VI SA/Wa 942/11

VI SA/Wa 942/11 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2011-07-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-04-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Piotr Borowiecki /przewodniczący sprawozdawca/
Waldemar Śledzik
Zbigniew Rudnicki
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 2463/11 - Wyrok NSA z 2013-04-29
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
art. 18 ust. 5, art. 92, ust. 1 i 4, art. 93 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Waldemar Śledzik Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2011 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], Komendant [...] Policji - – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymał w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], którą nałożono na A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej także: skarżąca spółka) karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu [...] lutego 2010 r., około godziny 9:00, przy [...], funkcjonariusze Policji zatrzymali i poddali kontroli samochód marki [...] o nr rej. [...], kierowany przez D. P. Z kontroli tej został sporządzony protokół (k. 2-4 akt administracyjnych), z którego wynikało, iż:
- w kontrolowanym pojeździe zamontowane było urządzenie pomiarowo-liczące, będące taksometrem marki [...] o nr fabrycznym [...];
- na dachu tego pojazdu znajdowały się trzy urządzenia techniczne:
• baner reklamowy z dwustronnym napisem "[...]";
• dwa podświetlane banery reklamowe z napisami "[...]";
- na karoserii kontrolowanego pojazdu umieszczone były oznaczenia "[...]";
- kierujący do kontroli okazał m.in.: wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydanej dla skarżącej spółki A. Sp. z o.o., zaświadczenie wydane przez skarżącą spółkę o spełnieniu przez kontrolowanego wszystkich wymagań określonych w art. 39a ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., nr 125, poz. 874 ze zm. - dalej także: u.t.d.).
W dniu kontroli sporządzono także dokumentację fotograficzną pojazdu i okazanych do kontroli dokumentów oraz przesłuchano kierowcę w charakterze świadka. W toku przesłuchania kierowca zeznał m.in., że na podstawie umowy zlecenia wykonuje na rzecz skarżącej spółki przewóz osób. Wskazał ponadto, że zlecania na przewóz osób otrzymuje drogą radiową z centrali [...]. Zeznał, że do chwili kontroli wykonał jeden kurs przewozu oraz, że za przewozy osób wystawia z kasy fiskalnej paragon. Z zeznań kierowcy wynikało także, iż kasa fiskalna [...] podłączona jest do drogomierza, a jej użytkownikiem jest skarżąca spółki. Kierowca potwierdził w toku przesłuchania, iż na obu bokach pojazdu znajduje się oklejenie "[...]", z przodu na masce "[...]". Ponadto kierowca wskazał, że na dachu pojazdu ma zamontowany plafon z dwustronnym napisem "[...]", z doprowadzonym zasilaniem elektrycznym, a także zeznał, że na czołach reklamy po obu stronach jest przymocowane oświetlenie reklamowe "[...]" (protokół przesłuchania świadka – k. 5 akt administracyjnych).
W oparciu o powyższe ustalenia, pismem z dnia [...] lutego 2010 r. Komendanta Rejonowego Policji [...] zawiadomił skarżącą spółkę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego, jednocześnie pouczając skarżącą o przysługujących jej na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. i art. 73 § 1 k.p.a. prawach strony, w tym prawie do składania wyjaśnień i przeglądania akt sprawy.
