VI SA/Wa 882/24

VI SA/Wa 882/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-06-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-03-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Magdalena Maliszewska
Szczepan Borowski /sprawozdawca/
Tomasz Sałek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 76, art. 6, art. 7, art. 8, art. 12, art. 77, art. 9, art. 107 par. 1-3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 87, art. 92a ust. 1, ust. 7, lp. 1.12 zał. nr 3, art. 92c, art. 92b
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2492
art. 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 133 par. 1, art. 134, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Asesor WSA Szczepan Borowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 9 lutego 2024 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: organ lub GITD), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm,. dalej jako: k.p.a.), art. 4 pkt 1,11 i 22, art. 5b ust. 1, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, dalej jako: u.t.d.), art. 16 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw z dnia 26 maja 2023 r. (Dz.U. z 2023 r, poz. 1123), oraz lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako organ pierwszej instancji lub MWITD) z dnia 14 listopada 2023 r. o nałożeniu na [...] Sp. z o. o. (dalej także jako: skarżąca lub Spółka) kary pieniężnej w wysokości 500 zł
Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy.
W dniu 7 sierpnia 2023 r. w Warszawie na al. [..], około godz. 13:55 poddano kontroli drogowej pojazd marki T. o nr rej. [...]. Pojazdem kierował M.Z.. W toku kontroli stwierdzono, że pojazd oznakowany był jako taksówka, na przednich lewych i prawych drzwiach pojazdu znajdowały się żółto-czerwone paski z numerem [...] i herb Miasta Stołecznego Warszawy oraz na dachu lampa z napisem TAXI. Kierowca nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną kontrolowanego pojazdu.
W dniu 7 września 2023 r. organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne dotyczące stwierdzonych naruszeń, zaś zawiadomienie o wszczęciu postępowania doręczono skarżącej w dniu 15 września 2023 r. W zawiadomieniu pouczono skarżącą o możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu poprzez składanie wniosków, wyjaśnień, uwag i zastrzeżeń. Strona została również poinformowana o treści art. 92c u.t.d.
W trakcie postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że skarżąca posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną przez Prezydenta m.st. Warszawy w dniu 6 lutego 2023 r. i pojazd marki T. o numerze rejestracyjnym [...] został zgłoszony do ww. licencji.
Decyzją z dnia 14 listopada 2023 r. MWITD nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 500 zł z tytułu niewyposażenia kierowcy w wypis z licencji.
Od tej decyzji skarżąca Spółka złożyła odwołanie.
Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 9 lutego 2024 r. GITD utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ przytoczył przepisy prawa, które miały zastosowanie w przedmiotowej sprawie, a następnie stwierdził, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że kierowca wykonujący przewóz w imieniu skarżącej nie okazał do kontroli wypisu z licencji, a tym samym spełnione zostały przesłanki nałożenia na skarżącą kary określonej w lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. (niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d.) w wysokości 500 zł.
Odnosząc się do zarzutów skarżącej przedstawionych w odwołaniu organ wskazał, że ustalenia faktyczne wynikają przede wszystkim z protokołu kontroli , z którego w sposób jednoznaczny wynika, iż kontrolowany kierowca nie okazał do kontroli wypisu z licencji. Stąd też nie zaistniała potrzeba dalszego badania stanu faktycznego w zakresie pobranej opłaty, tego na czyją rzecz została ona pobrana, czy w dniu kontroli wykonywano przewóz osób oraz czy kierowca przyjął kurs danym pojazdem. Poruszanie się po drogach publicznych pojazdem oznakowanym
i wyposażonym jak taksówka stanowi ofertę skierowaną do potencjalnych pasażerów - w szczególności w miejscu takim jak teren dworca kolejowego. Bez znaczenia dla kwalifikacji prawnej naruszenia jest, czy w chwili kontroli w pojeździe znajdował się pasażer czy też nie. Skoro strona, jak twierdzi pełnomocnik, mogła używać przedmiotowego pojazdu do celów prywatnych, to powinna zdjąć z niego oznaczenia identyfikujące pojazd jako taksówkę.
Organ zaznaczył, że skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania żadnego dowodu, który mógłby obalić poczynione przez organ pierwszej instancji ustalenia. Samo zanegowanie ustaleń organu pierwszej instancji w treści odwołania nie jest wystarczające do wykazania odrębnych okoliczności.
Organ wyjaśnił, że ponoszona przez przewoźnika odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny i jest ona obarczona ryzykiem. Ryzyko to polega m.in. na tym, iż strona będzie odpowiadać nawet za zawinione działanie pracownika, którym posługuje się przy realizacji usług transportu. Ponadto, organ ocenia jedynie fakt wystąpienia naruszenia. Bez znaczenia w tym wypadku pozostaje wewnętrzna organizacja pracy przedsiębiorstwa czy też wina kierowcy.
Organ uznał, że w okolicznościach sprawy nie było podstaw do zastosowania art. 92b u.t.d., gdyż stwierdzone naruszenia nie dotyczyły czasu pracy kierowcy. Nie zaistniały także okoliczności wymienione w art. 92c u.t.d.
Powyższa decyzja została zaskarżona do sądu administracyjnego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie. Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, a także o umorzenie postępowania administracyjnego oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie:
1. art. 76 § 3 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo, że została ona wydana bez wnikliwego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i przy nieuwzględnieniu słusznego interesu strony, w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącej (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu,
2. art. 9 w zw., z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnienie dlaczego organ pierwszej instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących skarżącą oraz na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze Spółką i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce.
GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta dokonywana jest, co do zasady, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: p.p.s.a) sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Stosownie zaś do art. 134 p.p.s.a., sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem wymienionych kryteriów należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest decyzja GITD utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji o nałożeniu na skarżącą Spółkę kary pieniężnej w wysokości 500 zł, za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym.
Zgodnie z art. 87 ust. 4 u.t.d. podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie wypis z licencji.
Sankcja za niezastosowanie się przez przewoźnika do zasad i reguł wykonywania transportu drogowego wynika z art. 92a ust. 1 u.t.d., który stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do treści art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9. Zgodnie z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. brak wyposażenia kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dokument. Takim dokumentem jest m.in. wypis z licencji.
Zebrany w sprawie materiał dowodowy w ocenie Sądu był wystarczający do zastosowania w stosunku do skarżącej sankcji wynikającej z przytoczonych wyżej przepisów prawa materialnego. Nie ulega wątpliwości, że wykonawcą przewozu drogowego była skarżąca. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że zatrzymany do kontroli pojazd służył do wykonywania przewozów drogowych osób taksówką, o czym świadczy oznaczenie pojazdu jako taksówkę poprzez umieszczenie wymaganej lampy na dachu pojazdu oraz oznaczenie pojazdu numerem bocznym [...] zgodnego z licencją udzieloną skarżącej. Ustalenia powyższe potwierdzają zdjęcia znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy. Dodatkowo z pisma Urzędu m.st. Warszawy z dnia 12 września 2023 r. wynika, że skarżąca posiada licencję o numerze [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, a kontrolowany pojazd marki T. o nr rej. [...] był zgłoszony do tej licencji.
W świetle powyższego trudno zgodzić się ze skarżącą, że GITD niewystarczająco wyjaśnił podstawy decyzji, ustalonych faktów, a przede wszystkim nie wyjaśnił dlaczego nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia czy kierowca przyjął kurs danym pojazdem, a jeżeli tak to w jaki sposób, czy pobrał z tego tytułu opłatę, a jeżeli tak to w jakiej wysokości, w jaki sposób oraz na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem. Wskazania wymaga, że w niniejszej sprawie kara pieniężna nie została nałożona na skarżącą Spółkę za wykonanie zarobkowego przewozu osób bez posiadania licencji, lecz za niewyposażenie kierowcy w wypis z posiadanej przez skarżącą licencji, w sytuacji gdy pojazd poruszał się po drodze będąc oznakowanym jako taksówka, a więc pojazd służący do zarobkowego przewozu osób.
Okoliczność, że sporny pojazd służył do zarobkowego przewozu osób w imieniu i na rachunek skarżącej potwierdza zapis protokołu kontroli podpisany bez zastrzeżeń przez kierowcę pojazdu, z którego wynika, że skarżąca jest przedsiębiorcą, który wykonuje spornym pojazdem przewóz.
