VI U 1025/17Przyznanie emerytury praca w szczególnych warunkach

Decyzją z dnia 8 maja 2017 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. odmówił ubezpieczonemu J. F. prawa do emerytury, wskazując na brak udowodnienia 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Ubezpieczony złożył odwołanie, twierdząc, że przepracował wymagany okres w Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) oraz w Przedsiębiorstwie (...) i Budownictwa (...), co potwierdzili świadkowie. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy, po rozpoznaniu sprawy, ustalił, że ubezpieczony urodzony (...) złożył wniosek o emeryturę 28 kwietnia 2017 roku, a jego łączny staż pracy wynosi 25 lat, 1 miesiąc i 12 dni. Sąd uznał, że praca ubezpieczonego w Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) (od 6 marca 1979 r. do 31 lipca 1993 r.) polegająca na obsłudze ciężkich maszyn budowlanych, dźwigu, operatora pompy S. oraz częściowo jako kierowca samochodu ciężarowego, była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Podobnie praca w Przedsiębiorstwie (...) i Budowlano- D. (od 25 października 1993 r.) jako operatora ciężkiej maszyny budowlanej, operatora pompy S. i kierowcy, również spełniała te kryteria. Sąd oparł się na dokumentach z akt osobowych oraz zeznaniach świadków O. B. i K. Ł., a także samego ubezpieczonego, uznając je za wiarygodne. Sąd powołał się na art. 184 Ustawy o emeryturach i rentach z FUS oraz Rozporządzenie Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r., które definiują pracę w szczególnych warunkach. Ponieważ sąd, w przeciwieństwie do organu rentowego, mógł przeprowadzić postępowanie dowodowe (art. 472 i 473 KPC), ustalił, że ubezpieczony spełnił warunki do przyznania emerytury. W związku z tym, na mocy art. 477¹⁴ § 2 KPC, sąd zmienił zaskarżoną decyzję, przyznając prawo do emerytury od (...) r. W drugim punkcie wyroku stwierdzono, że organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji (art. 118 ust. 1A Ustawy o FUS), co oznacza brak prawa do odsetek z tytułu opóźnienia.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający