VI SA/Wa 913/25

VI SA/Wa 913/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-06-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Marek Maliński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wilk Asesor WSA Marek Maliński (spr.) Protokolant ref. Robert Mirończyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu 29 czerwca 2022 r. około godziny 920 funkcjonariusz Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji przeprowadził w W., na ul. [...] (Terminal Odloty Lotniska C.), kontrolę drogową pojazdu marki O.o nr rej. [...]., którym kierował T. B. (obywatel Gruzji). W chwili zatrzymania do kontroli kierowca odpłatnie przewoził pasażera (G. W.) na trasie z ul. [...].na Lotnisko C. (pasażer w trakcie kontroli zakończył przewóz i opuszczał pojazd). Za wykonanie usługi pasażer zapłacił kwotę 10 złotych 52 groszy w gotówce. Pasażer oświadczył podczas kontroli, że przewóz zamówił z pomocą aplikacji B., przy czym pod wskazany przez niego adres przyjechał pojazd, który nie był oznakowany jako taksówka. Także w załączniku do protokołu kontroli pt. "Opis stwierdzonych naruszeń" oraz Notatce służbowej z dnia 29 czerwca 2022 roku, przeprowadzający kontrolę funkcjonariusz Policji wskazał, że kontrolowany pojazd nie był oznakowany ani wyposażony jako taksówka a także nie został wyposażony w kasę fiskalną. Jednocześnie kierowca nie okazał licencji na wykonywanie zarobkowego transportu drogowego osób, jak również orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Na podstawie faktury, którą pasażer otrzymał w drodze elektronicznej, funkcjonariusz Policji ustalił, że przedsiębiorcą, dokonującym przewozu, była C. Sp. z o. o. z siedzibą w W.. Jednocześnie ustalono w trakcie kontroli, że pojazd marki O., konstrukcyjnie był przystosowany do przewozu 5 osób. Podczas czynności kontrolnych wykonano także dokumentację fotograficzną samego pojazdu (łącznie 2 zdjęcia) oraz zrzutów z telefonu pasażera (łącznie 3 zdjęcia).
W związku z ustaleniami poczynionymi w trakcie wspomnianej kontroli, M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej także jako "WITD" lub "organ I instancji"), pismem z dnia 8 listopada 2022 r. zawiadomił B.spółka z o. o. z siedzibą w W. (dalej także jako "Strona", "Skarżąca" lub "Spółka"), jako podmiot prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób, o wszczęciu postępowania w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, tj. przekazywania zleceń podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201; dalej też w skrócie jako "u.t.d.") lub z naruszeniem art. 5e tej ustawy (Ip. 2.20 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym).
W toku postępowania organ pierwszej instancji uzyskał informację udzieloną przez Prezydenta [...].z dnia 4 sierpnia 2022 r., zgodnie z którą przewoźnik: C.Sp. z o. o. z siedzibą w W., posiadał licencję nr [...].na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną 26 kwietnia 2022 r. przez Prezydenta [...].. Ponadto organ licencyjny poinformował, że pojazd marki O.o nr rej. [...]., nie został zgłoszony do wskazanego uprawnienia.
Z kolei Strona, pismem z dnia 21 listopada 2022 roku przesłała swoje stanowisko w sprawie, przedkładając przy tym dokumenty, w tym między innymi licencję numer [...]., udzieloną przez Prezydenta [...].w dniu 26 kwietnia 2022 roku C.Sp. z o. o. z siedzibą w W., czyli przewoźnikowi dokonującemu kontrolowanego przewozu w dniu 29 czerwca 2022 r., na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Skarżąca podkreśliła, że podjęła działania zmierzające do wypełnienia wymogów prawnych nałożonych na pośredników oraz, że nie miała wpływu na powstałe naruszenie, które powstało na skutek zdarzeń i okoliczności których nie mogła przewidzieć. W momencie rozpoczęcia współpracy z C.Sp. z o. o. z siedzibą w W. zweryfikowała bowiem wymóg posiadania przez wspomnianego przewoźnika odpowiedniej licencji taksówkowej. Jej zdaniem w sprawie powinien zatem zostać zastosowany art. 92c ustawy o transporcie drogowym.
M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 12 stycznia 2023 r. nr [...]., nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 12 000 złotych w związku z naruszeniem art. 5d ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.20 załącznika nr 3 do tej ustawy, w zakresie przekazywania zleceń przez przedsiębiorcę, prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, lub z naruszeniem art. 5e tej ustawy. Kara z tytułu tego naruszenia, zgodnie z Ip. 2.20 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wynosi 40 000 złotych, jednakże z uwagi na treść art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, ograniczono jej wysokość do kwoty wyżej wskazanej.
W odwołaniu z dnia 27 stycznia 2023 r. od decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 stycznia 2023 r. Spółka zarzuciła między innymi naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji nakładającej karę pieniężną w sytuacji, w której nie miała wpływu na naruszenie, które powstało wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć; przy czym podjęła wszelkie możliwe działania, których można było od niej racjonalnie oczekiwać, by nie doszło do naruszenia m.in. zweryfikowała przed rozpoczęciem współpracy z przewoźnikiem C.Sp. z o. o. z siedzibą w W., czy posiada on odpowiednią licencję na wykonywanie krajowego transportu osób w zakresie przewozu osób taksówką; poinformowała wszystkich przewoźników, z którymi współpracuje o konieczności odpowiedniego oznakowania i wyposażenia taksówki, poinformowała o konieczności posiadania przez kierowcę podczas kontroli wypisu z licencji taxi, poinformowała o konsekwencjach niespełnienia wymagań narzuconych przez ustawodawcę, obowiązku wykonywania przejazdów wyłącznie na obszarze, na który została wydana licencja oraz konsekwencjach wynikających ze złamania tego zakazu; wprowadziła odpowiednie zapisy w ogólnych warunkach świadczenia usług wymuszających stosowanie się przez przewoźników do przepisów u.t.d. a także umożliwiła przewoźnikowi możliwość odmowy realizacji usługi przewozu i anulowania zlecenia, jeśli jego wykonywanie oznaczałoby świadczenie usług przewozu poza obszarem, na który przewoźnikowi udzielono licencji. Nadto Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj.:
1) art. 2 oraz 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie oraz art. 5d w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie w sytuacji, w której organ I instancji powinien odmówić ich zastosowania ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji polegającą na:
a/ wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i nieznajdujących podstaw w ustawie dodatkowych wymogów tj. obowiązku wdrożenia przez pośrednika systemu, który w sposób skuteczny uniemożliwiłby wykonanie zlecenia przewozu poza obszarem, na który udzielono przewoźnikowi licencji oraz zapewniałby bieżącą weryfikację, czy podmiot z którym współpracuje i zleca usługę przewozu nie narusza przepisów u.t.d., które zdaniem organu I instancji muszą spełniać podmioty pośredniczące;
b/ uznaniu odpowiedzialności pośrednika de facto za działania przewoźnika bez wyposażenia pośrednika w jakiekolwiek narzędzia prawne dające możliwość kontrolowania sposobu przestrzegania przepisów prawa przez przewoźników;
c/ wprowadzeniu sankcji administracyjnej stanowiącej dolegliwość nieproporcjonalną ze względu na cel jej wprowadzenia.
2) art. 5d u.t.d., w związku z obciążeniem przewoźnika odpowiedzialnością za wykonywanie przewozów pojazdami, które nie spełniają wymogów technicznych, który to obowiązek winien spoczywać na samym przewoźniku.
Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej także w skrócie jako "GITD", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") decyzją z dnia 26 czerwca 2023 r. nr [...]., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej też w skrócie jako "k.p.a.") oraz art. 4 pkt 22 i 24, art. 5b ust. 1 i 2, art. 5d, art. 5e, art. 27b, art. 27d, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1) ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.20 załącznika nr 3 do niej, utrzymał w mocy decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 stycznia 2023 r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy na wstępie wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a. Organ wyjaśnił, że kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do ww. ustawy określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.
W ocenie GITD, z materiału dowodowego wynika, że Strona, jako pośrednik, zleciła przewoźnikowi za pomocą aplikacji B. wykonanie przewozu osób w W. z ul. [...]. na ul. [...].. Strona zweryfikowała przy tym jedynie, czy przewoźnik posiada licencję, natomiast nie zweryfikowała, czy pojazd marki Opel o nr rej. [...]., został wpisany do zgłoszonej licencji i czy jest taksówką. Natomiast pośrednik powinien upewnić się, czy udzielone zlecenie dotyczy przewozu taksówką. W innym przypadku aktualizuje się zakaz określony w art. 5e u.t.d. Organ II instancji podkreślił, że pośrednik powinien działać tak, by nie naruszać obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów prawa, w tym ustawy o transporcie drogowym, które uniemożliwiają prowadzenie pośrednictwa przy przewozie osób w przewozach okazjonalnych wykonywanych pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą. Pośrednik zatem powinien nie tylko zweryfikować przed udzieleniem zlecenia za pomocą aplikacji B., czy przewoźnik posiada licencję do wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, ale także sprawdzić, czy przypisany do licencji pojazd spełnia warunki konstrukcyjne wymagane dla taksówki.
We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 czerwca 2023 r., Spółka zarzuciła:
I. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., polegające na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i pominięciu przez organ okoliczności, czy zostało już ostatecznie zakończone postępowanie, dotyczące odpowiedzialności przewoźnika, C. Sp. z o. o. z siedzibą w W., które dotyczy naruszenia opisanego w protokole kontroli z dnia 29 czerwca 2022 roku, podczas gdy rozstrzygnięcie postępowania dotyczącego C. Sp. z o. o. z siedzibą w W.mogło mieć wpływ na wynik postępowania toczącego się przeciwko Skarżącej, gdyż ewentualna odpowiedzialność B. jest pochodną odpowiedzialności C.Sp. z o. o. z siedzibą w W., a więc umorzenie postępowania dotyczącego C.Sp. z o. o. z siedzibą w W. mogło (i powinno) skutkować umorzeniem postępowania wobec Spółki;
2) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 w zw. z art. 6 oraz art. 8 k.p.a., polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, pomimo braku sformułowania w niej rozstrzygnięcia w sposób jasny i precyzyjny, a jedynie poprzez odesłanie do Ip. 2.20 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje dwa różne rodzaje naruszeń tj. przekazywanie zleceń przez pośrednika podmiotowi nieposiadającemu odpowiedniej licencji lub przekazywanie zleceń z naruszeniem art. 5e ustawy o transporcie drogowym, skutkujące brakiem możliwości określenia przez Stronę, za jakiego rodzaju naruszenie nałożona została kara pieniężna;
3) naruszenie art. 7a § 1 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści norm prawnych z art. 5 d ustawy o transporcie, art. 5e ustawy o transporcie i art. 92a ust 1 ustawy o transporcie w zw. z Ip. 2.20 załącznika nr 3 na korzyść Skarżącej, i w efekcie nałożenie kary pieniężnej, podczas gdy w sprawie pozostawały wątpliwości prawne, co do treści norm prawnych z art. 5d, 5e i art. 92 a ust 1 u.t.d. w zw. z Ip. 2.20 załącznika nr 3 i wątpliwości te GITD powinien był rozstrzygnąć na korzyść Spółki, co skutkowałoby umorzeniem postępowania i brakiem nałożenia na nią kary pieniężnej;
II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:
1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art 5d, art. 5e w zw. z art. 92a ust 1 u.t.d. w zw. z Ip. 2.20 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji nakładającej na Skarżącą karę pieniężną za przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób podmiotowi, który nie posiada licencji, o której mowa w art. 5b ust 1 u.t.d. lub z naruszeniem art. 5e tej ustawy, podczas gdy:
a) zgodnie z art. 27 b ust 1 pkt 1a u.t.d., jedynym ustawowym obowiązkiem Skarżącej, jako pośrednika w zakresie weryfikacji licencji przewoźnika jest weryfikacja przed rozpoczęciem współpracy, czy przedsiębiorca, któremu pośrednik przekazuje zlecenia przewozu, posiada licencję przewoźnika a Skarżąca wypełniła ten obowiązek,
b) przewoźnik – C.Sp. z o. o. z siedzibą w W., jest podmiotem zweryfikowanym, w pełni profesjonalnym i wykwalifikowanym, posiadającym licencję przewoźnika taksówką;
c) Skarżąca, jako pośrednik przy przewozie osób, nie została wyposażona w odpowiednie narzędzia prawne ani faktyczne do sprawowania bieżącej, skutecznej kontroli nad zgodnością z wymogami prawnymi realizowanych przewozów przez kierowców działających na rzecz przewoźników, którym pośredniczy, zwłaszcza w zakresie wyposażenia technicznego pojazdów czy też posiadania przez przewoźnika ważnej licencji w toku przejazdu;
d) obowiązek wykonania przewozu zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym również spełnienie przez każdy pojazd, służący do wykonania przewozu, wymogów określonych w § 24 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, spoczywa na przewoźniku, który jako podmiot posiadający tytuł prawny do dysponowania pojazdami oraz uprawnienia do wydawania wiążących poleceń kierowcom, ma realny wpływ na ewentualne naruszenia przepisów;
e) przewoźnik C. Sp. z o. o. z siedzibą w W. posiadał licencję nr [...].na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką;
2) naruszenie art. 2 oraz art. 31 ust 3 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie oraz art. 5d oraz 5e w zw. z art. 92a ust 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez ich bezpodstawne zastosowanie, w sytuacji, w której organ powinien odmówić ich zastosowania, ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji, która to sprzeczność polega na:
a) wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i nieznajdujących podstaw w ustawie, dodatkowych wymogów, takich jak obowiązek pośrednika wdrożenia takiego systemu, który w sposób skuteczny uniemożliwiałby wykonanie zlecenia przewozu pojazdem odpowiednio oznakowanym oraz który zapewniałby bieżącą, skuteczną weryfikację czy podmiot, z którym pośrednik współpracuje i któremu przekazuje zlecenia przewozu, nie narusza przepisów z zakresu transportu drogowego, a przy tym ani ustawodawca, ani organy państwowe nie zapewniają odpowiednich narzędzi prawnych w celu realizacji takich zadań;
b) uznaniu odpowiedzialności Skarżącej, jako pośrednika, de facto za działania przewoźnika, bez wyposażenia pośrednika w jakiekolwiek narzędzia prawne, dające możliwość kontrolowania sposobu przestrzegania przepisów prawa przez przewoźników, w tym m.in. umożlwiające weryfikację przez pośrednika czy dany pojazd został zgłoszony do licencji przewoźnika;
c) wprowadzeniu sankcji administracyjnej, stanowiącej dolegliwość nieproporcjonalną ze względu na cel jej wprowadzenia;
3) naruszenie art. 92c ust 1 pkt 1 u.t.d., poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji nakładającej karę pieniężną, podczas gdy:
a) Skarżąca nie miała wpływu na naruszenie, zaś samo naruszenie powstało wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć - co zostało wykazane w przedstawionym w toku postępowania pisemnym stanowisku, zawierającym stosowne wnioski dowodowe;
b) Skarżąca podjęła wszelkie możliwe działania, których można było od niego racjonalnie oczekiwać, aby nie doszło do naruszenia, w tym m.in.:
- przed rozpoczęciem współpracy z przewoźnikiem C.Sp. z o. o. z siedzibą w W., zweryfikowała czy posiada on licencję przewoźnika w zakresie przewozu osób taksówką;
- poinformowała przewoźników, z którymi współpracuje, o konieczności odpowiedniego oznakowania i wyposażenia taksówki oraz o konieczności posiadania przez kierowcę podczas kontroli wypisu z licencji taxi, konsekwencjach niespełnienia wymagań narzuconych przez ustawodawcę;
- wprowadziła odpowiednie zapisy w Ogólnych Warunkach Świadczenia Usług, wymuszające stosowanie się przez przewoźników do przepisów ustawy o transporcie drogowym;
4) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 92a ust 1 w zw. z Ip. 2.20 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, polegające na utrzymaniu w mocy decyzji nakładającej na Skarżącą karę pieniężną za ww. naruszenie, w sytuacji, w której w toku prowadzonego postępowania organy administracji publicznej ustaliły tylko jeden przypadek przekazania zlecenia na rzecz podmiotu nieposiadającego odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust 1 lub z naruszeniem art. 5e ustawy, a literalna treść opisanego w ustawie naruszenia wymaga stwierdzenia wielokrotnych (co najmniej dwóch) przypadków przekazywania zleceń.
Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 stycznia 2023 roku, umorzenie postępowania administracyjnego oraz zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Nadto Strona wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z następujących dokumentów:
- Standardy Społeczności B.; Artykuł Polskiej Agencji Prasowej "Bolt podsumowuje dotychczasowe działania podnoszące bezpieczeństwo w przejazdach" z 4 listopada 2022 roku - wykazujące, że Bolt działa nie tylko z należytą starannością, ale nawet z największa starannością, aby zapewnić bezpieczeństwo pasażerów przy przewozach pasażerów, realizując w ten sposób cele ustawodawcy przy nowelizacji u.t.d.,
- Informacje o podmiocie – C.Sp. z o. o. z siedzibą w W. wykazujące, że posiadał licencję on przewoźnika od 26 kwietnia 2022 r. a B.należycie zweryfikował jej posiadanie.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że zarówno skarżąca jak i C.Sp. z o. o. z siedzibą w W., występują jako odrębne podmioty, którym przypisano różny charakter w procesie przewozu, a zatem inne były ich obowiązki względem kontrolowanego przewozu. GITD podkreślił przy tym, że żaden przepis ustawy nie uzależnia możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego wobec pośrednika, od wcześniejszego zakończenia postępowania administracyjnego w stosunku do przewoźnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej również: "WSA w Warszawie") wyrokiem z dnia 30 listopada 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 5041/23, po rozpoznaniu skargi na ww. decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 czerwca 2023 r., stwierdził nieważność tej decyzji oraz zasądził na rzecz skarżącej spółki zwrot kosztów postępowania. Dodatkowo Sąd na rozprawie oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze.
WSA w Warszawie odwołując się do treści art. 104 k.p.a. wymienił elementy niezbędne, które powinna zawierać decyzja. Dokonując kontroli akt Sąd stwierdził, że wydana w sprawie decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 czerwca 2023 r. nie zawiera w ogóle podpisu, jak również nie wskazuje imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Ustalenie powyższe legło u podstaw stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej organu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") – wyrokiem z dnia 3 grudnia 2024 r. sygn. akt II GSK 901/24 - uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zdaniem NSA dla prawnego bytu decyzji administracyjnej, a więc stwierdzenia istnienia ważnej decyzji wydanej przez właściwy organ administracji publicznej konieczne jest, aby co najmniej jeden egzemplarz decyzji (jej oryginał) zaopatrzony był w wymagany podpis, co nie wyklucza praktyki zaopatrywania przez organ administracji w wymagany podpis większej ilości egzemplarzy decyzji, celem doręczenia ich stronom oraz pozostawienia w aktach sprawy, co w konsekwencji skutkować będzie w tego rodzaju sytuacji istnieniem wielu jednolitych egzemplarzy decyzji.
Zdaniem NSA ograniczając się w rozpatrywanej sprawie do stwierdzenia braku w aktach administracyjnych decyzji organu odwoławczego z wymaganym podpisem i nie podejmując wyjaśnień odnośnie do tego, czy stronie postępowania doręczona została decyzja zawierająca wszystkie elementy określone w art. 107 § 1 k.p.a., WSA w Warszawie doprowadził do przedwczesnego i tym samym niezasadnego stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Pozostawienie w aktach sprawy egzemplarza decyzji bez podpisu (odpisu, kopii, lub projektu decyzji) w sytuacji niepodważenia okoliczności doręczenia stronie postępowania prawidłowego oryginału decyzji - nie może uzasadniać twierdzenia o nieważności wydanej w sprawie decyzji (czy też o jej nieistnieniu).
Zarządzeniem z dnia 29 maja 2025 r. (k-155 akt sądowych) pełnomocnik Spółki został wezwany do przedłożenia do wglądu oryginału zaskarżonej decyzji. Zarządzenie zostało doręczone 3 czerwca 2025 r. (k-159 akt sądowych). W określonym przez Sąd terminie pełnomocnik Spółki nie przedłożył oryginału zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że w rozpoznając sprawę niniejszą Sąd w myśl art. 190 p. p. s. a. związany jest wykładnią zaprezentowaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2024 r. sygn. akt II GSK 901/24. Nadmienić w tym miejscu należy, że w powołanym orzeczeniu NSA uznał, że stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji orzeczone w wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2023 r., jest przedwczesne. Rozpoznając ponownie sprawę orzekający w niniejszej sprawie Sąd będąc związany wykładnią dokonaną przez NSA w cyt. wyż wyroku, wywiązując się ze wskazanych tam zaleceń zarządzeniem z dnia 29 maja 2025 r. (doręczonym w dniu 3 czerwca 2025 r.; k-159 akt sądowych) wezwał pełnomocnika strony skarżącej o przedłożenie do wglądu doręczonego jej oryginału zaskarżonej decyzji przy czym nie udzielono żadnej odpowiedzi Sądowi.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie brak było podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji albowiem nie ustalono okoliczności wskazujących, że skarżona decyzja jest obarczona wadą powodującą konieczność stwierdzenia jej nieważności. Sąd przeprowadził w tym zakresie postępowanie wyjaśniające jednakże nie przyniosło ono rezultatów. Wobec braku reakcji pełnomocnika strony skarżącej, Sąd wyczerpał możliwości dochodzenia, czy doręczona skarżącej decyzja była obarczona brakiem wywołującym konieczność stwierdzenia jej nieważności. Ponadto Sąd podkreśla, że strona skarżąca na żadnym etapie postępowania nie podnosiła jakichkolwiek zarzutów odnośnie spełnienia przez zaskarżoną decyzję wymogów określonych w art. 107 § 1 k.p.a.
