VI SA/Wa 711/04

VI SA/Wa 711/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-02-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Małgorzata Grzelak
Stanisław Gronowski /przewodniczący/
Zbigniew Rudnicki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant: Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2005r. sprawy ze skargi I. M. – [...] E. w W. na z dnia [...] marca 2004r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w L. z dnia [...] lutego 2003 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371, z późn. zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...] lutego 2003 r. samochodu marki [...] (typ [...]) o numerze rejestracyjnym [...], na przedsiębiorcę I. M., prowadzącą działalność gospodarczą pn. [...] E., nałożono łączną karę pieniężną w wysokości 3500,00 zł za naruszenie art. 15 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. Nr 123, poz. 1354) tzn. nieokazanie wykresówek z urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy oraz czas jazdy i postoju za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierowca prowadził pojazd przy wykonywaniu przewozu na potrzeby własne (brak wykresówek za 3 dni x 500 zł/dzień = 1500 zł), a także za naruszenie art. 33 ust. 1 powołanej ustawy o transporcie drogowym, tzn. wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. (2000 zł).
Odwołanie od powyższej decyzji złożył ukarany zarzucając, że ustalenia dokonane podczas kontroli dnia [...] lutego 2003 r. były błędne. Mianowicie, nałożenie kary pieniężnej w wysokości 2000,00 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia było niewłaściwe, bo w przedmiotowej sytuacji zaświadczenie takie nie było konieczne, gdyż samochód dokonywał przewozu określonego w art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Samochód dokonywał przewozu [...] saren na trasie W. – A., gdzie znajduje się baza skupu dziczyzny firmy [...] E.. Transport zwierzyny leśnej do skupu jest niezbędnym elementem całej działalności wytwórczej w rolnictwie i leśnictwie prowadzonej przez powyższa firmę. Również kara w wymiarze trzykrotności 500,00 zł za nieokazanie zapisu z przyrządu kontrolnego za bieżący tydzień , tj. 17 i 18 lutego 2003 r., i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierowca prowadził pojazd (14 luty 2003 r.) została nałożona niewłaściwie, gdyż ostatnim dniem pracy samochodu był dzień 4 lutego 2003 r.; samochód był tego dnia eksploatowany na trasie B. – W. na potrzeby własne firmy [...] E.. Kierowca nie mógł więc posiadać zapisu z przyrządu kontrolnego z dni 14, 17 i 18 lutego 2003 r. Specyficzny rodzaj działalności gospodarczej prowadzonej przez [...] E., polegający m.in. na skupie dziczyzny, której dostawy są zwykle nieregularne, powoduje również dużą nieregularność przewozów i związane z tym długie przestoje w pracy kierowców.
Decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2004 r., Nr [...], wydaną na podstawie m.in. art. 33 ust. 1, art. 87 ust. 1 i 2, art. 92 ust. 1 i ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371, z późn. zm.) oraz lp. 1.1. 7 i 1.11.11 ust. 1 lit. b załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, art. 15 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. Nr 123, poz. 1354) oraz § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazdy po drogach krajowych (Dz.U. Nr 150, poz. 1684, późn. zm.), po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, uchylono decyzje organu I instancji w całości oraz nałożono na odwołującego się karę pieniężna w wysokości 2600 zł. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego podniósł, że skontrolowany w dniu [...] lutego 2003 r. pojazd służył odwołującemu się do wykonywania przewozu na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Należący do odwołującego się pojazd marki [...] poruszał się po drodze krajowej nr [...]