VI SA/Wa 916/06

VI SA/Wa 916/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-07-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kuna /sprawozdawca/
Dorota Wdowiak /przewodniczący/
Halina Emilia Święcicka
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Sygn. powiązane
I OSK 1728/06 - Wyrok NSA z 2007-12-18
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Asesor WSA Andrzej Kuna (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2006 r. sprawy ze skargi M. B. i W. Z. – wspólników spółki cywilnej. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji 1. uchyla zaskarżoną decyzję w pkt 1 i 2 oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] października 2005 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] w części nakładającej karę pieniężną w wysokości 8 000 złotych; 2. stwierdza, że uchylone decyzje określone w pkt 1 nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz M. B. i W. Z. – wspólników spółki cywilnej kwotę 1 520 (jeden tysiąc pięćset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W wyniku przeprowadzonej kontroli pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] należącego do M. B. i W. Z. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą [...] S.C., [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył karę pieniężną w wysokości 8.950 zł.
Za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek, nałożono karę w wysokości 8.000 zł, ponieważ licencja wydana była tylko na jednego ze wspólników – art. 92 ust. 1 i 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.1.1 załącznika do ustawy, za nieokazanie wykresówek z dni [...],[...],[...],[...], i [...] sierpnia 2005 roku nałożono karę w wysokości 600 zł – art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 i ust. 4 oraz lp. 1.11.11. ust. 1 lit. b załącznika do ustawy, za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne o czas do jednej godziny, nałożono karę w wysokości 50 zł – art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 i ust. 4 oraz lp. 1.11.1 lit. a załącznika do ustawy, za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne za każdą rozpoczętą kolejną godzinę, nałożono karę w wysokości 100 zł - art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 i ust.4 oraz lp. 1.11.1 lit. b załącznika do ustawy, za brak wpisu imienia kierowcy na wykresówce, nałożono karę w wysokości 50 zł - art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 i ust. 4 oraz lp. 1.11.11. ust. 4 lit. a załącznika do ustawy, za zbyt długie zapisywanie wykresówki w skutek czego kontrola była utrudniona, nałożono karę 150 zł - art. 92 ust. 1 pkt 2 i 6 i ust. 4 oraz lp. 1.11.9. ust. 2 lit. b załącznika do ustawy.
Pismem z dnia [...] listopada 2005 roku M. B. i W. Z., dalej zwani skarżący, złożyli odwołanie od powyższej decyzji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek. Do odwołania dołączyli decyzję Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] listopada 2005 roku zmieniająca treść licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy nr [...] nr druku [...] w zakresie nazwy przedsiębiorstwa z B. M. [...] na B. M., Z. W., [...] M., nr druku licencji [...] ważną od dnia [...] kwietnia 2004 roku do [...] kwietnia 2034 roku oraz skorygowaną licencję.
W uzasadnienie odwołania podnieśli, że przedmiotowa licencja została wydana przez organ właściwy zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym i z wymogami art. 8 ustawy o transporcie drogowym, że dopełnili obowiązku wynikającego z przepisów powszechnie obowiązujących, a rozbieżna interpretacja przepisów prawnych dotyczących powyższej kwestii nie powinna zmierzać do nakładania kary pieniężnej na przedsiębiorcę.
Według skarżących odpowiedzialnym za zaistniałą sytuację jest w całości organ właściwy w sprawach udzielania, odmowy udzielania, zmiany lub cofnięcia licencji w zakresie transportu drogowego - starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy - art. 7 ust. 2 pkt. l ustawy.
Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 5 ust. l, art. 87 ust. 1 w zw. z art. 87 ust. 2, art. 92 ust. l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), lp. 1.1.1, lp. 1.11.11 ust. 1 b, lp. 1.11., lp. 1.11.11 pkt 4,lp. 1.11.9 ust. 2 lit. a załącznika do w/w ustawy o transporcie drogowym, ), art. 15 ust. 2, ust. 5, ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31 grudnia 1985 P.0008-0021), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2004 r. Nr 92, poz. 879 ze zm.), art. 8 rozporządzenia Nr 3820/85 Rady Wspólnot Europejskich z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L370 z 1 grudnia 1985 P.0001 - 0007), decyzją z dnia [...] marca 2006 roku :
1. uchylił zaskarżoną decyzje w części dotyczącej nałożenia na Pana M. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] S.C. kary pieniężnej w wysokości 8.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji i w tym zakresie postępowanie w sprawie umorzył;
2. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nakładającą na Pana W. Z. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] S.C. karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji;
3. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w części dotyczącej nieokazania wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu;
4. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w części dotyczącej skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego o czas do jednej godziny i za każdą rozpoczętą kolejną godzinę;
5. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w części dotyczącej wykresówka nie zawiera przepisowych wpisów imienia i nazwiska kierowcy;
6. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w części dotyczącej nieprawidłowe działanie przyrządu kontrolnego, wykresówka z danego dnia była zbyt długo zapisywana, jeżeli wskutek tego kontrola była: utrudniona.
