VII P 123/26

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 kwietnia 2026 r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Agnieszka Stachurska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Tomaszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2026 r. w Warszawie sprawy J. J. (2) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w L. o rentę z tytułu niezdolności do pracy na skutek odwołania J. J. (2) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w L. z dnia 28 lipca 2022 r. znak (...) oddala odwołanie. sędzia Agnieszka Stachurska UZASADNIENIE J. J. (1) w dniu 19 sierpnia 2022r. odwołał się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w L. z dnia 28 lipca 2022r., znak: (...) i wniósł o jej zmianę poprzez przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres oraz stwierdzenie, że organ rentowy ponosi odpowiedzialność za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Zarzucił: 1. 
        błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę wydanej decyzji, polegające na uznaniu, że nie spełnił warunków do przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy; 2. 
        naruszenie prawa materialnego, tj. art. 57 i 58 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, poprzez błędne zastosowanie i odmówienie prawa do renty; 3. 
        dokonanie arbitralnej, subiektywnej oceny materiału dowodowego, pozbawionej cech wszechstronności z pominięciem słusznego interesu ubezpieczonego. Uzasadniając odwołanie, ubezpieczony opisał swój stan zdrowia, podkreślając że nie doszło do jego poprawy, a wręcz pogorszenia, wobec czego zachodzą przesłanki do uznania go za osobę całkowicie niezdolną do pracy oraz do przyznania prawa do renty z tego tytułu na dalszy okres (odwołanie – k. 3-4 a.s.). Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w L. wniósł o oddalenie odwołania na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. , a uzasadniając takie stanowisko, wskazał że J. J. (1) pobierał rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy przyznaną do dnia 31 maja 2022r. W dniu 28 kwietnia 2022r. złożył wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty tytułu niezdolności do pracy. W toku postępowania sprawę przekazano do komisji lekarskiej ZUS, która w orzeczeniu z 14 lipca 2022r. ustaliła, że J. J. (1) nie jest niezdolny do pracy. W oparciu o powyższe orzeczenie organ rentowy wydał zaskarżoną decyzję (odpowiedź na odwołanie - k. 8-9 a.s.). Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: J. J. (1) , urodzony (...) , pracował w wyuczonym zawodzie piekarza od 1994r. do 2013r. w wymuszonej pozycji ciała - stojącej, jak też pochylonej do przodu. W pracy dźwigał worki z mąką od 25 do 50 kg, pchał dzieże na kółkach wypełnione ciastem, zdarzało się, że podczas wykładania produktów na magazynie musiał kucnąć lub klęknąć. Posiada prawo jazdy kategorii B oraz C+E, uzyskał pozytywną opinię lekarza i psychologa, uprawnionych do badań kierowców. Po raz ostatni przedłużał ważność tych uprawnień w 2025 roku. W 2013 roku zaczął odczuwać bóle kręgosłupa. Stwierdzono u niego nadciśnienie tętnicze prawidłowo kontrolowane, bez objawów niewydolności krążenia, chorobę zwyrodnieniowo-dyskopatyczną całego kręgosłupa z przewlekłym/nawracającym zespołem bólowym, bez znaczących ubytków neurologicznych, chorobę zwyrodnieniową stawów kolanowych z chondromalacją III/IV st. i z uszkodzeniem zwyrodnieniowym łąkotki międzystawowej kolana prawego i chondromalacją II st. z uszkodzeniem łąkotki międzystawowej kolana lewego, stan po leczeniu operacyjnym artroskopowym kolana prawego w 2016r. (częściowa meniscetomia przyśrodkowa), chorobę zwyrodnieniową stawów wielomiejscową, bez znaczącego upośledzenia sprawności ruchowej, chorobę zwyrodnieniową stóp, płaskostopie poprzeczne, hallus valgus w stopie prawej, a także wadę refrakcji wymagającą korekcji okularowej do czytania (dokumentacja medyczna – akta ZUS oraz k. 50-51, 70-74, 106-128, 171-174, 199, 201-203, 24-232, 262, 284-285, 298-300, 352-360 a.s.; zeznania J. J. (2) – k. 301 a.s.; opinia biegłej neurolog C. F. – k. 48-49 a.s., opinia biegłego ortopedy traumatologa M. K. – k. 75-77 a.s.; opinia biegłej specjalistki medycyny pracy A. Ł. – k. 134-136 a.s.; opinia biegłej neurolog B. N. – k. 175-181 a.s., opinia biegłego ortopedy traumatologa J. X. – k. 204-207 a.s.; opinia biegłego specjalisty medycyny pracy Ł. L. – k. 361-366v. a.s.). Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w D. w dniu 27 marca 2024r. orzekł, że J. J. (1) jest niepełnosprawny w stopniu lekkim z powodu schorzeń oznaczonych symbolem niepełnosprawności (...) , do 31 marca 2029r. z zaznaczeniem wśród wskazań zatrudnienia na otwartym rynku pracy ( orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z 27 marca 2024r. – k. 232 a.s.). J. J. (1) pobierał rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy przyznaną do dnia 31 maja 2022r. W dniu 28 kwietnia 2022r. złożył wniosek o ponowne ustalenie prawa do tego świadczenia. W toku postępowania przed organem rentowym został skierowany do Lekarza Orzecznika ZUS, który po przeprowadzeniu badania i dokonaniu analizy dokumentacji medycznej, w tym dokumentacji z przebiegu leczenia i zaświadczeń o stanie zdrowia ubezpieczonego wydanych w 2022r., w orzeczeniu z 31 maja 2022r. ustalił, że J. J. (1) nie jest niezdolny do pracy. Następnie, na skutek sprzeciwu ubezpieczonego wobec orzeczenia Lekarza Orzecznika, Komisja Lekarska ZUS - po dokonaniu analizy dokumentacji medycznej, w tym dokumentacji z przebiegu leczenia, analizy zaświadczeń o stanie zdrowia - wydała w dniu 14 lipca 2022r. orzeczenie, w którym stwierdziła, że J. J. (1) nie jest niezdolny do pracy (wniosek z dnia 28 kwietnia 2022r. - k. 76 a.r., orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS – k. 77 a.r., orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS – k. 78 a.r.). Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w L. , po rozpatrzeniu wniosku J. J. (2) , wydał w dniu 28 lipca 2022r. decyzję znak: (...) , w której odmówił przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy ( decyzja z 28 lipca 2022r. – k. 79 a.r.). J. J. (1) wniósł od niej odwołanie (odwołanie – k. 3-4 a.s.). Postanowieniem z dnia 20 września 2022r. Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych: neurologa, ortopedy i specjalisty medycyny pracy celem ustalenia, czy ubezpieczony jest niezdolny do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu, a jeśli tak, to czy jest to niezdolność częściowa czy całkowita i na jaki okres, ze wskazaniem daty początkowej powstania tej niezdolności ( postanowienie z dnia 20 września 2022r.– k. 11 a.s. ). Biegła sądowa neurolog C. F. , po dokonaniu analizy akt sprawy, wraz ze zgromadzoną dokumentacją medyczną oraz po przeprowadzeniu badania neurologicznego w dniu 29 marca 2023r., rozpoznała u J. J. (2) zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego, piersiowego i lędźwiowo-krzyżowego z przewlekłym zespołem bólowym - na dzień badania bez zespołu bólowo-korzeniowego i bez upośledzenia sprawności ruchowej - chorobę zwyrodnieniową stawów kolanowych, stan po leczeniu operacyjnym artroskopowym kolana prawego w 2016r. oraz częściową meniscektomię przyśrodkową. W ocenie biegłej stopień zaawansowania chorób oraz stan neurologiczny nie naruszają sprawności organizmu w stopniu kwalifikującym do orzeczenia długotrwałej niezdolności do pracy zawodowej zgodnej z kwalifikacjami i dotychczas wykonywanej. Biegła wskazała, że schorzenia zwyrodnieniowo-dyskopatyczne przebiegają z okresami zaostrzeń i remisji dolegliwości bólowych i korzeniowych. W okresach zaostrzeń opiniowany może był leczony i rehabilitowany w ramach zasiłków ZUS, w formie okresowej niezdolności do pracy (opinia biegłej neurolog C. F. – k. 48-49 a.s.). Biegły sądowy ortopeda traumatolog M. K. , po dokonaniu analizy akt sprawy wraz ze zgromadzoną dokumentacją medyczną oraz po przeprowadzeniu badania lekarskiego w dniu 7 lipca 