VII SA/Wa 110/11

VII SA/Wa 110/11 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2011-07-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-01-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Daria Gawlak-Nowakowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
IV SA/Po 246/23 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2023-06-07
II OSK 19/12 - Wyrok NSA z 2012-11-14
II OSK 1912/23 - Wyrok NSA z 2024-08-27
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 138  par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant Spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r. znak: [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji skargę oddala
Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...], na podstawie art. 159 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku A. S., wstrzymał wykonanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r., znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipa 2008 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. Spółka Komandytowa z siedzibą w [...] pozwolenia na przebudowę, rozbudowę i nadbudowę budynku oficyny mieszkalnej wielorodzinnej, polegającego na nadbudowie kondygnacji mieszkalnych (jedna kondygnacja i poddasze) wraz z wewnętrznymi instalacjami: wodno - kanalizacyjną, elektryczną, gazową i c.o. wraz z budową szybu windowego z dźwigiem osobowym, przy ul. [...] w [...] na działce nr ew. [...] i [...], obręb [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 159 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.
Analiza decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. oraz poprzedzającego ją rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2008 r., wskazała na prawdopodobieństwo obarczenia ich wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. wydania z rażącym naruszeniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm., zwanej dalej Prawem budowlanym) w związku z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, z uwagi na nieposiadanie przez inwestora [...] Sp. z o.o. Spółka Komandytowa z siedzibą w [...] (obecnie [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...]) prawa do dysponowania na cele budowlane nieruchomościami objętymi pozwoleniem na budowę oraz z uwagi na niezgodność projektu budowlanego z decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...], znak: [...] (przeniesioną następnie decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2007 r., Nr [...], znak: [...]) ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. przebudowa (modernizacja), rozbudowa i nadbudowa budynku oficyny mieszkalnej wielorodzinnej, polegająca na nadbudowie kondygnacji mieszkalnych i budowie szybu windowego z dźwigiem osobowym przy ul. [...], na części działki nr [...] i działce [...] obr. [...] [...].
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła [...] Sp. z o.o., s. k. z siedzibą w [...].
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 K.p.a. uchylił w całości własne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...] i umorzył postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r., znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, że ponowna analiza dokumentacji projektowej nie potwierdziła rażącego charakteru naruszeń opisanych w zaskarżonym postanowieniu.
Powyższe znalazło potwierdzenie w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...] uchylającej w całości własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia 29 października 2008 r., znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 11 lipca 2008 r., nr [...] i odmawiającej stwierdzenia nieważności obu ww. decyzji.
W związku z wydaniem decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r., w ocenie organu, bezprzedmiotowym stało się prowadzenie postępowania dotyczącego wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. Zatem należało uchylić zaskarżone postanowienie z dnia [...] sierpnia 2010 r. i umorzyć postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r.
Na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. S. wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania sądowego.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:
1. Art. 138 § 1 K.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia uchylającego postanowienie organu pierwszej instancji pomimo istnienia przesłanek do utrzymania go w mocy,
2. Art. 159 § 1 K.p.a. przez błędne stwierdzenie, że nie zachodzi prawdopodobieństwo dotknięcia decyzji organów administracji architektoniczno-budowlanej jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a.
3. Art. 77 i 7 K.p.a. poprzez rezygnację z prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w tym postępowania dowodowego, w toku ponownego rozpatrywana sprawy,
4. Art. 107 ust. 3 K.p.a. poprzez błędne skonstruowanie faktycznego i prawnego,
5. Art. 11 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie zasady przekonywania
6. Art. 8 K.p.a. poprzez rezygnację z realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa
W uzasadnieniu skargi podniósł, że organ wydał odmienne rozstrzygnięcie dysponując tym samym materiałem dowodowym poszerzonym przez inwestora w zakresie nie wpływającym na istotę oceny badanych kwestii, bo dotyczącym wyłączne prawa do dysponowania działką nr [...] obręb [...] na cele budowlane. A skoro odmienne rozstrzygnięcie wydał ten sam organ administracji publicznej, to doszło do naruszenia art. 8 K.p.a. i nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Ponadto strona skarżąca podniosła, że w zaskarżonej decyzji organ nie wskazał, co stanowiło podstawę takiej zmiany poglądów lecz ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że "ponowna analiza dokumentacji projektowej nie potwierdziła rażącego charakteru naruszeń". Zdaniem skarżącego powyższe sformułowanie potwierdza wyrażony wyżej pogląd, że organ rozpatrując ponownie sprawę oparł się tylko na materiale dowodowym dostępnym również w toku rozpatrywania sprawy w pierwszej instancji, ponieważ dokumentacja przedstawiona przez inwestora, nie ma charakteru dokumentacji projektowej. Skoro nie zostały wskazane nowe dowody potwierdzające stanowisko inwestora, że w dniu wydania decyzji przez Prezydenta Miasta [...] i przez Wojewodę [...] posiadał on prawo do dysponowania całą nieruchomością na cele budowlane, to nie było podstaw do uchylenia postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, jak i uchylenia samej decyzji stwierdzającej nieważność decyzji organów administracji architektoniczno-budowlanej.
