VI SA/Wa 81/19

VI SA/Wa 81/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-06-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-01-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Grażyna Śliwińska /sprawozdawca/
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 1506/19 - Wyrok NSA z 2023-03-16
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1983
art. 4 pkt 7;
Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe - tekst jedn.
Dz.U. 2017 poz 2200
art. 18 ust. 1 pkt 1 lit g; art. 23 ust. 1 pkt 2; art. 24 ust. 4; art. 21 ust. 1-3; art. 22 ust. 1; art. 22a ust. 1 pkt 1 i 2;
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 61 par 1 i 3;
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant ref. staż. Patrycja Młynarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów w krajowym transporcie drogowym oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi S. z siedzibą w L. ("Skarżący", "Stowarzyszenie") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. ("SKO") z dnia [...] października 2018 roku nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2018 roku, udzielająca F. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "Wnioskodawca", "Spółka") zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej W.-R.-K.-M. przez W.-R.-K.-M., z ważnością do [...] grudnia 2018 roku.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia SKO wskazało art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1.w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej " k.p.a." (jt. Dz. U. z 2017r. poz. 1257) i art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018r. poz. 570), zaś Marszałek Województwa [...] art. 18 ust. 1 pkt 1 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. z 2017 r. poz, 2200 z póżn. zm.)- dalej "utd".
Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia faktyczne:
W dnu [...] maja 2018r. Wnioskodawca wystąpił do Marszałka Województwa [...] w W. o udzielenie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, na linii W.-R.-K.-M., na okres 1 roku.
Pismem z [...] maja 2018r. Marszałek Województwa [...] wezwał Spółkę do uzupełnienia braków formalnych wniosku.
W odpowiedzi na powyższe, pismem z [...] czerwca 2018r. Wnioskodawca uzupełnił wniosek, przedkładając rozkład jazdy oraz schemat połączeń komunikacyjnych.
Pismem z [...] czerwca 2018r. Marszałek Województwa [...], działając w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 1g utd wystąpił do Marszałka Województwa [...] oraz Marszałka Województwa [...] o uzgodnienie wydania zezwolenia w trybie art. 106 k.p.a.
Postanowieniem z [...] czerwca 2018r. Marszałek Województwa [...] uzgodnił wydanie zezwolenia dla F. sp. z o.o. z/s w W. na wykonywanie regularnych przewozów osób na linii komunikacyjnej W.-K.-M..
Postanowieniem z [...] czerwca 2018r. Marszałek Województwa [...] uzgodnił wydanie zezwolenia dla F. sp. z o.o. z/s w W. na wykonywanie regularnych przewozów osób na linii komunikacyjnej W.-M..
Stowarzyszenie, wnioskiem z [...] czerwca 2018r., na zasadzie art. 31 § 1 ust. 2 k.p.a., powołując się na interes społeczny, wystąpiło do Marszałka Województwa [...] o dopuszczenie do udziału w postępowaniu celem podjęcia czynności aby wykazać lub wykluczyć zagrożenie dla już istniejących linii regularnych oraz wpływu na rentowność porównywalnych usług kolejowych.
Postanowieniem z [...] czerwca 2018r. Marszałek Województwa [...] dopuścił Stowarzyszenie do udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania Wnioskodawcy zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linię komunikacyjną relacji W.-R.-K.-M..
Zawiadomieniem z [...] lipca 2018r. Marszałek Województwa [...] wyznaczył stronom termin do wypowiedzenia się w sprawie.
W odpowiedzi, pismem z [...] lipca 2018r. Stowarzyszenie zarzuciło, że organ nie badał przesłanki odmowy udzielenia zezwolenia wynikającej z art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. A utd tj. "zagrożenie dla istniejących linii regularnych". Zarzuciło, że Wnioskodawca wskazał na dysponowanie 154 autobusami przeznaczonymi na potrzeby realizacji przewozów regularnych, a nie jest wystarczającym załączenie "oświadczeń buspartnerów", które winny zostać zweryfikowane przez organ. Także organy współdziałające – uzgadniające, również winne swym zakresem działania obejmować badanie zagrożenia o jakim mowa w art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a utd. Podniosło dodatkowo okoliczność wniesionego zażalenia na postanowienie Marszałka Województwa [...] uzgadniające przebieg linii komunikacyjnej Wnioskodawcy.