2023r., stwierdził że J. J. (1) leczy się od wielu lat neurologicznie z powodu dyskopatii odcinka szyjnego, piersiowego i lędźwiowego kręgosłupa. Badania rezonansu magnetycznego kręgosłupa szyjnego, piersiowego i lędźwiowo-krzyżowego z lipca 2022r. wykazały cechy wielopoziomowej dyskopatii kręgosłupa z wypuklinami pierścieni włóknistych oraz modelowaniem worka oponowego. Następnie biegły wskazał, że opiniowany jest także leczony z powodu dolegliwości obu kolan. W wykonanym badaniu rezonansu magnetycznego prawego stawu kolanowego z dnia 1 października 2022r. stwierdzono u niego cechy chondromalacji III/IV st. powierzchni stawowych, zmiany zwyrodnieniowe łąkotki przyśrodkowej oraz więzadła krzyżowego przedniego. Opiniowany był leczony operacyjne w zakresie kolana prawego w 2016r., wykonano artroskopowe usunięcie fragmentu łąkotki przyśrodkowej. Ponadto biegły wskazał, że opiniowany zgłasza dolegliwości bólowe stawów biodrowych oraz lewego barku. Niemniej jednak, w ocenie biegłego ortopedy traumatologa, J. J. (1) nie jest niezdolny ani trwale, ani częściowo do pracy z powodów ortopedycznych. Biegły podkreślił, że stan ortopedyczny nie narusza sprawności organizmu w stopniu uzasadniającym uznanie całkowitej, czy też częściowej niezdolności do pracy. J. J. (1) może wymagać okresowej rehabilitacji lub farmakoterapii w ramach czasowej niezdolności do pracy (opinia biegłego ortopedy traumatologa M. K. – k. 75-77 a.s.). Biegła sądowa specjalistka medycyny pracy A. Ł. - po dokonaniu analizy akt sprawy, wraz ze zgromadzoną dokumentacją medyczną oraz po przeprowadzeniu badania lekarskiego w dniu 24 października 2023r. - rozpoznała u J. J. (2) zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego, piersiowego i lędźwiowo-krzyżowego z przewlekłym zespołem bólowym, na dzień badania bez zespołu bólowo-korzeniowego i bez upośledzenia sprawności ruchowej, chorobę zwyrodnieniową stawów kolanowych, chondromalację III/IV st. z uszkodzeniem zwyrodnieniowym łąkotki przyśrodkowej kolana prawego, chondromalację II st. z uszkodzeniem łąkotki przyśrodkowej kolana lewego, stan po leczeniu operacyjnym artroskopowym kolana prawego w 2016r. (częściowa meninsektomia przyśrodkowa) oraz nadciśnienie tętnicze. W ocenie biegłej schorzenia te i stopień ich zaawansowania nie spowodowały niezdolności do pracy ( opinia biegłej specjalistki medycyny pracy A. Ł. – k. 134-136 a.s. ). Z uwagi na zastrzeżenia ubezpieczonego do dotychczas wydanych opinii, postanowieniem z 16 lutego 2024r. Sąd dopuścił dowód z opinii innych biegłych sądowych neurologa i ortopedy na okoliczności takie same, jak biegłych, którzy już opiniowali w sprawie, a potem także dowód z opinii uzupełniających ( postanowienie z dnia 16 lutego 2024r. - k. 153 a.s.; postanowienie z 29 października 2024r. – k. 234 a.s. ). Biegła sądowa neurolog B. N. , po dokonaniu analizy akt sprawy, wraz ze zgromadzoną dokumentacją medyczną oraz przeprowadzeniu badania neurologicznego w dniu 16 kwietnia 2024r., rozpoznała u J. J. (2) zmiany zwyrodnieniowo-dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego, piersiowego i L-S z przewlekłym zespołem bólowym, obecnie bez zespołu bólowo-korzeniowego i bez upośledzenia sprawności ruchowej, chorobę zwyrodnieniową stawów kolanowych. Badaniem przedmiotowym neurologicznym biegła nie stwierdziła występowania zespołu neurologicznego, niedowładów oraz zaburzeń czucia. Oceniła, że stwierdzone schorzenia neurologiczne J. J. (2) naruszają funkcje organizmu w stopniu nieznacznym, w konsekwencji czego nie jest on niezdolny do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu (opinia biegłej neurolog B. N. – k. 175-181 a.s.). Z kolei w opinii uzupełniającej z 10 stycznia 2025r. wskazana biegła wyjaśniła m.in., że wydając poprzednią opinię, udzieliła odpowiedzi na zadane przez Sąd pytania i podtrzymuje swoje stanowisko. Natomiast odpowiadając na pytania zadane przez ubezpieczonego w piśmie procesowym z 1 sierpnia 2024r. wskazała, że nie jest kompetentna do wyszukiwania pracy dla badanego i wskazywania stanowisk, na których może pracować - to zadanie badany wykonuje sam, z uwzględnieniem posiadanych kwalifikacji i predyspozycji psychofizycznych. Ponadto, ponownie podkreśliła, że w jej ocenie - z uwagi na brak istotnych przeciwskazań neurologicznych - J. J. (1) może wykonywać pracę zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami i predyspozycjami psychofizycznymi. Jednocześnie - w odpowiedzi na kolejne pytanie ubezpieczonego - poinformowała, że nie posiada kompetencji do wystawienia ubezpieczonemu zaświadczenia o zdolności do pracy (opinia uzupełniająca biegłej neurolog B. N. – k. 241-242 a.s.). Biegły sądowy ortopeda traumatolog J. X. - po dokonaniu analizy akt sprawy, wraz ze zgromadzoną dokumentacją medyczną oraz przeprowadzeniu badania lekarskiego - stwierdził u J. J. (2) dyskopatię kręgosłupa bez upośledzenia sprawności i bez objawów zespołu bólowego, chondromalację kolan, stan po artroskopii kolana prawego, początkowe zmiany zwyrodnieniowe bioder, paluchy sztywne oraz bóle łokci. Biegły nie stwierdził ani częściowej, ani całkowitej niezdolności do pracy. Wskazał, że ubezpieczony zgłasza liczne dolegliwości bólowe, ale te dolegliwości nie powodują istotnej dysfunkcji. Zachowana jest sprawność ruchowa w obrębie kończyn górnych i dolnych, pozwalająca na uniesienie ramion znacznie ponad głowę i na wykonywanie ruchów zgięcia i wyprostów w obrębie stawów nadgarstkowych i łokciowych, zachowane są także ruchy rotacyjne przedramion i sprawność chwytna i manualna. W ocenie biegłego w obrębie kończyn dolnych, po przebytej operacji kolana prawego, wynik jest dobry, gdyż nie występują objawy stanu zapalnego, oba stawy kolanowe mają zachowany pełen wyprost i zgięcie przekraczające kąt prosty. Także w obrębie stawów biodrowych zgięcie przekracza kąt prosty i zachowane są ruchy odwodzenia, przywodzenia i rotacji. Siła mięśniowa kończyn jest symetryczna, prawidłowa i bez zaników mięśniowych. Następnie biegły wskazał, że wykonane badania obrazowe uwidaczniają zmiany dyskopatyczne kręgosłupa, ale przeprowadzone badanie ortopedyczne nie ujawnia jakiejkolwiek istotnej dysfunkcji narządu ruchu, tym bardziej w stopniu, który powodowałby niezdolność do pracy. Ruchy kręgosłupa są wykonywane swobodnie, w prawidłowym zakresie, bez jakichkolwiek obiektywnych objawów zespołu bólowego. Nie są obecne również objawy neurologiczne odkręgosłupowe o charakterze podrażnieniowym lub ubytkowym, co potwierdza badanie biegłego neurologa (opinia biegłego ortopedy traumatologa J. X. – k. 204-207 a.s.). W opinii uzupełniającej z dnia 29 marca 2025r. biegły sądowy ortopeda traumatolog J. X. udzielił odpowiedzi na pytania ubezpieczonego i podtrzymał wnioski z opinii głównej. Wskazał, że J. J. (1) jest zdolny do pracy zgodnie z wyuczonym zawodem i nabytym doświadczeniem – piekarza i ciastkarza. W ocenie biegłego praca piekarza i ciastkarza nie wymaga pozostawania w pozycji kucznej i klęczącej przez większą część dnia roboczego. Poza tym sprawność ubezpieczonego pozwala na wykonywanie pracy w pozycji wymuszonej. Wystarczająco dobra jest ruchomość kręgosłupa i stawów kończyn (opinia uzupełniająca biegłego ortopedy traumatologa J. X. – k. 269 a.s.). Sąd - po przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania ubezpieczonego - postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 1 lipca 2025r. dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu medycyny pracy na okoliczność, czy J. J. (1) w dacie wydania zaskarżonej decyzji był niezdolny do pracy, a jeśli tak, to częściowo czy całkowicie i na jaki okres (postanowienie – k. 301 verte - 302 a.s. ). Biegły sądowy specjalista medycyny pracy Ł. L. - po dokonaniu analizy akt sprawy, wraz ze zgromadzoną dokumentacją medyczną oraz po przeprowadzeniu badania lekarskiego w dniu 3 stycznia 2026r. - rozpoznał u J. J. (2) : 1. 
        nadciśnienie tętnicze prawidłowo kontrolowane na lekach, bez objawów niewydolności krążenia; 2. 
