VII Kp 130/15

Sąd Rejonowy w Siedlcach, rozpoznając zażalenie A. D. na postanowienie Prokuratora Rejonowego o umorzeniu dochodzenia w sprawie znęcania się fizycznego i psychicznego, postanowił utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy. Dochodzenie zostało umorzone z powodu braku znamion czynu zabronionego (art. 17 § 1 pkt 2 kpk). Pokrzywdzony A. D. nie zgodził się z tą decyzją, twierdząc, że dostarczone przez niego dowody powinny zostać zweryfikowane, co potwierdziłoby winę jego żony K. D. oraz jej syna D. S. Prokurator Prokuratury Rejonowej w Siedlcach, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia. Sąd Rejonowy uznał, że zażalenie nie jest zasadne. Analiza akt wykazała, że postępowanie było prowadzone sprawnie, a wydana decyzja jest słuszna i merytorycznie poprawna. Sąd stwierdził, że zebrany materiał dowodowy nie daje podstaw do postawienia zarzutów popełnienia przestępstwa z art. 207 § 1 kk. Choć część dowodów, jak nagranie audio, potwierdzała niewłaściwe zachowanie małżonki, sąd odwołał się do wcześniejszego wyroku w sprawie VII K 666/14, gdzie zachowanie A. D. wypełniło znamiona art. 207 § 1 kk w zw. z art. 157 § 2 kk. Sąd podkreślił, że aby uznać przestępstwo znęcania, muszą istnieć odpowiednie dowody. Zeznania świadków B. W. i J. K. nie potwierdziły, by A. D. był ofiarą przemocy psychicznej lub fizycznej ze strony żony lub pasierba, a wręcz wskazywały na trwający od lat konflikt między małżonkami i pokrzywdzonym a pasierbem. Sąd zdefiniował znęcanie jako zadawanie cierpień fizycznych lub psychicznych z określoną intensywnością, częstotliwością i ukierunkowaniem na udręczenie. Oceniając materiał dowodowy pod tym kątem, sąd stwierdził, że nie daje on podstaw do uznania racji skarżącego, chociaż niektóre zachowania żony, jak ubliżanie, mogą mieć odniesienie w kodeksie karnym. Z tych względów sąd utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający