VI W 6552/14

Sygn. akt VI W 6552/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 02 października 2015 roku. Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Wojciech SAWICKI Protokolant Aleksandra DZIAŁAK po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 października 2015 roku, w obecności osk. publicznego – G. P. z Komisariatu Policji W. , sprawy przeciwko D. B. synowi R. i C. , urodzonemu (...) w S. , obwinionego o to, że: w dniu 31 stycznia 2014 roku ok. godz. 18:30 we W. na ul. (...) , kierując samochodem marki F. (...) z zamontowanymi tablicami rejestracyjnymi (...) w celu uniknięcia kontroli nie zastosował się do polecenia osoby uprawnionej do kontroli ruchu drogowego nakazującego zatrzymanie pojazdu, a następnie spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, ze najechał na radiowóz policyjny V. ( (...) ) oraz pojazd marki V. (...) ( (...) (...) ) powodując ich uszkodzenie, po czym usiłował zbiec z miejsca zdarzenia, ponadto nie posiadał przy sobie wymaganych dokumentów podczas kontroli, tj. dowodu rejestracyjnego pojazdu i dowodu zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC pojazdu, tj. o wykroczenie z art. 92§2 kw, art. 86§1 kw i art. 95 kw w zw. z art. 9§1 kw: I. uznaje obwinionego D. B. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych i zakwalifikowanych w części wstępnej wyroku i za to na podstawie art. 92§2 kw w zw. z art. 9§2 kw wymierza mu karę 20 (dwudziestu) dni aresztu; II. warunkowo zawiesza wykonanie orzeczonej wobec obwinionego kary aresztu na okres 1 (jednego) roku próby; III. na podstawie art. 92§3 kw orzeka wobec obwinionego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 18 (osiemnastu) miesięcy, zaliczając obwinionemu na poczet orzeczonego zakazu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 31 stycznia 2014 roku oraz uznając środek karny za wykonany w całości; IV. zwalnia obwinionego od ponoszenia kosztów postępowania, zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, w tym zwalnia go od opłaty. = UZASADNIENIE W toku przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 31 stycznia 2014 roku w godzinach popołudniowych i wieczornych funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji we W. K. K. i K. D. pełnili służbę w patrolu zmotoryzowanym – radiowozem oznakowanym w dyspozycji oficera dyżurnego K. we W. . Około godziny 18:20 wskazani policjanci otrzymali drogą radiową informację, iż funkcjonariusz Wydziału Ruchu Drogowego K. we W. S. S. (nie pełniący aktualnie służby) prowadzi swoim prywatnym pojazdem pościg za samochodem marki F. (...) , którego kierujący miał uprzednio dopuścić się kradzieży paliwa na Stacji Paliw (...) (...) we W. przy ulicy (...) . Z polecenia oficera dyżurnego K. we W. wskazani funkcjonariusze udali się na ulicę (...) , aby przeciąć drogę ucieczki kierującemu samochodem marki F. (...) , który poruszał się od strony N. w kierunku centrum miasta. Ustalono, iż kierującym samochodem marki F. (...) w krytycznym czasie był obwiniony D. B. , a pojazd ten miał zamontowane fałszywe tablice rejestracyjne o numerze (...) – zamiast oryginalnych tablic rejestracyjnych o numerze (...) . Około godziny 18:30 kierujący samochodem marki F. (...) (kontynuując ucieczkę) wjechał na ulice (...) (skręcając z ulicy (...) ) i skierował się w stronę placu (...) , wjeżdżając na wydzielone z jezdni torowisko tramwajowe – w tym samym czasie radiowóz policyjny kierowany przez funkcjonariusza K. D. (z włączonymi sygnałami pojazdu uprzywilejowanego) jechał ulicą (...) w przeciwnym kierunku. Ustalono także, iż na wysokości skrzyżowania z ulicą (...) nastąpiło spotkanie obu wskazanych