IV SA/WA 584/19

IV SA/Wa 584/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-07-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-03-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jarosław Łuczaj /przewodniczący/
Joanna Borkowska /sprawozdawca/
Paweł Dańczak
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 1891/20 - Wyrok NSA z 2023-05-25
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) asesor WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. M. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. znak [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej organ), po rozpoznaniu zażalenia P. M.(dalej skarżący) na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2018 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...], położonych w miejscowości [...], gmina [...], w związku z planowaną realizacją inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z towarzyszącą infrastrukturą, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Stan sprawy był następujący:
Pismem z dnia 8 października 2018 r. znak: [...] Wójt Gminy [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...], położonych w miejscowości [...], gmina [...], na których planuje się realizację inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z towarzyszącą infrastrukturą, w związku z lokalizacją przedmiotowej działki w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu położonego na terenie powiatów [...],[...] i [...], dalej: "[...] OCHK".
Postanowieniem z dnia [...] października 2018r., znak: [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] odmówił w/w uzgodnienia, wskazując, iż realizacja planowanej inwestycji naruszyłaby zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr[...] Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu położonego na terenie powiatów [...],[...] i [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...], z późn. zm.), stanowiący, że w granicach rzeczonego obszaru chronionego zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Organ I instancji wskazał nadto, iż nie jest możliwe w okolicznościach przedmiotowej sprawy zastosowanie odstępstw od ww. zakazu, określonych w ww. rozporządzeniu.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożył P. M., a Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. znak [...]utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, organ wskazał, że inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, planowana jest na działce położonej w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, którego funkcjonowanie reguluje Rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. W ocenie organu realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia naruszy zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia, tj. zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Jak wynika z dokumentacji sprawy działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...] w całości położone są w pasie szerokości 100 m zarówno- od zbiornika wodnego, położonego na działce o numerze ewidencyjnym [...], jak i cieku wodnego określono jako Kanał [...].
Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził również, że planowane obiekty nie są urządzeniami wodnymi, ponadto obiekty o funkcji mieszkalnej, co do zasady, nie mogą być zaliczone w poczet obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Planowana inwestycja nie dotyczy wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, a także realizacji inwestycji celu publicznego, w związku z czym nie zachodzi żadne z odstępstw wymienionych w art. 24 ust. 2 pkt 1-4 ustawy o ochronie przyrody.
Z takim stanowiskiem nie zgodził się P. M. zaskarżając w całości postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2019 r. znak [...]i powołując się na pismo Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w [...] z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...] oraz pismo Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...]wywiódł, że zakazy wynikające z Rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] nie dotyczą działki nr [...].
W oparciu o powyższe stanowisko skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej ppsa, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie jest zasadna.
Zarówno postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, jak i poprzedzające je postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] są prawidłowe, organy nie naruszyły ani norm prawa materialnego, ani przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.
Przede wszystkim należało wziąć pod uwagę, że inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, planowana jest na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...], położonych w miejscowości [...], gmina [...], w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, którego funkcjonowanie reguluje Rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu położonego na terenie powiatów [...],[...] i [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...], z późn. zm.)
Mając na uwadze powyższe, kluczowe było ustalenie przez organ, czy planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z regulacjami ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614, z późn. zm.), wynikającymi z utworzenia [...] OCHK, w szczególności w kontekście obowiązujących na tym obszarze zakazów związanych z ochroną przyrody, określonych w rozporządzeniu w sprawie [...] OCHK, w tym zakazu określonego w § 3 ust.1 pkt 8ww. rozporządzenia, zgodnie z którym w granicach [...] OCHK zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej.
Z analizy kopii map zasadniczych w skali 1:1000 stanowiących załączniki graficzne do przedłożonego projektu decyzji wynika, że na działce o numerze ewidencyjnym [...] znajduje się zbiornik wodny, a od strony południowej, w jej bezpośrednim sąsiedztwie, przepływa ciek wodny określony jako Kanał [...]. Powyższe ustalenia znajdują również potwierdzenie na zdjęciach satelitarnych umieszczonych na portalu internetowym Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii Geoportal (www.geoportal.gov.pl). W tak ustalonym stanie faktycznym należało podzielić ocenę organu, że działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...] w całości położone są w pasie szerokości 100 m zarówno od zbiornika jak i cieku wodnego.
Wyżej powołany § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie [...] OCHK, dotyczy zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Zgodnie z art. 5 pkt 16 a ustawy o ochronie przyrody przez pojęcie rzeki należy rozumieć każdy ciek naturalny w rozumieniu art. 16 pkt 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. poz. 1566 i 2180 oraz z 2018 r. poz. 650 i 710). Ww. zakaz zabudowy dotyczy zatem stumetrowego pasa wyznaczonego nie tylko od linii brzegów rzek, ale również od linii brzegowej innych cieków naturalnych, takich jak strugi, strumienie i potoki oraz inne wody płynące w sposób ciągły lub okresowy naturalnymi lub uregulowanymi korytami.