        chorobę zwyrodnieniowo-dyskopatyczną całego kręgosłupa z przewlekłym/nawracającym zespołem bólowym, bez znaczących ubytków neurologicznych; 3. 
        chorobę zwyrodnieniową stawów kolanowych z chondromalacją III/IV st. i z uszkodzeniem zwyrodnieniowym łąkotki międzystawowej kolana prawego i chondromalacją II st. z uszkodzeniem łąkotki międzystawowej kolana lewego; 4. 
        stan po leczeniu operacyjnym artroskopowym kolana prawego w 2016r. (częściowa meniscetomia przyśrodkowa); 5. 
        chorobę zwyrodnieniową stawów wielomiejscową, bez znaczącego upośledzenia sprawności ruchowej; 6. 
        chorobę zwyrodnieniową stóp, płaskostopie poprzeczne, hallus valgus w stopie prawej; 7. 
        dnę moczanową rozpoznaną w czerwcu 2025r., nieleczoną; 8. 
        wadę refrakcji wymagającą korekcji okularowej do czytania. Biegły, biorąc pod uwagę charakter i rodzaj wykonywanych wcześniej przez J. J. (2) prac (piekarz, ciastkarz), poziom jego wykształcenia (zawodowe – piekarz), dodatkowe kompetencje (prawo jazdy kat. B i C+E – zawodowe) oraz wiek i predyspozycje psychofizyczne, ocenił że istniejące naruszenia sprawności organizmu, wywołane wyżej wymienionymi schorzeniami, nie dają podstaw do uznania ubezpieczonego za niezdolnego do pracy zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami. Biegły wskazał, że w piekarniach o dużym stopniu mechanizacji ubezpieczony mógłby zostać dopuszczony do pracy, czy też mógłby pracować jako kierowca – z wyłączeniem dalekich tras i konieczności samodzielnego ładowania i rozładowywania załadunku. Z doświadczenia zawodowego biegłego wynika, że na stanowisku piekarza najczęściej wskazywane są takie obciążenia jak: praca w mikroklimacie gorącym, w narażeniu na pył mączny, w porze zmianowej i nocnej, przy obsłudze maszyn, a do takiej pracy, w ocenie biegłego, J. J. (1) nie ma przeciwskazań. Podsumowując, biegły ocenił, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji J. J. (1) nie był niezdolny do pracy ( opinia biegłego specjalisty medycyny pracy Ł. L. – k. 361-366 a.s. ). Sąd Okręgowy ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o zebrane w sprawie dokumenty, w tym dokumentację medyczną J. J. (2) , konieczną w procesie opiniowania przez biegłych sądowych oraz dokumenty obrazujące przebieg postępowania przed organem rentowym. Zostały one ocenione jako wiarygodne, ponieważ ich treść oraz forma nie budziła zastrzeżeń i nie została zakwestionowana przez strony. Poza tym Sąd przesłuchał ubezpieczonego, a jego zeznania ocenił jako wiarygodne, gdyż odnośnie doświadczenia, wykształcenia i kompetencji, jakie ubezpieczony posiada, są one zgodne z dokumentami. Natomiast w pozostałym zakresie, a więc tam, gdzie J. J. (1) opisywał warunki pracy w piekarni, gdzie pracował, Sąd nie miał podstaw, by zeznania ocenić jako nie zasługujące na wiarę. Ustalenia faktyczne Sąd oparł również na opiniach biegłych sądowych: neurologów C. F. i B. N. , ortopedów traumatologów M. K. i J. X. oraz specjalistów medycyny pracy A. Ł. i Ł. L. . Wszystkie wymienione opinie zostały sporządzone w sposób rzetelny i fachowy, z uwzględnieniem dostępnej w sprawie dokumentacji medycznej ubezpieczonego. Ponadto prezentowane przez biegłych wnioski, dotyczące braku występowania u J. J. (2) niezdolności do pracy, są zbieżne oraz mają charakter stanowczy i jednoznaczny, a poza tym zostały należycie i przekonująco uzasadnione. Uwzględniając powołane okoliczności, Sąd zaaprobował wszystkie opinie i – mimo zastrzeżeń ubezpieczonego, o których będzie mowa w dalszej części – nie znalazł podstaw do ustalenia, że ubezpieczony jest niezdolny do pracy. W ocenie Sądu wnioski wszystkich opinii oraz ich argumentacja są zrozumiałe, logiczne, nie zawierają wewnętrznych sprzeczności i jako takie, były w sprawie przydatne. Zważywszy na powyższe nie zachodziła potrzeba pozyskiwania kolejnych opinii lub poszerzania materiału dowodowego o kolejną dokumentację medyczną, choć J. J. (1) wnosił o dopuszczenie dowodu z kolejnych opinii uzupełniających, dowodu z opinii innych biegłych sądowych neurologa, ortopedy i specjalisty medycyny pracy, ewentualnie zespołu biegłych. Sąd jednak postanowił nie uwzględnić tych wniosków na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. Z uwagi na okoliczność, że liczne opinie wydane w sprawie zostały ocenione jako rzetelne, to nie zachodziła potrzeba wydania opinii przez kolejnych biegłych ww. specjalności, tym bardziej że zastrzeżenia, jakie ubezpieczony przedstawił w swoich pismach mają charakter wyłącznie polemiczny. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Dokonując rozważań dotyczących zasadności odwołania, w pierwszej kolejności wskazać należy, że renta z tytułu niezdolności do pracy może być przyznana ubezpieczonemu, który spełnia łącznie przesłanki określone w art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( tekst jedn. Dz. U. z 2025r., poz. 1749, dalej jako ustawa emerytalna ), a więc: 1) 
        jest niezdolny do pracy, 2) 
        ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, 3) 
        niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-3, 5 lit. a, pkt 6 i 12 albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów, 4) 
        nie ma ustalonego prawa do emerytury z Funduszu lub nie spełnia warunków do jej uzyskania. W przypadku ubezpieczonego, z uwagi na to, że pobierał rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, przyznaną do 31 maja 2022r., Sąd nie badał przesłanek warunkujących przyznanie świadczenia rentowego, określonych w art. 57 ust. 1 pkt 2 - 4 ustawy emerytalnej. W oparciu o art. 61 wskazanej ustawy prawo do renty, które ustało z powodu ustąpienia niezdolności do pracy, podlega przywróceniu, jeżeli w ciągu 18 miesięcy od ustania prawa do renty ubezpieczony ponownie stał się niezdolny do pracy. Przez ustąpienie prawa do renty należy rozumieć sytuację określoną w art. 102 ust. 1 ustawy emerytalnej, czyli upływ okresu czasu, na jaki świadczenie zostało przyznane. W przypadku postępowania o przywrócenie prawa do renty koniecznym i jedynym warunkiem jej ponownego przyznania jest zatem ustalenie tylko jednej z przesłanek warunkujących przyznanie prawa do świadczenia, tj. niezdolności do pracy. Tę przesłankę zatem Sąd w przedmiotowej sprawie badał jako jedyną. Konieczne jest w związku z tym przypomnienie, że niezdolność do pracy jest kategorią ubezpieczenia społecznego łączącą się z całkowitą lub częściową utratą zdolności do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu bez rokowania jej odzyskania po przekwalifikowaniu (art. 12 ustawy emerytalnej). Przy ocenie stopnia i trwałości tej niezdolności oraz rokowania co do jej odzyskania uwzględnia się zarówno stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, jak i możliwość wykonywania pracy dotychczasowej lub podjęcia innej oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne ubezpieczonego (art. 13 ust. 1 ustawy emerytalnej) (por. wyrok Sądu Najwyższego – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 28 stycznia 2004r., II UK 222/03). Przepis art. 12 ustawy emerytalnej rozróżnia dwa stopnie niezdolności do pracy - całkowitą i częściową. Zgodnie z ust. 3 ww. przepisu, częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Z kolei całkowita niezdolność do pracy polega na utracie zdolności do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Przesłanka niezdolności do jakiejkolwiek pracy odnosi się do każdego zatrudnienia w innych warunkach niż specjalnie stworzone na stanowiskach pracy odpowiednio przystosowanych do stopnia i charakteru naruszenia sprawności organizmu (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 8 grudnia 2000r., II UKN 134/00 i z dnia 7 września 1979r., II URN 111/79). Dokonując analizy pojęcia „całkowita niezdolność do pracy" należy brać pod uwagę zarówno kryterium biologiczne (stan organizmu dotkniętego schorzeniami naruszającymi jego sprawność w stopniu powodującym całkowitą niezdolność do jakiejkolwiek pracy), jak i ekonomiczne (całkowita utrata zdolności do zarobkowania wykonywaniem jakiejkolwiek pracy). Osobą całkowicie niezdolną do pracy w rozumieniu art. 12 ust. 2 ustawy emerytalnej jest więc osoba, która spełniła obydwa te kryteria, czyli jest dotknięta upośledzeniem zarówno biologicznym, jak i ekonomicznym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2004r., I UK 28/04) . Z kolei wyjaśnienie częściowej niezdolności do pracy i treści pojęcia „pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji” wymaga uwzględnienia zarówno kwalifikacji formalnych (czyli zakresu i rodzaju przygotowania zawodowego udokumentowanego świadectwami, dyplomami, zaświadczeniami), jak i kwalifikacji rzeczywistych (czyli wiedzy i umiejętności faktycznych, wynikających ze zdobytego doświadczenia zawodowego) ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2006r., I UK 103/06) . Dopiero zatem zmiana zawodu w ramach posiadanych kwalifikacji i brak rokowań odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu dają podstawę do przyznania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 października 2009r., II UK 106/09, z dnia 8 maja 2008r., I UK 356/07, z dnia 11 stycznia 2007r., II UK 156/06 i z dnia 25 listopada 1998r., II UKN 326/98). Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 lutego 2006r. ( I PK 153/05 ) częściowej niezdolności do pracy, polegającej na utracie w znacznym stopniu zdolności do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji, nie wyklucza możliwość podjęcia przez ubezpieczonego pracy niżej kwalifikowanej. Ubezpieczony, który jest częściowo niezdolny do pracy może być jednocześnie z samej definicji zdolny do pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami w nieznacznym stopniu. Tak samo, gdy ubezpieczony wykonuje pracę, która nie jest zgodna z posiadanymi kwalifikacjami, a już na pewno, gdy jest pracą poniżej poziomu posiadanych kwalifikacji. Aktualny jest zatem pogląd o konieczności ujmowania łącznie aspektu medycznego i ekonomicznego niezdolności do pracy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1999r., II UKN 675/98). W orzecznictwie przyjmuje się również (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 20 sierpnia 2003r., II UK 11/03 oraz z dnia 5 lipca 2005r., I UK 222/04) , że decydującą dla stwierdzenia niezdolności do pracy jest utrata możliwości wykonywania pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu przy braku rokowania odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Gdy więc biologiczny stan kalectwa lub choroba, nie powodują naruszenia sprawności organizmu w stopniu mającym wpływ na zdolność do pracy dotychczas wykonywanej lub innej mieszczącej się w ramach posiadanych lub możliwych do uzyskania kwalifikacji, to brak prawa do tego świadczenia. Prawa tego nie można w szczególności wywodzić z przewidzianych w art. 13 ustawy emerytalnej przesłanek, a więc: stopnia naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji, możliwości wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowości przekwalifikowania zawodowego, przy wzięciu pod uwagę rodzaju i charakteru dotychczas wykonywanej pracy, poziomu wykształcenia, wieku i predyspozycji psychofizycznych, bowiem odnoszą się one tylko do ustalania stopnia lub trwałości niezdolności do pracy. Są więc bez znaczenia, jeżeli aspekt biologiczny (medyczny) wskazuje na zachowanie zdolności do pracy. Obiektywna możliwość podjęcia dotychczasowego lub innego zatrudnienia, zgodnie z poziomem kwalifikacji, wykształcenia, wieku i predyspozycji psychofizycznych może być brana pod uwagę tylko wówczas, gdy ubiegający się o rentę jest niezdolny do pracy z medycznego punktu widzenia, gdyż oba te aspekty muszą występować łącznie ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1999r., sygn. akt II UKN 675/98). O niezdolności do pracy nie decyduje więc niemożność podjęcia innej pracy warunkowana wiekiem, poziomem wykształcenia i predyspozycjami psychofizycznymi, lecz koniunkcja niezdolności do pracy z niezdolnością do przekwalifikowania się do innego zawodu. Ocena niezdolności do pracy w zakresie dotyczącym naruszenia sprawności organizmu i wynikających stąd ograniczeń możliwości wykonywania zatrudnienia wymaga wiadomości specjalnych. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych dotyczących prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, do dokonywania ustaleń w zakresie oceny stopnia zaawansowania chorób oraz ich wpływu na stan czynnościowy organizmu, uprawnione są osoby posiadające fachową wiedzę medyczną, a zatem okoliczności tych można dowodzić tylko przez dowód z opinii biegłych sądowych, zgodnie z treścią art. 278 k.p.c. Opinia biegłego ma na celu ułatwienie Sądowi należytej oceny zebranego materiału dowodowego wtedy, gdy potrzebne są do tego wiadomości specjalne. Dlatego też opinie sądowo - lekarskie sporządzone w sprawie przez lekarzy specjalistów, mają zasadniczy walor dowodowy dla oceny schorzeń wnioskodawcy (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 11 lutego 2016r., III AUa 1609/15) . Badając istnienie analizowanej, a w przedmiotowej sprawie spornej przesłanki warunkującej przyznanie J. J. (1) prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, Sąd dopuścił zatem dowód z opinii biegłych sądowych specjalistów z zakresu neurologii, ortopedii i medycyny pracy. Ich ocena została już zaprezentowana w części obejmującej ocenę dowodów, ale konieczne jest, by raz jeszcze przypomnieć, że wszyscy opiniujący w sprawie biegli przedstawili tożsame wnioski i argumentację, uzasadniając zaprezentowane stanowisko. Sąd uwzględniając argumenty przedstawioną przez biegłych sądowych, nie miał podstaw, by ich opinii nie uwzględnić. J. J. (1) składał zastrzeżenia do wszystkich wydanych w sprawie opinii. W odniesieniu do tego, z czym się nie zgadzał, wnosząc o powołanie w sprawie kolejnych biegłych, najbardziej kompleksowa i podsumowująca jest opinia biegłego specjalisty medycyny pracy Ł. L. . Biegły w swojej opinii, poza wnikliwą analizą i uzasadnieniem stawianych wniosków, udzielił również odpowiedzi na pytania, które wcześniej ubezpieczony kierował do pozostałych biegłych. Wbrew zarzutom pełnomocnika ubezpieczonego, dokonał przy tym kompleksowej analizy sytuacji J. J. (2) , biorąc pod uwagę zarówno jego schorzenia, jak i możliwości podjęcia pracy jako piekarz, ciastkarz w małej piekarni oraz w większym tego typu przedsiębiorstwie o dużym stopniu zmechanizowania, uwzględniając przy tym funkcjonowanie na rynku piekarni o różnych stopniach obciążeń, branych pod uwagę przez lekarza medycyny pracy podczas oceny możliwości dopuszczenia do pracy. Wreszcie biegły zwrócił uwagę na fakt posiadania przez ubezpieczonego uprawnień do kierowania pojazdami ciężarowymi (prawo jazdy kategorii B oraz C+E) i uzyskania przez niego pozytywnej opinii lekarza i psychologa, uprawnionych do badań kierowców, co po raz ostatni miało miejsce w 2025 roku. Wobec powyższego, zdaniem Sądu zarzuty ubezpieczonego nie są słuszne. Odnosi się to tak do opinii ww. biegłego, jak pozostałych biegłych opiniujących w sprawie. Oczywiście nie wszystkie opinie były może obszerne, ale zawierały niezbędne elementy, a poza tym zadaniem biegłego sądowego nie jest cytowanie czy streszczanie informacji, na jakie wskazują kolejne dokumenty medyczne. Biegły sądowy powinien dokonać interpretacji tych dokumentów i tego co z nich wynika w kontekście pytań postawionych przez sąd. W opinii opisuje więc schorzenia, na jakie dana osoba cierpi, wyniki przeprowadzonego badania, a także wnioski i ich uzasadnienie. W przypadku wszystkich biegłych, którzy wydali opinie, wymogi te zostały spełnione. Biegli po zapoznaniu się z aktami sprawy oraz po badaniach ubezpieczonego, mieli pełną świadomość jego schorzeń oraz charakteru wykonywanej pracy i swoje stanowisko uzasadnili. W związku z powyższym – biorąc pod uwagę obszerność dotychczas przeprowadzonego postępowania dowodowego, spójność i poprawność przedstawionych wniosków – nie było podstaw, by postępowanie dowodowe kontynuować. Ubezpieczony tego się domagał, licząc, że kolejne opinie okażą się dla niego korzystane. Sąd jednak nie ma obowiązku przeprowadzania dowodu z kolejnych opinii do czasu aż któraś będzie zgodna z oczekiwaniem ubezpieczonego. Sąd ma obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego, którego wyniki muszą być spójne, klarowne i nie budzące wątpliwości i tak też było w rozpatrywanej sprawie. Dwóch neurologów, dwóch ortopedów i dwóch specjalistów medycyny pracy - dodatkowo niektórzy także w opiniach uzupełniających – przedstawili swoją ocenę oraz odpowiedzi na pytania i wątpliwości ubezpieczonego. Oczywiście ubezpieczony te odpowiedzi i argumenty biegłych ocenił jako nieprzekonujące, liczy się jednak czy obiektywnie mają one walor rzetelnych i przekonujących, nie zaś to, jak subiektywnie odczytuje je strona. Mając na uwadze powyższe, odwołanie podlegało oddaleniu na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. sędzia Agnieszka Stachurska