Zezwoleniem z [...] sierpnia 2018r. Marszałek Województwa [...] udzielił Wnioskodawcy zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej : W.-R.-K.-M. przez W.-R.-K.-M., z ważnością do dnia [...] grudnia 2018r.
Stowarzyszenie od ww. zezwolenia wniosło odwołanie, domagając się uchylenia zezwolenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. Zarzuciło naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania tj. : 1) art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a utd poprzez wydanie decyzji w przedmiocie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na wskazanej wyżej linii, bez przeprowadzenia w tym zakresie niezbędnego postępowania dowodowego tj. bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a w szczególności :
a) bez dokonania rzetelnego sprawdzenia czy projektowana linia stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, przede wszystkim w zakresie możliwości wystąpienia zagrożenia finansowego (pod względem rentowności) ;
b) ograniczenia tego sprawdzenia wyłącznie do ustalenia czy na planowanej linii pomiędzy planowanymi przystankami istnieją linie regularne, dla których powstanie nowego połączenia stanowić może zagrożenie, o jakim mowa w tym przepisie;
2) art. 22 ust. 1 pkt 6 utd poprzez brak zweryfikowania jednego z obligatoryjnych załączników wniosku o udzielenie zezwolenia tj.:
a) wydania zezwolenia pomimo, iż wnioskodawca do licencji wspólnotowej i zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego posiada zgłoszony tylko jeden pojazd, a nie 154 pojazdy, o których mowa we wniosku o wydanie zezwolenia ;
b) sprawdzenia, czy podmioty ("buspartnerzy"), które oświadczyły, iż udostępnią Wnioskodawcy określone pojazdy, faktycznie nimi dysponują, a pomiędzy wnioskodawcą i tymi podmiotami została zawarta umowa "Partnerstwa autokarowego" ;
3) art. 6 i art. 8 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w przedmiocie udzielenia zezwolenia pomimo tego, że Uczestnik postępowania - Stowarzyszenie pismem z [...] lipca 2018r. informował organ I instancji o złożonym zażaleniu oraz wniosek o wznowienie postępowania w jednym z postępowań uzgodnieniowych, a w takiej sytuacji organ był zobowiązany ustalić, czy w postępowaniach uzgadniających wykonano obowiązek zawiadomienia stron w trybie art. 106 § 2, czy strony brały w nich udział i czy składały zażalenia lub nadzwyczajne środki zaskarżenia na wydane postanowienia oraz jak zakończyły się te postępowania.
Po rozpoznaniu odwołania SKO, zaskarżoną obecnie decyzją z [...] października 2018r. utrzymało w całości w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Powołało się na zaistnienie przesłanek, o jakich mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g) utd, złożenie do wniosku wymaganych dokumentów, które zostały złożone oraz stwierdziło brak przyczyn odmowy wydania zezwolenia na mocy art. 22a ust.1 u.t.d. Stwierdziło, analizując wniosek, że spełnia on wymienione wyżej wymogi prawne, a wnioskodawca jest w stanie świadczyć usługi będące przedmiotem wniosku, korzystając z pojazdów pozostających w jego bezpośredniej dyspozycji. Załączony rozkład jazdy uwzględnia przystanki, godziny odjazdów, długość linii komunikacyjnej, odległości między przystankami, kursy, liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy. Oceniło, że w aktach znajduje się schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami. Załączone są stosowne umowy na korzystanie z obiektów dworcowych i przystanków, zobowiązanie do zamieszczania informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych na przystankach, a także cennik oraz wykazy pojazdów, z określeniem ich liczby oraz liczby miejsc, którymi wnioskodawca zamierza wykonywać przewozy. Także, ze wnioskowana linia komunikacyjna W.-R.-K.-M., została pozytywnie uzgodniona z marszałkami województw przez, które ta linia ma przebiegać, o czym świadczą postanowienia Marszałka Województwa [...] z [...] czerwca 2018r. nr [...] oraz Marszałka Województwa [...] z [...] czerwca 2018r. nr [...].
