VI W 4061/14

Sygnatura akt VI W 4061/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 marca 2015 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia VI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Krzysztof Korzeniewski Protokolant: Aleksandra Duczemińska po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2015 r. sprawy przeciwko K. O. synowi J. i S. z domu M. urodzonemu (...) w miejscowości Ł. obwinionemu o to, że 1. w dniu 27 kwietnia 2014 r o godz. 21.35 we W. na ul. (...) głośno krzycząc używał słów nieprzyzwoitych tj." Chuj, kurwa, pierdolony pedał" itp. 2. W tym samym miejscu i czasie na żądanie funkcjonariuszy Policji odmówił podania jakichkolwiek danych m.in. co do miejsca swojego zatrudnienia. tj. o czyn z art. 141 kw i art. 65 § 1 pkt 2 kw ****************** I. uznaje obwinionego K. O. za winnego czynów opisanych w części wstępnej wyroku, stanowiących wykroczenia z art. 141 kw i art. 65 § 1 pkt 2 kw i za to na podstawie art. 65 § 1 pkt 2 kw oraz 9 § 2 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) zlotych; II. na podstawie art. 118 § 1 kpw i art. 616 § 2 kpk w zw. z art. 119 kpw obciąża obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 zł oraz wymierza mu opłatę w kwocie 30 zł. UZASADNIENIE K. O. wraz z partnerem J. M. zamieszkuje we W. przy ul. (...) . Mieszkanie przy ul. (...) znajdujące się pod mieszkaniem K. O. zajmuje K. D. . Z kolei, w domu naprzeciwko, mieszka U. K. zajmując mieszkanie przy ul. (...) . dowód: notatka urzędowa k. 6; zeznania K. D. k. 7-8, zeznania U. K. k. 9-10, W dniu 27 kwietnia 2014 r. około godz. 21.35 K. D. stojąc na balkonie swojego mieszkania rozmawiał z U. K. . Zwrócił przy tym uwagę K. O. by ten nie strzepywał na niego popiołu z papierosa. Wówczas K. O. zaczął się zwracać do niego używając słów wulgarnych. Podobnie odnosił się do U. K. . Wypowiadał takie słowa jak: „chuj”, „kurwa”, „pierdolę”, „pedał”. dowód: notatka urzędowa k. 6; zeznania K. D. k. 7-8, 37; zeznania U. K. k. 9-10, 36; Wulgaryzmy słyszeli przybyli na interwencję policjanci R. Ś. i M. S. . W ich obecności K. O. krzyczał „ty pedale”. K. O. odmówił wskazania policjantom miejsca swojego zatrudnienia. dowód: notatka urzędowa k. 6; zeznania K. D. k. 7-8, zeznania U. K. k. 9-10, notatka urzędowa z przeprowadzonych ustaleń k. 12; zeznania J. M. k. 49; wyjaśnienia K. O. k. 49 K. O. utrzymuje się z wynagrodzenia w kwocie 1500 zł. dowód: wyjaśnienia K. O. k. 49; K. O. nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Przyznał, iż w dniu zdarzenia przebywał z partnerem na balkonie i dyskutował z K. D. . Zaprzeczył używaniu wulgaryzmów. Stwierdził, iż nie podał policjantom swoich danych, jednak później chciał to uczynić. Obawiał się uczynić to w obecności K. D. . Nie zaproponował przy tym przeprowadzenia rozpytania w jego mieszkaniu. vide: wyjaśnienia K. O. k. 35-36, 49-50; Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na zeznaniach K. D. , zeznaniach U. K. , notatkach urzędowych oraz w części zeznaniach J. M. i wyjaśnieniach K. O. . Podstawowym materiałem dowodowym służącym budowaniu ustaleń stała się notatka urzędowa sporządzona przez policjantów R. Ś. i M. S. , opisująca przebieg interwencji w dniu 27 kwietnia 2014 r. R. Ś. oraz M. S. to policjanci, którzy interweniowali wyłącznie w ramach powinności służbowych. Dlatego nie sposób opisanym przez nich spostrzeżeniom zarzucić braku obiektywizmu. Nadto, jak wskazuje wnikliwa analiza treści tej notatki, została ona sporządzona rzetelnie. Jej osnowa koresponduje z pozostałym materiałem dowodowym. O użyciu wulgaryzmów analogicznie wypowiadali się K. D. i U. K. . Z kolei w przedmiocie miejsc zamieszkania K. D. , U. K. , K. O. i J. M. w ten sam sposób wypowiadały się wszystkie te opisane osoby. Podobnie dano wiarę notatce wskazującej na odmowę podania przez K. O. swoich danych, chociażby jako odpowiadającej wyjaśnieniom K. O. . U. K. oraz K. D. jako pokrzywdzeni mieli interes w obciążaniu K. O. . Stąd potencjalnie ich zeznaniom można odmówić waloru obiektywizmu. Jednak zarzut ten nie może się utrzymać. Jak wskazano powyżej, wulgaryzmy wypowiadane przez K. O. , odnoszące się do homofobii, były usłyszane przez interweniujących policjantów – na co również zwrócili uwagę U. K. oraz K. D. . Dlatego też, w tym zakresie wymienionym świadkom dano wiarę. Sąd dał wiarę K. O. wyłącznie co do faktu niewskazania miejsca zatrudnienia oraz miejsca zamieszkania. W tym zakresie jego wyjaśnienia odpowiadają notatce policyjnej (odmowa wskazania miejsca zatrudnienia) jak i pozostałemu materiałowi (miejsce zamieszkania). Również, z tych samych względów dano wiarę J. M. w zakresie miejsca zamieszkania. Sąd nie dał wiary K. O. oraz J. M. zaprzeczającym użyciu wulgaryzmów wobec sprzeczności z materiałem omówionym poprzednio, a zwłaszcza z notatką z interwencji policyjnej. Z tych samych względów nie dano wiary zaprzeczającym użyciu wulgaryzmów A. J. i R. B. . Sąd pominął zeznania nieprzypominających sobie przebiegu interwencji policjantów R. Ś. i M. S. . Sąd zważył. Niewskazanie interweniującemu policjantowi miejsca zatrudnienia stanowi wybryk z art. 65 § 1 pkt 2 kw poprzez odniesienie się w art. 65 § 2 kw. Natomiast wypowiadanie wulgaryzmów w sposób dostrzegalny z ulicy było wybrykiem z art. 141 kw. K. O. nie cierpiał niedostatków w zakresie własnej poczytalności. Dlatego tez uznano go winnym przypisanych mu czynów. Z uwagi na ich zbieg realny koniecznym stało się zastosowanie instytucji z art. 9 § 2 kw. Wymierzając karę Sąd miał na uwadze jej społeczne oddziaływanie oraz aspekt wychowawczy względem obwinionego a także jego sytuację. Okoliczności obciążających nie dostrzeżono. Jako okoliczność łagodzącą przyjęto nienaganny dotychczasowy tryb życia obwinionego. O kosztach orzeczono nie znajdując podstaw do zwolnienia obwinionego od tych należności.