W ocenie Sądu protokół kontroli sporządzony w niniejszej sprawie zarówno co do treści jak i formy nie budzi żadnych wątpliwości odnośnie do zapisanych w nim treści i koresponduje z pozostałym materiałem dowodowym.
Protokół jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 k.p.a. Dowód z dokumentu urzędowego - jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli - ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, to jest funkcjonariuszy i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (por. wyrok NSA z 17 lutego 2010 r., sygn. akt II GSK 378/09).
Sąd podkreśla, że ustalenia faktyczne utrwalone w protokole kontroli nie są niepodważalne, jednak nie jest wystarczające do ich podważenia jedynie poddanie w wątpliwość tych ustaleń, bez przedstawienia przekonywującego dowodu przeciwnego, pozwalającego na zanegowanie prawdziwości stwierdzeń zawartych w protokole kontroli. Wbrew stanowisku skarżącej, organy nie miały obowiązku przeprowadzenia dodatkowych dowodów (w tym dowodów, o których mowa w art. 76 § 3 k.p.a., czyli dowodów przeciwko treści dokumentu urzędowego) na okoliczności stwierdzone już w trakcie kontroli. W szczególności nie był konieczny dowód z przesłuchania kierowcy w charakterze świadka, skoro okoliczności istotne dla ustalenia podmiotu realizującego przewóz zostały wskazane w protokole kontroli, który został przez tegoż kierowcę podpisany bez wnoszenia uwag. Zbędny byłby również dowód z wyjaśnień przedstawiciela skarżącego w charakterze strony, skoro w toku postępowania administracyjnego skarżący miał możliwość przedstawiania swojego stanowiska, a mimo to nie wskazał dowodów i argumentów, które skutecznie podważałyby wiarygodność dowodów zebranych w trakcie kontroli drogowej. Zdaniem Sądu, skoro skarżący chcąc uwolnić się od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia nie przedłożył organowi żadnych dokumentów wyłączających jego odpowiedzialność administracyjną, zatem organy obowiązane były jedynie zgromadzić dowody potwierdzające zaistnienie zdarzenia, z którym przepis prawa wiąże ową odpowiedzialność administracyjną i ocenić ich moc dowodową w kontekście całości zgromadzonego materiału dowodowego.
Wobec powyższego, zdaniem Sądu, niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 76 § 3 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 w zw. z art. 77 k.p.a. oraz art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., bowiem materiał dowodowy, na którym organy oparły swoje rozstrzygnięcie był wyczerpujący i pozwalał na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. W ocenie Sądu, organ dostatecznie wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i ocenił je bez przekraczania granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji nie doszło również do naruszenia zasady zaufania do władzy publicznej oraz zasady informowania stron (art. 8 § 1 oraz art. 9 k.p.a.). Naruszenie natomiast zasady szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.), nie mogło mieć istotnego wpływu na wyjaśnienie sprawy zwłaszcza, że przepisy k.p.a. przewidują odrębne środki przysługujące stronom postępowania administracyjnego do eliminacji bezczynności i przewlekłości w działaniach organów.
Ponadto Sąd zgadza się z ustaleniami organów w kwestii braku podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d., wyłączającego odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Organ prawidłowo uznał, że umorzenie postępowania na podstawie tego przepisu nie jest możliwe, gdyż stwierdzone naruszenie było wynikiem działania skarżącej w związku z brakiem wyposażenia kierowcy w wypis z licencji. Nie można zatem przyjąć, że skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć. Ponadto mając na uwadze, że skarżąca miała możliwość w postępowaniu administracyjnym przedstawienia okoliczności, o których mowa w art. 92c u.t.d., nie było konieczne przesłuchanie jej na tę okoliczność. Natomiast zupełnie niezrozumiały jest zarzut naruszenie art. 92b u.t.d. Przepis ten reguluje wyłączenie odpowiedzialności za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów. Tego zagadnienia nie dotyczy zaskarżona decyzja.
Reasumując Sąd stwierdził, że organy dokonały prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do omówionych powyżej przepisów prawa materialnego, co skutkowało prawidłowym stwierdzeniem przez organy opisanego naruszenia prawa polegającego na niewyposażeniu kierowcy w wypis licencji, za które została na skarżącą nałożona kara pieniężna w prawidłowej wysokości 500 zł.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.