Zdaniem SKO, art. 22a ust. 1 utd oraz treść pisma Marszałka Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2018r. nie stanowią, by projektowana linia W.-R.-K.-M. stanowiła zagrożenie dla istniejących linii, w tym pod względem rentowności, na które powołuje się Stowarzyszenie. Na projektowanej linii wykonywane są obecnie przewozy tylko przez jednego przewoźnika – O. Sp. z o.o., który realizuje przewozy regularne na linii O.-Z.. Co prawda, posiada w rozkładzie jazdy przystanki wspólne dla Wnioskodawcy, to jednak odstępy czasowe pomiędzy godzinami odjazdu z dworców autobusowych obydwu przewoźników wynoszą od około 2 do 3 godzin. SKO podkreśliło, że także odległości pomiędzy przystankami na proponowanej linii są także znaczne i wynoszą od 35 do 193 km, a odprawa pasażerów odbywać się ma na dworcach autobusowych.
Odnosząc się do złożonego z odwołaniem przez Stowarzyszenie wydruku rozkładu jazdy z portalu internetowego e-podróżnik, obrazujące rozkład kursów W.-R. SKO stwierdziło, że proponowana linia Wnioskodawcy nie jest tożsama z kursem z W. do R. - odjazd z Dworca [...] o godzinie 9:00 realizowanego przez innego przewoźnika. Oceniło, że rozkład jazdy Wnioskodawcy nie stwarza dla niego zagrożenia, w tym co do rentowności, bo co prawda miejsce i godzina odjazdu pokrywają się, to jednak - co istotne w sprawie - ma on całkowicie inny przystanek docelowy. Przystanek końcowy przewoźnika wynikający z wydruku załączonego przez Stowarzyszenie, mieści się w R. przy ul. W. – na przystanku przy samym wjeździe do miasta R., czyli de facto do miasta R. ww. przewoźnik nie wjeżdża. Natomiast Rondo W. wyznacza kierunek jazdy do L., do centrum R., oraz do K.. Natomiast Wnioskodawca, jako przystanek w R. ma wykazany Dworzec Autobusowy. Są to dwa różne przystanki, w dwóch różnych częściach miasta R..
Odnosząc się do podniesionej przez Stowarzyszenie kwestii liczby pojazdów SKO wskazało, że w aktach znajdują się stosowne wykazy pojazdów, z określeniem ich liczby oraz liczby miejsc, którymi wnioskodawca zamierza wykonywać przewozy. Ustawodawca natomiast nie wymaga, by były to wyłącznie pojazdy będące własnością samego przewoźnika - chodzi o pojazdy będące w jego bezpośredniej dyspozycji. Oznacza to także pojazdy, którymi dysponuje na podstawie innego tytułu niż prawo własności.
Odnosząc się do wniesionego przez Stowarzyszenie zażalenia wskazało na własne ustalenia, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] października 2018r. znak [...] stwierdziło jego niedopuszczalność i załączyło kopię do akt sprawy.
Skarżący, zaskarżając do tut. Sądu w całości zaskarżoną decyzję i utrzymującą ją w mocy decyzję organu I instancji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie:
1) art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 roku — kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2096 ze zm., dalej jako "k.p.a.") w związku z art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. z 2017 roku, poz. 2200 ze zm., dalej cyt. jako: ustawa) poprzez wydanie decyzji w przedmiocie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na wskazanej wyżej linii. bez przeprowadzenia w tym zakresie niezbędnego postępowania dowodowego tj. bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. a w szczególności:
a. bez dokonania rzetelnego sprawdzenia czy projektowana linia stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, przede wszystkim w zakresie możliwości wystąpienia zagrożenia finansowego (pod względem rentowności);
b. ograniczenia tego sprawdzenia wyłącznie do ustalenia, czy na przedmiotowej linii są wykonywane przewozy regularne, bez dokonania ustaleń czy na planowanej linii. pomiędzy planowanymi przystankami (na liniach stycznych), istnieją linie regularne, dla których powstanie nowego połączenia stanowić może zagrożenie, o jakim mowa w tym przepisie;
2) art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy poprzez wydanie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na wskazanej wyżej linii, pomimo braku spełnienia ustawowych przesłanek, tj. braku potwierdzenia uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, dokonanego z ich właścicielami lub zarządzającymi, z uwagi na brak w aktach sprawy aktualnej zgody na korzystanie przez wnioskodawcę z przystanków w W. oraz K.;
3) art. 22 ust. 1 pkt 6 ustawy poprzez brak zweryfikowania jednego z obligatoryjnych załączników wniosku o udzielenie zezwolenia, tj.: a. wydania zezwolenia pomimo, iż wnioskodawca do licencji wspólnotowej i zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego posiada zgłoszony tylko jeden pojazd, a nie 154 pojazdy, o których mowa we wniosku o wydanie zezwolenia;
b. sprawdzenia czy podmioty ("buspartnerzy"), które oświadczyły, iż udostępnią F. Sp. z o.o. określone pojazdy, faktycznie nimi dysponują, a pomiędzy wnioskodawcą i tymi podmiotami została zawarta umowa "Partnerstwa autokarowego";
4) art. 6 i art. 8 5 1 k.p.a. poprzez wydanie przez organ I instancji decyzji w przedmiocie udzielenia zezwolenia pomimo tego, że Skarżący informował organ o prowadzonym postępowaniu zażaleniowym, a na ostateczne postanowienie SKO w K. z dnia [...] października 2018 roku została przez Skarżącego złożona skarga do WSA w Kielcach m.in. z uwagi na brak skutecznego doręczenia postanowienia uzgodnieniowego wydanego przez Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2018 roku do wnioskodawcy.
Domagał się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2018 roku i uchylenia w całości poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2018 roku udzielającej F. sp. z o.o. zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej W.-R.-K.-M. przez W.-R.
K.-M., z ważnością do [...] grudnia 2018 r. i zasądzenia na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania. w tym kosztów zastępstwa procesowego. według norm przewidzianych.
W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął i szczegółowo uzasadnił podniesione zarzuty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień, bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium legalności, nie zaś słuszności, czego wydaje się oczekiwać Skarżący. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie, dlatego też skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
W działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. W sposób dostateczny wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.
W rozpatrywanej sprawie podstawowy problem prawny sprowadza się do oceny prawidłowości wydanego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w świetle wymogów określonych w jej art. 22. Konstrukcja przepisów ustawy o transporcie drogowym wskazuje bowiem, że zasadą jest wydawanie zezwoleń na wykonywanie przewozów regularnych przy zachowaniu wymogów określonych w jej art. 22.
Na wstępie wskazać należy, że przewóz regularny zgodnie z art. 4 pkt 7) należy rozumieć publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w utd i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r.
Prawo przewozowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1983). Art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g) ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (jt. Dz. U. z 2017r., poz. 2200 z późn. zm., -- "utd" wymaga do wykonywania przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych zezwolenia w krajowym transporcie drogowym wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów, odpowiednio przez marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa.
Wnioskodawca wyczerpał zatem procedurę wymaganą do uzyskania zezwolenia, o którym mowa wyżej, przy czym okresy wydania ich na wniosek przedsiębiorcy przewidziane są w pkt 1 i 2 cyt. normy. Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zezwolenie przedłuża się, na wniosek przedsiębiorcy, na okres nieprzekraczający 5 lat, o ile nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 i art. 24 ust. 4 (art. 21 ust. 1 i ust. 3 u.t.d.). Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym dołącza się :
1. kopię zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji (art. 21 ust. 2 u.t..d.) przystanki, godziny odjazdów środków transportowych, długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami, kursy oraz proponowany rozkład jazdy uwzględniający liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy;
3. schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami;
4. potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, dokonanego z ich właścicielami lub zarządzającymi;
5. zobowiązanie do zamieszczania informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych na przystankach;
6. cennik;
7. wykaz pojazdów, z określeniem ich liczby oraz liczby miejsc, którymi wnioskodawca zamierza wykonywać przewozy (art. 22 ust. 1 u.t.d.).
Jak trafnie wskazało SKO w W., obligatoryjna odmowa wydania zezwolenia, zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy - w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2018 r. - następowała tylko w przypadku wymienionym w art. 22a ust. 1 pkt 1 u.t.d., gdy wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzystając z pojazdów pozostających w jego bezpośredniej dyspozycji. Natomiast fakultatywna odmowa (organ może odmówić) wówczas, gdy - stosownie do art. 22a ust.1 pkt 2 u.t.d. zostanie wykazane, że:
- projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników (ppkt a),
- wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych (ppkt b),
- wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem (ppkt d).
Prawidłowa jest zatem ocena organu, wbrew zarzutom Skarżącego, że Wnioskodawca spełnia wymogi prawne i jest w stanie świadczyć usługi będące przedmiotem wniosku, korzystając z pojazdów pozostających w jego bezpośredniej dyspozycji. Wykazał bowiem, że 154 pojazdy są w jego dyspozycji i ocena SKO w tym zakresie nie narusza prawa. Należy bowiem podkreślić, że Skarżący nie wykazał, ani nie czynił nawet żadnych uprawdopodobnionych zarzutów, by wnioskodawca nie był w stanie świadczyć usług. Prawidłowo SKO oceniło, że pozostawanie w bezpośredniej dyspozycji pojazdu nie musi być równoznaczne z posiadaniem tytułu własności, skoro na mocy stosownych oświadczeń buspartnerów przedsiębiorca wykazał, że przedstawiają swoje pojazdy do jego bezpośredniej dyspozycji. Skarżace Stowarzyszenie nie podnosiło żadnych okoliczności i nie uprawdopodobniło, by buspartnerzy nie dysponowali pojazdami, które deklarowali do dyspozycji Wnioskodawcy.
Podobnie przedsiębiorca transportowy zgłasza do licencji użyczone, czy najmowane pojazdy, przy wykonywaniu innego rodzaju przewozów. Oznacza to, że Skarżący, jako Stowarzyszenie działające w interesie społecznym nie wskazało żadnych innych, konkretnych okoliczności, z których wynikałoby, że np. buspartnerzy nie dysponują w istocie pojazdami, które przedstawili do dyspozycji Wnioskodawcy.
Podobnie nie zostały uwiarygodnione podstawy fakultatywnej odmowy w interesie społecznym. Tak jak powyżej i te zarzuty nie zostały wykazane ani uprawdopodobnione. Brak dowodów, symulacji, opinii, bądź wniosków dowodowych na okoliczność konkretnych zarzutów uniemożliwiało danie wiary twierdzeniom Skarżącego.
W ocenie Sądu, także spełnienie przez Wnioskodawcę pozostałych, fakultatywnych przesłanek zostało wykazane załączonym rozkładem jazdy, uwzględniającym przystanki, godziny odjazdów, długość linii komunikacyjnej, odległości między przystankami, kursy, liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy. Wnioskodawca złożył schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami, stosowne umowy na korzystanie z obiektów dworcowych i przystanków, zobowiązanie do zamieszczania informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych na przystankach, a także cennik i wykazy pojazdów, z określeniem ich liczby oraz liczby miejsc, którymi zamierzał wykonywać przewozy.
Tymczasem także Skarżący, działając na prawach strony i zaprzeczając uprawnieniom Wnioskodawcy do uzyskania zezwolenia na wnioskowaną linię, nie wykazał w postępowaniu administracyjnym, nawet ich nie uprawdopodobnił, by Wnioskodawca nie spełniał fakultatywnych warunków uzyskania zezwolenia. Co więcej, podniesione w odwołaniu zarzuty są tożsamymi z tymi zawartymi w skardze, a do nich SKO wyczerpująco się odniosło. Także do spełnienia przez Wnioskodawcę przesłanek, w zakresie których odmowa ma charakter fakultatywny, uznaniowy – wymienionych w art. 22a ust. 1 pkt 2 a,b,d.
Zdaniem Sadu, nie wystarczy sama obecność czynnika społecznego w postępowaniu, którym jest Stowarzyszenie, by zakwestionować uprawnienia Wnioskodawcy do ubiegania się o zezwolenie. Odmowa bowiem, czy obligatoryjna, czy uznaniowa niewątpliwie oznacza, że nie wystarczają gołosłowne zarzuty co do zagrożenia dla istniejących linii regularnych i ujemny ich wpływ na rentowność działalności pozostałych przewoźników. Sprzeciwianie się działalności innego przedsiębiorcy nie może wynikać jedynie z obawy przed konkurencją, skoro konkurencja wymusza pozytywne skutki dla pasażerów, w postaci podniesienia poziomu usług. Skoro przyczyny odmowy są wyliczone enumeratywnie w ustawie, to Stowarzyszenie winno zgromadzić i złożyć dowody, przykłady - co najmniej uprawdopodobniające postawione zarzuty, czy wnioski dowodowe na ich potwierdzenie.