. Samochodem był wykonywany przewóz na potrzeby własne zwierząt na trasie W. – A., a pojazd prowadził pracownik firmy. Zgodnie z art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych, załadowanego lub bez ładunku, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Stosownie do art. 33 ust. 1 cytowanej ustawy, podczas wykonywania przewozu na potrzeby własne przedsiębiorca powinien posiadać zaświadczenie potwierdzające zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. W myśl art. 87 ust. 2 powołanej ustawy przedsiębiorca wykonujący przewozy na potrzeby własne jest odpowiedzialny za wyposażenie kierowcy w wymagane dokumenty, w tym również wypis z zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne. Bezspornym jest fakt, ze przedsiębiorca w dniu kontroli nie posiadał wymaganego zaświadczenia. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym , kto wykonuje transport drogowy lub powozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15000 zł. Konsekwencja tego rozwiązania jest treść lp. 1.1.7 załącznika do ustawy, który karą 2000 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Strona w odwołaniu powołuje się na art. 33 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że "obowiązek uzyskania zaświadczenia(...) nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych (...) przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, z tym ze w przypadku działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oaz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (...)." Zdaniem organu II instancji w/w wyłączenie nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Na podstawie przekazanego materiału dowodowego organ odwoławczy ustalił, iż kontrolowany podmiot ma status przedsiębiorcy, co wynika z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej Nr [...], wydanego przez Burmistrza Gminy W.. Zgodnie z tym zaświadczeniem przedmiotem działalności przedsiębiorcy jest m.in. działalność wytwórcza, usługowa i handlowa wykonywana na rachunek własny lub w formach współpracy i kooperacji z partnerami krajowymi i zagranicznymi. Ponadto przedmiotowy przewóz spełniał wszystkie przesłanki określone w art. 4 pkt 4 cyt. już ustawy. W tym stanie faktycznym zachodzą podstawy do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania wymaganego zaświadczenia. W tej sytuacji działanie organu I instancji było prawidłowe i zgodne z prawem.
Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw do postępowań administracyjnych w sprawach objętych przepisami ustawy wszczętych a nie zakończonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy tej ustawy. Z tych też powodów uchylono decyzję organu I instancji i nałożono – na podstawie ustalonego stanu faktycznego – karę pieniężną w wysokości 2000 zł zgodnie z przepisami obowiązującymi w momencie orzekania przez organ II instancji.
W sprawie kary za nieokazanie wykresówek organ II instancji stwierdził, że zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. Nr 123, poz. 1354, z późn. zm.) kierowca na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zapisy z przyrządu kontrolnego oraz kart drogowych za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd, a za dzień, w którym pojazdu nie prowadził, zaświadczenie potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu. Stosownie zaś do art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli wypis z licencji, dowód uiszczenia należnej opłaty za przejazd po drogach krajowych, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym , kto wykonuje transport drogowy lub powozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15000 zł. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.11.11 załącznika do ustawy, który sankcjonuje nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli drogowej karą 200 zł za każdą wykresówkę. Z tych względów uznano, że organ I instancji należycie dokonał oceny stanu faktycznego co do stosowania przepisów ustawy o czasie pracy kierowców, jak również ustawy o transporcie drogowym, w związku z czym w tym zakresie zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Ponadto, w związku argumentami poniesionymi przez stronę, a dotyczącymi m.in. nieregularności wykonywanych przewozów i związaną z tym niemożnością posiadania wykresówek z dni 14, 17 i 18 lutego 2002 r., stwierdzono, że kierowca pojazdu samochodowego obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku Podczas kontroli kierowca ma obowiązek udokumentować swój czas pracy w bieżącym tygodniu oraz w ostatnim dniu poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd. Udokumentowanie odbywa się m.in. poprzez