Pełny tekst orzeczenia VI SA/WA 808/07

VI SA/Wa 808/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-07-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-05-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Wdowiak
Maria Jagielska
Zdzisław Romanowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Iwona Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2007 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] maja 2006 r. na przystanku autobusowym linii [...] przy P. w S. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w S. (dalej WITD) przeprowadził kontrolę drogową autobusu marki [...] nr rej. [...] należącego do M. S. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "A.". W momencie kontroli przedmiotowym pojazdem kierował B. P. – pracownik firmy "A.", który wykonywał przejazd z pasażerami w ramach międzynarodowego transportu osób na trasie S. – B.– S. W oparciu o ustalenia protokołu kontroli, a także o ustalenia poczynione w toku przeprowadzonego w sprawie postępowania, w dniu [...] listopada 2006 r. WITD wydał decyzję, którą na podstawie przepisów art. 93 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm. (dalej t.d.), a także lp. 1.7., lp. 1.8. ust. 1 i 3 załącznika do tej ustawy, nałożył na M. S. karę pieniężną w łącznej wysokości 1.500 zł. Powyższa kwota stanowi sumę kar pieniężnych za naruszenia stwierdzone podczas w/w kontroli, polegające na:
1) wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty – kara 500 zł,
2) wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą – kara 500 zł,
3) wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne – kara 500 zł.
Naruszenie określone w punkcie 1 związane jest z nieokazaniem przez kierowcę wymaganego przepisami wypisu z licencji oraz wymaganej ilości wykresówek (stosownie do przepisu art. 87 ust. 1 t.d., podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, kartę opłaty drogowej, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku); naruszenie określone w punkcie 2 związane jest z nieposiadaniem przez kierowcę w dniu kontroli zaświadczenia potwierdzającego jego zatrudnienie i spełnianie wymogów określonych ustawą (zgodnie z obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. Nr 235, poz. 1701, kierowcy, o których mowa w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1, do czasu uzyskania wpisu do prawa jazdy potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego, obowiązani są mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wydane przez przewoźnika drogowego zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie i spełnianie wymagań określonych w niniejszej ustawie oraz w ustawie, o której mowa w art. 1. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do przewoźnika drogowego wykonującego osobiście przewozy oraz do niezatrudnionego przez przewoźnika drogowego kierowcy wykonującego przewozy na jego rzecz); naruszenie określone w punkcie 3 związane jest z nieposiadaniem przez kierowcę ważnych badań lekarskich i psychologicznych stwierdzających brak przeciwwskazań do pracy na tym stanowisku (badania te zostały przeprowadzone [...] czerwca 2007 r., tymczasem przepis art. 39 l ust. 1 pkt 1 lit. b) t.d. nakłada na przedsiębiorcę lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy osób, obowiązek w zakresie kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne, o których mowa w art. 39 j i art. 39 k ustawy).
W odwołaniu M. S. zarzuciła w/w decyzji trzykrotne nałożenie kary za ten sam czyn stanowiący naruszenie przepisów opisane w lp.1.7. załącznika do t.d. (stosownie do tego przepisu karą w wysokości 500 zł obwarowano wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty). Nie zakwestionowała zasadności nałożenia kary za naruszenie polegające na niewyposażeniu kierowcy w wypis z licencji oraz brak zapisów urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku /naruszenie ad. 1)/. Odnośnie naruszeń warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy przez niewystawienie zaświadczenia potwierdzającego jego zatrudnienie, a także w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne /naruszenia ad. 2) i ad. 3)/, podniosła, iż – zgodnie z tym co ustalił WITD – określone ustawą badania kierowcy zostały przeprowadzone dopiero w dniu [...] czerwca 2006 r. Wobec powyższego strona nie mogła wystawić kierowcy stosownego zaświadczenia przed tą datą, a gdyby to uczyniła, jej zachowanie wypełniałoby znamiona przestępstwa przewidzianego w art. 271 § 1 kk (tj. poświadczenia nieprawdy). W tej sytuacji nie można stawiać kontrolowanemu zarzutu z zaniechania działania, które stanowi czyn zabroniony. Według odwołującej, organ po wymierzeniu kary za naruszenie opisane w lp. 1.7. załącznika do t.d., który to przepis stanowi samodzielną podstawę wymierzenia kary, bezzasadnie nałożył na nią dwie kolejne kary za ten sam czyn.
Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) nie podzielił argumentacji odwołania i mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 39 a ust. 1 i 3, art. 39 j, art. 39 k, art. 39 l oraz art. 92 t.d., a także lp. 1.7., lp. 1.8. ust. 1 i 3 załącznika do t.d., jak również art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. Wspólnot Europejskich nr L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.) w zw. z art. 29 rozporządzenia Rady (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z dnia 11 kwietnia 2006 r.) oraz art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 235, poz. 1701), decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. utrzymał w mocy w/w decyzję WITD z dnia [...] listopada 2006 r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy, nawiązując do pierwszego z w/w naruszeń (polegającego na niewyposażeniu kierowcy w odpowiednie dokumenty) /ad.1)/, stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo nałożył za nie na stronę karę pieniężną, ponieważ podczas kontroli drogowej kierowca nie okazał wymaganego wypisu z licencji oraz wymaganej ilości wykresówek lub innego dokumentu potwierdzającego, że w danych dniach kierowca nie prowadził pojazdu (kierowca posiadał jedynie kolorową kserokopię licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem lub autobusem). Powyższą okoliczność potwierdziła zarówno strona, jak i kierowca, który zeznał, że wykresówki zostawił w miejscu zamieszkania, a o zmianie przepisów i obowiązku okazania wykresówek nie wiedział. Nadto pełnomocnik strony podniósł, iż nie kwestionuje prawidłowości nałożenia kary pieniężnej za omawiane naruszenie.
GITD wskazał, że zgodnie z treścią przepisu art. 87 ust. 1 t.d., podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, kartę opłaty drogowej, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Wyjaśnił również, iż w dniu 1 maja 2006 r., na mocy art. 29 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11 kwietnia 2006 r.), wszedł w życie art. 26 ust. 3 i 4 w/w aktu, który nadał nowe brzmienie m.in. art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Przepis ten stanowi, że kierowca - który prowadzi pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I - musi być w stanie okazać, na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych wykresówki z bieżącego tygodnia oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu poprzednich 15 dni.
GITD podtrzymał również argumentację organu pierwszej instancji w zakresie pozostałych dwóch stwierdzonych naruszeń /ad. 2 ) i ad. 3)/, przytaczając treść przepisów art. 39 a ust. 1 i 3 , 39 j, 39 k i 39 l t.d., a także art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 235, poz. 1701). Zgodnie z ostatnim z w/w przepisów, kierowcy, o których mowa w art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1, do czasu uzyskania wpisu do prawa jazdy potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego, obowiązani są mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu wydane przez przewoźnika drogowego zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie i spełnianie wymagań określonych w niniejszej ustawie oraz w ustawie, o której mowa w art. 1. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do przewoźnika drogowego wykonującego osobiście przewozy oraz do niezatrudnionego przez przewoźnika drogowego kierowcy wykonującego przewozy na jego rzecz.
