym poza zakres mieszczący się w kompetencji organu odwoławczego.
W tym stanie rzeczy, Wojewoda wspomnianą na wstępie decyzją z 3 kwietnia 2026 r., nr 309/OPO/2026, orzekł o uchyleniu decyzji Prezydenta m.st. Warszawy
z 26 stycznia 2026 r. nr 9/PPD/PB/2026/U, umarzającej postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania ww. decyzji tego organu z 5 sierpnia 2024 r. nr 122/PPD/PB/2024 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ
I instancji.
Końcowo organ odwoławczy nadmienił, że ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji powinien mieć na uwadze to, że rozstrzygniecie wniosku
o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę winno nastąpić w drodze postanowienia wstrzymującego wykonanie decyzji bądź postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, nie zaś decyzji administracyjnej.
Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się S. Sp. z o.o. z siedzibą
w W. , reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, który wniósł sprzeciw do tutejszego Sądu.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 152 § 1 k.p.a., poprzez uchylenie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr 9/PPD/PB/2026/U umarzającej postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia – w sytuacji, gdy zdaniem Skarżącej decyzja organu o umorzeniu była prawidłowa, a jedyną przesłanką jej uchylenia przez Wojewodę było błędne (prejudycjalne) ustalenie zawarte w odrębnej decyzji nr 308/OPO/2026, iż Wspólnota Mieszkaniowa posiada status strony postępowania wznowieniowego. Według Skarżącej, umorzenie było zatem prawidłowe, a dopiero przyznanie Wspólnocie statusu strony uprawniałoby ją do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania na podstawie art. 152 § 1 k.p.a.
Z uwagi na powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewodę oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez Skarżącą, niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
W uzasadnieniu sprzeciwu przedstawione zostały argumenty na poparcie stawianych w nim zarzutów.
W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sprzeciw nie okazał się zasadny.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Mazowieckiego z 3 kwietnia 2026 r., nr 309/OPO/2026, wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., od której Skarżąca wniosła sprzeciw, uregulowany w art. 64a ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a."). Decyzja ta zapadła po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 26 stycznia 2026 r. nr 9/PPD/PB/2026/U.
Wobec powyższego zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. W myśl art. 151a § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Natomiast stosownie do art. 151a § 2 p.p.s.a., w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw.
Jak z powyższego wynika, cechą odróżniającą sprzeciw od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ograniczony zakres kontroli sądu dotyczący decyzji objętej sprzeciwem. Rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia bowiem wyłącznie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej; nie rozstrzyga więc, jak w przypadku skarg, w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd nie bada zatem w tym postępowaniu (o charakterze przyśpieszonym) innych naruszeń prawa niż prawidłowe zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a., a kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem sprowadza się wyłącznie do oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej będzie więc ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., czy inaczej: odstąpienia od zasady ogólnej ponownego (w toku instancji, na skutek wniesionego odwołania), merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Co przy tym istotne, dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd nie jest władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, tj. wypowiadania się w kwestiach materialnoprawnych występujących w sprawie, skoro decyzja kasacyjna nie rozstrzyga merytorycznie o uprawnieniu lub obowiązku strony, a jedynie nakazuje ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ I instancji. Tym samym, także orzeczenie sądu w przedmiocie sprzeciwu ma wyłącznie charakter niejako procesowy; nie kreuje żadnych skutków, gdy chodzi o zakres praw i obowiązków stron postępowania, zainteresowanych konkretnym rozstrzygnięciem, a rozstrzyga jedynie o prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. (o czym przesądza także brzmienie art. 64e p.p.s.a.). Zatem, sąd rozpoznając sprzeciw od decyzji kasacyjnej co do zasady ogranicza się do badania, czy doszło do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., w efekcie: do ustalenia, czy zaszły w sprawie wskazane w tym przepisie okoliczności uzasadniające wydanie decyzji o charakterze procesowym.
Jednocześnie Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w judykaturze Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. m.in. wyroki: z 13 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 132/19; z 26 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3311/19; z 19 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 286/21, dostępne na: https://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej "CBOSA"), zgodnie z którym, w świetle art. 138 § 2 k.p.a. konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należy oceniać przez pryzmat przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie. Jeśli zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, kwestie materialnoprawne nie mogą być przez sąd administracyjny całkowicie zignorowane. W przeciwnym bowiem wypadku instytucja sprzeciwu, która ma na celu przyspieszenie całego postępowania, traci swoje znaczenie. Oznacza to, że art. 64e p.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., ale czyni to w świetle przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie.
Stosownie do art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, po pierwsze gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a po wtóre, gdy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie
Dokonując kontroli w niniejszej sprawie w takim też zakresie, Sąd stwierdził, że Wojewoda Mazowiecki nie naruszył art. 138 § 2 k.p.a. Stosując ten przepis
i wydając decyzję kasacyjną w niniejszej sprawie Wojewoda wykazał bowiem, że postępowanie organu I instancji było wadliwe w stopniu uzasadniającym jego powtórzenie w zakresie istotnych dla wyniku sprawy kwestii.
Zgodnie z art. 152 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej właściwy
w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.
Nie ulega wątpliwości, że powyższy przepis statuuje akcesoryjną kompetencję wskazanego w nim organu do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania decyzji, co do której strona wniosła o wznowienie postępowania. Przepis art. 152 § 1 k.p.a. przewiduje bowiem instrument ochrony tymczasowej w ramach trybu wznowienia postępowania. Fundamentalne znaczenie dla możliwości rozpoznania akcesoryjnego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej ma zatem przede wszystkim ustalenie, że pochodzi on od strony, czyli podmiotu uprawnionego do domagania się wznowienia postępowania w sprawie.
W rozpoznawanej sprawie powodem umorzenia postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 5 sierpnia 2024 r. nr 122/PPD/PB/2024 było przyjęcie przez ten organ, że wnioskująca o wznowienie postępowania Wspólnota Mieszkaniowa nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu. Jednakże na skutek rozpatrzenia przez Wojewodę odwołania od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 26 stycznia 2026 r. nr 8/PPD/PB/2026/X, odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta m.st. Warszawy z 5 sierpnia 2024 r. nr 122/PPD/PB/2024, Wojewoda decyzją z 3 kwietnia 2026 r. nr 308/OPO/2026 uchylił ww. decyzję organu I instancji z 26 stycznia 2026 r. nr 8/PPD/PB/2026/X i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Powodem takiego rozstrzygnięcia organu odwoławczego było stwierdzenie, że wnioskująca o wznowienie postępowania Wspólnota Mieszkaniowa bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, wobec czego w sprawie wystąpiła przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Mając to na uwadze należy wskazać, że w sytuacji gdy organ odwoławczy ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzją uznał, że wnioskująca
o wznowienie postępowania Wspólnota Mieszkaniowa powinna być uznana za stronę tego postępowania, to konsekwencją takiego ustalenia musiało być także uchylenie orzeczenia organu I instancji o umorzeniu postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, której dotyczy wniosek wznowieniowy. Wbrew bowiem stanowisku organu I instancji, postępowanie zainicjowane wnioskiem Wspólnoty Mieszkaniowej o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 5 sierpnia 2024 r. nr 122/PPD/PB/2024, oparte na przepisie art. 152 § 1 k.p.a., nie było bezprzedmiotowe, gdyż z wnioskiem tym wystąpił podmiot uprawniony.
Organ odwoławczy prawidłowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jako zasadniczy powód, dla którego konieczne stało się uchylenie decyzji organu
I instancji, wskazał więc okoliczność, iż w postępowaniu głównym dotyczącym przyczyn wznowienia postępowania, Wojewoda przyjął, że Wspólnocie Mieszkaniowej przysługiwał przymiot strony, a w rezultacie tego także prawo domagania się wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej w oparciu o art. 152 § 1 k.p.a. Co więcej, pogląd Wojewody w tej sprawie podzielił również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który nieprawomocnym wyrokiem z dnia 2 czerwca 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 1168/26, oddalił sprzeciw Skarżącej od decyzji organu odwoławczego z dnia 3 kwietnia 2026 r. nr 308/OPO/2026, uchylającej decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 26 stycznia 2026 r. nr 8/PPD/PB/2026/X o odmowie uchylenia decyzji z 5 sierpnia 2024 r. nr 122/PPD/PB/2024, a u podstaw której legło przekonanie organu I instancji o braku przymiotu Wspólnoty Mieszkaniowej we wznowionym postępowaniu.
W tym miejscu należy przyznać rację Skarżącej, która podnosi, że sprzeciw wniesiony w niniejszej sprawie jest w istocie konsekwencją tamtego zaskarżenia. Niemniej jednak, skoro w postępowaniu zasadniczym, w którym oceniane są przesłanki wznowienia, w tym ta określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), Wojewoda doszedł do przekonania, że Wspólnota Mieszkaniowa ma interes prawny w przedmiotowej sprawie, to konsekwencją takiego ustalenia musiało być uchylenie także decyzji Prezydenta m.st. Warszawy umarzającej postępowanie akcesoryjne zainicjowane żądaniem
o wstrzymanie wykonania decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania, która to decyzja również oparta została na błędnej ocenie przymiotu strony wnioskującej Wspólnoty Mieszkaniowej.
Wobec tych ustaleń, organ odwoławczy nie mógł dokonać merytorycznego rozpoznania przedmiotowej sprawy w sytuacji, gdy konieczne jest ponowne przeprowadzenie postępowania w jej zasadniczym zakresie, tj. dokonanie merytorycznej oceny, czy w sprawie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej, określone w art. 152 § 1 k.p.a. W tej sytuacji, Wojewoda nie miał możliwości wydania decyzji reformatoryjnej, gdyż decyzja taka obarczona byłaby wadą, polegającą na naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu, że istotą unormowanej w art. 15 k.p.a. oraz art. 78 Konstytucji RP zasady jest obowiązek dwukrotnego rozpatrzenia oraz rozstrzygnięcia przez dwa różne organy tej samej sprawy, wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia wydanego w pierwszej instancji. Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tożsamość elementów podmiotowych to zaś tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 26 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 983/18; z 4 września 2019 r., sygn. akt II OSK 1468/19, CBOSA). W konsekwencji, wątpliwości organu odwoławczego nie można było wyeliminować w trybie przewidzianym przez art. 136 k.p.a., a uchylenie przez Wojewodę decyzji organu I instancji i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia należy ocenić jako prawidłowe.
Z tych względów, w oparciu o art. 151a § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.