Należy się zgodzić z organem, że sporna inwestycja planowana jest w odległości mniejszej niż 100 metrów od Kanału [...]. Jednakże, mając na uwadze, że przez pojęcie rzeki należy rozumieć każdy ciek naturalny (a więc rzeki, strugi, strumienie i potoki oraz inne wody płynące w sposób ciągły lub okresowy naturalnymi lub uregulowanymi korytami), w przedmiotowej sprawie kluczowe było ustalenie, czy Kanał [...]jest ciekiem naturalnym, czy sztucznym.
Co do zbiornika wodnego na działce o numerze ewidencyjnym [...], organ - w ocenie Sądu – prawidłowo wywiódł, że skoro nie jest on usytuowany na wodach płynących, ma regularny, geometryczny kształt oraz jest widoczny jedynie na najnowszych zdjęciach satelitarnych i opracowaniach kartograficznych to można domniemywać, że jest to zbiornik sztuczny.
Ze znajdującego się w aktach sprawy pisma zastępcy dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia 20 kwietnia 2018 r., znak: [...], wynika bezspornie, iż z Mapy Podziału Hydrograficznego Polski (sporządzonej przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej) ciek stanowiący działkę o numerze ewidencyjnym[...], położoną w miejscowości [...], gmina [...] (tj. Kanał [...]) stanowi ciek naturalny o nazwie [...].
W ocenie Sądu powyższe ustalenia przesądziły o uznaniu, że realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego na terenie położonym w całości w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej cieku naturalnego [...], naruszyłaby zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie [...] OCHK, zgodnie z którym w granicach rzeczonego obszaru chronionego zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej.
Sąd podziela również konkluzję, do jakiej doszedł organ w wyniku ustaleń, czy przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne mieści się w zakresie odstępstw od ww. zakazu, zawartych w rozporządzeniu w sprawie [...] OCHK i w ustawie o ochronie przyrody.
Przedmiotowa inwestycja, polegająca na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z towarzyszącą infrastrukturą, nie jest uradzeniem wodnym ani obiektem służącym prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Zatem odstępstwo od omawianego zakazu, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 in fine rozporządzenia w sprawie [...] OCHK nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania.
W okolicznościach niniejszej sprawy zastosowania nie ma również odstępstwo określone w § 3 ust. 4 rozporządzenia w sprawie [...] OCHK, zgodnie z którym przedmiotowy zakaz, nie dotyczy obowiązujących w dniu wejścia w życie rozporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Należy bowiem wskazać, że przedmiotem niniejszej sprawy jest decyzja o warunkach zabudowy a nie plan miejscowy, zaś decyzję o warunkach zabudowy wydaje się tylko w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 2 oraz 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).
Ze względu na lokalizację terenu, na którym planuje się realizację spornej inwestycji (działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...], położone w miejscowości [...], gmina [...]), w przedmiotowej sprawie zastosowania nie ma również odstępstwo, o którym mowa w § 3 ust. 5 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 8 nie dotyczy działki o numerze ewidencyjnym [...] położonej we wsi [...], gm. [...], oraz działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] położonych w miejscowości [...], gm. [...].
Nadto w ocenie Sądu, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska słusznie uznał, iż nie jest możliwe zastosowanie żadnego z odstępstw od ww. zakazu określonych w art. 24 ust. 2 pkt 1-4 ustawy o ochronie przyrody stanowiących odpowiednio, iż zakazy obowiązujące w granicach obszarów chronionego krajobrazu nie dotyczą: 1) wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, 2) prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, 3) realizacji inwestycji celu publicznego, 4) wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych, co wynika z charakteru planowanej inwestycji.
Mając na uwadze powyższe, Sąd podzielił stanowisko organu, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie ma zastosowania żadne z odstępstw od zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych.
Odnosząc się do argumentu skarżącego, że w postępowaniu zakończonym spornym rozstrzygnięciem nie uwzględniono pisma Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w [...] z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...] oraz pisma Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...], należało podzielić ocenę organu, iż informacje w nich zawarte nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Stanowiska prezentowane przez w/w organy oparte były na ówcześnie obowiązujących przepisach ustawy o ochronie przyrody, które uległy zmianie wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. z 2015 r., poz. 774, z późn. zm.), tj. z dniem 11 września 2015 r.
Reasumując – kontrolowane postanowienie nie jest obciążone wadami naruszenia prawa materialnego, ani innymi które zarzucono w skardze.
Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania, tj. art.7 k.p.a., art. 8, art. 77§1 oraz art. 80 k.p.a. Wyjaśnić należy, że zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. i zawarty w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z żądaniem strony. Organ w ocenie Sądu poczynił niezbędne czynności w celu zgromadzenia akt sprawy i oparł się na wystarczających materiałach dowodowych. Oznacza to w ocenie Sądu, że organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, przeprowadzając konieczne czynności wyjaśniające i ustosunkowując się do dokonanych na ich skutek ustaleń a ocena okoliczności sprawy oparta została na całokształcie materiału dowodowego.
W świetle powyższych okoliczności wniesiona skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.