Organ odwoławczy wskazał na poczynione przez WITD ustalenia, iż strona wystawiła kierowcy zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie oraz spełnianie wszystkich wymagań określonych ustawą w dniu 5 czerwca 2006 r., a badania lekarskie i psychologiczne kierowcy zostały przeprowadzone 1 czerwca 2006 r. (obie w/w daty przypadają po dniu kontroli). Powyższe okoliczności zostały potwierdzone przez stronę w odwołaniu. Nadto kierowca pojazdu zeznał podczas kontroli, że nie otrzymał od pracodawcy w/w zaświadczenia. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu twierdzenia strony, iż brak zaświadczenia poświadczającego zatrudnienie kierowcy oraz spełnianie wszystkich wymagań określonych ustawą, a także nieposiadanie przez kierowcę ważnych badań lekarskich i psychologicznych /tj. naruszenia ad. 2) i ad. 3)/, powinien być uznany za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty /tj. naruszenie ad. 1)/, GITD wyjaśnił, że naruszenie powyższego obowiązku (tj. wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty) można stwierdzić w przypadku, gdy wymagane dokumenty zostały sporządzone lub otrzymane przed dniem kontroli, a naruszenie polegało wyłącznie na nieokazaniu ich podczas kontroli. Natomiast w sytuacji, gdy na dzień kontroli strona nie wypełniła obowiązku skierowania kierowcy na badania lekarskie i psychologiczne, jak również obowiązku wystawienia kierowcy w/w zaświadczenia, to stwierdzane są naruszenia wymienione w lp. 1.8. ust. 1 i 3 załącznika do t.d. Podnoszone przez stronę przeprowadzenie wszystkich wymaganych badań i wystawienie zaświadczenia o zatrudnieniu po dacie kontroli nie stanowi podstawy do zwolnienia skarżącej z obowiązku skierowania kierowcy w wymaganym terminie na badania oraz wystawienia przed dniem kontroli wymaganego zaświadczenia o zatrudnieniu i spełnieniu wszystkich wymagań określonych w ustawie.
Jako podstawę prawną nałożenia kar pieniężnych za stwierdzone naruszenia organ drugiej instancji wskazał art. 92 ust. 1 t.d. - Kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Konsekwencją tego przepisu jest treść lp. 1.7, 1.8. ust. 1 i 3 załącznika do t.d. sankcjonujących opisane w nich naruszenia karami pieniężnymi w wysokości po 500 zł.
Na powyższą decyzję M. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części obejmującej nałożenie kar pieniężnych za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą – kara 500 zł /naruszenie ad. 2)/ oraz za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne – kara 500 zł /naruszenie ad. 3)/. Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 92 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 4 t.d. poprzez trzykrotne nałożenie kary pieniężnej w łącznej wysokości 1.500 zł za ten sam czyn opisany pod lp. 1.7. załącznika do t.d. (podczas gdy kara pieniężna za przedmiotowe naruszenie powinna wynosić 500 zł) oraz nałożenie kary pieniężnej za nieposiadanie przez kierowcę dokumentów, których skarżąca nie posiadała i posiadać nie mogła.
W uzasadnieniu skargi skarżąca powtórzyła zawartą w odwołaniu argumentację. Podkreśliła, że nie wnosi zastrzeżeń odnośnie nałożenia na nią kary za pierwsze z przypisanych jej przewinień, tj. niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji oraz w zapisy urządzenia rejestrującego. Według skarżącej, kolejne dwa naruszenia również dotyczą nieposiadania przez kierowcę wymaganych dokumentów. Zatem wszystkie w/w uchybienia, stwierdzone przez organy kontroli, mieszczą się w ramach naruszenia opisanego pod lp. 1.7. załącznika do t.d., które to stanowi samodzielną podstawę do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 zł w wypadku niewyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Tymczasem organ stwierdzając podczas kontroli, iż kierowca nie posiada odpowiednich dokumentów trzykrotnie zastosował względem skarżącej sankcję przewidzianą za to naruszenie.
Zdaniem skarżącej, nie mogła ona wyposażyć kierowcy w zaświadczenie potwierdzające jego zatrudnienie oraz spełnianie wszystkich wymagań określonych w ustawie, w szczególności wymagania dotyczącego posiadania ważnych badań lekarskich lub psychologicznych, albowiem badania takie zostały przeprowadzone dopiero w dniu [...] czerwca 2006 r. Zatem wcześniejsze wystawienie przedmiotowego zaświadczenia stanowiłoby przestępstwo poświadczenia nieprawdy, o którym mowa w art. 271 § 1 kk.
Ponadto skarżąca zwróciła uwagę, iż w zaskarżonym rozstrzygnięciu organ drugiej instancji przytoczył wiele przepisów, ale nie odniósł się merytorycznie do zarzutów podniesionych przez nią w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości czy słuszności. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga, analizowana w kontekście podanych wyżej kryteriów kontroli decyzji administracyjnych przez Sąd, podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa, tak materialnego, jak i procesowego. W ocenie Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz zebrały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 kpa). Poczynione przez organy pierwszej i drugiej instancji ustalenia faktyczne wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a dokonana przez te organy ocena prawna stanu faktycznego w świetle zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Ponadto stanowisko wyrażone w decyzjach pierwszo- i drugoinstancyjnej organy uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 kpa.
W niniejszej sprawie stan faktyczny jest między stronami bezsporny. Skarżąca nie kwestionowała poczynionych przez organy obu instancji ustaleń, zgodnie z którymi w dacie kontroli kierowca pojazdu nie posiadał następujących dokumentów:
- wypisu z licencji oraz wymaganej ilości wykresówek,
- zaświadczenia potwierdzającego jego zatrudnienie oraz spełnianie wszystkich wymagań określonych ustawą,
- ważnych badań lekarskich i psychologicznych stwierdzających brak przeciwwskazań do pracy na stanowisku kierowcy.
Sprzeciw skarżącej budzi natomiast ocena (kwalifikacja) prawna powyższych okoliczności faktycznych, dokonana przez organy prowadzące postępowanie. Według skarżącej, organy dopuściły się naruszenia art. 92 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 4 t.d. polegającego na trzykrotnym nałożeniu na nią kary pieniężnej (w łącznej wysokości 1.500 zł) za ten sam czyn opisany pod lp. 1.7. załącznika do t.d. Zarzut ten skarżąca uzasadniła twierdzeniem, że wszystkie trzy przypisane jej przez organy kontroli uchybienia dotyczą nieposiadania przez kierowcę wymaganych dokumentów, a zatem mieszczą się w ramach naruszenia opisanego pod lp. 1.7. załącznika do t.d., stanowiącego podstawę do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 zł. W konsekwencji, skarżąca uznała za zasadne przypisanie jej wyłącznie jednego naruszenia polegającego na niewyposażeniu kierowcy w wypis z licencji oraz braku zapisów urządzenia rejestrującego /naruszenie ad. 1)/, a nie zgodziła się z dwoma pozostałymi naruszeniami, stwierdzonymi w wyniku kontroli /naruszenia ad. 2) i ad. 3)/.
Ustosunkowując się do powyższego zarzutu skargi, podkreślić należy, że wprawdzie wszystkie stwierdzone w wyniku kontroli drogowej naruszenia, (wymienione pod lp. 1.7., lp. 1.8. ust. 1 i lp.1.8. ust. 3 załącznika do t.d.) stanowią naruszenia obowiązków w zakresie dokumentacji kierowcy podczas wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne, jednak każde z tych naruszeń dotyczy innej okoliczności, która ma być udokumentowana, a w konsekwencji innego dokumentu. I tak lp. 1.7. załącznika do t.d. przewiduje karę w kwocie 500 zł za naruszenie obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Pod pojęciem "odpowiednich dokumentów" należy rozumieć dokumenty wymienione w przepisach art. 87 t.d., m.in. wskazany w ust. 1 tego art. wypis z licencji, kartę opłaty drogowej i zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy odpoczynku (tj. tachografu). Z kolei wymogi co do zapisów tachografu unormowane są w przepisach art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879), a także w wyż. cyt. przepisie art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 maja 2006 r.).
W świetle przepisów w/w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, jeżeli kierowca w dniach, za które wymagane są wykresówki, podczas kontroli drogowej nie prowadził pojazdu lub prowadził pojazd niepodlegający wymaganiom transportu drogowego, powinien posiadać przy sobie dokument od pracodawcy potwierdzający ten fakt. Zaświadczenie wystawia pracodawca i wręcza je kierowcy przed rozpoczęciem przewozu drogowego. W przypadku gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje przedmiotowe zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzania kontroli.
Natomiast pod lp. 1.8. ust. 1 oraz lp. 1.8. ust. 3 załącznika do t.d. przewidziano kary (również w wysokości po 500 zł) za naruszenia warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie i psychologiczne (lp. 1.8. ust. 1), jak również wystawiania kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą (lp. 1.8. ust. 3). Naruszenie, o którym mowa w lp. 1.8. ust. 1 załącznika odnosi się do obowiązku wynikającego z wyż. cyt. przepisu art. 39 l ust. 1 pkt 1 lit. b) t.d. w zw. z art. 39 a ust. 1 i 3 tej ustawy (tj. posiadania przez kierowcę ważnych badań lekarskich i psychologicznych stwierdzających brak przeciwwskazań do pracy na tym stanowisku), a naruszenie wyszczególnione w lp. 1.8. ust. 3 dotyczy obowiązku przewidzianego w wyż. cyt. przepisie art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym (tj. posiadania przez kierowcę zaświadczenia potwierdzającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymogów przewidzianych ustawą).
W świetle powyższych unormowań brak jest podstaw do zaakceptowania stanowiska skarżącej, zgodnie z którym trzykrotnie obciążono ją karą pieniężną za ten sam czyn opisany pod lp. 1.7. Akceptacja tego stanowiska prowadziłaby bowiem do uznania, iż naruszenie opisane pod lp. 1.7. pochłania naruszenia wyszczególnione pod lp. 1.8. ust. 1 i lp. 1.8. ust. 3 załącznika do t.d. Tymczasem, jak już wyżej wskazano, przedmiotem każdego z tych naruszeń są obowiązki dotyczące różnych okoliczności i odmiennych dokumentów. Innymi słowy, zakresy przedmiotowe stwierdzonych w sprawie naruszeń nie pokrywają się ani ze sobą nie krzyżują.
Również nie znajduje uzasadnienia argument strony, że nie mogła wyposażyć kierowcy w zaświadczenie potwierdzające jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą, w tym wymagania dotyczącego posiadania ważnych badań lekarskich i psychologicznych, gdyż badania te odbyły się w dniu [...] czerwca 2007 r., a wcześniejsze wystawienie takiego dokumentu stanowiłoby przestępstwo poświadczenia nieprawdy z art. 271 § 1 kk. W szczególności art. 39 a ust. 1 pkt 3 i 4 t.d. stanowi, że przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta nie ma przeciwwskazań zdrowotnych oraz psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zatem brak tych przeciwwskazań, który może wynikać wyłącznie z dokumentów lekarskich i psychologicznych (por. art. 39 j i art. 39 k t.d.) jest warunkiem zatrudnienia kierowcy przez przedsiębiorcę i powierzenia mu następnie obowiązków na tym stanowisku. Wzmiankowane na wstępie przepisy art. 39 l ust. 1 pkt 1 lit. b) t.d. oraz art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym, przewidują odpowiednio obowiązek przedsiębiorcy w zakresie kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne oraz obowiązek wydania zaświadczenia potwierdzającego zatrudnienie i spełnianie wymagań określonych w t.d. Nie budzi wątpliwości w świetle mających w sprawie zastosowanie przepisów, że obowiązki te powinny być spełnione przez skarżącą najpóźniej przed rozpoczęciem zakwestionowanego w tej sprawie przejazdu przez kierowcę, skoro badania lekarskie i psychologiczne mają na celu stwierdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, a zaświadczenie potwierdzające zatrudnienie i spełnianie wymogów określonych ustawami kierowca jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie organu uprawnionego do kontroli.
W tym miejscu podnieść należy, iż każdy podmiot, zajmujący się profesjonalnie przewozem osób lub rzeczy po drogach publicznych, powinien z należytą starannością respektować wszelkie normy prawa transportowego, w tym zarówno wspólnotowego, jak i krajowego. Obowiązkiem przedsiębiorcy transportowego jest takie zorganizowanie pracy przedsiębiorstwa, aby zapewniona była możliwość przestrzegania powszechnie obowiązujących norm prawa transportowego, w tym m.in. regulacji dotyczących dokumentacji kierowcy. Na przedsiębiorcy spoczywa również odpowiedzialność za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty (art. 87 ust. 3 t.d.).
Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż skarżąca nie dopełniła warunków związanych z w/w dokumentacją kierowcy, co stanowiło podstawę do nałożenia na nią pieniężnych kar administracyjnych wymienionych zarówno w lp. 1.8. ust. 1, jak i lp. 1.8. ust. 3 załącznika do t.d.
Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.