W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania, skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, w piśmie z dnia [...] marca 2010 r. złożyła wyjaśnienia, w których zaprzeczyła wszystkim stwierdzonym naruszeniom, a ponadto zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego oraz wniosła o przeprowadzenie dowodów z:
- przesłuchania w charakterze świadka pasażerów, na okoliczność czy rzeczywiście w momencie kontroli wykonywany był zarobkowy przewóz osób;
- przesłuchania w charakterze świadka kierowcy, na okoliczność czy:
• w momencie kontroli wykonywany był przewóz pasażerów,
• kontrolujący zażądał wydania paragonu fiskalnego lub raportu dobowego z kasy fiskalnej i czy podał podstawę prawną takiego żądania,
• został pouczony o możliwości odmowy podpisania protokołu z kontroli,
• kontrola zakończyła się nałożeniem kary pieniężnej;
- opinii biegłego na okoliczność, czy urządzenie zamontowane na dachu pojazdu było lampą lub urządzeniem technicznym oraz czy zamontowane w pojeździe urządzenie odpowiadało prawnie określonym cechom taksometru;
- zaświadczenia właściwego operatora telekomunikacyjnego na okoliczność, czy skarżąca spółka jest abonentem nr telefonu znajdującego się na skontrolowanym pojeździe;
- zaświadczenia o wpisie do właściwego rejestru na okoliczność stwierdzenia, czy oznaczenia znajdujące się na pojeździe odpowiadały nazwie firmy skarżącej spółki.
Komendant Rejonowy Policji [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. oddalił powyższe wnioski dowodowe skarżącej spółki.
W wyniku analizy materiału dowodowego, Komendant Rejonowy Policji [...] – działając na podstawie art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz Lp. 2.9.1, Lp. 2.9.2. i Lp. 2.9.3 załącznika do u.t.d. – decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 15.000 złotych za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 lit. a)-c) u.t.d., a więc:
- zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru (kara 5.000 złotych),
- zakazu umieszczania lamp lub innych urządzeń technicznych (kara 5.000 złotych), oraz
- zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy (kara 5.000 złotych).
W dniu [...] stycznia 2011 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła odwołanie od w/w decyzji wydanej przez Komendanta Rejonowego Policji [...].
Wnosząc o uchylenie spornej decyzji organu I instancji skarżąca spółka zarzuciła naruszenie m.in. przepisów: art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 87 ust. 1 w zw. z art. 73 u.t.d., a także art. 18 ust. 5, art. 92 ust. 1 i ust. 4 w zw. z art. 93 u.t.d.
W uzasadnieniu skarżącą spółka zarzuciła, że – w jej ocenie - w toku postępowania materiał dowodowy nie został wyczerpująco zgromadzony, bowiem nie wskazywał on, że w dniu kontroli skarżąca świadczyła usługę przewozu osób z naruszeniem art. 18 ust. 5 u.t.d. Strona wskazała, że urządzenie zamontowane w pojeździe było drogomierzem, a nie taksometrem. Za bezzasadne skarżąca uznała także zarzuty naruszenia przez nią zakazów umieszczania na pojeździe oznaczeń i nr telefonu przedsiębiorcy, a na dachu urządzeń technicznych. Podała, że nr telefonu nie należy do niej, ale do innego przedsiębiorcy, a co do zamontowanych na dachu banerów stwierdziła, że w żadnym razie nie mogą one zostać uznane za urządzenia techniczne w rozumieniu art. 18 ust. 5 lit. c u.t.d. Skarżąca spółka zaznaczyła, iż wykonuje usługi polegające na przewozie rzeczy oraz, że okazana do kontroli licencja na krajowy transport drogowy nie zawiera ograniczeń w zakresie wykonywania przewozów w krajowym transporcie drogowym, o których mowa w art. 4 pkt 7, 9 – 12 u.t.d.
W wyniku rozpatrzenia odwołania, Komendant [...] Policji - działając w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. – wydał decyzję z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia na skarżącą spółkę A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy uznał, że materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony w sposób należyty i wystarczający dla potwierdzenia, iż to skarżąca spółka była stroną postępowania i to na nią winna zostać nałożona kara pieniężna za stwierdzone w toku kontroli naruszenia. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie było niesporne i wynikało to z akt, że w kontrolowanym pojeździe - niebędącym taksówką osobową, zamontowany był taksometr. W ocenie organu na dachu skontrolowanego pojazdu znajdował się transparent identyfikujący go z taksówką, co naruszało przepis art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Organ wskazał także, że bezsprzecznie na pojeździe umieszczono oznaczenia z nazwą lub numerem telefonu skarżącej spółki, co skutkowało naruszeniem art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d., bowiem były to oznaczenia, które wprowadzałyby w błąd konsumentów.
W dniu [...] lutego 2011 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2011 r.
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca spółka A. Sp. z o.o. zarzuciła naruszenie:
1. art. 75 oraz art. 89 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym - bowiem karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym nałożono decyzją administracyjną, którą wydano na podstawie protokołu sporządzonego podczas kontroli, zaś art. 75 u.t.d. zawiera zamknięty katalog postępowań, które mogą być wszczynane na podstawie wyników kontroli i nie daje możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego za naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a-c u.t.d., na podstawie protokołu kontroli. Ponadto w art. 89 ust. 5 u.t.d. ustawodawca nie zawarł umocowania ustawowego do określania w drodze rozporządzenia prawa organu administracyjnego do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego o naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, wykraczającego poza katalog określony w art. 75 u.t.d. oraz nie zawarł umocowania do wszczęcia postępowania administracyjnego oraz nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, na podstawie protokołów kontroli;
2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 138 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo braku ustalenia przez ten organ przesłanki przewozu okazjonalnego osób, przesłanki wykonywania tego przewozu w krajowym transporcie drogowym, przesłanki umieszczenia i używania w pojeździe taksometru oraz przesłanki umieszczenia na pojeździe lampy lub urządzenia technicznego, podczas gdy są to podstawowe przesłanki przemawiające za odpowiedzialnością skarżącej spółki za naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a)-c) u.t.d.;
3. art. 75 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 4 i 5 u.t.d. - poprzez ustalenie rodzaju usługi, wyłącznie na podstawie zeznań świadka - kierowcy skontrolowanego pojazdu. Zdaniem strony, powyższy dowód przeprowadzono z naruszeniem art. 73 ust. 1 pkt 4 i 5 u.t.d., gdyż kontrolowany kierowca w toku kontroli drogowej reprezentował faktycznie skarżącą spółkę (udostępniał w toku kontroli dokumenty oraz pojazd, wnosił uwagi do protokołu, udzielał wyjaśnień w jej imieniu, podpisywał protokół) i jego czynności - jako podejmowane w jej imieniu, były dla niej wiążące, zatem winien on zostać przesłuchany w charakterze strony po przeprowadzeniu wszystkich dostępnych dowodów, a nie w charakterze świadka w toku kontroli, ewentualnie winien zostać przesłuchany w charakterze świadka w toku postępowania administracyjnego. W konsekwencji dowód z przesłuchania kierowcy dopuszczono, jako dowód sprzeczny z art. 73 ust. 1 pkt 4 i 5 u.t.d., z mającym wpływ na wynik postępowania art. 75 § 1 zd. pierwsze k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a.;
4. art. 142 k.p.a., art. 140 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i art. 78 § 2 i art.. 80 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy - poprzez pominięcie i nie rozpatrzenie zarzutu odwołania (art. 142 k.p.a.), co do oddalenia przez organ pierwszej instancji wniosków dowodowych złożonych w toku postępowania;
5. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 78 § 1 i § 2 oraz art. 80 k.p.a., gdyż z całokształtu materiału dowodowego nie wynikał rodzaj wykonywanej usługi oraz okoliczność wykonywania przewozu okazjonalnego osób, a także poprzez oddalenie wniosków dowodowych strony, podczas, gdy organ nie ustalił okoliczności istotnych w sprawie oraz oddalił wnioski dowodowe;
6. art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. - poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, że w pojeździe był umieszczony i używany taksometr;
7. art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. - przez niezasadne przyjęcie, że na pojeździe umieszczono oznaczenia identyfikujące skarżącą spółkę oraz jej numer telefonu, podczas, gdy na pojeździe nie umieszczono oznaczeń będących jej nazwą lub numerem telefonu;
8. art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. - poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, iż na dachu pojazdu była zamontowana podświetlana lampa lub inne urządzenie techniczne, co spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego przez organy obu instancji w tym zakresie;
9. art. 4 ust 11 u.t.d. - poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie a w konsekwencji poprzez przyjęcie, iż w chwili kontroli wykonywano przewóz okazjonalny w ramach krajowego transportu drogowego, podczas, gdy z akt sprawy nie wynika, aby wykonany był przewóz jakiejkolwiek osoby, tym samym organy administracji nie ustaliły, na czym polegała usługa wykonana przez skarżącą spółkę;
10. art. 20, art. 22 w zw. z art. 31 ust 3 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - poprzez nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 18 ust. 5 u.t.d., podczas, gdy powyższy przepis jest sprzeczny z przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
W uzasadnieniu skarżąca spółka, podtrzymując swoją wcześniejszą argumentację zawartą w odwołaniu - wskazała, że jej zdaniem z dowodów zgromadzonych w sprawie nie wynikała okoliczność wykonywania przez nią w dniu kontroli przewozu okazjonalnego osób (art. 4 ust. 11 u.t.d.), bądź krajowego transportu drogowego (art. 4 ust. 4 i ust. 1 u.t.d.), co w konsekwencji wykluczało jej odpowiedzialność za naruszenie przepisu ustawy o transporcie drogowym. Skarżąca spółka stwierdziła, że art. 75 u.t.d. zawiera zamknięty katalog postępowań, które mogą być wszczynane na podstawie wyników kontroli i nie daje on możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego za naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a) – c) u.t.d., na podstawie protokołu kontroli. Strona podkreśliła, że w kontrolowanym pojeździe umieszczony był drogomierz, a nie taksometr, a dla zastosowania art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. koniecznym jest, żeby był zamontowany i używany taksometr, a nie drogomierz. Stronie nie zgodziła się ponadto z ustaleniem, że zamontowane na dachu pojazdu urządzenie, było lampą lub innym urządzeniem technicznym, określonym w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Skarżąca spółka podkreśliła, że na pojeździe nie był umieszczony jej numer telefonu i oznaczenie jej firmy, ale innego przedsiębiorcy. Strona skarżąca podniosła również, iż wbrew twierdzeniom organu w kontrolowanym pojeździe zamontowany był drogomierz, a na pojeździe plastykowe banery, które pozbawione są cech lampy oraz cech jakiegokolwiek innego urządzenia technicznego. Poddała również pod wątpliwość zgodność z Konstytucją przepisu art. 18 ust. 5 u.t.d. - uznając, iż sporny przepis został sformułowany niezgodnie z zasadami rzetelnej legislacji, jak również budzi zastrzeżenia co do jego zgodności z prawem europejskim. Nadto strona zarzuciła, że dowód z przesłuchania świadka - kierowcy pojazdu został przeprowadzony z naruszeniem art. 73 ust. 1 pkt. 4 i 5 u.t.d., bowiem kierowca w toku kontroli drogowej reprezentował faktycznie skarżącą - co potwierdza art. 70 ust. 4 ustawy, jak również § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 września 2009 r. W ocenie skarżącej spółki, dopuszczenie, jako dowodu w sprawie, zeznań świadka/kierowcy na okoliczność rodzaju oraz samego faktu wykonywania na rzecz skarżącej usługi przewozu naruszało art. 75 § 1 zd. pierwsze w zw. z art. 6 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanych przepisów ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki A. sp. z o. o. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta [...] Policji nie narusza prawa.
Przedmiotowa decyzja Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2011 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] - nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.
Zdaniem Sądu zasądzając karę pieniężną w łącznej wysokości 15.000,- złotych organy Policji obu instancji, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, prawidłowo uznały, że w dniu [...] lutego 2010 r. strona skarżącą wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, co wyczerpało znamiona naruszeń określonych w art. 18 ust. 5 lit. a), lit. b) i lit. c) ustawy o transporcie drogowym.
Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji wskazać trzeba, iż Sąd nie podzielił poglądu skarżącej spółki o naruszeniu przez organy administracji art. 4 pkt 11 u.t.d. Zdaniem wnoszącej skargę w momencie kontroli nie był wykonywany żaden przewóz, gdyż w pojeździe nie było pasażera, więc nie można było uznać, że zostały naruszone przepisy ustawy o transporcie drogowym. Ustosunkowując się do tych zarzutów należy zauważyć, że kontrolowany pojazd był konstrukcyjnie przystosowany wyłącznie do przewozów osobowych, a na jego dachu znajdowało się urządzenie podobne, jakim posługują się taksówki, nadto w pojeździe tym zamontowana była kasa fiskalna podłączona do taksometru. Kierujący pojazdem nie wykazał, by był w czasie kontroli na urlopie lub by znajdował się na drodze w celach prywatnych. Natomiast w swoich zeznaniach wskazał wyraźnie, że wykonywał skontrolowanym pojazdem (należącym do skarżącej spółki) usługi przewozu osób na rzecz skarżącej spółki. Dowodem na potwierdzenie tych faktów są zeznania kierowcy.
W myśl art. 4 pkt 1 u.t.d., transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego, jako gospodarczej działalności usługowej, stosownie do art. 5 ust.1 u.t.d., wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji.
Licencji, zgodnie z art. 6 ust. 1 u.t.d., wymaga również wykonywanie transportu drogowego taksówką; udzielana jest ona przedsiębiorcy, po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie na określony pojazd i obszar obejmujący: gminę, gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasto st. Warszawę - związek komunalny ( art. 6 ust. 4 u.t.d.).
Według ustaleń organów, dokonanych w niniejszym postępowaniu, skarżąca spółka posiadała licencję uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego osób, której stosownym wypisem, zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., powinien legitymować się podczas kontroli kierujący pojazdem, który wykonywał przewóz na rzecz skarżącej spółki (vide: protokół kontroli – kierowca okazał wypis z takiej licencji).
Licencja skarżącej spółki niewątpliwie nie spełniała warunków określonych w art. 6 ust. 4 u.t.d. oznaczonych dla licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Nie była, bowiem wydana na kontrolowany pojazd oraz nie precyzowała, zgodnie z tym przepisem - obszaru, na którym przedsiębiorca był uprawniony do świadczenia usług transportowych osób. Zatem licencja ta uprawniała wyłącznie do wykonywania przewozów okazjonalnych zdefiniowanych w art. 4 pkt 11 u.t.d., jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, gdyż nie odpowiadała warunkom licencji "taksówkowej". Skarżąca spółka na żadnym etapie postępowania nie kwestionowała powyższych ustaleń.
Ustawodawca wyraźnie wskazał w art. 5 ust. 1 u.t.d., iż na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania, której przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 u.t.d.). W następstwie tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej do przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji na przewozy "taksówką", co znalazło wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b u.t.d., według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.
Konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a) – c), zgodnie, z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:
a. umieszczania i używania w pojeździe taksometru;
b. umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy;
c. umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.
Dokonując nowelizacji powołanych przepisów w lipcu 2005 r. ustawodawca kierował się potrzebą wyraźnego odróżnienia pojazdów niebędących taksówką od taksówek, a zarazem potrzebą stosownej ochrony działających na rynku licencjonowanych przewoźników taksówkowych, działających w oparciu o licencje wydane na podstawie art. 6 ust. 1 u.t.d.; szło tu wyraźnie o ochronę przed nieuczciwą konkurencją ze strony podmiotów działających bez licencji taksówkarskiej i wykonujących przewozy osób w sposób okazjonalny na podstawie posiadanych ogólnych licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, wydanych na podstawie art. 5 ust. 1 u.t.d.
Na gruncie powołanych powyżej przepisów zarówno umieszczenie na dachu skontrolowanego pojazdu banerów - urządzeń technicznych, jak i sposób oznaczania tego pojazdu, a także fakt montażu i używania w nim taksometru, należą ewidentnie do cech charakterystycznych dla pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji taksówkowej. W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji taksówkowej, nie mogą wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami ewidentnie przypomina, czy też sugeruje transport drogowy osób taksówką. W ocenie Sądu konsument korzystający z przewozu nie może być wprowadzany w błąd i musi mieć pewność, że wchodząc do samochodu oznaczonego, jako taksówka, korzysta z usług przedsiębiorcy, który ma stosowną licencję na transport drogowy osób taksówką.
Jak już wskazano, na dachu kontrolowanego w dniu [...] lutego 2010 r. pojazdu zamontowane zostały urządzenia techniczne - banery zawierające nazwę i telefon przedsiębiorcy. Dodatkowo pojazd został opatrzony naklejonymi na nadwoziu informacjami z numerem telefonu tym samym, co na banerze. Te ustalenia znajdują potwierdzenie zarówno w treści protokołu kontroli, jaki i dokumentacji fotograficznej oraz zeznaniach kierowcy. Zdaniem Sądu, należy podkreślić w tym miejscu, iż posługiwanie się przedmiotowym numerem telefonu nie musi oznaczać, że rejestracja jego winna być dokonana na rzecz podmiotu wykonującego przewozy okazjonalne z naruszeniem ustawowych zakazów – tj. na rzecz skarżącej spółki. Wystarczy, że numer ten pozwala na pozyskiwanie klientów przez podmiot wykonujący przewóz okazjonalny. Należy przy tym podkreślić, że dla zaistnienia deliktu administracyjnego, określonego w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. wystarczy, że ziści się tylko jedna z wymienionych tam sytuacji, a mianowicie na pojeździe umieszczona jest albo nazwa albo adres albo numer telefonu przedsiębiorcy.
W odniesieniu do zarzutu skargi dotyczącego nieprzeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego w przedmiocie ustalenia, czy umieszczony na pojeździe numer telefonu należał do niej, Sąd uznał, iż nie ulega wątpliwości, że skarżąca spółka, wykonując przewóz okazjonalny, dopuściła się naruszenia przepisu art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. Jak już ustalono pojazd posiadał na obu bokach i na pokrywie silnika oznakowanie "[...]" z nr telefonu "[...]". Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, iż firma, pod którą niegdyś działa skarżąca spółka brzmiała "[...]", a aktualna jej firma jest kontynuacją poprzedniego bytu prawnego (vide: pełny odpis z KRS - w aktach administracyjnych). Tym samym zarzut o braku spełnienie przesłanki z art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. nie jest trafny, a nałożona przez organ administracji kara pieniężna za naruszenie tego przepisu była uzasadniona.
Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że umieszczenie na dachu pojazdu przez skarżącą spółkę banera, spełniało kryteria zakazu zawartego w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych zabrania się umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Nie muszą być to urządzenia koniecznie podłączone do instalacji elektrycznej i podświetlane. Należy zauważyć, że wprowadzenie powyższego zakazu było niewątpliwie podyktowane potrzebą zapewnienia skutecznej ochrony przedsiębiorców wykonujących transport drogowy taksówką, a także pasażerów przed wprowadzeniem w błąd, co do rodzaju przewozu, w rozumieniu przewozu okazjonalnego na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób lub licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Nie powinno bowiem budzić wątpliwości, że jedną z charakterystycznych cech odróżniających taksówkę od innych pojazdów jest właśnie umieszczenie na dachu pojazdu urządzenia technicznego. Takim urządzeniem był ów baner imitującej urządzenie instalowane na dachu taksówki. Natomiast celem zakazów wprowadzonych w art. 18 ust. 5 u.t.d. jest uniemożliwienie przedsiębiorcom wykonującym przewozy okazjonalne osób, wykonywanie transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki posiadającym akcesoria (urządzenia) mogące być zainstalowane jedynie w taksówce. Z tych względów, wobec naruszenia zakazu wymienionego w art. 18 ust. 5 lit. c) u.t.d., organ administracji miał uzasadnioną podstawę do zastosowania sankcji określonej w zaskarżonej decyzji.
Zdaniem Sądu nie jest zasadny również zarzut skarżącej spółki dotyczący rzekomego braku przesłanek do zakwalifikowania urządzenia umieszczonego w kontrolowanym pojeździe jako taksometru. Należy zauważyć, iż akt sprawy wynika wyraźnie, iż do urządzenia tego była podłączona kasa fiskalna, co umożliwiało dokonywanie wydruków paragonów fiskalnych dla pasażerów. Ustalenia organów Policji w tym zakresie są jednoznaczne, stąd twierdzenie skarżącej spółki o tym, że przedmiotowe urządzenie nie było taksometrem, a drogomierzem nie znajduje uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym. Urządzenie to bowiem pokazywało, podobnie jak taksometr - kwotę pieniężną, a nie - jak drogomierz - tylko drogę przebytą przez pojazd. Zainstalowanie zatem takiego urządzenia spełniało przesłankę z art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. Sporne urządzenie było nie tylko zainstalowane, ale również używane przez kierowcę, dowodem czego są zeznania kierowcy. W związku z tym nałożenie kary pieniężnej w tym zakresie było również zasadne.
Trudno przyjąć za zasadną tezę strony skarżącej, jakoby unormowania przepisu art. 18 ust. 5 u.t.d. naruszały w jakimkolwiek zakresie konstytucyjną zasadę wolności gospodarczej (vide: art. 20 i art. 22 Konstytucji RP), albowiem wprowadzone przez ustawodawcę zakazy dotyczące sposobu wykonywania przewozów okazjonalnych po pierwsze - nie dotykają istoty tej konstytucyjnej swobody, a ponadto - są zgodne z zasadą proporcjonalności. Ponadto należy zauważyć, iż sama wolność działalności gospodarczej nie ma również charakteru absolutnego, co wielokrotnie podkreślał Trybunał Konstytucyjny w swym orzecznictwie (tak np. /w:/ wyrok TK z dnia 21 kwietnia 2004 r., sygn. akt K 33/03, OTK-A 2004/4/31).
Trudno również uznać, aby postanowienia przepisu art. 18 ust. 5 cyt. ustawy prowadziły do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa.
Jeśli chodzi o zasadę równości, wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP, należy zauważyć, iż przyjęta przez Konstytucję formuła równości wobec prawa mieści się w ogólnym, opisowym pojęciu równości, jako przynależności danych podmiotów do tej samej klasy, którą wyróżniamy z punktu widzenia cechy uznanej za istotną i nie jest tożsama z pojęciem identyczności. Zdaniem Sądu równość wobec prawa należy rozumieć tak, iż wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną w stopniu równym mają być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań dyskryminujących, czy też faworyzujących (tak również: B. Banaszak, Prawo konstytucyjne, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2001, s. 221 i nast.; podobnie /w:/ L. Garlicki, Polskie prawo konstytucyjne. Zarys wykładu, wydanie 2, LIBER, Warszawa 1998, s. 94 i nast.).
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jeśli określona norma prawna traktuje odmiennie adresatów, którzy odznaczają się określoną cechą wspólną, wówczas mamy do czynienia z odstępstwem od zasady równości. Odstępstwo takie nie jest tożsame z naruszeniem art. 32 Konstytucji. Niezbędna staje się wówczas ocena przyjętego kryterium zróżnicowania. Równość wobec prawa, to także zasadność wybrania takiego, a nie innego kryterium różnicowania podmiotów prawa (vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 1998 r., sygn. akt U 17/97, OTK 1998 nr 3, poz. 34; podobnie: /w:/ wyroku WSA w Łodzi z dnia 21 stycznia 2004 r., sygn. akt I SA/Łd 128/03, ONSAiWSA 2004/2/40).