A zatem jak stwierdzono w cyt. wyżej wyroku NSA sama okoliczność znajdowania się w aktach rozpatrywanej sprawy administracyjnej egzemplarza decyzji niezawierającego podpisu, w żadnym stopniu nie uzasadnia stanowiska, że ostateczna decyzja o nałożeniu kary pieniężnej, od której strona wywiodła skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, posiada wadę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co uzasadniać miało stwierdzenie jej nieważności. Zdaniem Sądu brak jest okoliczności wskazujących, że zaskarżona decyzja objęta jest wadą powodującą konieczność stwierdzenia jej nieważności.
Wobec powyższego należało przejść do rozpatrzenia sprawy co do meritum.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ wbrew zarzutom skargi, zarówno Główny Inspektor Transportu Drogowego, jak i organ I instancji nie naruszyli przepisów prawa w sposób dający podstawę do wyeliminowania wydanych decyzji z obrotu prawnego.
Ustawa z dnia 16 maja 2019 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1180) z dniem 1 stycznia 2020 r. wprowadziła pośrednictwo przy przewozie osób, jako nową kategorię usługi transportowej. Jak wskazano w uzasadnieniu do projektu ustawy nowelizującej, celem zmian było zapewnienie warunków uczciwej i równej konkurencji na rynku przewozowym oraz wprowadzenie jasno określonych zasad prowadzenia działalności gospodarczej związanej z pośrednictwem przy przewozie osób. Nowelizacja podyktowana została koniecznością dostosowania obowiązujących przepisów do nowych form działalności gospodarczej na rynku przewozów osobowych, zwłaszcza szybkiej ekspansji przedsiębiorstw oferujących usługi za pośrednictwem aplikacji internetowych.
Pośrednictwo przy przewozie osób, jest zgodnie z art. 4 pkt 24 u.t.d. działalnością gospodarczą polegającą na przekazywaniu zleceń przewozu osób samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką oraz: a) zawieraniu umowy przewozu w imieniu klienta lub przedsiębiorcy wykonującego przewóz osób lub b) pobieraniu opłaty za przewóz osób, lub c) umożliwianiu zawarcia umowy przewozu lub umożliwianiu uregulowania opłaty za przewóz osób - samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub taksówką za pośrednictwem dostarczonych lub udostępnionych do tych celów środków komunikacji elektronicznej, domen internetowych, aplikacji mobilnych, programów komputerowych, systemów teleinformatycznych lub innych środków przekazu informacji. Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie: 1) rzeczy, 2) osób, jak wynika z art. 5b ust. 2 u.t.d., wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.
Ponadto zgodnie z art. 5d u.t.d., przedsiębiorca wykonujący transport drogowy w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób jest obowiązany prowadzić takie pośrednictwo wyłącznie na rzecz przedsiębiorców posiadających odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1.
Istotna w niniejszej sprawie jest regulacja wynikająca z art. 5e u.t.d., z której wynika zakaz prowadzenia pośrednictwa przy przewozie osób w przewozach okazjonalnych wykonywanych pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą.
Ustalenia faktyczne dokonane przez GITD jak i MWITD nie budzą wątpliwości. Wynika z nich, że w dniu 29 czerwca 2022 r. T. B. w imieniu C.Sp. z o. o. z siedzibą w W. przewoził pasażera ul. [...].na Lotnisko C.. Przejazd wykonywany był pojazdem marki O. o nr rej. [...].. Pojazd nie posiadał oznaczeń wymaganych dla taksówki co potwierdza dokumentacja fotograficzna znajdujące się w aktach sprawy (k-1-3 akt administracyjnych). Wymieniony pojazd jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą.
Przewoźnik, na dzień kontroli posiadał licencję nr [...].na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną 26 kwietnia 2022 r. przez Prezydenta [...].. Kontrolowany pojazd nie został zgłoszony do tej licencji.
Ustalenia organów znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym, w szczególności w zapisach sporządzonego w trakcie kontroli protokołu kontroli (k-6-8 akt administracyjnych), fotografii (k-1-3 akt administracyjnych), w piśmie Urzędu m.st. Warszawy z dnia 4 sierpnia 2022 r., (k-5 akt administracyjnych). Strona skarżąca nie kwestionuje tych ustaleń.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że w świetle powyższych okoliczności faktycznych, organy obu instancji prawidłowo uznały, iż spornego w niniejszej sprawie zarobkowego przewozu osób nie można uznać za przewóz taksówką. Przewoźnik posiadał w dniu dokonywania spornego przewozu licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udzieloną przez Prezydenta [...]., do której kontrolowany pojazd nie został zgłoszony. Zdaniem Sądu pojazdu, którym wykonywany był przewóz nie można uznać za taksówkę w rozumieniu przepisów regulujących powyższą kwestię.
Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm; dalej również: "p.r.d."), taksówka jest to pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie: a) taksometru albo b) aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b u.t.d.
Do uznania danego pojazdu za taksówkę niezbędne jest jego odpowiednie oznaczenie. Jak wynika natomiast z § 24 ust. 1 pkt 1 i pkt 8 Rozporządzenia technicznego, taksówkę wyposaża się w: 1) taksometr elektroniczny z ważnym dowodem legalizacji, o ile występuje; 8) dodatkowe światło z napisem "TAXI", odpowiadające następującym warunkom: a) rozmieszczenie: na dachu, b) barwa: biała lub żółta samochodowa z czarnymi napisami widocznymi z przodu i z tyłu pojazdu, d) powinno być widoczne po zapadnięciu zmroku z odległości co najmniej 50 m przy dobrej przejrzystości powietrza. W świetle powyższej regulacji prawnej, poza dodatkowymi, dopuszczalnymi sposobami oznaczenia taksówki, oznaczenie wskazane w § 24 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia technicznego, jest obligatoryjne dla uznania, jak wynika z definicji taksówki z art. 2 pkt 43 ustawy Prawo o ruchu drogowym, danego pojazdu za taksówkę. Podkreślenia wymaga, że cyt. definicja taksówki nie wiąże pojęcia taksówki z licencją oraz ze zgłoszeniem danego pojazdu do danej licencji, lecz z odpowiednim wyposażeniem oraz oznaczeniem pojazdu samochodowego. Samo właściwe oznaczenie pojazdu samochodowego nie upoważnia do dokonywania usług przewozu osób taksówką. Jak bowiem wynika z przepisów u.t.d., konieczne jest jeszcze posiadanie właściwej licencji oraz zgłoszenie danego pojazdu do tej licencji. Jednak właściwe oznaczenie pojazdu samochodowego, jest warunkiem koniecznym aby dany pojazd mógł być uznany za taksówkę, a dokonywany nim przewóz przy posiadaniu wymaganej licencji za przewóz osób taksówką. Nie można natomiast uznać przewozu osób samochodem osobowym nieoznaczonym jako taksówka za przewóz osób taksówką.
Nie ma wątpliwości, że w niniejszej sprawie sporny pojazd nie został oznaczony zgodnie z wymogami § 24 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia technicznego, w związku z czym wykonywany sporny przewóz nie mógł być uznany za przewóz osób taksówką, lecz ze względu na okoliczności niniejszej sprawy – za przewóz okazjonalny pojazdem przystosowanym konstrukcyjnie do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Oznacza to z kolei, że Spółka zleciła Przewoźnikowi przewóz okazjonalny osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą, a więc przewóz sprzeczny z zakazem wynikającym z art. 5e u.t.d.
Po stwierdzeniu tego rodzaju naruszenia organ prawidłowo nałożył na Skarżącą karę administracyjną w wysokości 12 000 zł. Stosownie bowiem do treści art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Jak wynika natomiast z art. 92a ust. 3 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Ponadto, zgodnie z Ip. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, lub z naruszeniem art. 5e tej ustawy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 40 000 zł.
Wobec powyższego, w ocenie Sądu nie są uzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez GITD art. 92a ust. 1 i l.p. 2.20 załącznika nr 3 w zw. z art. 5d i art. 5e u.t.d., pomimo, że jak podnosi Skarżąca zgodnie z art. 27b ust. 1 pkt 1 lit. a u.t.d. jedynym ustawowym obowiązkiem pośrednika w zakresie weryfikacji licencji przewoźnika jest weryfikacja przed rozpoczęciem współpracy, czy przedsiębiorca, któremu pośrednik przekazuje zlecenia przewozu, posiada licencję przewoźnika.
Norma art. 27b ust. 1 u.t.d. zobowiązuje przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób do weryfikacji, czy przedsiębiorca, któremu przekazuje zlecenia przewozu osób, posiada odpowiednią licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d. Przez pojęcie odpowiedniej licencji, należy rozumieć licencję, która będzie właściwa dla konkretnego, zleconego przewozu. Obowiązki uregulowane w art. 27b u.t.d., obciążające przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób niewątpliwie korespondują z uregulowanym w art. 5d u.t.d., obowiązkiem zlecania przez pośredników przewozów osób wyłącznie przedsiębiorcom posiadającym odpowiednie licencje.
W art. 5e u.t.d. ustawodawca unormował zakaz prowadzenia pośrednictwa przy przewozie osób w przewozach okazjonalnych wykonywanych pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą. Powyższy zakaz jest jednoznaczny, a jak wskazują okoliczności niniejszej sprawy, nie daje się on powiązać z obowiązkami uregulowanymi w art. 27b u.t.d. Sama zatem weryfikacja przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób, czy przedsiębiorca, któremu przekazuje zlecenia przewozu osób, posiada odpowiednią licencję, nie daje gwarancji dostosowania się przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób do omawianego zakazu. Posiadanie bowiem licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką przez przedsiębiorcę, któremu przekazywane jest zlecenie przewozu osób, nie gwarantuje, że zlecony przewóz zostanie wykonany taksówką, a więc pojazdem samochodowym, który jest taksówką zgodnie z art. 2 pkt 43 P.r.d. i § 24 Rozporządzenia technicznego. Z powyższego jednoznacznie wynika, że przyjęcie stanowiska Skarżącą, że wypełnienie przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób, obowiązku uregulowanego w art. 27b ust. 1 u.t.d., jest wystarczające dla uznania, iż przedsiębiorca ten zastosował się do zakazu z art. 5e u.t.d., skutkowałoby tym, że w istocie art. 5e u.t.d., w ogóle nie realizowałby celu dla jakiego został unormowany, a więc nie zapobiegałby prowadzeniu pośrednictwa przy przewozie osób w przewozach okazjonalnych wykonywanych pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą.
Celem omawianej zmiany ustawy o transporcie drogowym było stworzenie jednakowych warunków prawnych dla podmiotów prowadzących działalność w zakresie pośrednictwa przewozu osób, zapewnienie bezpieczeństwa pasażerów oraz wprowadzenie mechanizmów umożliwiających skuteczniejszą kontrolę prawidłowości wykonywania działalności gospodarczej przez pośredników i podmioty z nimi współpracujące. Wobec powyższego, brak jest uzasadnienia, dlaczego pośrednicy mieliby podlegać tylko niektórym obowiązkom dotyczącym przewozu osób zwłaszcza, że przewozy może wykonywać przedsiębiorca, który posiada licencję odpowiednią do charakteru realizowanych (zlecanych) przewozów, oraz z zachowaniem obowiązków wynikających z posiadanej licencji.
Z tego też względu zdaniem Sądu, ustawodawca wprowadzając zakaz określony w art. 5e u.t.d., celowo obciążył przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób odpowiedzialnością również za działania przedsiębiorcy, któremu przekazywane jest zlecenie przewozu osób, dokonane wbrew regulacji z art. 5e u.t.d., a więc za dokonanie przewozu okazjonalnego wykonanego pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 7 osób łącznie z kierowcą. Celem tej regulacji jest wymuszenie na obu przedsiębiorcach – przedsiębiorcy prowadzącym pośrednictwo przy przewozie osób i przedsiębiorcy, któremu przekazywane jest zlecenie przewozu osób – uregulowania takich warunków wzajemnej współpracy gospodarczej, które będą skutkowały realizacją zleconych przewozów osób zgodnie z zakazem art. 5e u.t.d. Ustawodawca nie unormował w tym zakresie żadnych szczegółowych obowiązków ciążących na przedsiębiorcy prowadzącym pośrednictwo przy przewozie osób, pozostawiając w tym zakresie swobodę uregulowania tych warunków przez kontrahentów. Przestrzeganie zatem przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób omawianego zakazu, nie musi wyłącznie oznaczać, że przedsiębiorca ten powinien dysponować takim systemem technicznym, który umożliwiałby bieżącą weryfikację czy przewoźnik z którym współpracuje, nie podejmuje się przewozu osób wbrew omawianemu zakazowi. Skutecznym rozwiązaniem mogą się bowiem okazać w danych warunkach obrotu gospodarczego odpowiednie klauzule umowne skutkujące eliminacją w praktyce naruszeń zakazu z art. 5e u.t.d. Kwestię tę jednak, jak zostało to już wyjaśnione, ustawodawca pozostawił w gestii współpracujących ze sobą przedsiębiorców.
Z tych też względów, nie doszło również w niniejszej sprawie do naruszenia art. 7a § 1 k.p.a., poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści norm prawnych z art. 5d, art. 5e i art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z l.p. 2.20 Załącznika nr 3 do u.t.d., na korzyść Skarżącej. Z omówionych powyżej powodów powołane przez Skarżącą przepisy prawa materialnego zastosowane w sprawie w szczególności art. 5d, 5e i 92a ust. 1 u.t.d., nie rodzą obiektywnych wątpliwości co do ich interpretacji wskazywanych przez Skarżącą. Jest to tylko subiektywne przekonanie Skarżącej, bowiem przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, zostały przez organ prawidłowo zinterpretowane i zastosowane w sprawie, co zostało wcześniej wyjaśnione.
Sąd stwierdza, że organ nie naruszył w sprawie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ działając na podstawie przepisów prawa zgromadził i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, w konsekwencji wyjaśnił dokładnie stan faktyczny zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a podjęte w tym zakresie rozstrzygniecie zostało uzasadnione w sposób wymagany przez normę prawa określoną w art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji nie doszło do naruszenia zasady zaufania. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia, opisane powyżej ustalenia faktyczne poczynione przez organy, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.
Zdaniem Sądu wskazać należy, że odpowiedzialność Spółki jest niezależna od odpowiedzialności Przewoźnika i żaden przepis ustawy nie uzależnia możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego wobec pośrednika, od wcześniejszego zakończenia postępowania administracyjnego w stosunku do przewoźnika. Postępowania te są niezależne od siebie, w związku czym stanowisko Skarżącego w tej kwestii nie może stanowić skutecznego zarzutu skargi. Jednak jak zaznaczył organ postępowanie administracyjne toczące się wobec przewoźnika zostało zakończone wydaniem decyzji ostatecznej.
Za nieskuteczny zarzut skargi należy również uznać, że rozstrzygnięcie organu uniemożliwiło ustalenie, jakiego naruszenia dopuściła się Skarżąca. Przypomnieć należy, że nałożona na Spółkę kara pieniężna 12 000 zł związana jest z naruszeniem Ip. 2.20 zał. nr 3 do u.t.d., zgodnie z którym przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d., lub z naruszeniem art. 5e tej ustawy, podlega karze pieniężnej. Omawiana regulacja (Ip. 2.20 zał. nr 3 do u.t.d.) nie jest "rozbita" na jednostki redakcyjne, z których jedna dotyczyłaby przekazywania zleceń podmiotowi, który nie posiada odpowiedniej licencji, a druga przekazywania zleceń z naruszeniem art. 5e u.t.d. Ustawodawca dokonał jednolitego zapisu przedmiotowego naruszenia, a wobec tego ta właśnie regulacja (Ip. 2.20 zał. nr 3 do u.t.d.) zawiera przepis sankcyjny, a więc stanowi materialnoprawną podstawę nałożenia kary pieniężnej. Jednocześnie z uzasadnienia decyzji jednoznacznie wynika, że podstawą faktyczną nałożenia kary pieniężnej był fakt przekazywania zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób przewozu osób z naruszeniem art. 5e u.t.d.