W uzasadnieniu decyzji organ podniósł między innymi, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa spółka cywilna nie posiada statusu przedsiębiorcy. Spółka cywilna nie posiada zdolności prawnej, co oznacza, iż sama nie może być podmiotem praw i obowiązków. Za przedsiębiorców uznaje się natomiast wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. Powyższe wynika expressis verbis z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie podmiotem kontrolowanym nie jest zatem firma [...] S.C., lecz przedsiębiorcy: Pan M. B. oraz Pan W. Z. Z treści zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] czerwca 2002 r. wynika natomiast, iż przedsiębiorca Pan W. Z. prowadzenie działalności gospodarczej m.in. w zakresie usługi transportowe samochodem ciężarowym wykonywane na terenie całego kraju rozpoczął w dniu [...] kwietnia 2001 r. Potwierdzeniem tego, iż Pan W. Z. faktycznie wykonywał usługi transportowe jako przedsiębiorca jest treść załączonej do akt sprawy faktury VAT nr [...], z której wynika, iż Pan W. Z. świadczył usługi transportowe dla firmy E. SP. Z O.O. Okazana licencja wystawiona została dla przedsiębiorcy Pana M. B. Licencja powyższa nie może zatem stanowić dokumentu uprawniającego przedsiębiorcę Pana W. Z. do wykonywania usług transportowych.
Organ uznał, że argumenty strony zawarte w odwołaniu oraz decyzja Starostwa Powiatowego w [...] Wydział Komunikacji i Transportu [...] z dnia [...] listopada 2005 r. nie może w świetle obowiązujących przepisów prawa stanowić podstawy do uwzględnienia odwołania.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej:
* mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 75 § 1 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (postępowanie dowodowe), poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, wydanej pomimo braku dostatecznego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy oraz pomimo braku wyczerpującego i wszechstronnego ustalenia i rozważenia materiału dowodowego przez organ odwoławczy,
- naruszenie przepisów art. 36 § 1 w związku z art. 35 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niezawiadomienie strony o przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy i wydaniu orzeczenia.
Skarżący podkreślili, że organ I instancji i organ odwoławczy nie uwzględnił i nie odniósł się do wniesionych przez stronę skarżącą dowodów w przedmiotowej sprawie (1. protokół z kontroli z dnia [...] marca 2005 r. Wojewódzkiej Inspekcji Transportu Drogowego w W., [...] nr [...], 2. protokół z kontroli z dnia [...] października 2005 r. Wojewódzkiej Inspekcji Transportu Drogowego w [...],[...] nr [...], 3. decyzja Starosty [...]).
W wydanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w [...] decyzji organ poświęcił wiele miejsca kwestiom, co do których strona nie wnosiła odwołania. Natomiast nie ustosunkował się do wniosków strony i dowodów załączonych do odwołania. Dlatego w ocenie skarżących Główny Inspektor Transportu Drogowego dopuścił się naruszenia przepisów k.p.a. tj. art. 140 w związku z art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, wydanej pomimo braku dostatecznego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy oraz pomimo braku wyczerpującego i wszechstronnego ustalenia i rozważenia materiału dowodowego.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga zasługuje na uwzględnienie.
Z ustaleń faktycznych sprawy wynika, iż przedmiotowym pojazdem wykonywany był transport drogowy rzeczy w ramach spółki cywilnej M. B. i W. Z. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą [...] S.C. W ocenie organu licencję na wykonywanie transportu drogowego posiadał tylko jeden ze wspólników, a mianowicie M. B.
Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w sytuacji, gdy transport drogowy wykonywany jest w ramach spółki cywilnej każdy ze wspólników winien uzyskać licencję transportową. Licencja udzielona jednemu z nich nie uprawnia drugiego do wykonywania tego rodzaju transportu. Odmienne stanowisko prezentuje strona skarżąca.
Rozważyć, więc należy, czy w świetle obowiązującej ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wykonywane w ramach spółki cywilnej wymaga uzyskania przez każdego ze wspólników licencji transportowej, czy też wystarczającym jest jej posiadanie przez jednego z nich. Wątpliwości powstają na tle rozumienia art. 5 ust. 1 i 3 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z ich brzmieniem podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Licencji udziela się przedsiębiorcy.
Zdaniem Sądu nieuprawniony jest pogląd, że w świetle obowiązującego prawa każdy wspólnik spółki cywilnej świadczącej transport drogowy powinien mieć własną licencję na prowadzenie tej działalności.
Bezspornym jest, że w świetle uregulowań art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807) spółka cywilna nie jest przedsiębiorcą, natomiast przedsiębiorcami są poszczególni jej wspólnicy.
Jednak spółka cywilna stanowi coś więcej niż tylko zgrupowanie wspólników i coś więcej niż tylko umowę zobowiązaniową (por. J. Lic “Skutki braku podmiotowości spółki cywilnej prowadzącej działalność gospodarczą" PPH styczeń 2006). Jak trafnie to ujął Andrzej W. Wiśniewski "Prawo o spółkach" Warszawa 1990, t. I s. 43 i 47 spółka cywilna jest organizacją wspólników zmierzającą do wspólnego celu gospodarczego, opartą na zasadach współdziałania i posiadającą wyodrębniony majątek. Fakt, że będący odrębnymi przedsiębiorcami, wspólnicy spółki cywilnej utworzyli tą organizację o wspólnym celu gospodarczym nie pozostaje bez wpływu na ich status.
Z momentem powstania spółki wspólnicy nie są już tylko odrębnymi przedsiębiorcami. Są przedsiębiorcami - wspólnikami spółki cywilnej. Posiadają, co prawda oddzielne wpisy do ewidencji działalności gospodarczej, ale są to wpisy o określonej treści, zawierającej informację o istnieniu spółki. Tą informację stanowi wpisany do rejestru działalności gospodarczej nr statystyczny REGON właściwy dla spółki cywilnej. Spółka cywilna otrzymuje wpis do urzędowego rejestru podmiotów gospodarki narodowej REGON i związany z nim numer statystyczny, który zawiera informację o wszystkich wspólnikach spółki cywilnej oraz informację, że działają oni w formie spółki cywilnej (por. art. 30 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 ze zm.).
Spółka cywilna jest podmiotem prawa podatkowego i podatnikiem podatku VAT. W związku z tym spółka posiada własny nr identyfikacji podatkowej NIP, niezależny od numerów NIP, jakie posiadają jej wspólnicy (por. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. Nr 142, poz. 702 ze zm.). Należy też podnieść, że spółka cywilna choć nie jest podmiotem podatku dochodowego, jest podmiotem uzyskiwania przychodu i ponoszenia kosztów oraz jest zobowiązana prowadzić księgę przychodów i rozchodów (albo księgę rachunkową), a dopiero tak obliczony dochód zostaje rozdzielony na poszczególnych wspólników, którzy są podatnikami podatku dochodowego.
Spółka jako całość realizuje wspólny dla wspólników cel gospodarczy, przedsiębierze i prowadzi działalność gospodarczą. Działalność ta bardzo często prowadzona jest pod własnym adresem będącym adresem prowadzonego przez wspólników przedsiębiorstwa, całkowicie odrębnym od adresów wspólników.
Spółka cywilna posiada też majątek stanowiący współwłasność łączną wspólników i może zaciągać zobowiązania, za które wspólnicy odpowiadają solidarnie, każdy za całość całym swoim majątkiem.
Mając na uwadze powyższe argumenty nie sposób nie dostrzec, że spółka cywilna funkcjonuje w obrocie gospodarczym jako dostrzegany przez różne uregulowania prawne odrębny podmiot - organizacja wspólników prowadzących wspólne przedsięwzięcie gospodarcze np. przedsiębiorstwo i jest to podmiot inny, niż poszczególni wspólnicy spółki.
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204 z 2004 r. poz. 2088) określa zasady podejmowania i wykonywania transportu drogowego, przy czym jako transport drogowy określa podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi (por. art. 4 p. 1 i 2 ustawy).
Art. 5 ust. 1 ustawy stanowi, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga odpowiedniej licencji. Licencji udziela się przedsiębiorcy, a więc m.in. osobie fizycznej - prowadzącej przedsiębiorstwo także w formie spółki cywilnej.
Zdaniem Sądu licencja udzielona przedsiębiorcy - wspólnikowi spółki cywilnej, spełniającemu warunki ustawowe do otrzymania licencji na wykonywanie transportu drogowego uprawnia wszystkich wspólników do podjęcia wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego - prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego. Posiadanie licencji przez jednego ze wspólników spółki cywilnej uprawnia go do podjęcia, w formie spółki, wspólnej działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób i rzeczy. Żaden przepis ustawy nie mówi o mnogości licencji koniecznych do prowadzenia jednego wspólnego przedsięwzięcia. Przyjęcie przez ustawodawcę, że podjęcie transportu wymaga licencji, której udziela się przedsiębiorcy, nie oznacza wcale, że mający licencję przedsiębiorca musi swoją działalność podejmować w pojedynkę albo wespół z innym przedsiębiorcą posiadającym odrębną licencję. Takie rozwiązanie nie ma żadnego racjonalnego uzasadnienia, a przyjęcie go stawiałoby wspólników spółek cywilnych w znacznie gorszej sytuacji, niż wspólników innych spółek, co do spełnienia wymogów koniecznych do uzyskania licencji.
Zgodnie z art. 5 ust. 3 p. 3 przedsiębiorca winien udokumentować posiadanie kwoty 9.000 euro na pierwszy samochód. Spółce cywilnej, którą tworzyliby dwaj wspólnicy i dysponowali jednym samochodem musieliby się wykazać kwotą 1.800 euro, natomiast bez względu na liczbę wspólników spółki jawnej przy dysponowaniu również jednym samochodem musieliby udokumentować kwotę 9.000 euro.
Akceptacja poglądu organu, że każdy ze wspólników spółki cywilnej musi posiadać własną licencję, a jej brak u każdego z nich stanowi oddzielne naruszenie ustawy o transporcie drogowym, prowadzi w konsekwencji do skrajnie niesprawiedliwego traktowania spółek prowadzących taką samą działalność gospodarczą i jest sprzeczne z zasadą praworządności wynikającą z art. 2 Konstytucji RP. Interpretacja organu ustawy o transporcie drogowym prowadzi do tego, iż konkretny przewóz wykonywany bez licencji samochodem należącym do spółki z o.o. spółka ta zapłaci 8.000 zł kary, zaś za taki sam przewóz samochodem stanowiącym majątek 3 osobowej spółki cywilnej i będącym współwłasnością wspólników zostanie wymierzonych 3 kary po 8000 zł tj. razem 24.000 zł, gdyż każdy ze wspólników wykonywał transport drogowy bez licencji.
Zdaniem Sądu, z punktu widzenia realizowania celów ustawy, a także w związku z jej literalnym brzmieniem, licencja obejmuje podjęcie i wykonywanie przez przedsiębiorcę transportu drogowego, we wskazanej przez niego formie prawnej. Także w formie spółki cywilnej. Ta forma w jakiej działalność miała być prowadzona znana była organowi licencyjnemu w momencie udzielania licencji, bowiem znając REGON i NIP wnioskodawcy oraz treść wniosku, organ wiedział, że udziela licencji wspólnikom spółki cywilnej, którzy nie będą działać samodzielnie, tylko w spółce, a zatem przedsięwzięcie gospodarcze w istocie podejmować i prowadzić będzie spółka tj. wszyscy wspólnicy.
W sprawie niniejszej organ licencyjny miał tą świadomość i stał na stanowisku, że licencja uprawnia do działania wszystkich wspólników spółki. O fakcie tym poinformował wspólników. Świadczy o tym jednoznacznie treść uzasadnienia decyzji Starosty Powiatowego w [...] z dnia [...] listopada 2005 roku "Licencja została wydana jedynie przedsiębiorcy B. M. zgodnie z powszechnie uznawaną interpretacją przepisów ustawy o transporcie drogowym, w myśl której licencja wydana jednemu ze wspólników spółki cywilnej miała uprawniać spółkę do wykonywania przewozów w krajowym transporcie drogowym. W związku z rozbieżnymi interpretacjami przepisów prawnych dotyczących powyższej kwestii oraz ostatnimi informacjami uzyskanymi w Ministerstwie Infrastruktury, Starosta [...] zmienił w dniu [...] listopada 2005 r. przedsiębiorcom B. M. i W. Z., [...] M., licencje na krajowy przewóz rzeczy zgodnie z informacjami uzyskanymi w Ministerstwie Infrastruktury w zakresie udzielania licencji spółkom cywilnym". Skorygowana licencja jest ważna od dnia [...] kwietnia 2004 roku, a więc była również ważna w dacie przeprowadzenia kontroli, czego świadomość miał organ odwoławczy i winien ten fakt uwzględnić przy rozpoznawaniu odwołania.
Z zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art.7 kpa wynika, że sprawę należy rozpatrzyć ponownie w takim stanie faktycznym i prawnym, w jakim znajduje się ona w dacie orzekania przez organ czy to pierwszej instancji (samokontrola), czy odwoławczy. Celem postępowania odwoławczego nie jest bowiem sama kontrola poprawności rozstrzygnięcia podjętego w pierwszej instancji (nie jest to kasacja), lecz uzupełnienie stanu faktycznego i materiału dowodowego sprawy oraz uwzględnienie tych zmian w stanie prawnym.
W ocenie Sądu, w kontekście całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku niniejszego postępowania należy stwierdzić, iż organ nie oceniły w sposób wszechstronny i prawidłowy materiału sprawy (art.7 i 77 § 1 k.p.a.), a uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiadają wymogom wskazanym w art. 107 § 3 k.p.a.
Mając zatem na uwadze, iż zaskarżona decyzja została podjęta z zarówno z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 5 w związku z art. 92 ust.1 ustawy o transporcie drogowym) oraz powołanych przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), c) p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 na zasadzie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.