Tymczasem podniesione przez Skarżącego zarzuty procesowe nie maja wpływu na rozstrzygnięcie. Jak ustaliło SKO, na projektowanej linii wykonywane są obecnie przewozy tylko przez jednego przewoźnika – O. Sp. z o.o., który realizuje przewozy regularne na linii O.-Z.. Organ poczynił ustalenia, co do posiadania w rozkładzie jazdy wspólnych przystanków dla Wnioskodawcy, ale dokonał analizy odstępów czasowych pomiędzy godzinami odjazdu z dworców autobusowych obydwu przewoźników, które nie kolidują ze sobą, skoro wynoszą od około 2 do 3 godzin.
Co więcej, odnosząc się do linii odcinkowo stycznych, organ ten zwrócił uwagę na znaczne odległości pomiędzy przystankami na proponowanej linii wynoszące do 35 do 193 km. SKO odniosło się także do rozkładu internetowego e-podróznikwskazanego przez Stowarzyszenie, znajdując jednak różnice w projektowanym rozkładzie Wnioskodawcy z przewoźnikiem, który wprawdzie realizuje wyjazd z Dworca [...] o tej samej godzinie, ale nie wjeżdża do miasta R., co oznacza istotną różnicę dla pasażerów chcących dojechać autobusem do dworca autobusowego w R..
Należy zatem uznać, że skarga ma charakter polemiczny. Uznaniowe podstawy odmowy muszą uwzględniać interesy obu stron. Wyważając dobro obu stron, w ramach podnoszonych przesłanek uznaniowych SKO nie miało żadnych podstaw faktycznych i prawnych, by skutecznie zakwestionować uprawnienie przyznane Wnioskodawcy przez organ I instancji. i, które wyjaśniło i uzasadniło dostatecznie swoje rozstrzygnięcie, skutecznie odpierając zarzut dowolności.
Zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że brak było przyczyn odmowy wydania zezwolenia wynikających z art. 22a ust.1 u.t.d, czego domagało się Stowarzyszenie. Dokonana przez SKO ocena dowodów i subsumpcja norm prawa materialnego na ustalony stan faktyczny nie budzą zastrzeżeń, skoro przeprowadzone postepowanie nie wykazało, by projektowana linia regularna stanowić miała zagrożenie dla już istniejących linii regularnych. Zarówno co do tego, by wydanie zezwolenia ujemnie mogło wpłynąć na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych, jak i nie organ wykazał, by Wnioskodawca nie przestrzegał warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub wykonywał przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem.
Skoro obligatoryjna odmowa wydania zezwolenia, zgodnie z art. 22a ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2018r. następowała tylko w przypadku wymienionym w art. 22a ust. 1 pkt 1 u.t.d., to odmowa wydania zezwolenia ograniczona była wyłącznie do sytuacji wymienionej w tej normie. Co więcej, wymienione w tej regulacji przesłanki należało interpretować ściśle, a przewidziana art. 22a ust. 1 pkt lit. a) u.t.d. reglamentacja działalności gospodarczej w zakresie wykonywania transportu drogowego służyć ma przeciwdziałaniu niekontrolowanej, niszczącej konkurencji, nie zaś nadmiernemu jej ograniczaniu. Nie do przyjęcia jest natomiast teza, że jakakolwiek konkurencja jest równoznaczna z takim zagrożeniem (wyrok NSA z 17.03.2008r. sygn. akt II GSK 69/08, wyrok WSA w Gorzowie Wlk. II SA/Go 289/13, CBOSA).
Ma rację organ, że analiza akt wskazuje, przy uwzględnieniu, że linia regularna obsługiwana była tylko przez jednego przewoźnika, że żadna ze wskazanych w art. 22 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.t.d. przesłanek w istocie nie zachodziła w niniejszej sprawie.
Także nie ma znaczenia dla skarżonego rozstrzygnięcia, podnoszona w skardze okoliczność złożenia skargi do WSA w Kielcach na postanowienie SKO w K. z [...] października 2018r. z racji brzmienia art. 61 § 1 i 3 p.p.s.a., skoro wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Z tych wszystkich powodów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.