Organ nieprawidłowo przeprowadził postępowanie zainicjowane wnioskiem inwestora o ponowne rozpatrzenie sprawy, ponieważ nie przeprowadził dokładnej analizy akt sprawy i nie wyjaśnił motywów zmiany stanowiska zajętego w tym samym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Powyższe, zdaniem skarżącego, oznacza również, że wadliwie przeprowadzone zostało postępowanie dowodowe, co oznacza naruszenie art. 7 i 77 K.p.a. Postępowanie przeprowadzone w wyniku wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy powinno spełniać wszystkie wymogi, w tym wymogi postępowania dowodowego, stawiane w toku rozpatrywania sprawy w pierwszej instancji. Organ naruszył art. 107 § 3 K.p.a., gdyż w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że w toku ponownego rozpoznania sprawy nie potwierdzono poprzednich wniosków z analizy dokumentacji.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżonym postanowieniem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 K.p.a. uchylił w całości własne postanowienie z dnia 27 sierpnia 2010 r., znak: [...] i umorzył postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r., znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...].
Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy uchylając decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji. Powołany artykuł in fine wprowadza wyjątek od zasady obowiązku rozstrzygnięcia istoty sprawy, pozwalając organowi odwoławczemu na ograniczenie się tylko do wyeliminowania decyzji organu pierwszej instancji. Ograniczenie to wynika właśnie z kryterium umorzenia postępowania pierwszej instancji, a zatem stosowane jest tylko do tych przypadków, w których postępowanie administracyjne było lub stało się bezprzedmiotowe. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje wówczas, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle bądź nie ma podstaw do rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed organem pierwszej instancji.
W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że zakwestionowane postanowienie jest prawidłowa. Wobec wydania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] listopada 2010 r. znak: [...] decyzji uchylającej w całości własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r., znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] i odmawiającej stwierdzenia nieważności obu ww. decyzji, organ trafnie uznał, że bezprzedmiotowym stało się prowadzenie postępowania dotyczącego wstrzymania wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2007 r.
Skoro tak, to organ nie mógł na podstawie art. 138 K.p.a. wydać innego postanowienia, jak tylko te określone w art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Gdyby uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania, to organ pierwszej instancji i tak musiałby umorzyć postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe.
Organy administracji prowadząc postępowanie administracyjne mają obowiązek uwzględniania stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydawania swoich rozstrzygnięć. Od tej zasady, dotyczącej w szczególności związania stanem prawnym, istnieją wyjątki wskazujące na inny moment czasowy obowiązywania w danej sprawie stanu prawnego. Najczęściej będą to przypadki obowiązywania stanu prawnego w dacie wszczęcia postępowania bądź sprzed zmiany ustawy. Każdy jednak wyjątek musi wynikać z wyraźnej podstawy prawnej, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Tym samym także w tej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego musiał uwzględnić stan faktyczny i prawny obowiązujący na datę wydania zaskarżonego postanowienia.
Organ w zaskarżonym postanowieniu dokonał także oceny, czy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2007 r. dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu organ wskazał, że ponowna analiza dokumentacji projektowej nie potwierdziła rażącego charakteru naruszeń opisanych w zaskarżonym postanowieniu, a powyższe znalazło potwierdzenie w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...] uchylającej w całości własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r., znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] i odmawiającej stwierdzenia nieważności obu ww. decyzji.
Mając powyższe na uwadze, skoro zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.