W ocenie Sądu, nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przez organy art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym postępowanie w sprawie nałożenia kary nie wszczyna się, a wszczęte umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Powołana regulacja ma charakter wyjątkowy i dotyczy sytuacji, w których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy (w tym przypadku pośrednictwo) przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć określonych zdarzeń stanowiących naruszenie prawa. Wykazanie okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 ww. ustawy należy do przedsiębiorcy. Powinien on wykazać, że uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać przy prawidłowej organizacji przewozu, a jedynie wskutek nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od niego okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Przedstawione w niniejszej sprawie dowody, nie potwierdzają, że podmiot wykonujący czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika natomiast, że Spółka nie podjęła właściwych działań aby zapobiec realizacji przez Przewoźnika zleconego przewozu osoby z naruszeniem zakazu z art. 5e u.t.d. Tym samym brak było podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 92c u.t.d.
W konsekwencji za bezzasadne należało również uznać zarzuty skargi naruszenia art. 2 oraz 31 ust. 3 Konstytucji RP. Unormowania dotyczące sankcji administracyjnych (kar pieniężnych i niepieniężnych) stanowią formę regulacji prawnej kwestii odpowiedzialności za czyny, które nazywane są w doktrynie deliktami administracyjnymi. Kary nakładane za popełnienie deliktu administracyjnego, a więc za naruszenie określonych prawem administracyjnym zakazów, bądź za niewykonywanie obowiązków administracyjno-prawnych mają charakter represyjny, a ich celem jest dyscyplinowanie adresatów norm prawnych zagrożonych sankcją do przestrzegania obowiązującego prawa. Warto na marginesie zauważyć, że istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów przewidzianych w prawie administracyjnym. W orzecznictwie oraz doktrynie nie budzi większych wątpliwości kwestia samej dopuszczalności stosowania omawianych sankcji. Zaznacza się jednak, że muszą być one współmierne w stosunku do rodzaju naruszenia. Choć oczywiście, aby mogły być skuteczne, muszą również być nieuchronne i powodować określoną dolegliwość. Jednocześnie zasada określoności i pewności prawa wymaga, aby norma naruszona, za którą grozi sankcja, była sformułowana w sposób czytelny i jednoznaczny w powszechnie obowiązującym akcie prawnym. W ocenie Sądu zaskarżona w sprawie decyzja została wydana w oparciu o prawidłowo zinterpretowane i zastosowane przepisy art. 5e i l.p. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., o zasadniczym znaczeniu dla rozstrzygnięcia, rozpoznawanej sprawy.
W ocenie Sądu nie zasługuje także na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 92a ust. 1 w zw. z l.p. 2.20 załącznika nr 3 do u.t.d., z uwagi na to, że sankcjonuje on, jak twierdzi Skarżący, przekazanie nie jednego, a co najmniej dwóch zleceń podmiotowi, który nie posiada licencji przewoźnika lub podmiotowi wykonującemu przewóz okazjonalny. W przepisie tym prawodawca użył rzeczywiście liczby mnogiej oraz czasownika w formie niedokonanej, w odniesieniu do czynności pośrednika w zakresie tego naruszenia, jednakże nie takie jest ratio legis powołanego przepisu. Zastosowanie jedynie wykładni literalnej, prowadzi do wypaczenia celów ustawy o transporcie drogowym, i bezpodstawnym różnicowaniu, sytuacji podmiotów, podlegających nałożeniu administracyjnej kary pieniężnej, tylko ze względu na ilość, a nie rodzaj popełnionego czynu.
W ocenie Sądu, aby nałożyć karę administracyjną na pośrednika na podstawie l.p. 2.20 zał. nr 3 do u.t.d., nie jest konieczne przekazanie więcej niż jednego zlecenia z naruszeniem art. 5e u.t.d. Potwierdzeniem prawidłowości powyższej wykładni lp. 2.20 zał. nr 3 u.t.d. są wyniki wykładni systemowej wewnętrznej bowiem to, że w pozostałych regulacjach prawnych sformułowanych w zał. nr 3 u.t.d, używa się określeń w liczbie pojedynczej wynika z charakteru popełnianych czynów i wbrew wywodom skargi, nie wskazuje na wynikającą z nich bezwzględną regułę, że użycie liczby mnogiej w opisie czynu, pozwala na ukaranie tylko w sytuacji, gdy przedsiębiorca dopuścił się co najmniej dwóch czynów, a nie każdego z nich, skoro każdy z nich wyczerpuje dyspozycję przepisu lp.2.20 zał.nr 3 u.t.d. W ocenie Sądu ilość przekazywanych zleceń, przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą zależy od niego i może być to pojedyncze zlecenie jak i w większej liczbie, jednakże, nawet w przypadku jednego zlecenia jest to przekazywanie zleceń przez przedsiębiorcę prowadzącego pośrednictwo przy przewozie osób, w tym przypadku z naruszeniem art. 5e u.t.d.
Sąd zatem nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.