okazanie wykresówek. Jest oczywistym, że nie każdy dzień będzie w ten sposób udokumentowany, gdyż pracownikowi mogły zostać powierzone inne obowiązki. Pracodawca może udokumentować czas pracy kierowcy poprzez wystawienie zaświadczenia wskazującego przyczyny braku wykresówek (np. urlop, powierzenie innej pracy). Biorąc pod uwagę ewentualne możliwości jakie daje późniejsze od chwili kontroli dostarczenie zaświadczenia przez pracodawcę o nieprowadzeniu pojazdu, uznano, że tylko dostarczenie zaświadczenia w chwili kontroli daje organowi pewność co do faktu nieprowadzenia pojazdu w okresie wskazanym w zaświadczeniu. Dopuszczenie odmiennej praktyki mogłoby doprowadzić w efekcie do sytuacji, w której każdy brakujący dzień na wykresówce uzupełniony byłby w razie konieczności odpowiednim zaświadczeniem. Zgodnie z art. 74 ustawy o transporcie drogowym z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, a jego kopię doręcza się kontrolowanemu. Protokół podpisują inspektor i kontrolowany, który może wnieść do protokółu zastrzeżenia lub odmówić jego podpisania, co odnotowuje się w tym protokole. W rozpatrywanej sprawie kontrolowany kierowca nie wniósł uwag do protokołu. Dlatego też argumenty strony zawarte w odwołaniu nie mogą w świetle obowiązujących przepisów prawa Stanowic podstawy do uwzględnienia odwołania. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego w ustalonym stanie faktycznym w rozpatrywanej sprawie zachodzą przesłanki do znania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. Nr 123, poz. 1354, z późn. zm.) przy wykonywaniu transportu drogowego, a co za tym idzie – działania organu I instancji w tym zakresie były prawidłowe i zgodne z prawem.
Zgodnie z powołanym już wyżej art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw do postępowań administracyjnych w sprawach objętych przepisami ustawy wszczętych a nie zakończonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy tej ustawy. Z tych też powodów uchylono decyzję organu I instancji i nałożono – na podstawie ustalonego stanu faktycznego – karę pieniężną w wysokości 600 zł zgodnie z przepisami obowiązującymi w momencie orzekania przez organ II instancji.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła strona – I. M., prowadząca działalność gospodarczą pn. [...] E.. W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że istotna dla sprawy treść art. 33 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym została przytoczona brzmieniu ustalonym przez ustawę z dnia 23 lipca 2003 r., nowelizująca ustawę o transporcie drogowym, a także wskazano, że przedmiotowe postępowanie w normalnym trybie dwuinstancyjnym powinno było zakończyć się przed wejściem w życie powołanych wyżej nowych przepisów. Odnosząc się do zarzutu braku wykresówek stwierdzono, że dla kierowcy, ze względu na charakter jego pracy i odległość między miejscem jego zamieszkania (W. k/L., woj. [...]) a siedziba pracodawcy (A. k/Z., woj. [...]) wyjątkowo uciążliwe i praktycznie niemożliwe jest posiadanie na bieżąco aktualnych zaświadczeń.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego zaproponował skierowanie sprawy do postępowania mediacyjnego (na co skarżący nie wyraził zgody) oraz powtórzył w zasadzie w całości argumentację użytą w zaskarżonej decyzji, skupiając w szczególności uwagę na treści art. 33 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym i określonych w tym przepisie warunkach zwolnienia z obowiązku posiadania zaświadczenia, związanych z pojęciem działalności wytwórczej w rolnictwie, a także uzasadniając stosowanie przy orzekaniu prawa obowiązującego a nie uchylonego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia..
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2004 r., którą uchylono decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w L. z dnia [...] lutego 2003 r. w całości oraz nałożono na odwołującego się karę pieniężną w wysokości 2600 zł za nieokazanie wykresówek z urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy oraz czas jazdy i postoju za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierowca prowadził pojazd przy wykonywaniu przewozu na potrzeby własne, a także za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia.
