VI SA/Wa 894/06

VI SA/Wa 894/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-07-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Halina Emilia Święcicka /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Grzelak
Zbigniew Rudnicki
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2006 r. sprawy ze skargi R. P. prowadzącego działalność pn. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2006r. Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez R. P. prowadzącego działalność PN. Z. od decyzji [...] Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2005r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3000.00 złotych utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 2, art. 92 ust. 1 oraz lp. 1.4.1. ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.), § 4 ust. 2 oraz § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684).
Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:
Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Powyższy fakt stwierdzony został podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] listopada 2005r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości S. Do kontroli zatrzymany został pojazd ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą o nr rej. [...]. Kierowca kontrolowanego pojazdu przedstawił do kontroli roczną kartę opłaty drogowej, która nie była wypełniona w rubryce "numer rejestracyjny". Nie mogła więc stanowić dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drodze krajowej. Jedynie wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty. Tak stanowi przepis § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych. Elementem obligatoryjnym tej karty jest m.in. wpisany numer rejestracyjny pojazdu, za pomocą którego jest wykonywany przewóz i za który to przewóz uiszczana jest opłata.
Stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas przejazdu po drogach krajowych kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, między innymi dowód uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Zgodnie natomiast z art. 92 ust. 1 ustawy, wykonywanie transportu drogowego lub przewozów na potrzeby własne z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.4.1. załącznika do ustawy, który sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 3000.00 złotych wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.
To przedsiębiorca powinien zadbać o to, aby kierowca podczas wykonywanego przejazdu legitymował się prawidłowo wypełnioną pod każdym względem tak, co do prawdziwości jak i kompletności danych podlegających wpisowi. W przedmiotowej sprawie przedsiębiorca uchybił obowiązkowi wynikającemu z przepisów prawa. Rolą organów inspekcji jest kontrola ich przestrzegania.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2006r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył R. P. wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił organowi, iż nie wziął pod uwagę faktu posiadania dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty oraz tego, że obowiązek wypełnienia karty opłaty ciążył na sprzedawcy. Zarzucił naruszenie art. 75 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie powołując się na argumentację przywołaną w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że na podstawie karty, która nie zawiera wszystkich wpisów nie można ustalić, że była wypełniona celem użycia wyłącznie dla potrzeb przewozów realizowanych ściśle określonym pojazdem w ściśle określonym przedziale czasowym. Podnoszona w skardze okoliczność wadliwego wypełnienia karty przez pracownika poczty jest bez znaczenia, obowiązek sprawdzenia prawidłowości wypełnienia karty ciąży na przedsiębiorcy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga R. P. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2006r. odpowiada prawu.
Nie budzą wątpliwości ustalenia faktyczne dokonane przez organ. Wynika z nich, iż podczas przejazdu po drodze krajowej nr [...], skarżący legitymował się roczną kartą opłaty drogowej. Karta ta była wypełniona w taki sposób, że nie wskazywała pojazdu, za który uiszczona była opłata.
Zasady uiszczania opłaty określone zostały rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.) i zgodnie § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia ustalone zostały rodzaje opłat: dobowa, siedmiodniowa, miesięczna, półroczna i roczna, a w § 2 ust. 2 stawki tych opłat. Zgodnie § 4 ust. 1 cyt. Rozporządzenia wniesienie opłaty dokonuje się poprzez nabycie karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu zgodnie z § 5 tego rozporządzenia. Karta opłaty, dla zachowania ważności tego dokumentu jako potwierdzającego wniesienie opłaty, powinna zostać wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu (§ 4 ust. 2 rozporządzenia).
Wypełnienia karty opłaty, stosownie do wymagań określonych w § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia, dokonuje jednostka upoważniona do jej sprzedaży za wyjątkiem kart opłat dobowych i siedmiodniowych, które w części dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu oraz terminu ważności, może wypełnić przedsiębiorca.
W rozpatrywanej sprawie karta opłaty została przez jednostkę sprzedającą wypełniona, jednakże bez wpisania numeru rejestracyjnego pojazdu poddanego kontroli, a zatem karta ta nie została wypełniona zgodnie z wymaganiami § 5 ust. 1 i 3 rozporządzenia, i tym samym nie stanowiła w rozumieniu § 4 ust. 2 i § 5 ust. 6 rozporządzenia, dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty za przejazd po drogach krajowych.
Nie można podzielić poglądu skarżącego, że wywiązał się z obowiązku uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych.
Dyspozycja § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia nie pozostawia żadnych wątpliwości jakie muszą być spełnione warunki do uznania opłaty za uiszczoną. Jak już wyżej Sąd zauważył nabycie karty opłaty musi być połączone z jej wypełnieniem przed rozpoczęciem przejazdu zgodnie z § 5 rozporządzenia przez wpisanie w odpowiednie miejsca między innymi numeru rejestracyjnego pojazdu.
Skarżący postawił tezę sprowadzającą się do stwierdzenia, iż za niewypełnienie karty opłaty w części dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu ponosi winę wyłącznie pracownik upoważniony do jej wystawiania, co w konsekwencji wyłącza odpowiedzialność przewoźnika.
Ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić w świetle powołanych przepisów.
Obowiązek przedsiębiorcy wynika wprost z art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), który stanowi, że za przejazd po drogach krajowych przedsiębiorcy wykonujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne obowiązani są uiszczać opłaty. Następuje to poprzez nabycie karty opłaty, która podlega wypełnieniu zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 200l r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych oraz z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 zł. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.4.1 załącznika do ww. ustawy, który karą 3.000 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. W ocenie Sądu organ trafnie ustalił, że wypełnianie karty opłaty drogowej przez pracownika upoważnionej jednostki nie zwalnia nabywcy od sprawdzenia i dopilnowania prawidłowości wypełnienia tego dokumentu. Posługiwanie się kartą nie wypełnioną lub wypełnioną w sposób inny niż określony ww. przepisami rodzi negatywne skutki finansowe w stosunku do przedsiębiorcy, a nie w stosunku do osoby upoważnionej do jej sprzedaży i wypełnienia. To na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek weryfikacji wpisywanych danych i żądania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Nie wpisanie numeru rejestracyjnego do karty opłaty uniemożliwia identyfikacje tego dokumentu z konkretnym pojazdem i pozwala w praktyce na wielokrotne jej używanie przez inne pojazdy.
Biorąc pod uwagę, że ani zaskarżona decyzja, ani utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.