Mając na względzie przedstawione poglądy doktryny, jak również orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego należy stwierdzić jednoznacznie, iż podważane przez skarżącą spółkę unormowania art. 18 ust. 5 u.t.d. nie naruszają konstytucyjnej zasady równości wyrażonej w przepisie art. 32 Konstytucji RP. W ocenie Sądu, negowane przez skarżącą zakazy ustawowe nie łamią zasady równości, albowiem nie różnicują w prawach przedsiębiorców transportowych, odwołując się jedynie do kryterium sposobu świadczenia usług przewozowych. Niewątpliwie regulacja przyjęta w 2005 r. przez ustawodawcę traktuje jednakowo wszystkich przedsiębiorców wykonujących swoją działalność na podstawie ogólnej licencji transportowej, wydanej w oparciu o przepis art. 5 ust. 1 u.t.d., zmierzając jedynie do wyraźnego odróżnienia tych przedsiębiorców od podmiotów świadczących specyficzne usługi transportu drogowego osób taksówką (na podstawie art. 6 ust. 1), które w świetle tej ustawy zobowiązane są do spełnienia wielu innych, surowszych wymogów w zakresie prowadzonych usług przewozowych.
W tym stanie rzeczy należy - zdaniem Sądu - przyjąć, iż całkowicie bezzasadny jest zarzut strony, iż w wyniku zastosowania przez organy Policji uregulowań prawnych przyjętych w drodze nowelizacji art. 18 u.t.d., naruszone zostały jakiekolwiek konstytucyjne uprawnienia skarżącej spółki.
W ocenie Sądu, organy Policji obu instancji również wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) oraz dokonały oceny zebranych dowodów zgodnie z wymaganiami art. 80 k.p.a., uzasadniając swoje rozstrzygnięcia z zachowaniem zasad określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
Należy w tym miejscu podkreślić, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawa, a nie jest sprzeczne z prawem. W ocenie Sądu, nie było sprzeczne z prawem dopuszczenie dowodu z protokołu kontroli. Zasada równej mocy środków dowodowych dopuszcza w postępowaniu administracyjnym środki dowodowe niewymienione w art. 75 k.p.a., a więc wszelakie, jeżeli mogły one przyczynić się do wykrycia prawdy obiektywnej, dotyczącej naruszenia przez skarżącą spółkę zakazów zawartych w art. 18 ust. 5 u.t.d. Stąd twierdzenie o nieuzasadnionym przyjęciu, jako dowodu w sprawie, protokółu kontroli nie było trafne. Wywodzenie przez skarżącą spółkę na podstawie art. 75 u.t.d. ograniczonego zakresu wykorzystywania wyników kontroli zawartych w protokóle kontroli jedynie do wskazanych w tym przepisie postępowań, nie było trafne. Zauważyć należy bowiem, że zgodnie z art. 74 u.t.d., z przeprowadzonych czynności kontrolnych (art. 73 u.t.d.) inspektor sporządza protokół, który powinien odpowiadać wymaganiom wskazanym przez przepisy Działu II Rozdziału 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Protokół ten określa ustalenia dokonane w toku kontroli, na podstawie których organ administracji może stwierdzić, czy doszło do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, na przykład art. 18 u.t.d. W takiej sytuacji dochodzi do zastosowania art. 92 u.t.d. i w konsekwencji do wydania decyzji nakładającej karę pieniężną. Przyjęcie zaś za uzasadnioną tezę skarżącej spółki, że wyniki kontroli mogą być wykorzystane jedynie do postępowań wskazanych w art. 75 u.t.d., prowadziłoby do wniosku, iż większość przepisów ustawy o transporcie drogowym nie miałaby zastosowania. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.