W świetle argumentacji skarżącego podstawowy problem prawny w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do pytania, czy w przedstawionym stanie faktycznym istniały przesłanki do uznania wykonywanego przewozu na potrzeby własne za przewóz , który zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym mógł być wykonywany bez zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Skarżący domaga się, by odpowiedź na to pytanie została udzielona na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2004 r. o transporcie drogowym sprzed jej zmiany dokonanej przez ustawę z dnia 23 lipca 2003 r. (Dz.U. Nr 149, poz. 1462). Jako argument przemawiający za przyjęciem takiego stanu prawnego skarżący traktuje przewlekłość postępowania, które jego zdaniem powinno zakończyć się przed wejściem w życie wspomnianej zmiany ustawy. Nie jest to jednak argument trafny, gdyż na przewlekłość bądź bezczynność organu służą stronie odrębne środki prawne, a przepis art. 8 wspomnianej ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. wyraźnie i jednoznacznie stanowi, że do postępowań objętych jej przepisami wszczętych a nie zakończonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy tej ustawy. Zastosowanie tych przepisów spowodowało zresztą szczególną treść decyzji organu II instancji, który uchylając w całości decyzję pierwszoinstancyjną na podstawie przepisów nowej ustawy zmniejszył równocześnie kary nałożone na stronę. Nie można z jednej strony korzystać ze zmian ustawy, dotyczących zwłaszcza wysokości kar, z drugiej zaś strony – odwoływać się do przepisów uchylonych odnoszących się do zakresu wyjątków od art. 33 ust. 1 ustawy, traktując je jako korzystniejsze. Rzeczywiście, przepisy art. 33 ustawy o transporcie drogowym sprzed zmiany z dnia 23 lipca 2003 r. mogą być uznane za korzystniejsze dla skarżącego, gdyż nie odwołują się do strony podmiotowej. Jak wspomniano, przepis art. 33 ust. 1 wymaga- jako zasada- uzyskania zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, natomiast ust. 2 tegoż artykułu stanowi, że wymogu tego ("Przepisu ust. 1") nie stosuje się do przewozów drogowych na potrzeby własne w zakresie działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego. Po zmianie dokonanej ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. przepis ten stanowi, że obowiązek uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych m.in. przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, z tym że w przypadku działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników.
Analizując jednak już tylko dodatkowo treść powołanego wyżej art. art. 33 ustawy o transporcie drogowym sprzed zmiany z dnia 23 lipca 2003 r. należy zauważyć, że i ona nie daje podstaw do zaliczenia wykonywanej przez przedsiębiorcę działalności jako "...działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego." Zdaniem skarżącego zajmuje się on łowiectwem, a więc działalnością zbliżoną do hodowli zwierząt bądź leśnictwa, a w każdym razie – działalnością mieszczącą się w ramach tego rodzaju działalności. Sąd nie podziela tej opinii, gdyż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz. 372, z późn. zm.) "Łowiectwo, jako element ochrony środowiska przyrodniczego, w rozumieniu ustawy oznacza ochronę zwierząt łownych (zwierzyny) i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej." Natomiast zgodnie z art. 4 powołanej ustawy "Gospodarka łowiecka jest to działalność w zakresie ochrony, hodowli i pozyskiwania zwierzyny." Przedstawione pojęcia łowiectwa i gospodarki łowieckiej w jakimś stopniu są związane z pojęciami hodowli zwierząt i leśnictwa, ale – po pierwsze – jest to związek zbyt luźny, by uznać pojęcia użyte w art. 33 ustawy o transporcie drogowym sprzed zmiany z dnia 23 lipca 2003 r. tylko za kategorialnie szersze od pojęcia łowiectwa i gospodarki łowieckiej, po wtóre zaś – skarżący przecież nie prowadził w ramach swojej działalności gospodarczej łowiectwa i gospodarki łowieckiej, lecz jedynie zajmował się obsługą tej działalności, wykonując czynności pomocnicze, takie jak np. przewóz zwierzyny do punktu skupu. Tej zaś działalności nie sposób żadną miara zaliczyć do "...działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego", a co za tym idzie – nie sposób twierdzić, że jej prowadzenie nie wymaga uzyskania zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.
W konsekwencji w rozpatrywanej sprawie organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny, a Główny Inspektor Transportu Drogowego właściwie, odpowiednio do tego stanu zastosował zmienione, korzystniejsze dla skarżącego przepisy zmienionej ustawy o transporcie drogowym.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku