Pełny tekst orzeczenia VI SO/Wa 11/20

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o wymierzenie grzywny Głównemu Inspektorowi Farmaceutycznemu z powodu braku rozpatrzenia w terminie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji postanawia: 1. odrzucić wniosek; 2. zwrócić [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od wniosku

UZASADNIENIE

[...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej "spółka") pismem z 19 października 2020 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o wymierzenie grzywny Głównemu Inspektorowi Farmaceutycznemu "z powodu braku rozpatrzenia w terminie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji". We wniosku spółka wskazała, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczy Punktu Aptecznego [...] a organ naruszył 30 -dniowy termin do wydania wstępnego postanowienia.

W odpowiedzi na złożony wniosek o ukaranie grzywną, Główny Inspektor Farmaceutyczny wniósł o odrzucenie wniosku. Organ wskazał, że wniosek o wymierzenie grzywny podlega odrzuceniu, gdyż dotyczy on sytuacji, co do której przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", nie stanowią o możliwości nałożenia grzywny przez sąd administracyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przepisy p.p.s.a. wskazują przypadki, kiedy sąd administracyjny może orzec o wymierzeniu organowi grzywny z urzędu lub na wniosek strony.

I tak zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a. na wniosek skarżącego sąd administracyjny może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w przypadku nieprzekazania sądowi skargi wraz z kompletnymi uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni o dnia jej otrzymania, do czego organ jest zobowiązany na mocy art. 54 § 2 p.p.s.a. Podobnie w przypadku nieprzekazania sprzeciwu od decyzji w terminie czternastu dni, sąd administracyjny może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny, stosownie do art. 64c § 6 p.p.s.a. Wniosek o wymierzenie grzywny organowi z powodu nieprzekazania sądowi skargi lub sprzeciwu w terminie jest wnioskiem wszczynającym odrębne postępowanie, o którym mowa w art. 63 p.p.s.a. (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 kwietnia 2008 roku, sygn. akt II FPS 1/08, cbosa).

Sąd administracyjny może orzec o wymierzeniu organowi grzywny również w przypadku uchylania się organu od zastosowania się do postanowień sądu lub zarządzeń przewodniczącego podjętych w toku postępowania sądowego i w związku z rozpoznaniem sprawy, o czym stanowi art. 112 p.p.s.a.

Kolejną podstawę do wymierzenia organowi grzywny stanowią przepisy art. 145a § 2 i 3 p.p.s.a. Jeżeli sąd zobowiązał organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, organ zobowiązany jest w terminie 7 dni od dnia ich wydania zawiadomić sąd. W przypadku niezawiadomienia sądu, może on orzec o wymierzeniu organowi grzywny (art. 145a § 2 p.p.s.a.). Natomiast, gdy organ nie wydał decyzji lub postanowienia w określonym przez sąd terminie, sąd administracyjny może wymierzyć organowi grzywnę z urzędu lub na wniosek strony skarżącej (art. 145a § 3 p.p.s.a.).

Z urzędu lub na wniosek strony sąd administracyjny może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Ponadto, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny (art. 154 § 1 p.p.s.a.). Również uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny (art. 151a § 1 p.p.s.a.).

Następnie, w razie stwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, sąd może poinformować właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o tych uchybieniach. Organ, który otrzymał postanowienie w tym przedmiocie obowiązany jest je rozpatrzyć i powiadomić sąd w terminie 30 dni o zajętym stanowisku. W razie niezastosowania się do tych obowiązków sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (art. 155 p.p.s.a.).

Ostatnią podstawą do wymierzenia organowi grzywny stanowią przepisy dotyczące postępowania w razie zaginięcia lub zniszczenia akt. Stosownie do art. 292 p.p.s.a. przewodniczący wzywa osoby, organy lub instytucje wskazane we wniosku oraz znane sądowi urzędowo do złożenia w określonym terminie poświadczonych urzędowo odpisów dokumentów będących w ich posiadaniu albo do oświadczenia, że ich nie posiadają. Kto nie uczyni zadość wezwaniu może zostać ukarany grzywną, o czym stanowi art. 293 § 1 p.p.s.a.

Z powyższego wynika, że przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości wymierzenia organowi grzywny "z powodu braku rozpatrzenia w terminie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji", w sytuacji, gdy ani skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ ani skarga na bezczynność organu nie została przez skarżącą wniesiona, a następnie uwzględniona przez Sąd (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

Ewentualne nieprawidłowości popełnione przez organ w postępowaniu administracyjnym mogły stanowić podstawę do złożenia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, skargi na akt lub czynność wydaną lub podjętą przez organ czy sprzeciwu na decyzję o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji wydanej na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej "k.p.a.", i stanowić zarzut naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego.

Ponadto zauważyć należy, że decyzją z [...] listopada 2020 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] z [...] marca 2016 r. znak [...] Decyzja Wojewódzkiego Inspektora dotyczyła cofnięcia zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego w [...].

Do wniosku wszczynającego postępowanie sądowe stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64 § 3 p.p.s.a.). W przypadku zatem stwierdzenia przez sąd administracyjny, że nie jest właściwy do rozpoznania wniosku, wniosek podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 5 czerwca 2012 r., II SO/Po 8/12, cbosa).

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Orzeczenie w punkcie 2 sentencji o zwrocie uiszczonego wpisu od wniosku uzasadnia przepis art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., według którego Sąd zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.