pojazdów – na widok radiowozu kierujący samochodem marki F. (...) przyśpieszył i zignorował dawane mu z radiowozu sygnały nakazujące zatrzymanie prowadzonego przez siebie pojazdu – ponadto funkcjonariusz K. D. został zmuszony do gwałtownego zjechania radiowozem na prawą stronę jezdni ulicy (...) celem uniknięcia czołowego zderzenia z pojazdem kierowanym przez obwinionego. Ponadto ustalono, iż we wskazanym miejscu i czasie doszło do kolizji samochodu marki F. (...) ze wskazanym radiowozem policyjnym oraz samochodem osobowym marki V. (...) o nr rej. (...) kierowanym przez pokrzywdzonego K. M. – do kolizji wskazanych pojazdów doszło dlatego, że D. B. usiłował „przecisnąć” się miedzy radiowozem policyjnym (jadącym z naprzeciwka) a samochodem osobowym marki V. (...) jadącym w tym samym kierunku co samochód marki F. (...) . Ustalono także, iż obwiniony usiłował zbiec z miejsca zdarzenia, a w krytycznym czasie nie posiadał przy sobie wymaganych dokumentów, tj. dowodu rejestracyjnego samochodu marki F. (...) oraz dowodu zawarcia umowy ubezpieczenia OC dotyczącej tegoż pojazdu. (dowód: wyjaśnienia obwinionego, karty 40-41 i 46 akt oraz zapis rozprawy z dnia 02 października 2015 roku; zeznania świadka S. S. , karty 18-20 akt; zeznania świadka K. D. , karty 21-23 i 32-33 akt; zeznania świadka K. K. , karty 25-27 akt; także: policyjne notatki urzędowe, karty 8-9 i 10 akt i protokół zatrzymania rzeczy, karty 14-16 akt) D. B. z zawodu jest technikiem budowlanym, a aktualnie odbywa karę pozbawienia wolności. Stan rodzinny – żonaty, jedno dziecko. Obwiniony był uprzednio kilkakrotnie karany sądownie za przestępstwa – nie był natomiast karany za wykroczenia drogowe. W krytycznym czasie D. B. nie miał zniesionej ani w znacznym stopniu ograniczonej zdolności do rozpoznania znaczenia zarzucanych mu czynów i pokierowania swoim postępowaniem. (dowód: dane osobo - poznawcze, karta 114 akt; informacja z Krajowego Rejestru Karnego, karty 90-92 akt oraz wnioski końcowe opinii sądowo - psychiatrycznej załączonej do akt niniejszej sprawy) D. B. na każdym etapie postępowania w niniejszej sprawie konsekwentnie przyznawał się do popełnienia w krytycznym czasie wszystkich trzech zarzucanych mu wykroczeń oraz składał wyjaśnienia zgodne z ustalonym stanem faktycznym. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Dokonując oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego uznać należy, iż sprawstwo oraz wina D. B. odnośnie wszystkich trzech zarzucanych mu wykroczeń są oczywiste i jednoznaczne – tym samym nie budzą one żadnych wątpliwości. W przekonaniu Tutejszego Sądu okoliczności niniejszej sprawy w sposób jednoznaczny świadczą o tym, iż obwiniony we wskazanym miejscu i czasie jako kierujący samochodem marki F. (...) (z zamontowanymi - w wiadomym celu - fałszywymi tablicami rejestracyjnymi) wyczerpał swoim zachowaniem zarówno ustawowe znamiona wykroczenia stypizowanego w art. 92§2 Kodeksu wykroczeń , jak i wykroczenia stypizowanego w art. 86§1 Kodeksu wykroczeń oraz wykroczenia stypizowanego w art. 95 Kodeksu wykroczeń . Podkreślić w tym miejscu należy, iż dyspozycje powołanych przepisów Kodeksu wykroczeń są na tyle klarowne i jednoznaczne, że nie budzą one żadnych wątpliwości interpretacyjnych. D. B. w krytycznym czasie jako uczestnik ruchu drogowego umyślnie – w celu uniknięcia kontroli – nie zastosował się do polecenia osoby uprawnionej nakazującego mu zatrzymanie pojazdu, celowo i bezmyślnie spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym (rażąco ignorując zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym), a ponadto nie posiadał przy sobie wymaganych dokumentów. Ustalając stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie Sąd Rejonowy oparł się przede wszystkim na wyjaśnieniach D. B. oraz zeznaniach wskazanych świadków, a także na dowodach z powołanych dokumentów. Podkreślić w tym miejscu należy, iż wyjaśnienia obwinionego praktycznie w całości korespondują z pozostałym zebranym w niniejszej sprawie materiałem dowodowym – D. B. całkowicie potwierdza swoje sprawstwo odnośnie wszystkich zarzucanych mu czynów (opisanych w zarzucie wniosku). Ponadto pokreślić należy, iż nie ma żadnych podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań świadków K. M. , K. K. , K. D. oraz S. S. – zeznania tychże świadków są logiczne i spójne oraz wzajemnie się potwierdzają i uzupełniają. Tak więc stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości. Uznając D. B. za winnego popełnienia wszystkich trzech zarzucanych mu wykroczeń Sąd Rejonowy wymierzył obwinionemu karę 20 (dwudziestu) dni aresztu – dostrzegając jednak możliwość warunkowego zawieszenia jej wykonania na okres 1 (jednego) roku próby. Kara ta faktycznie jest dość surowa, ale jednocześnie w pełni adekwatna do stopnia winy oraz społecznej szkodliwości przedmiotowych czynów. Tutejszy Sąd nie widział żadnej możliwości zastosowania wobec obwinionego łagodniejszej sankcji karnej. Taka decyzja Sądu Rejonowego była bezwzględnie konieczna – z uwagi na zasadę trafnej represji karnej oraz społeczne poczucie sprawiedliwości. D. B. nie wyraził w toku całego postępowania jakiejkolwiek refleksji nad swoim nagannym zachowaniem w krytycznym czasie jako uczestnika ruchu drogowego – obwiniony zdaje się nie mieć żadnej świadomości, iż jego „rajd po mieście” w krytycznym czasie mógł zakończyć się naprawdę tragicznie i to zarówno dla niego, jak i dla osób trzecich. Ponadto jest oczywistym, iż odnośnie dwóch pierwszych zarzucanych mu wykroczeń wina D. B. przyjmuje ewidentnie postać winy umyślnej – jedynie dzięki szczęśliwemu zbiegowi okoliczności w krytycznym czasie nikomu nic się nie stało. Ponadto Sąd Rejonowy nie może tracić z pola widzenia uprzedniej karalności D. B. za przestępstwa. Sąd zważył także na nagminność wykroczeń przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji na terenie miasta W. . Uwzględniono ponadto społeczne oddziaływanie oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze orzeczonej kary, które mają stanowić adekwatną względem popełnionych czynów represję wobec sprawcy oraz piętnować w oczach społeczeństwa zachowanie, którego obwiniony się dopuścił. Tutejszy Sąd wyraża jednocześnie przekonanie, iż orzeczona surowa kara spełni swoje zadania w zakresie prewencji szczególnej i pomoże w końcu zrozumieć D. B. naganność oraz całkowitą (wręcz rażącą) nieodpowiedzialność swojego zachowania jako uczestnika ruchu drogowego w krytycznym czasie. Z uwagi na powyższe okoliczności Sąd Rejonowy nie miał żadnych wątpliwości co do zasadności wniosku oskarżyciela publicznego odnośnie orzeczenia wobec obwinionego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym – przy czym okres 18 miesięcy zakazu niewątpliwie nie może być uznany za sankcję rażąco surową. D. B. naprawdę powinien gruntownie i wnikliwie przemyśleć swoje zachowanie w krytycznym czasie, zanim znowu siądzie za kierownicą jakiegoś pojazdu mechanicznego. Orzekając o kosztach postępowania Tutejszy Sąd mimo opisanych wyżej okoliczności obciążających uznał jednak za zasadne zastosować wobec D. B. dyspozycję art. 624§1 k.p.k. i zwolnić go w całości od ponoszenia tychże kosztów uznając, że konieczność uiszczenia tychże kosztów byłaby dla jego osoby nazbyt uciążliwa ze względu na sytuację osobistą i majątkową.